Μη με πείτε και ακατάδεχτη!

• Έντεκα είναι τα πράγματα που πρέπει να σας πω για τον εαυτό μου, για να πάρω το βραβείο που μου έδωσε η φίλη μου η Τζιωρτζίνα εδώ, μη γνωρίζοντας το πρώτο από αυτά:

1. Τρελαίνομαι για μπλογκοπαίχνιδα! Μπλογκοπαίχνιδα δώσε μου και την ψυχή μου πάρε, μεταφορικώς βέβαια.
2. Το βλογάκι το'χω για να ξεδίνω, για να βγάζω ότι μαζεύεται στο τέλος της ημέρας, να ρίχνω μπινελίκι εκεί που ειδάλλως θα έπρεπε να χαμογελάσω ευγενικά, να λέω τα αφηρημένα μου χωρίς να με πουν αφηρημένη ή να λέω τα αναρχικά μου χωρίς να με πούν αναρχική.
3. Διαφορετικά άτομα σε διαφορετικές θέσεις στη ζωή μου έχουν σχηματίσει παντελώς διαφορετικές γνώμες για εμένα: κάποιοι με έχουν για καλό παιδί, άλλοι με έχουν για bitch, άλλοι πάλι με λένε αφελή κι άλλοι μου λένε ότι είμαι το εξυπνότερο άτομο που έχουν γνωρίσει στη ζωή τους. Είναι μερικοί που νομίζουν ότι είμαι δεξιά κι άλλοι που με έχουν για αριστερά. Ακόμα και για την ηλικία μου δεν έχουν κατασταλάξει και άλλοι με έχουν για πολύ νεότερη και άλλοι για πολύ μεγαλύτερη. Το ερμηνεύω ως εξής: παρόλο που εγώ η ίδια σε όλους τα ίδια λέω, ο ακροατής μου το βλέπει διαφορετικά ανάλογα με την δική του σκοπιά, δηλαδή η ίδια τρελή άποψη να ακούγεται πολύ αριστερή στον δεξιό και πολύ δεξιά στον αριστερό. Αυτό είναι το καλύτερο που μπορώ να κάνω.
4. Η φιλοσοφία μου για το σήμερα είναι η εξής: αν γίνεται το κάνουμε-αν δεν γίνεται δεν το κάνουμε.
5. Η φιλοσοφία μου για το εχτές; είναι η εξής: θα μπορούσε να γίνει, δεν έγινε, πάμε παρακάτω.
6. Η φιλοσοφία μου για το μέλλον είναι είναι η εξής: θα σας δείξω εγώ, θα δείτε τι θα πάθετε.
7. Η φιλοσοφία μου για τα λεφτά είναι η εξής: κράτα τα κι ας είν' και ρώγες.
8. Η φιλοσοφία μου για τα παιδιά είναι η εξής: δεν πρέπει να τα διδάσκεις αλλά να τους επιτρέπεις να μαθαίνουν.
9. Η φιλοσοφία μου για το σπίτι είναι η εξής: οι ακαμάτρες και οι λωλές έχουν τις τύχες τις καλές. Κάποια στιγμή, όταν ήθελα τα πάντα και δεν τα προλάβαινα, σκέφτηκα το εξής: το φαϊ αγοράζεται, η καθαριότητα αγοράζεται, τα ρούχα αγοράζονται. Η ψυχική υγεία αν χαθεί δεν αγοράζεται. Έτσι αποφάσισα να γίνω τεμπέλα και είμαστε όλοι χαρούμενοι. Φυσικά μέσα στα όρια της ογικής, μην πεθάνουμε κι από την μπίχλα. Απλά, εκεί που ήθελα το σπίτι απαστράπτον, πλέον αποφάσισα να παίξω ένα επιτραπέζιο με τα παιδιά ή να πάμε μία βόλτα, παρά να φτιάχνω πίτες να τα παχαίνω ή να μολύνω τον οικιακό αέρα με αναθυμιάσεις καθαριστικών που φέρνουν αλλεργίες και σύνδρομα μυστήρια.
10. Κουράζομαι τρομερά από τον θόρυβο. Με ησυχία μπορώ να δουλεύω όλη μέρα, με θόρυβο πέφτω λες και έσκαβα στο χωράφι.
11. Μου αρέσουν οι βόλτες, τα βιβλία, η μοναξιά, ο ύπνος, το διδάσκειν, οι αντιρρήσεις, να πείθω κόσμο, να ξεχνώ το ρολόι, να κάνω μίνι αποδράσεις όπου κανείς δεν ξέρει που βρίσκομαι, το πλύσιμο των πιάτων αλλά όχι το σιδέρωμα, μου αρέσει η βροχή αλλά και η λιακάδα, μου αρέσει η φρυγανιά με βιτάμ και μαρμελάδα φράουλα κι ένα ποτήρι κρύο γάλα.

• Ορίστε λοιπόν.

Ένα τραγούδι για τον Ασκάρ

επειδή έτυχε να το ακούω όταν είπες πως θα σταματήσεις το βλογάκι .

Ο Μάκης

Πάντα έλεγε ότι θα έγραφε βιβλίο.
Δεν μπορώ να το πιστέψω.

'Ετσι

Η μεγάλη μεγάλη μεγάλη ιδέα που κρύβεται στην αγάπη και την ομορφιά του Χριστιανισμού (αυτού που πηγάζει από την γλύκα του Χριστού και όχι από τις δομές των θρησκειών και των συστημάτων που βασίζονται στην θεολογία) είναι η έννοια της ελευθερίας. Το ότι για να "σωθείς", ότι και να σημαίνει αυτό, πρέπει να το επιλέξεις. Ενεργά. Και να το βιώσεις. Με κόστος. Με εργασία. Με κόπο.

• Από τον πρόβατο

ΓΙΑΤΙ Ο ΝΕΟΣ ΜΠΛΟΓΚΕΡ ΔΕ ΜΟΥ ΦΟΡΤΩΝΕΙ ΓΙΟΥΤΙΟΥΜΠ!?

Από το κρυφό ημερολόγιο του Ασκαρδαμυκτί

• Βαριεστημένα σήκωσε το ακουστικό
• Άντε πάλι, ποιός την αντέχει...
• Αφού είπε αυτή ότι είχε να πεί, είπε κι εκείνος ότι είχε να πεί
• Το έκλεισε και άναψε τσιγάρο
• Σκατά
• Στράφηκε στο πληκτρολόγιο
• "Τσίμπησε" ο Ασκάρ, έστω και για λίγο;

Δεν θα μας κάνουν αυτοί μουρτζούφληδες!

ΔΕΝ ΘΑ ΜΑΣ ΤΡΕΛΑΝΟΥΝ ΑΥΤΟΙ: ΕΜΕΙΣ ΘΑ ΤΟΥΣ ΤΡΕΛΑΝΟΥΜΕ! ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ ΣΑΣ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Ευχολόγιο

• Πριν από αρκετά μεγάλο διάστημα είχα αναφερθεί στην δεινότητα του πατρός μου στην αλιευτική τέχνη, διότι περί τέχνης πρόκειται, μιας και η τεχνική μέρος μόνο είναι της τελικής επιτυχίας.
• Είχα τότε περηφανευτεί ότι ο πατέρας μου έπιασε ψάρι ίσαμε το μπόι της γιαγιάς μου, και κάποιος αναγνώστης υπέθεσε ότι είτε η γιαγιά μου είναι πολύ κοντή είτε το ψάρι ήταν όντως μεγάλο.
• Στην παραπάνω φωτογραφία, αποδεικνύεται ότι και τα δύο αληθεύουν.
• Η φωτό είναι τραβηγμένη στο πατρικό μου, λίγο έξω από την Πρέβεζα, καμμιά εικοσαριά χρόνια πριν, δεν θυμάμαι ακριβώς.
• Πολλές ευχές σε όλους, μακάρι η ζωή μας να είναι γεμάτη καλά όπως ο Αμβρακικός είναι γεμάτος λούτσους σαν της φωτογραφίας, το νέο έτος δε, εύχομαι να είναι βαρετό δίχως αφορμές για αναρτήσεις με περιεχόμενο, αλλά μόνο με φιλοσοφικές αναζητήσεις να ασχολούμαστε.

Νυν υπέρ πάντων

• Το μπλογκάκι είναι μεράκι.

• Ένας από τους πλέον μερακλήδες μπλόγκερ, γράφει από το Μακρινό Σουδάν και έχει ένα πολύ όμορφο μπλογκάκι που δικαίως θεωρείται από τα καλύτερα, αν όχι ΤΟ καλύτερο.

• Και αν δε με πιστεύετε, δείτε και μόνοι σας, εδώ στου Απουρώ, ή εδώ στην ψηφοφορία για το καλύτερο μπλογκ. Αν πάτε κάτω-κάτω, στην έκτη ομάδα προς το τέλος θα δείτε να γράφει με μεγάλα γράμματα ΑΠΟΥΡΩ, και θα διαπιστώσετε ιδίοις όμμασι τί ποσοστά έχει συγκεντρώσει ο αγαπημένος μας VaD.
• Αν σας αρέσει το βλογάκι αυτό, ψηφίστε το για να του δώσουμε την πρωτιά, και τύποις.

• Το ασματάκιον για όλους τους φίλους που θέλουν ελληνική μουσικούλα αλλά τους έχω ζαλίσει με τα ξενόφερτα. Επίσης για όσους ακόμα δεν έχω συναντήσει εκ του σύνεγγυς, συμπεριλαμβανομένου και του VaD.
• Πάμε για την πρωτιά Βασίληηηηηηηηη!

Υγειής Εγωισμός

• Είναι ένας μπλόγκερ που περνάει κατάθλιψη καραμπινάτη, και για αυτό το λόγο μου θύμισε τα δικά μου, τα οποία αν και τα χειρότερα πέρασαν, κάποια κατάλοιπα ακόμα βρίσκονται κρυμμένα και βγάζουν εκζεματάκια στην επιδερμίδα της ευτυχίας μου.
• Θυμάμαι ότι στην αρχή δεν το είχα συνειδητοποίσει ότι κάτι τρέχει, αλλά αντιθέτως νόμιζα ότι όλα πάνε καλά αρκεί μόνο να πραγματοποιηθεί "κάτι".
• Δηλαδή νόμιζα ότι ο μόνιμος εκνευρισμός και απογοητευση που έσκαγε εδώ κι εκεί ήταν αποτέλεσμα εξωτερικών ερεθισμάτων, πράγμα μόνο εν μέρει σωστό. Η αλήθεια ήταν ότι ενώ οι εξωτερικοί εκνευρισμοί υπήρχαν στα αλήθεια και μερικοί από δαύτους ήταν και μεγαλούτσικοι, στην πραγματικότητα αν εγώ ήμουν καλά και είχα σώας τας φρένας, δεν θα είχα πρόβλημα να τους αντιμετωπίσω. Θα τα έβγαζα πέρα.
• Κατάλαβα ότι κάτι πήγαινε στραβά όταν κάποια στιγμή δεν μου άρεσε τίποτα και ο χρόνος σταμάτησε.
• Πρώτα, έπιασα τον εαυτό μου να μην θέλει τίποτα, ούτε φίλους, ούτε οικογένεια, ούτε βιβλία, ούτε μουσική, ούτε τα παιδιά, ούτε τίποτα, τίποτα. Όλα τα έβλεπα σαν μία τεράστια αγγαρεία, κόπος και βάσανο μεγάλο. Ακόμα και το να ντυθώ να πάω έξω με την παρέα μου ήταν λόγος να βογκήξω, να βλαστημήσω.
• Και τότε σκέφτηκα ότι δεν είναι δυνατόν, να μου δίνονται αυτά που τόσο καιρό έλεγα ότι ζητάω και τώρα να μην τα θέλω, να τα πετάω στα σκουπίδια.
• Το δεύτερο ήταν ότι ακόμα και η πιο απλή δραστηριότητα έπαιρνε απίστευτο χρόνο για να ολοκληρωθεί. Για να φτιάξω καφέ να πιώ πριν πάω στη δουλειά έπαιρνε ώρες, πράγμα καθόλου καλό όταν είσαι εργαζόμενη μητέρα, και μάλιστα χωρίς ουσιαστική βοήθεια.
• Ήταν ένα σημείο που τίποτα δεν πήγαινε καλά και οτιδήποτε ξεκινούσα ξεθύμαινε στα μισά, ασθμαίνον σαν εμένα.
• Κοιτούσα το ρολόι και έλεγα ότι, λογικά, σε μία ώρα προλαβαίνω να κάνω αυτό ή εκείνο, ωστόσο μετά βίας κατάφερνα τελικά να γυρίσω μία σελίδα στο βιβλίο ή να πλύνω δύο ποτήρια στο νεροχύτη. Ήμουν σε slow motion παράτη θέλησή μου. Δεν είναι λογικό, έλεγα μέσα στον πανικό μου, δεν έχω τίποτα, δεν είμαι άρρωστη, δεν έχω πυρετό ούτε τίποτα άλλο. Γιατί δεν μπορώ να κουνηθώ? Τί μου συμβαίνει, τί έπαθα?
• Το χειρότερο από όλα ήταν ότι ένιωθα πως είχα χάσει τον έλεγχο του εαυτού μου.
• Μέχρι εκείνη τη στιγμή, όλα τα είχα άντερ κοντρόλ, οργανωμένα σαν ορχήστρα, και ξαφνικά ο λόγος που όλα πήγαιναν στραβά ήμουν εγώ η ίδια και δεν μπορούσα να κάνω τίποτα για αυτό.
• Ακόμα χειρότερο ήταν το γεγονός ότι δεν μπορούσα να εξηγήσω σε κανέναν αυτό που ένιωθα. Παρόλο που το αίσθημα αυτό ήταν αδιαμφισβήτητα πραγματικό, συμπαγές σα βράχος, όταν με ρωτούσαν τί έχεις δεν ήξερα τι να πω, γιατί στην ουσία, όλα πήγαιναν καλά: η δουλειά, τα παιδιά, η οικογένεια, δεν είχα λόγο να περνάω κατάθλιψη. Κι όμως, με φρίκη παραδέχτηκα ένα πρωί που είχαν φύγει τα παιδιά για το σχολείο ότι όντως, μου συνέβη κι αυτό.
• Αυτό, το να μην μπορώ να το εξηγήσω επαρκώς στους δικούς μου ανθρώπους, με έκανε να νιώσω μεγάλη μοναξιά. Παρόλο που ήμουν περιτριγυρισμένη από κόσμο, και μάλιστα κόσμο που μου άρεσε και εκτιμούσα, ένιωθα λες και ήμουν κλεισμένη με συρματόπλεγμα, όλοι οι άλλοι μαζί κι εγώ χώρια και μακριά.
• Όταν τα κατάλαβα όλα αυτά, η πρώτη μου αντίδραση ήταν να αντιδράσω, δλδ να προσπαθήσω να τα καταπολεμήσω όλα αυτά. Προσπάθησα να καταπολεμήσω τη μοναξιά κυνηγώντας τις παρέες, τον χρόνο προσπαθώντας να τρέξω. Δεν πέτυχε.
• Παρατηρώντας τον εαυτό μου σαν το ζουζούνι που έχει πέσει ανάποδα και τα πόδια του ανεμίζουν ανήμπορα στον αέρα, είδα ότι ο λόγος που δεν πέτυχε η αντίδρασή μου ήταν γιατί τελικά δεν το ήθελα. Ενώ αν με ρωτούσες θα σου έλεγα ότι θέλω παρέα και συμπαράσταση, όταν τελικά η παρέα ερχόταν έβρισκα δικαιολογίες και έφευγα, πήγαινα κάπου μόνη μου, συνήθως εδώ στο βλογάκι.
• Όταν το συνειδητοποίησα και το δέχτηκα και αυτό, βρέθηκα μπροστά στο ζήτημα του τί έπρεπε να γίνει τώρα.
• Σκέφτηκα ότι για να το περνάω αυτό, τότε το σοφό υποσυνείδητο έχει το λόγο του να το ζητά, κάτι εντός μου χρειάζεται ρεκτιφιέ, κάτι θέλει σέρβις.
• Ας το κάνουμε, είπα σε εμένα.
• Πρακτικά, αυτό ήταν εξαιρετικά δύσκολο, με όλες αυτές τις υποχρεώσεις να τρέχουν ακάθεκτες. Αδιέξοδο. Έκοψα ότι κόπτεται, δλδ κάθε δραστηριότητα που δεν ήταν απολύτως απαραίτητη. Έδωσα στον εαυτό μου το ακαταλόγιστο, να ξεκουραστεί με κάθε ευκαιρία, νοητικά και συναισθηματικά περισσότερο από σωματικά, αν και είναι δύσκολο να ξεκουράσεις το μυαλό σου όταν όλη μέρα βρίσκεσαι σε εγρήγορση. Για να ξεκουραστεί το μυαλό, πρέπει να ξεκουραστεί και το κορμί, όπως όλοι γνωρίζουμε.
• Πως?
• Πως?
• Αδιέξοδο.
• Ε, λοιπόν, ο κόσμος θα περιμένει, είπα εντός μου, και αυτή η θεατρική δραματικότητα μου έδωσε μεγάλη ικανοποίηση, παρόλο που κανείς δεν την άκουσε για να εκτιμήσει τη σπουδαιότητά της. Δεν είπα τίποτα σε κανέναν.
• Εκείνη τη στιγμή, τυχαία, ήρθε η ανεργία.
• Πρώτα ο πανικός, τώρα τί θα κάνουμε?
• Με βοήθεια από όλες τις μεριές, τα βγάλαμε πέρα. Το σημαντικό ήταν ότι χωρίς δουλειά είχα το χρόνο που χρειαζόμουν, να κάτσω να ράψω ότι είχε ξηλωθεί.
• Αυτό, μετά από την εξάμηνη τρικυμία της σύγχυσης, κράτησε άλλον έναν χρόνο. Μπορεί να ήμουν άνεργη και οι δουλειές του σπιτού να έμειναν σημαντικά πίσω, έχω να λέω όμως στον εαυτό μου για παρηγοριά ότι δεν ξέσπασα πάνω στους δικούς μου και ότι δεν το πλήρωσαν αυτοί που δεν έπρεπε, δεν υπήρξαν μελοδράματα και φωνές εκτός από αυτά που ήταν μέσα στο μυαλό μου.
• Μετά, άρχισα να θέλω να κάνω πράγματα.
• Με χαρά υποδέχτηκα αυτή την αλλαγή, αν και ακόμα δεν ήμουν σε θέση να επιστρέψω πλήρως στα καθήκοντά μου.
• Σιγά-σιγά, ένα πράγμα τη φορά, μπόρεσα να φέρω εις πέρας μικρές αποστολές που έθετα στον εαυτό μου. Ένα πράγμα τη φορά. Μετά τα πράγματα έγινα δύο, τρία.
• Μετά είδα τη δήμητρα που είναι άνθρωπος με μάτια και αντίληψη. Μου είπε ότι αν δεν τα πείς στο πρόσωπο που φταίει, δεν θα ξαλαφρώσεις. Επειδή γενικά ξέρει τι λέει η δήμητρα, δέχτηκα να το προσπαθήσω και πέτυχε. Άλλοι έξι μήνες.
• Ξαλάφρωσα σημαντικά, ένιωσα σα να αποδώθηκε δικαιοσύνη και σα να έληξε κάτι. Θυμάμαι την αναστάτωση που επακολούθησε, τον θυμό που προξένησα όταν είπα ότι είχα να πω στους ανθρώπους που έπρεπε, και απόρησα με τον εαυτό μου. Γιατί προξενώντας θυμό ένιωσα τόσο ωραία? Η εξήγηση ήταν αυτή: ένιωσα ότι αποδώθηκε δικαιοσύνη, ο φταίχτης έλαβε τα δέοντα, αυτά που του αρμόζουν. Όχι να πικραίνομαι και να συγχύζομαι εγώ κι ο άλλος να είναι μέσα στην τρελή χαρά: να δεί πως είναι, να δει τί μου έκανε.
• Οι δικοί μου που με έβλεπαν σε τέτοια κατάσταση δεν ήξεραν τί να κάνουν. Εγώ τους έλεγα ότι φταίει η κούραση χωρίς να τους πω τίποτα για το κρυφό μου πλάνο. Θα ξεκουραστώ και θα περάσει, τους έλεγα. Το έκανα αυτό γιατί ηξερα τι θα μου πούν, ήξερα κάθε προβλέψιμη κουβέντα και την βαριόμουν αφόρητα. Δεν ήθελα να γνέψει κανείς συγκαταβατικά, ούτε να με πεί κανείς κακομοίρα, ούτε να μου υποδείξει κανείς αυτό που από μόνη μου ήδη έκανα.
• Δεν ήθελα τίποτα.
• Και συνέχισα έτσι.
• Σταδιακά, με αρκετά πισωγυρίσματα και πολλή υπομονή από τον περίγυρό μου, κατάφερα να επανέλθω σε σημαντικό βαθμό.
• Σαν μυς που έχει ατροφήσει και χρειάζεται φυσιοθεραπεία, ολοένα και πιο ικανή είμαι και πάλι.
• Ο χρόνος ξανάρχισε να κυλά.
• Μου πήρε τρία χρόνια ως τώρα. Δεν είμαι εντελώς καλά, όμως μπορώ να δουλεύω αποτελεσματικά και πλέον ευχαριστιέμαι περισσότερα πράγματα.
• Έχει μείνει μία εκκρεμότητα. Ένας άνθρωπος δεν έχει ακούσει αυτά που πρέπει, ευτυχώς όμως είναι καλός άνθρωποςκαι αυτά που έχω να του πω είναι ευχάριστα. Κάποια στιγμή θα έρθει κι αυτουνού η ώρα του. Εν καιρώ.
• Κοιτώντας πίσω, δύο πράγματα έγιναν προφανή.
• Το ένα ήταν ότι δεν θα μπορούσε κανείς να με βοηθήσει, ήταν κάτι που δικαίως το πέρασα μόνη μου. Κανείς δεν μπορεί να σου πει πως νιώθεις και τί μπορείς να κάνεις, είναι κάτι που ο καθένας ορίζει για τον εαυτό του. Οποιαδήποτε παρέμβαση θα με καθυστερούσε και θα με μπέρδευε ακόμα περισσότερο.
• Ακόμα και ένας επαγγελματίας, θεώρησα, με τεχνητό τρόπο θα εκβίαζε κάτι που έπρεπε να γίνει φυσικά. Και η τεχνητή, βεβιασμένη ανάκαμψη έχει ένα μειονέκτημα: δεν λαμβάνει υπόψιν τις ανάγκες του ασθενή αλλά την ανάγκη του περίγυρου να επιστρέψει ο ασθενής όσο πιο γρήγορα γίνεται στην παραγωγή.
• Fuck that! Ι am a person!
• Το δεύτερο ήταν ότι ήταν απαραίτητο να το περάσω αυτό, σαν δεύτερη ενηλικίωση. Στο διάστημα αυτό άλλαξα πολλά πράγματα. Και τελικά, εκ των υστέρων βλέπω ότι ακόμα και τότε, εγώ ήμουν που είχα τον έλεγχο.
• Για τις γυναίκες είναι πολύ σημαντικό αυτό.
• Εκ των υστέρων, πάλι, είδα ότι το αίτιο που πυροδότησε όλη αυτή την ιστορία δεν ήταν ένα πράγμα, ένα περιστατικό ή ένα πρόβλημα. Αν με ρωτήσεις κανείς τί έφταιξε, δεν θα μπορώ να δώσω απάντηση πιο συγκεκριμένη από την εξής: ήταν κάτι που συνέβη λίγο-λίγο.
• Αυτή η ανάρτηση δεν έχει σαν σκοπό να υποδείξει στον κατεθλιμμένο μπλόγκερ τί να κάνει, γιατί αυτό θα ήταν μάταιο. Ο λόγος που τα έγραψα ήταν ότι από το εξωτερικό περιβάλλον, το μόνο που με βοήθησε τότε ήταν όταν τυχαία διαπίστωνα ή άκουγα άλλους να περνάνε τα ίδια. Ένιωθα ότι τελικά δεν είμαι η μόνη, δεν τρελάθηκα ούτε είμαι παρείσακτη, αν και έτσι ένιωθα.
• Εύχομαι στον πρόβατο καλή τύχη.

Ας το συζητήσουμε πολιτισμένα.

• Όταν λιγοστεύουν τα λεφτά, τότε είναι το μόνο αναμενόμενο να πέφτει γκρίνια και όλα να πηγαίνουν στραβά.
• Ενώ άλλοτε θα έπαιρνες ένα ταξί, τώρα πρέπει να πάρεις το λεωφορείο ή να πας με τα πόδια ή το ποδήλατο, και αργείς. Επειδή αργείς δεν έχεις χρόνο και επειδή δεν έχεις χρόνο μένουν πίσω οι υποθέσεις σου.
• Φυσιολογικό.
• Για αυτό και θα κάνω λίγο υπομονή, παρόλο που και για εμένα είναι ολίγον τι εκνευριστικό το πως έχουν τα πράγματα αυτή τη στιγμή.
• Ωστόσο, έχω να πω κάποια πράγματα, ή μάλλον να τα υπενθυμίσω σε εσάς που πλέον δε μου μιλάτε.
• Η προηγούμενη ανάρτηση αυτούς τους ίδιους είχε σαν στόχο, γιατί παρατήρησα ότι έπαψαν να μου "μιλάνε" επειδή εκφράζω την στήριξή μου στον γαπ και επειδή επιθυμώ να γίνουν αυτά που εκείνοι θεωρούν άδικα.
• Αυτό με λυπεί διότι είναι άνθρωποι με ευφυία και νοημοσύνη και δεν θα ήθελα σε καμμία περίπτωση να στεναχωρηθούν, να όμως που τα κατάφερα να τους στεναχωρήσω.
• Προς Μάκη, Σκουέαρ, Δήμητρα και όποιος άλλος θεωρεί ότι είμαι εκδικητική και ότι μεροληπτώ, έχω να πω ένα πράγμα:
• Θυμάσαι?
• Όταν πρωτοξεκίνησα και ακόμα έβγαζα τα σώψυχά μου είνα γράψει αυτό εδώ το κειμενάκι. Οι αντιδράσεις και τα σχόλια ήταν όλα συναινετικά και συγκαταβατικά.
• Δεν θα μπω στη διαδικασία να επαναλάβω όλα όσα έχω υποστηρίξει έκτοτε, θα κρατήσω όμως από το σχόλιο του κύριου Βαρδάκα, που είναι ένας έμπειρος άνθρωπος, μία φράση:
• "Πολύ αργά πλέον για να γίνει οτιδήποτε! Αυτούς που εσύ αποκαλείς "στόκους" είναι η πλειοψηφία στην πολιτική, στην δημοσία διοίκηση, στις ΔΕΚΟ, στην Ελληνική κοινωνία ακόμη.. Πως μπορεί κάποιος να ζητήσει από το εκλογικό σώμα να εγκρίνει κάτι που ζημιώνει την πλειοψηφία; Μόνο δια της απάτης. Δηλ. να εξαπατήσει αυτή την πλειοψηφία (απολύτως θεμιτό) κρύβοντας όσα έχει σκοπό να κάνει και υποσχόμενος εκείνα που έχει σκοπό να μην κάνει!!Έτσι μόνον θα μπορέσει να ψηφιστεί!!..."
• Και πείτε μου αν σας θυμίζει αυτό τίποτα.
• Άρα, δεν είμαι εγώ το πρόβλημα, που τα επισημαίνω. Το πρόβλημα είναι ότι όλα όσα αναφέρονται στην ανάρτηση και στα σχόλια, συμβαίνουν.
• Εν κατακλείδι, ένα παράδειγμα απλό του πόση δουλειά χρειάζεται ακόμα.
• Το τέλος ακινήτων μέσω δεη, δικαίως ή αδίκως, ετέθηκε.
• Μέσω αυτού όμως διαπιστώθηκε μία ακόμα κομπίνα, αυτή της λανθασμένης δήλωσης των τετραγωνικών κάθε κτιρίου, η οποία έγινε με σκοπό την είσπραξη δημοτικών τελών ή κι εγώ δεν ξέρω τι άλλο. Αυτό σημαίνει ότι οι ΟΤΑ είναι μπλεγμένοι, μαζί με ιδιώτες και ΔΥ και ελεγκτές. Όλοι!
• Να γιατί, λοιπόν, τα μέτρα θέλουν πολλά χρόνια για να αποδώσουν επαρκώς.
• Γιατί οι ίδιοι οι έλληνες, το προτιμούν.
• Όπως βλέπετε, έχετε άδικο να λέτε ότι φεύγοντας ο γαπ, κάτι θα αλλάξει.
• Για να αλλάξει κάτι πρέπει εμείς να το κάνουμε.

Μη μου θυμώνεις, Μάτια μου

• Αφού το ξέρεις ότι το βλογάκι το έχω για να ξεδίνω, όσα δεν μπορώ να πω πραγματικά να τα ξεσπάω εδώ μέσα...
• Αφού ξέρεις ότι στο ίδιο καζάνι βράζουμε και τα ίδια πράγματα θα πάθουμε, κι εγώ κι εσύ και όλοι, άσε με τουλάχιστον να μπορώ να τα πω κι εγώ να ξεσκάσω.
• Ξέρω ότι το ίδιο πράγμα εσύ το βλέπεις από διαφορετική οπτική γωνία και ξέρω ότι αυτά που εγώ λέω σου φαίνονται τραγικά, λές ότι ίσως να μην καταλαβαίνω και πολλά ή ίσως ότι κάτι άλλο τρέχει με εμένα.
• Δεν τρέχει τίποτα.
• Απλά έχουμε διαφορετικές απόψεις για το ίδιο πράγμα.
• Λέμε σωτηρία κι εσύ εννοείς το ένα κι εγώ εννοώ το άλλο.
• Λέμε ξεφτίλα, κι άλλος έρχεται στο δικό σου μυαλό, κι άλλος στο δικό μου.
• Εντάξει, κι αυτό μέσα στο πρόγραμμα είναι, όμως μην μου καταλογίζεις τη γνώμη μου γιατί ήδη το ξέρεις ότι μισό δίκιο έχω εγώ και μισό εσύ. Και το αντίστροφο, μισή ντροπή δική σου, μισή δική μου.
• Ξέρω ότι μερικές φορές μιλάω έντονα και ίσως χωρίς να έχω επίγνωση αν ανήκεις στη μία ομάδα ή στην άλλη, να συμπεριλαμβάνω και εσένα στο βρισίδι, όμως σίγουρα όλοι το ίδιο κάνουμε όταν λέμε ότι "αυτοί" φταίνε.
• Αν, για παράδειγμα είσαι γιατρός, ή δάσκαλος τότε σίγουρα έχεις ακούσει τα εξ αμάξης από εμένα, όμως κοίτα, κι εγώ δασκάλα είμαι, ε?
• Επίσης αν είσαι κουκουέ ή δημόσιος υπάλληλος, πάλι θα έχεις βαρεθεί να με ακούς.
• Αν ήξερες πόσα λεφτά έχω χάσει από κουκουέδες δημόσιους υπάλληλους....
• Να ξέρεις ότι αυτά που λέω τα εννοώ, με τη διαφορά ότι αν συναντιόμασταν στην πραγματικότητα θα φρόντιζα να διατυπώσω πιο κόσμια το θυμό μου ώστε να μη σε στεναχωρήσω, ενώ εδώ με την "ασφάλεια" της ανωνυμίας, δίνω στον εαυτό μου την πρόφαση να λέω ότι δεν ξέρω άρα δεν μπορώ να προβλέψω ποιός θα διαβάσει το κάθε τι που γράφω.
• Ξέρω ότι εσύ σε άλλο κοπάδι είσαι ταγμένος.
• Ξέρω ότι άλλο ψήφισες και άλλο θα ξαναψηφίσεις.
• Ξέρω μέσες-άκρες τη συμπεριφορά ανθρώπων που έχουν την κάθε άποψη και σε ποιό τρόπο έκφρασης αντιστοιχεί η κάθε κουβέντα.
• Δεν αλλάζει το γεγονός ότι σε αγαπάω.
• Να, ορίστε. Είδες τί ανάποδο άτομο είμαι?
• Το ξέρω κι από μόνη μου.
• Δέχομαι ότι το μισό άδικο είναι δικό μου.
• Αλλά μερικές φορές, απλά πρέπει να πω τα δικά μου.
• Άλλωστε, κι εγώ μέσα στο ίδιο μου το καζάνι βράζω.
• Μη μου πικραίνεσαι, χαζούλι.

Για κάποιο διάστημα τα σχόλια θα μένουν αναπάντητα, μέχρι να ανακτήσω την ψυχραιμία μου.

Καζάνι Στατς

• Παρακολουθώντας τις μετρήσεις που προσφέρει ο μπλόγκερ για το καζάνι μου, παρατηρώ ότι οι δημοφιλέστερες αναρτήσεις ήταν εκείνες που άπτονταν ευαίσθητων θεμάτων.
• Ωστόσο, τα αποτελέσματα παρουσιάζουν μία ιδιομορφία. Κάποιες αναρτήσεις γίνονται άμεσα δημοφιλείς, δηλαδή με την πρώτη τους δημοσίευση σχολιάζονται και δέχονται πολλές επισκέψεις, όπως εκείνη που είχε σα θέμα τις ιδιαιτερότητες κάποιων επαγγελμάτων, ωστόσο κάποιο διάστημα μετά ξεχνούνται και η μόνη τους δημοτικότητα ήταν εκείνη η αρχική. Αντιθέτως, κάποιες άλλες αναρτήσεις μπορεί να μην έτυχαν τόσο μεγάλης αποδοχής, αλλά να είναι κατά κάποιο τρόπο διαχρονικές, δλδ να δέχονται συχνές επισκέψεις, αν και σε μικρές δόσεις, όπως κάποιες αναρτήσεις περί φαγητού, όπως αυτή με τις κρέπες ή εκείνη με την κοτόσουπα που βλέπω στο μετρητήρι ότι δέχονται τουλάχιστον μία επίσκεψη καθημερινά, αν και όταν πρωτοδημοσιεύτηκαν δεν σημείωσαν περισσότερες από τριάντα προβολές. Προφανώς, έκτοτε υπήρξαν πολλές μαμάδες που βρέθηκαν στη θέση να μην έχουν έμπνευση ως προς το τι να ταίσουν τα μανάρια τους. Ακόμα μία ανάρτηση που προκύπτει διαρκώς στις αναζητήσεις είναι εκείνη για αυτό το μπάνικο παιδί, το Λοβέρδο, με τίτλο "Παντρεμένοι και οι Δυό".
• Προφανώς υπάρχουν πολλοί αμαρτωλοί στην Ελληνική επικράτεια...
• Μέχρι πρότινος, δημοφιλέστερη ανάρτηση ήταν μία από τις εξής δύο, θρησκευτικού περιεχομένου, είτε εκείνη στην οποία υποστηρίζω μέσες άκρες ότι άθεος ή όχι, αν είσαι λεφτάς τότε είσαι ένα βδέλυγμα, είτε η άλλη στην οποία υποστηρίζω ότι η θρησκεία αποτελεί απλά ένα κοινωνικό εργαλείο το οποίο μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε με καλύτερο τρόπο.
• Η ανάρτηση που έκανε την διαφορά ήταν εκείνη με τον δόκτορ χάουζ, γιατί όχι μόνο υπήρξε εξαρχής δημοφιλής αλλά και διαχρονικά συνεχίζει να εμφανίζεται σε καθημερινή βάση στα αποτελέσματα της αναζήτησης, όποτε κάποιος πληκτρολογεί το όνομα του περίφημου εκνευριστικού γιατρού.
• Πολλές, έγιναν δημοφιλείς κατά τύχη, επειδή πολλά άτομα δεν έψαχναν κάποια πληροφορία ή κείμενο, αλλά επειδή προκύπτουν στην αναζήτηση των εικόνων, όπως εκείνη με τα χαμστεράκια ή εκείνη με τα παπαγαλάκια. Αυτές δεν τις λαμβάνω υπόψιν, ωστόσο να που προκύπτουν όλην ώρα στο μετρητήρι, και μάλιστα φιγουράρουν κάπου στην κορυφή.
• Μπορώ να πω ότι σε μεγάλο ποσοστό, οι αναρτήσεις που έγραψα με πάθος, με ένταση και προσωπική έκθεση ήταν αυτές που έγιναν πιο αγαπητές και μάλιστα παρατήρησα ότι συχνά, μία πολύ επιτυχημένη ανάρτηση, με πολλές επισκέψεις, δεν είχαν καθόλου σχόλια ή αν είχαν θα ήταν λιγοστά.
• Κάποιες άλλες δημοσιεύτηκαν, όπως εκείνη που δημοσιεύτηκε στην ηλεκτρονική έκδοση της ελευθεροτυπίας (αν και τώρα θέλει πολύυυυ ψάξιμο για βρεί κανείς το λινκ) και μία ανάρτηση ξέσπασμα που διαβάστηκε από τον πορτοσάλτε σε κάποια εκπομπή.
• Προσωπικά, αγαπημένες μου είναι περισσότερο εκείνες στις οποίες είχα πολλά απωθημένα ακόμα να βγάλω, όπως αυτή και αυτή, αλλάόπως όλοι γνωρίζουμε, το πως βλέπουμε ο καθένας τον εαυτό του δεν συμπιπτει πάντα με το πως μας βλέπουν οι άλλοι.
• Και, όπως όλοι γνωρίζετε, κάθε ποστ έχει και το τραγουδάκι του, όλα για τον Έρωτα.

Δει δη εμπνεύσεως

• Όπως έχει καταστεί σαφές δια των τελευταίων αναρτήσεων, η μία και μοναδική διαχειρίστρια ετούτου εδώ του μάταιου ιστολογίου άρχισε τις κυνοτυπίες και τις επαναλήψεις.
• Δεν είναι το οικονομικό που μας συνοφρυώνει όλους και έχει ρίξει μία καταχνιά ολούθε.
• Άλλωστε, όπως είχα δηλώσει κάποτε και στη δημητρούλα, κατά μία περίεργη σύμπτωση, πάνω που όλος ο κόσμος σπαράζει, εγώ τριγυρνάω μέσα στην τρελή χαρά και όλα μου πάνε καλά.
• Λες να είμαι ο οξαποδώς? Η οξαποδού, στο θυληκό?
• Άν αρχίσω να μοιάζω με κατσίκα, θα το καταλάβουμε όλοι μας, υποθέτω.
• Η αλήθεια είναι ότι στέρεψαν τα λόγια.
• Δε λέω μεγάλες κουβέντες, κλείνω και φεύγω και πάει λέγοντας γιατί δε θέλω να εκτεθώ πάλι ούτε να φάω τα λόγια μου όταν με την πρώτη αφορμή (δεν θα πει καμμία εξυπνάδα ο μάναρος ο λοβέρδος? που θα πάει!) αρχίσω τους παιάνες.
• Σας αγαπάω όλους, ακόμα και τους άθεους, όμως έναν τον αγαπάω περισσότερο, κι ας μην τον κατάλαβα ποτέ.
• Το τραγουδάκι για εσένα, έρωτα.
• Καλό χειμώνα, κι ότι ήθελε προκύψει.

Ένα για τον Βαντ

• Ο βαντ ζει για μεγάλο διάστημα στην αφρική.
• Διδάσκει σε ελληνικό σχολείο, σαν αυτό που φοίτησε η μαμά μου όταν ζούσε στην αίγυπτο και οι περιγραφές του μου θυμίζουν τις δικές της.
• Μου θυμίζουν επίσης τη γιαγιά μου και τη θετή μου θεία, που μιλούσαν αιγυπτιακά μέσα στο σπίτι και ετοίμαζαν κάτι απίθανα φαγητά, μυρωδάτα και καυτερά με υλικά που ιδέα δεν έχω πως έβρισκαν στην αθήνα του τότε.
• Χουρμάδες, μάγκο και ταμίες, μουλουχία με κοτόπουλο και ρύζι, και κάτι περίεργες πίτες με γέμιση τυρί και πιπέρι για το πάσχα που ίσως όμως είχαν προέλευση από την κάσο, το νησί του παππού μου που ήταν ναυτικός. Ακόμα και ολόκληρα κομμάτια ζαχαροκάλαμο μας είχαν φέρει κάποτε. Και το άλλο, κάτι ζυμαρικά σα βαρκούλες γεμιστές με κιμά που τα ξεροψήναμε στο ταψί και μετά τα περιχύναμε με σάλτσα ντομάτας και γιαούρτι ή τζατζίκι, τα οποία ο θείος μου κάποτε τα κράτησε στην ξεροψημένη μορφή τους, για μεζέ στο γουίσκι με τον αμερικάνο συνέταιρό του.
• Το τσάι και ο καφές πάντα σε γυάλινο ποτηράκι.
• Θυμάμαι και τις κουβέντες. Ίτλαα μπάρρα, βγές έξω. Τααμπάν, το φίδι, καληνυκτούκουμ, άει γ..., ουάχεντ ιτνέν, ταλάτα, ένα δύο τρία...
• Κάποτε διαπίστωσα πως μιλούσαν τα αιγυπτιακά όταν δεν ήθελαν να καταλαβαίνω, όμως εγώ καταλάβαινα, και μάλιστα λέξεις όπως η πουτάνα ή άλλες βρισιές καθώς επίσης και τον τόνο της φωνής πως ανεβοκατέβαινε ανάλογα με τη λέξη, παρόλο που ποτέ δεν κατάφερα να τη μιλήσω. Μία θαυμαστή γλώσσα.
• Επειδή εκείνοι είχαν ζήσει και μεγαλώσει στην αίγυπτο, μιλούσαν για αυτή όπως ο βαντ μιλάει για την ελλάδα: με καημό, νοσταλγία και πίκρα λίγο.
• Την ξέρω αυτή την πίκρα με ολίγη ζάχαρη, αλλά όχι αρκετή.
• Μου θύμισε το τέλος της μέρας, μετά από πολλές σκοτούρες που όλες ήταν σοβαρές, και καθόμασταν γύρω από το τραπέζι της κουζίνας και λέγαμε χαζομάρες, ο μπαμπάς έπινε μπύρα, και όλο γελούσαμε.
• Πιάνανε τις σκοτούρες και τις έκαναν ανέκδοτο και καλαμπούρι.
• Και επειδή ο βαντ μου μίλησε με πίκρα για την ελλάδα, είπα να του αφιερώσω ένα τραγουδάκι.

Διάλειμμα

Σκοπεύω να ιδιωτεύσω για λίγο. Όσο κι αν η επικαιρότητα μου γαργαλάει τις άκρες των δαχτύλων και αν το πληκτρολόγιο με καλεί σαν σειρήνα, εγώ θα κάνω διάλειμμα.

Αποχαιρετισμός

Κάτι μου λέει ότι αυτή η φορά είναι η τελευταία. Άλλωστε τα είπαμε όλα, δεν έμεινε τίποτα άλλο να ειπωθεί, μόνο να γίνει κάτι μένει. Είχες δίκιο σε όλα, έπεσες μέσα σε όλα όσα προέβλεψες. Έμαθα πολλά διαβάζοντάς σε. Καλά να περνάς και καλά να είσαι.

e-καλημέρα!

• Μόλις πριν από μερικά λεπτά διάβασα ένα άρθρο που αφορά τον εθισμό στο διαδίκτυο.
• Ένιωσα πως με αφορά, όχι επειδή έχω λογαριασμό στο facebook και το παρόν ιστολόγιο αλλά επειδή, ενώ δεν περνάω και τόσο πολύ χρόνο μπροστά στον υπολογιστή, αναγνωρίζω τα σημάδια στον εαυτό μου, την αγωνία μήπως έρθει κάποια ειδοποίηση και δεν τη δω, μήπως γράφτηκε κάποιο σχόλιο, τί κυκλοφορεί στην πιάτσα, τι γράφουν οι εφημερίδες.
• Είμαι εθισμένη?
• Δεν ξέρω. Ξέρω οπωσδήποτε πως το απολαμβάνω πάρα πολύ, γιατί μου δίνει τη δυνατότητα να έρχομαι σε επαφή με άτομα και απόψεις που στην γεωγραφική συντεταγμένη που ζω, λίγες ευκαιρίες προσφέρονται στην πραγματικότητα.
• Χρονολογικά, το διαδικτυακό μου ταξίδι ξεκίνησε λίγο μετά την γέννηση των παιδιών.
• Πριν από αυτό, ήμουν αρκετά δραστήρια. Ήμουν μέλος της τοπικής χορωδίας, στην θεατρική ομάδα, σε χορευτικά, έκανα την εκπομπή στο ραδιόφωνο, έμαθα ιταλικά, έμαθα υπολογιστές, συμμετείχα στα κοινά (αν και ποτέ σε οργανωμένες κομματικές μορφές, η πολιτικοποίηση το αποκλείει κάτι τέτοιο θαρρώ), είχα παρέες, είχα τα βιβλία μου, είχα το μάθημα.
• Κάποια στιγμή, άφησα μερικές από αυτές τις δραστηριότητες, λόγω κόπωσης, δεν τα προλάβαινα όλα.
• Μετά, η μεγάλη αλλαγή, ήρθαν τα παιδιά.
• Όπως γνωρίζουν οι παλιότεροι φίλοι, είμαι εντελώς χαζομαμά, σε σημείο αηδίας. Αυτό με άλλαξε, έπαψαν πια να με ενδιαφέρουν όλα αυτά και ένα νέο μυστήριο-πρόκληση πλημμύρισε το μυαλό μου. Ήθελα να δώσω όλη τη δύναμή μου σε αυτά τα δύο πλασματάκια. Άφησα λοιπόν τη δουλειά στο φροντιστήριο και υπο-απασχολήθηκα στο γραφείο με τα ιστιοφόρα, πάντα όμως σε ένα παιδο-κεντρικό σύμπαν, όπου καριέρα και κύρια ασχολία μου ήταν να είναι καλά τα παιδιά.
• Δεν με πίεσε κανείς. Μου άρεσε τόσο πολύ!
• Το θέμα δεν ήταν τόσο τα ίδια τα παιδιά, αλλά οι τριγύρω συνθήκες που δεν ήθελα σε καμμία περίπτωση να μπουν στη μέση, δλδ να αναγκαστώ για παράδειγμα να αφήσω τα παιδιά σε ξένη γυναίκα για να κάνω καριέρα ή να μου τα μεγαλώσει ο οποιοσδήποτε άλλος/άλλη. Σαν δασκάλα, είχα δει τόσο πολλά στο σχολείο, που ήξερα τι σημαίνει να πάει έστω και ένα πραγματάκι στραβά. Ήξερα, και ξέρω , πέρα από κάθε αμφιβολία ότι τα παιδιά θέλουν τους γονείς, πριν από το οτιδήποτε άλλο, και όλα τα άλλα βρίσκονται.
• Όμως, όπως πολύ καλά γνωρίζουν όσοι είναι γονείς, τα παιδιά δεν έχουν πρόγραμμα. Όσο προσεκτικά και αν σχεδιάσεις την ανατροφή και καθημερινότητά τους, απρόβλεπτα και εκπλήξεις και ανατροπές στο πρόγραμμα, είναι το μόνο που μπορείς να έχεις ως δεδομένο. Πάνω που λες ότι τα τακτοποίησες όλα, κάποιος αρρωσταίνει, κάποιος θέλει προσοχή, κάποιος έχει ανάγκη αγκαλίτσα, κάποιος χρειάζεται διάβασμα για το σχολείο, κάποιος έχασε το παπούτσι του, κτλ. Και επειδή δεν ήθελα να παρέμβει κανείς, τα έκανα όλα μόνη μου.
• Αυτό σήμαινε ότι δεν μπορούσα να προγραμματίσω τίποτα. Όποτε το προσπάθησα, απέτυχα, για τέτοιους λόγους, σαν αυτούς που προανέφερα.
• Πάνε, λοιπόν οι παρέες, πάνε οι δραστηριότητες, πάνε όλα, γιατί πόσες φορές μπορείς να "στήσεις" κάποιον πριν παραιτηθεί και το πάρει απόφαση ότι με σένα προκοπή δε γίνεται?
• Τα οποία, αν και δε μου έλειψαν καθεαυτά, μου στέρησαν την επαφή με άλλους ενήλικες, σκεπτόμενους ανθρώπους. Αυτό είναι ένα δράμα για τον οποιονδήποτε, διότι μία από τις μεγαλύτερες ανάγκες του νου, είναι η αλληλεπίδραση και η επικοινωνία, να πείς τα δικά σου, το μακρύ και το κοντό σου, σε τελευταία ανάλυση!
• Αυτό ήταν το πιο δύσκολο να συνηθίσω, η απουσία κοινωνικής ζωής.
• Πάνω στην ώρα, ανακάλυψα το μπλογκιν. Μετά το facebook.
• Μετά από τρία χρόνια (δεν είναι και τόσο πολύ, το ξέρω) έβγαλα το συμπέρασμα ότι αυτό που με κάνει και κολλάω, δεν είναι ούτε τα φανφαρόνικα εφφέ, ούτε τα φανταχτερά γραφικά, ούτε τα κόλπα του μάρκετινγκ ούτε τα χαζοπαίχνιδα, ούτε τίποτα. Αυτό που με κάνει ,ακόμα και τώρα που είμαι πιο χαλαρή, να αναζητώ την οθόνη και το πληκτρολόγιο, είναι να πω τα δικά μου και ότι υπάρχει κάποιος που να τα ακούσει, άσχετα με το αν θα συμφωνήσουμε ή διαφωνήσουμε. Ακόμα και μία καλημέρα από τους e-φίλους, είναι κάτι το πολύ ανθρώπινο.
• Βρίσκω εξαιρετικά ενδιαφέρον να παρατηρώ το τι θα ήθελαν οι άνθρωποι να είναι, και πως το προβάλουν μέσα από την ευκολία του ίντερνετ. Εγώ, πχ, είμαι μία χαζομαμά, πρώην δασκάλα, μία νοικοκυρά στην ουσία με στιγμές πρόσκαιρης απασχόλησης στην οικογενειακή επιχείρηση, κι όμως θεωρώ τον εαυτό μου πολίτη του κόσμου (δεν είπα ότι δεν είμαι, αλλά ότι ίσως να υπάρχουν άλλοι που γνωρίζουν περισσότερα) και μάλιστα εκφράζω με στόμφο και ύφος Απόψεις. Και δεν δέχομαι κουβέντα επ'αυτών, μάλιστα. Άλλοι άνθρωποι βγάζουν από μέσα τους εντελώς διαφορετικά πράγματα και συχνά είναι τόσο αναπάντεχα, τόσο αταίριαστα με την πραγματική τους υπόσταση! Δεν είναι ψέμα, τουλάχιστον όχι όλες τις φορές. Δεν είναι υποκρισία, αλλά κάτι που επιτέλους έχουν οι άνθρωποι την ευκαιρία να εξωτερικεύσουν χωρίς να υποστούν τρομερές συνέπειες για την διαφορετικότητά τους.
• Το τί έχει ένας άνθρωπος στο μυαλό του, είναι καλύτερα για όλους να βγαίνει έξω, όμως η "πραγματική" ζωή δεν το επιτρέπει, για πολλούς λόγους, και όποιος αποπειραθεί να το κάνει, βρίσκεται αντιμέτωπος με την δικτατορία της ιδεολογικής κανονικότητας, σου λένε να πας σε ψυχολόγο. Δεν είναι κανονικό να είμαστε όλοι κανονικοί, αλλά όταν κάποιος άλλος είναι διαφορετικός, εμείς οι ίδιοι αντιδρούμε αμυντικά.
• Αφαιρώντας αυτό τον φραγμό, μένει μόνο η δυναμική του κάθε μυαλού, χωρίς περιβαλλοντικά "παράσιτα".
• Μυαλό με μυαλό, και τίποτα άλλο.
• Άσε που, μέσα από αυτή την ανταλλαγή έμαθα ένα σωρό πράγματα...
• Θα μου πείς, αυτό δεν μπορείς να κάνεις με τους πραγματικούς φίλους και συνανθρώπους?
• Θεωρητικά ναι.
• Δυστυχώς, είμαι άνθρωπος περίεργος, δύσκολη στις συναναστροφές, θέλω πολύ χρόνο να αναπτύξω πραγματικούς δεσμούς και, συχνά, επικοινωνιακά δυσπρόσιτη, για να το θέσω ευγενικά.
• Για αυτό, ναι δεν θα το βαρεθώ ποτέ, είναι κάτι που θα το αναζητώ για όσο μπορώ και σκέφτομαι, μέχρι που να χαζέψω από τα γεράματα.

Παραμυθοσουφλέ

• Εδώ και καιρό, υπάρχει το μπλογκ του Νίκου Πιλάβιου, του περίφημου Παραμυθά. Το ανακάλυψα τυχαία, αναζητώντας παιδικά για τα παιδάκια μου στο διαδίκτυο. Επειδή η εκπομπή του Παραμυθά ήταν η αγαπημένη μου, συγκινήθηκα πολύ όταν τον συνάντησα. Διαβάζοντας τις σκέψεις του, είδα ότι εκτός από σπουδαίος παραμυθάς, είναι επίσης άνθρωπος με μεγάλη ευαισθησία και καλλιέργεια. Είδα ότι πρόκειται για σκεπτόμενο άνθρωπο με ανησυχίες και ενδιαφέροντα, ένας άνθρωπος που καταλαβαίνει πολλά. Λατρεύει τον κρισναμούρτι.
• Παρατήρησα όμως ότι δεν υπήρχαν διαφωνίες. Αυτό, περιέργως, με έκανε να θυμώνω πάρα πολύ. Κατα λάθος, προξένησα δύο καυγάδες, οι οποίοι δεν είχαν αντικείμενο άλλο πέραν του "εσύ είπες αυτό" "εγώ εννοούσα εκείνο", θεωρητικο-φιλολογικές σαχλαμάρες δηλαδή.
• Και αναρωτήθηκα γιατί να συμβαίνει αυτό, αφού τον Παραμυθά όχι μόνο τον αγαπάω σαν παιδική ανάμνηση, αλλά και τον εκτιμώ σαν ενήλικη, σαν σκέψη και έκφραση. Η διαφωνία δεν είναι από μόνη της αρκετή για να εξηγήσει αυτό το θυμό, σίγουρα, ειδικά εφόσον δεν έχουμε να χωρίσουμε και τίποτα.
• Το δικό μου μέρισμα της ευθύνης θα το περιγράψουν άλλοι, αν και μάλλον ξέρω ποιο είναι γιατί μου το έχουν πει κι άλλοι. Όταν νευριάζω, μουλαρώνω και είναι αδύνατον να συνεννοηθεί άνθρωπος μαζί μου.
• Το δικό του ποιό είναι?
• Δε νομίζω ότι έχει κάποιο ουσιαστικό σφάλμα, ωστόσο θεωρώ ότι είναι εξ ορισμού προβληματικό να απευθύνεται κανείς σε παιδιά και ενήλικες ταυτόχρονα, ειδικά όταν το παιδί και ο ενήλικος είναι το ίδιο άτομο, με διαφορά φάσης μερικών δεκαετιών. Η σύγχυση είναι αναπόφευκτη και αυτό φαίνεται στα σχόλια, ιδίως των παλαιότερων και φρεσκότερων από άποψη περιεχομένου, αναρτήσεων, όπου πράγματι γίνονται συχνές αναφορές στην παιδικότητα και την αγνότητα, τη στιγμή που στα κύρια κείμενα αναπτύσσονται σκέψεις ενηλίκων. Βλέπεις, λοιπόν, ένα καταπληκτικό κείμενο βασισμένο σε κάποια ρήση κάποιου σοφού, μα στα σχόλια να γίνεται τσίρκο.
• Δεν ξέρω αν θα ήταν καλή ιδέα να τιτλοφορούνταν το ιστολόγιο "Νίκος Πιλάβιος" αντί για "Παραμυθάς" και η αμφιβολία μου έγκειται στο γεγονός ότι τα αισθήματα όλων μας για αυτόν τον άνθρωπο των παιδικών μας χρόνων θα παρέμεναν ίδια ανεξαρτήτως τίτλου. Δεν ξέρω αν ήταν καθαρά παιδικό το μπλογκ του, τότε ίσως το να ξυπνάει το παιδί μέσα μας να μην αποτελούσε πρόβλημα, γιατί το παιδί είναι ένα συναισθηματικά εκρηκτικό πλάσμα, όπου κυριαρχούν απόλυτα χρώματα, το κόκκινο της οργής και της αγάπης, το πράσινο της ζήλιας και της ελπίδας, το μπλέ της λύπης και του ορίζοντα, χωρίς ενδιάμεσες αποχρώσεις και χωρίς ασφαλιστικές δικλείδες της συμπεριφοράς, που αναπτύσσουμε αργότερα σαν ενήλικοι προς αποφυγή συγκρούσεων.
• Ειλικρινά δεν ξέρω.