Σα να μην έφταναν όλα τα άλλα

Δε με πειράζει που, ως γυναίκα, είμαι στο έλεος χιλιάδων ορμονών ανά δευτερόλεπτο.
Δεν με πειράζει που μερικές μέρες το μήνα περιορίζομαι και μένω μακριά από ορισμένα πράγματα που μου αρέσουν, ούτε με πειράζει ο πόνος της γέννας.
Δε με πειράζει που, πάλι ως γυναίκα, η γοητεία μου κρατά λιγότερο και μόλις φύγει αυτή, θα χαθεί και η επιρροή μου.
Δεν πειράζει που όσο έχω αυτή τη γοητεία δύσκολα με παίρνει κανείς στα σοβαρά, ούτε με πειράζει που μερικοί-μερικοί με βλέπουν μόνο ως αυτό που έχω ανάμεσα στο πόδια μου.
Δεν με πειράζει που εκτός από αυτά, έχω και την ευθύνη των πάντων, από τον μεγάλο άντρα πίσω από τον οποίο κρύβομαι και το καράβι που σέρνω, μέχρι τις προηγούμενες και τις επόμενες γενιές, παιδιά, εγγόνια, ανήψια, σόγια, και λοιπά.
Δεν με πειράζει που πρέπει να κουβαλάω κι άλλων τα "μπαγκάζια", μαζί με τα δικά μου.
Δεν πειράζει που οι διαθέσεις μου αλλάζουν σαν τον άνεμο και που κανείς δε με καταλαβαίνει.      
Δε με πειράζει καν που για να γίνω αρεστή και αποδεκτή πρέπει τον ήδη εξαίσιο εαυτό μου να τον καλλωπίσω κι άλλο, να τον φτιασιδώσω τόσο που να μην γνωρίζομαι, τόσο εμφανισιακά όσο, κυρίως, συναισθηματικά.
Δε με πειράζει που όσο καλή και αρεστή κι αν είμαι, μία μέρα αργότερα θα με προσπεράσει κάποια άλλη, μίας μέρας νεότερη.
Δεν με πειράζει που μου λένε, όποτε με πνίγει το δίκιο, ότι φταίνε "οι ορμόνες μου" ή ότι έχω περίοδο πάλι.
Δε με πειράζει που ο μόνος τρόπος να με ακούσουν είναι να γίνω στρίγγλα.
Δε με νοιάζει που, στην οικογένειά μου, πρέπει να είμαι από γιατρός και διαιτολόγος, μέχρι ψυχολόγος, σεφ, καθαρίστρια, δικτάτορας και κλόουν ταυτόχρονα, και επειδή όλα αυτά περνούν από το χέρι μου, μόλις πάει κάτι στραβά να σηκώσω και το βάρος της ευθύνης μόνη.
Δεν με πειράζει που δεν μπορώ να εξηγήσω σε κανέναν ακριβώς τί είναι αυτό που θέλω τελικά, παρόλο που στο μυαλό μου είναι ξεκάθαρο σαν το πρώτο φως του ήλιου.
Σε όλα αυτά είμαι συνηθισμένη εδώ και χιλιετίες, είμαι γενετικά σχεδιασμένη να τα φέρνω βόλτα και τα αντέχω.
Αυτό που με πειράζει, είναι ο άκαμπτος δυνάστης που με σφίγγει σα μέγγενη κάθε στιγμή και κάθε δευτερόλεπτο, το αχαρακτήριστα βάναυσο
σουτιέν.

Μια στο καρφί

 

• Κάθε χρόνο στο τέλος του θέρους και στα γενέθλιά μου ανεβάζω από μία επετειακή ανάρτηση, κάτι ανάμεσα από απολογισμό και νοσταλγία.
• Φέτος, σκέφτηκα να διαφοροποιηθώ, να τα κάνω δύο-σε ένα, αλλά και να επαναφέρω τις, ενοχλητικές για ορισμένους, βουλίτσες ανά παράγραφο, που μου επιτρέπουν να αλλάζω παράγραφο χωρίς επιπλέον πάτημα του σπέης. Οικονομία χρόνου.
• Το καλοκαίρι αυτό ήταν το καλύτερο εδώ και χρόνια, για πολλούς λόγους.
  
• Παρόλο που δεν πήγαμε πουθενά, περάσαμε τέλεια, κάναμε ένα σωρό πράγματα, μόνοι μας αλλά και με τα παιδιά. Πήγανε στον Αχέροντα και κάναμε ιππασία και ράφτινγκ, πήγαμε στην Πάργα και κάναμε θαλάσσιο ποδήλατο γύρω από το νησάκι, που έκανε τα παιδιά να νιώσουν ωσάν τους πειρατές της Καραϊβικής, πήγαμε αμέτρητες βόλτες, κάναμε αμέτρητα μπάνια, πήγαμε στις νεροτσουλήθρες όπου το αθηνόβιο ξεμωράθηκε κάνοντας περισσότερες τσουλήθρες από τα ίδια τα παιδιά, διαβάσαμε, έκαστος, αμέτρητα βιβλία, φάγαμε πολλά ψητά καλαμπόκια, πολύ μαλλί της γριάς και πολλά βαφλάκια στο Aroma, στην πλατεία, αλλά πάνω από όλα ξεκουραστήκαμε, σωματικά και πνευματικά, κοιμηθήκαμε όσο ήθελε η ψυχή μας.
• Και, προσωπικά, είδα με χαρά τα τελευταία ψίχουλα της κατάθλιψης να τα τρώνε τα σπουργίτια, στο μπαλκόνι όπου τα ρίχνω μετά από κάθε γεύμα, δίπλα από ένα πήλινο με νεράκι για τα πουλάκια, τις ημέρες που κάνει ζέστη. Από τώρα, ευχαριστιέμαι τα πράγματα που έρχονται, είμαι έτοιμη.
• Και, με την ευχάριστη και απρόσμενη αυτή διαπίστωση, γιατί κάποτε νόμιζα ότι θα είμαι αγέλαστη δια παντός, απόρησα γιατί να συμβαίνει αυτό, πράγμα που με τη σειρά του με οδήγησε σε αναπόληση, πως έφτασα ως εδώ. Μετά είπα, κάτσε ρε αθηνόβιο, δεν είσαι και μαθουσάλας, κάτι τέτοια τα λένε οι παππούδες, που όλο τσαμπουνάνε τις ίδιες ιστορίες και πρέπει να κάνεις ότι τις ακούς για πρώτη φορά.
• Ίσως, είναι αυτό η πρώτη ανασκόπηση που έρχεται σαν δεύτερη εφηβεία, το να ψάχνεται ο καθένας και να λέει "Που είμαι τώρα;", να κοιτάει τριγύρω για να δεί πού τον οδήγησαν τα βήματα την ώρα που ο καθένας μας προχωρούσε σκυφτός στο μονοπάτι, μην πέσει σε καμμία λακούβα. που μας έβγαλε ο δρόμος.
• Τίποτα το τραγικό, ευτυχώς, αλλά πολλά μαθήματα. Από διάφορους ανθρώπους, κάθε άνθρωπος και μάθημα.
• Έμαθα ότι μπορείς να λες την αλήθεια χωρίς να κάνεις τον άλλον να κλάψει, ότι υπάρχει καλύτερα, αλλά υπάρχει και χειρότερα, έμαθα ότι η αλήθεια είναι μία αλλά μερικές φορές δεν αξίζει τον πόνο, έμαθα ακόμα ότι η υστερία είναι το χειρότερο που μπορεί να συμβεί σε κάποιον, έμαθα ότι δεν μπορείς να τα κάνεις όλα, όυτε να τα έχεις όλα, αλλά μπορείς να έχεις και να κάνεις όσα σηκώνει το είναι σου.
• Έμαθα ότι για να γιατρέψεις τον εαυτό σου, ο μόνος τρόπος είναι να ασχοληθείς με τους άλλους, όχι ως τέχνασμα αλλά πραγματικά να νοιαστείς και να πράξεις. Έμαθα ότι όσο περί πολλού και αν έχεις κάποιον, στην ουσία είναι ακόμα ένας άτριχος πίθηκος.
• Όταν κάποιος εμφανίζεται με φαμφάρες και αξιώματα, εντός μου τον φαντάζομαι γυμνό και αυτό βοηθάει γιατί τις περισσότερες φορές όσοι εμφανίζονται με φαμφάρες και αξιώματα, γυμνοί είναι γελοίοι.
• Έμαθα ότι οι πληγές ποτέ δεν κλείνουν, ότι ο καθένας πονάει όσο επιλέγει και ότι όλοι, όλοι, μα όλοι, χρειάζονται βοήθεια.
• Έμαθα ότι ένα χαμόγελο δε σημαίνει τίποτα.
• 'Εμαθα ότι οι εύκολες λύσεις, είναι και οι πιο δημοφιλείς: να δείρεις το παιδί σου αντί να το διαπαιδαγωγήσεις, να παραγγείλεις αντί να μαγειρέψεις, να παρκάρεις το παιδί αντί να του μάθεις δύο πράγματα, να βρίζεις αντί να πείθεις, να υποτιμάς αντί να σκέφτεσαι και να κρίνεις, να πάρεις αντιβίωση για να πας στη δουλειά, αντί να το παλέψεις δυο-τρείς μερούλες, με τσάι και με ρέγουλα.
• Έμαθα ότι η εύκολη λύση είναι μερικές φορές να κάνεις τη ζωή σου δύσκολη, να φορτώνεσαι ευθύνες αλλωνών γιατί φοβάσαι υψώσεις ανάστημα, να κάνεις τα πάντα μόνος για να μπορείς να το παίζεις ήρωας ή μάγκας, να εξαγοράζεις την αποδοχή με υποτέλεια, να δέχεσαι τη βρωμιά και αυτό να το χαρακτηρίζεις υπομονή.
• Είδα ανθρώπους να τα κάνουν όλα λάθος, και μετά να αναρωτιούνται γιατί τους βγήκε έτσι το παιδί ή να παραπονιούνται ότι έχουν εύθραυστη ιδιοσυγκρασία και να χαπακώνονται, και μετά να καταστρέφουν τα στομάχια τους.
• Είδα ανθρώπους να αυτοκαταστρέφονται, να τους φωνάζω "ΜΗ!" κι αυτοί να περιγελούν, και μετά την καταστροφή, να έρχονται να μου λένε με σοφία αυτά που τους έλεγα αλλά δεν άκουγαν, επιδεικνύοντας τις πληγές τους σαν απόδειξη της σοφίας τους. Και καμώθηκα την έκπληκτη. "Τι μου λες, βρε παιδί μου! Σοβαρά; Μπράβο ρε. Για αυτό σε παραδέχομαι." Γιατί τί άλλο να κάνεις όταν ο άλλος τόσων χρονών μαντράχαλος συμπεριφέρεται σαν παιδί που θέλει να του παινέσουμε μία ζωγραφιά, πριν την πετάξει στα σκουπίδια...
• Έτσι έμαθα ότι κάθε πράγμα πρέπει να το λές μία φορά, και ότι κάθε επανάληψη είναι περιττή. Αλλά αυτή η μία φορά, πρέπει να είναι σωστά διατυπωμένη και χρονικά σωστή.
• Έμαθα ότι δεν μπορείς να τους σώσεις όλους, έμαθα ότι μερικοί δεν θέλουν να σωθούν και ότι μερικοί είναι τόσο βαθειά νυχτωμένοι που δεν αξίζει καν να ασχολείσαι μαζί τους, και ότι το να το παίζεις σωτήρας είναι πολλές φορές η εύκολη λύση, σαν φαστ-φούντ σωτηρία της ψυχής.
• Έμαθα ότι όσο περισσότερο καυχιέται κάποιος, τόσο πιο βαθειά νυχτωμένος είναι και τόσο πιο βαθειά στο βούρκο βυθισμένος.
• Έμαθα ότι μερικές φορές είναι πιο ευσπλαχνικό να είσαι σκληρός, όπως όταν χαλάς ένα χατήρι στο παιδί για να μην καταλήξει υπέρβαρο και περάσει την υπόλοιπη ζωή του στις δίαιτες και στην υποτίμηση και στα νοσοκομεία, αλλά ότι τις περισσότερες φορές υπάρχουν ρεμάλια που το βρίσκουν αυτό ως πρόφαση για κακοποίηση.
• Έμαθα ότι αυτοί που λένε τη γνώμη τους τσεκουράτα, χωρίς να νοιάζονται για το ποιόν θα πληγώσουν, είναι τα μεγαλύτερα αποβράσματα, είτε λόγω απύθμενου εγωισμού, είτε λόγω υπέρτατης ανοησίας και ότι από αυτούς τους ανθρώπους καλό είναι να κρατάς αποστάσεις ασφαλείας.
• Από την άλλη, έμαθα ότι αυτοί που είναι τελείως διπλωματικοί και ευγενικοί στους τρόπους και με τα πιό καλογυαλισμένα χαμόγελα, τις περισσότερες φορές κρύβουν ψυχικές χαβούζες πολλαπλών επιπέδων και, για αυτό, πρέπει επίσης να κρατούνται σε απόσταση ασφαλείας.
• Το κάθε τί έχει τη σημασία του, τα πάντα μετράνε, τίποτα δεν αξίζει δεύτερη σκέψη, ωστόσο πρέπει να σκεφτόμαστε προσεκτικά το μέλλον και το παρόν, ότι κάποια στιγμή πρέπει να σηκώσουμε τα μάτια από τα βιβλία πριν γίνουμε ρομπότ. Το να ζητάς το καλύτερο δεν είναι αυτοσκοπός αλλά πρέπει να έχει κάποιο ώφελος πρακτικό ειδάλλως είναι άλλη μία ματαιοδοξία των ανίκανων και, αν περιφρονείς κάποιον τότε δεν είσαι τόσο καλύτερος όσο νομίζεις.
• Έμαθα ότι τα περισσότερα για τα οποία στεναχωριόμαστε είναι απλώς αντικείμενα και ότι ευτυχία δεν φαίνεται.
• Το τραγούδι, αυτή τη φορά είναι για μένα και ο τίτλος σημαίνει με λένε δρόμο. Μιλάει για τις γυναίκες του δρόμου, από την άλλη ως γυναίκα είμαι κι εγώ, τέτοια, σωστά;
• Κι αυτό είναι κάτι άλλο που έμαθα, οι γυναίκες είναι πουτάνες, γιατί πουλάνε κι αγοράζουν αισθήματα, λόγια και ζωές, είτε το συνειδητοποιούν είτε όχι.
• Από την άλλη, τί θα ήταν ο κόσμος χωρίς πουτάνες;

Πως να κάνετε κάποιον να κλάψει χωρίς να ασκήσετε βία

• Προφανώς εννοούμε την προφανή βία εκείνη που φαίνεται εύκολα: σωματική ή λεκτική.
• Γιατί το κλάμμα είναι προιόν βίας, κάποιου είδους, είναι προιόν θυμού, παράπονου και λύπης, αισθήματα που μόνο η βία προξενεί.
• Για να προξενήσεις, λοιπόν, αυτά τα συναισθήματα σε τέτοιο βαθμό ώστε το υποκείμενο να κλάψει, και μάλιστα χωρίς φανερή χρήση βίας, θα πρέπει τα λόγια μας να είναι αρκετά φορτισμένα, όχι σε ηχητική ένταση αλλά σε νόημα.
• Υπάρχουν λόγια που δείχνουν ότι δεν σε λαμβάνω υπόψιν.
• Υπάρχουν λόγια που δείχνουν ότι σε λαμβάνω υπόψιν αλλά σε έχω χεσμένο.
• Υπάρχουν λόγια που δείχνουν ότι σε ακούω, αλλά άσχετα με αυτό που λες θα κάνεις ότι λέω.
• Υπάρχουν λόγια που δείχνουν ότι θέλω να χρησιμοποιήσω κάθε κόλπο προκειμενου να σε
  
  κάνω να πειστείς.
• Υπάρχουν λόγια, πολύ ευγενικά φαινομενικά, που δείχνουν ότι θεωρώ ότι σε παίζω στα δάχτυλα.
• Υπάρχει μία κατηγορία ανθρώπων που είναι εξαιρετικά ευαίσθητη σε αυτά τα πονηρά λόγια, αλλά είναι ανίσχυρη να το αποδείξει, όχι μόνο λόγω απειρίας, αλλά και γιατί δεν μπορείς ποτέ να αποδείξεις τί εννοεί ο οποιοσδήποτε όταν λέει κάτι.
• Είναι κάτι που αισθάνεσαι και αυτοί που αισθάνονται περισσότερο είναι τα παιδιά.
• Νιώθουν τη συναισθηματική βία τόσο έντονα, που μερικές φορές είναι προτιμότερο να ρίξεις ένα χαστούκι (ένα είπαμε, όχι να βρούμε δικαιολογία για να ξεσπάμε!), παρά να να αρχίσουμε τα παιχνίδια με τις λέξεις και τα κόλπα ή τις πονηριές, γιατί το παιδί ενστικτωδώς τα αναγνωρίζει και "κλωτσάει", δεν συνεργάζεται, αποκτά συναισθηματικά κατάλοιπα.
• Ένα τέτοιο τέχνασμα που δυστυχώς συνειδητοποίησα ότι κάνω εγώ η ίδια με τα ίδια μου τα παιδιά, είναι όταν είμαι κουρασμένη.
• Αντί να πω "Παιδιά, είμαι κουρασμένη, δεν θα πάμε βόλτα" το οποίο ακόμα και με διαμαρτυρίες ή αντιρρήσεις, τελικά  θα καταλάβαιναν, πολλές φορές προσπαθούσα να τα πείσω να κάνουν αυτό που εμένα με βόλευε, όπως να πάνε στη γιαγιά τους, κόντρα στη θέλησή τους "Η γιαγιά έχει και το ντιβιντί με τους πάγουερ ρέηντζερσ!" ή άλλες κοτσάνες.
• Και, φυσιολογικά, τα παιδιά "κλωτσούσαν", όχι μόνο εκείνη την ώρα, αλλά ανέπτυξαν και μία απέχθεια στο να πηγαίνουν στη γιαγιά, ακριβώς επειδή ένιωσαν ότι τα ξεφορτώνομαι, παρόλο που δεν μπορούσαν να το αποδείξουν και, ακόμη και αν μου το έλεγαν, θα περνούσα ώρες ατελείωτες προσπαθώντας να τους αποδείξω ότι αυτό δεν ισχύει, με τις ίδιες ακριβώς κοτσάνες που έλεγα στον εαυτό μου για να μη νιώθω ενοχές. Κάποιος άλλος γονιός ίσως να τα έδερνε ή να τα έβριζε ή να τους φώναζε, πράγμα που θα οδηγούσε σε ακόμα πιο έντονες αντιδράσεις από τα παιδιά, οι οποίες σε βάθος χρόνου θα εξελίσσονταν σε παραβατικές συμπεριφορές, συγκρούσεις ή και απουσία επικοινωνίας, και οι γονείς μετά να αναρωτιούνται που έκαναν λάθος και γιατί τους βγήκε έτσι το παιδί.
• Όταν συνειδητοποίησα τί έκανα, ήταν αργά και πήρε αρκετό καιρό να επανορθώσω κάτι τόσο άδικο τόσο για τα παιδιά, όσο και για τη γιαγιά που τα είχε στα ώπα-ώπα και δεν ήξερε τί πάει στραβά.
• Όμως, όπως είπαμε και νωρίτερα, τα παιδιά τα νιώθουν κάτι τέτοια και τελικά καταφέραμε να βρούμε την ισορροπία μας, σε μεγάλο βαθμό.
• Κάτι άλλο που πέρασε από το μυαλό μου μετά από αυτό το περιστατικό, ειδικά μέσα από την εμπειρία μου ως δασκάλα τόσα χρόνια, ήταν όλα αυτά τα παιδιά που έχουν περάσει από τα χέρια μου, όλα αυτά τα παιδιά που αναπαράγουν τη σχέση τους με τους γονείς σε κάθε, μα κάθε σχέση τους, φιλική, συναισθηματική, η οποιαδήποτε άλλη. Αν ο πατέρας δημιουργεί προβλήματα, τότε η σχέση με τους άντρες είναι προβληματική. Αν η σχέση με τη μητέρα είναι υποκριτική, τότε οι σχέσεις με τις γυναίκες θα είναι υποκριτικές.
• Αυτό είναι επιστημονικό γεγονός.
• Σκέφτηκα, λοιπόν, ότι αν τα μάθω να δέχονται την ψυχολογική βία ως φυσιολογική με πρόσχημα ότι είναι "για το καλό τους" , τότε αύριο-μεθαύριο θα δεχθούν την ψυχολογική βία από κάποιον άλλον επειδή θα τη θεωρούν φυσιολογική και, επειδή είναι αγόρια και είμαι γυναίκα, αυτό σημαίνει ότι θα δέχονται τα ψυχολογικά τεχνάσματα των γυναικών αντί να βλέπουν την αλήθεια.
• Αν εγώ τώρα, επειδή με βολεύει και δείχνει πρέπον στους παραέξω, τους μάθω να υπακούν τις γυναίκες απλά και μόνο επειδή κλαίνε ή επειδή τα λένε ωραία και πειστικά, αύριο-μεθαύριο κάποια γυναίκα θα τα πείσει να κάνουν κάτι που δεν θέλουν με τον ίδιο τρόπο και θα νομίζουν ότι έτσι είναι το σωστό κιόλας.
•  Ωστόσο, δύο-τρείς άντρες που έχω γνωρίσει και έχουν πέσει θύματα τέτοιας συμπεριφοράς, έχουν περάσει μία ζωή μέσα στην υποτίμηση, και νιώθουν ότι δεν εκτιμώνται, ότι κάτι τους λείπει παρόλο που οι σύτροφοί τους δείχνουν να κάνουν τα πάντα για αυτούς, αλλά αδυνατούν να αντιδράσουν γιατί κάτι μέσα τους τους λέει ότι έτσι είναι και έτσι γίνονται τα πράγματα.
• Σε αυτό το σημείο είναι που αναλογίζεται ο μέσος αναγνώστης ότι το αθηνόβιο θα γίνει ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΗ πεθερά.
• Ωστόσο, αν κοιτάξετε τριγύρω, θα δείτε ότι οι περισσότεροι γάμοι δεν διαλύονται λόγω πεθεράς αλλά λόγω ασυνεννοησίας ανάμεσα στα ζευγάρια, γιατί δίνοντας υπερβολική σημασία στις κοινωνικές συμβάσεις, διαμάντια και τριαντάφυλλα και ταξίδι του μέλιτος στα λούσα, ξεχνάμε την απλή αλήθεια ότι σε τελική ανάλυση αν χρειάζεται αν ακολουθείς κανόνες σε μία σχέση, τότε κλάφτα χαράλαμπε.
• Σκέφτηκα ότι αν εγώ τα συνηθίσω στο να γίνονται σεβαστοί, αν εγώ τα συνηθίσω στο να πείθονται από λογικά επιχειρήματα και όχι στα συναισθηματικά τεχνάσματα, αν εγώ τους διδάξω να σκέφτονται λογικά αλλά χωρίς να αγνοούν και το ένστικτό τους, τότε ίσως στο μέλλον όχι μόνο οι σύντροφοί τους αλλά και οι φιλίες, οι συνεργασίες και οι κοινωνικές τους σχέσεις να ανταποκρίνονται σε κριτήρια που οι ίδιοι θα έχουν θέσει και όχι στο τί με πονηράδα προσπαθεί να τους επιβάλλει ο ένας και ο άλλος επιτήδειος.

Ένα για ξέρεις ποιόν, περί ξέρεις τίνος .

• Οι άνδρες της παρέας, είδαν που τους υπερασπίστηκα σε μερικά ποστάκια και ξεθάρρεψαν.
• Ωστόσο, δεν είναι κι αυτοί εντελώς αθώοι, όπως θα συμφωνήσουν όχι μόνον αι γυναίκαι αλλά και οι πιο ώριμοι από τους ίδιους τους ισχυρούς φίλους μας.
• Καταρχάς, σε πολλές περιπτώσεις, περισσότερες από όσες θα μπορούσε κανείς να δικαιολογήσει κανείς ως "μεμονωμένα περιστατικά", από τη μία αναζητούν την ιδανική γυναίκα, με συντροφικότητα, κατανόηση και υπομονή, αλλά από την άλλη με το πρώτο ξέφωλο που θα τους γυαλίσει πάνε και ρίχνονται με τα μούτρα, χωρίς να αναρωτηθούν αν μία κοπέλα που επενδύει πέντε ή και περισσότερες ώρες την ημέρα στην εμφάνισή της έχει ψυχικά και συναισθηματικά αποθέματα. Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα είναι απλή:
• Αν μία γυναίκα είναι υπερ-σούπερ-καρακουκλάρα και τέλεια, τότε είτε είναι σπάνια (μία στο εκατομμύριο φυσική καλλονή) , είτε περνάει όλη την ημέρα φροντίζοντας τον εαυτό της (νύχια, μαλλιά, κρέμες, μασάζ, γυμναστικές, κτλ) και ένας άνθρωπος που ασχολείται όλη μέρα με τον εαυτό του, δεν είναι της προκοπής, εξ ορισμού.
• Όσο όμορφη κι αν είναι, όσο τέλειο αισθητικά και αν είναι το αποτέλεσμα, είναι πολύ μεγάλη η πιθανότητα να σου ψήσει το ψάρι στα χείλη και αυτό είναι αυταπόδεικτο αξίωμα, το οποίο κάθε πικραμένος μπορεί να επιβεβαιώσει.
• Και όσο βρίσκεται κανείς στην ευαίσθητη περίοδο της νεότητος όπου η εμπειρία ακόμα δεν έχει ακονίσει τις αισθήσεις, άντε ας πούμε ότι δικαιολογείσαι να ξεμυαλιστείς. Όταν όμως βλέπω άντρες με δυο εμπειρίες παραπάνω να κυνηγάνε την κάθε φτιασιδωμένη ψηλομύτα η οποία τους τρώει τα λεφτά και τους κάνει το βίο αβίωτο έτσι για να επιβεβαιώσει αλλά και μόνο την (συχνά πλαστή) ομορφιά της, ε τότε λέω καλά να πάθει, όχι γιατί το αξίζει αλλά γιατί εν γνώσει του και έχων σώας τας φρένας, επιλέγει το ξέφωλο, και ότι ήθελε προκύψει.
• Και τότε πολλές φορές γίνεται το εξής: για να σε κρατήσει, μιας και χρησιμοποίησε φτιασίδια για να σε τυλίξει, θα νομίσει ότι αν δεν φτιασιδωθεί θα σε χάσει, άρα θα συνεχίσει να φτιάχνεται με τις ώρες νομίζοντας ότι ο έρωτας βρίσκεται στα ακριβά εσώρουχα ή ότι η συντροφικότητα κερδίζεται με τα περίτεχνα δώρα. Αντί να σου μιλάει θα αγοράζει πράγματα και για να αγοράζει πράγματα θα πρέπει η να τα παίρνει από εσένα ή να δουλεύει ολημερίς σαν τρελή παραμελώντας σε ή να της τα δίνει ο μπαμπάς της (αν δε σε πειράζει τότε δε σε πειράζει τίποτα) ή ο γκόμενος που αργά ή γρήγορα θα αποκτήσει αφού σε εσένα θα βλέπει μόνο έναν αγλέουρα απαιτήσεων, θα της είσαι ασύμφορος, ενώ ο γκόμενος θα είναι όλο χαρές και απολαύσεις.
• Άρα, φίλε άντρα, καλός-χρυσός είσαι, σε αγαπάμε σε εκτιμάμε, αλλά όταν βλέπεις νύχι βαμμένο στην εντέλεια και περιβολή σαν εκείνη της τηλεστάρ, τότε έχε το νού σου: η γυναίκα αυτή θεωρεί τον εαυτό της ανώτερο απλά και μόνο επειδή βάφτηκε και πήγε γυμναστήριο, οπότε με το πρώτο ζόρι θα σε κάνει σκουπίδι, εννέα στις δέκα φορές.
• Να ξέρεις επίσης ότι αν, για να βρείς σύντροφο, γίνεσαι φιγουρίνι και επενδύεις σε σινιέ αρώματα, κινητά και αυτοκίνητα για να εντυπωσιάσεις το θεωρητικά αδύναμο φύλο, τότε το πιο πιθανό είναι μία τέτοια να προσελκύσεις, ενώ εκείνη που ίσως να ήταν καλύτερη για εσένα να σε απορρίψει ως ρηχό και επιφανειακό τύπο.

Κάψιμο, λέω!

• Το κακό με τις γυναίκες δεν είναι ότι παίρνουν αξία από τον σύντροφό τους, αλλά ότι πολύ σπάνια απολαμβάνουν τη ζωή.
• Μετά τη φεμινιστική ξεφτίλα, περισσότερες γυναίκες κάνουν περισσότερο σεξ, όμως ούτε οι άντρες ουτε οι γυναίκες είναι ευχαριστημένοι και η μοναξιά θερίζει, ειδικά στις νεότερες γενιές. Άρα, δεν ήταν το σεξ η ουσία του προβλήματος.
• Η ανθρώπινη παρέα, η συντροφικότητα, δεν έχει κανόνες: είμαι με αυτόν επειδή έτσι μου αρέσει.
• Πολύ συχνά τυχαίνει να μας αρέσουν οι άνθρωποι που μας κάνουν χαρούμενους, οπότε έχουμε συνδέσει την ευτυχισμένη σχέση με συντρόφους που έχουν συγκεκριμένα, παραδοσιακά, ας το πούμε έτσι, χαρίσματα.
• Ξέρουμε ότι δεν θέλουμε να είναι άξεστος αλλά ευγενικός, όχι κοντός αλλά ψηλός, όχι φτωχός αλλά πλούσιος, όχι ρεμάλι αλλά καλό παιδί.
• Δυστυχώς, όμως, η απόλαυση είναι πολύ προσωπικό θέμα, και παρά την ελευθερία στην κοινωνική μας ζωή, υπάρχουν κανόνες πολύ ύπουλοι, που όμως κανένας δεν μπορεί να ακολουθήσει και κρατούν τους νέους άνθρωπους μόνους και ανέραστους για μεγάλα διαστήματα.
• Ο πιο ύπουλος, δε, κανόνας είναι ο κανόνας της Μπάρμπι, ή αλλιώς ο κανόνας της "Σωστής κουβέντας στη σωστή στιγμή" και τον διδάσκονται οι γυναίκες (και μέσω αυτών, και οι άντρες) όταν βλέπουν ταινίες, διαβάζουν βιβλία ή γενικά πιστεύουν την τέχνη. Ο κανόνας αυτός λέει ότι αν ένας άντρας δεν πει το σωστό πράγμα τη σωστή στιγμή, τον σουτάρεις γιατί αν δεν πει το σωστό πράγμα τη σωστή στιγμή σημαίνει ότι δεν σε αγαπάει, δε σε νοιάζεται και άλλες αηδίες.
• Αυτό είναι η μεγαλύτερη κοτσάνα του κόσμου, γιατί υπάρχει ένας τροπος για να καταλάβεις αν ένας άντρας σε αγαπάει και σε νοιάζεται: όταν ο άντρας αγαπάει, τα δίνει όλα. Όταν ένας άντρας σε αγαπάει, χάνει το μυαλό του και σε βλέπει σαν τέλειο πλάσμα, του αρέσει όταν γελάς, όταν λες σοφίες, όταν περπατάς, όταν σκύβεις (ίσως λίγο περισσότερο τότε) και αν σε αγαπάει, θα είναι ευθύς μαζί σου και θα θέλει να σε βλέπει χαρούμενη. Θα σε βάζει χάμω για προσωπική του απόλαυση.
• Ωστόσο, η πιθανότητα να λέει τη σωστή κουβέντα στη σωστή στιγμή είναι απειροελάχιστη, διότι δεν έχει μαντικές ικανότητες.
• Για όσο κρατήσει.
• Αν η γυναίκα δεν μπορεί να το δεχτεί αυτό, τότε δεν ξέρω τι άλλο μπορεί να ζητήσει κανείς από ένα άλλο ανθρώπινο πλάσμα. Ξέρω ότι πολύ σπάνια ζητούν οι άντρες από τις γυναίκες τόσο παράλογα πράγματα, όπως να αλλάξουν το ποιοί είναι ή να διαβάσουν τη σκέψη τους και οι γυναίκες που ισχυρίζονται ότι μπορούν να το κάνουν είναι απλά σκύλες και μέγαιρες, γιατί φέρονται σε ανθρώπινα πλάσματα λες και είναι αντικείμενα, λες και πρόκειται για τηλεόραση, θα πατήσω αυτό το κουμπί για να κάνει αυτή τη λειτουργία.
• Αυτές οι γυναίκες δεν απολαμβάνουν τον σύντροφό τους, πράγμα πολύ άδικο και για τους δύο.
• Είναι πολύ κρίμα να περνάς τη ζωή σου δίπλα σε έναν άνθρωπο που δεν σου αρέσει περιμένοντας πότε θα αλλάξει για να είσαι ευτυχισμένη και είναι πολύ κρίμα να περνάς τη ζωή σου δίπλα σε μία ανικανοποίητη μουρμούρα που όλο διορθώσεις και υποδείξεις σου κάνει.
• Πόσο συχνά ακούμε γυναίκες να λένε στον άντρα τους "Να του πείς αυτό κι εκείνο...."? Αρκετά συχνά θαρρώ, και μάλιστα νευριάζουν οι γυανίκες όταν ο άντρας δεν ακολουθεί τις οδηγίες, ίσως μάλιστα θεωρήσει η γυναίκα ότι ο άντρας την αγνοεί ή δεν την αγαπάει, απλά και μόνο επειδή έχει δική του κρίση να παίρνει δικές του αποφάσεις και να λέει ότι εκείνος θέλει.
• Μερικές φορές σκέφτομαι ότι ο πόλεμος είναι γυναικεία επινόηση, η αρχέγονη γυναίκα είπε στον άντρα "Βάρα τον!".
• Μπορεί και να έγινε έτσι, να ξέρεις, τίποτα δεν είναι απίθανο σε τούτον τον κόσμο.
• Όπως και να έχει, πίσω στα δικά μας, η γυναίκα δεν απολαμβάνει τη ζωή, όχι με την έννοια του σέξ, ή τουλάχιστον όχι μόνο με αυτή.
• Όταν λέμε ότι κάποιος απολαμβάνει τη ζωή εννοούμε ότι του αρέσει, όμως οι γυναίκες είναι προσκολλημένες στο πρέπει: δεν πρέπει να λέω αυτό, δεν πρέπει να πάω στα βαθιά, πρέπει να είναι έτσι (τέλειος), πρέπει να σου πεί ότι σε αγαπάει έτσι (όπως ο κεν στη μπάρμπι ή ο ρος στην ρέιτσελ) και όχι αλλιώς, πρέπει να σε έχει για θεά.
• Το ζήτημα είναι πως όταν αγαπάμε κάποιον τότε βλέπουμε τα χαρίσματά του και όχι το αντίστροφο. Η αγάπη είναι που μας επιτρέπει να διαπιστώσουμε πόσο υπέροχο πλάσμα είναι ο σύντροφός μας.
• Αν πρώτα δούμε και καταμετρήσουμε πόσα συν και πόσα πλην έχει ο άντρας ώστε μετά να πάρουμε απόφαση, τότε είμαστε καταδικασμένες: ακόμα κι αν αυτός είναι τρελός για εμάς, είμαστε εμείς οι ίδιες που δεν τον αγαπάμε, αλλά "αγοράζουμε" το προϊόν "άντρας" και διαμαρτυρόμαστε για τα λεφτά μας αν κάτι πάει στραβά.
• Για αυτό μας λένε ανήθικες.
• Τι θα γινόταν αν εκτός από το σεξ, οι γυναίκες απολάμβαναν και τον υπόλοιπο άντρα? Τι θα γινόταν αν οι γυναίκες έμεναν μαζί του όχι επειδή πληρεί κάποιες προϋποθέσεις αλλά επειδή ο άντρας αυτός τους αρέσει?
• Ειλικρινά, και δεν το λέω για αστείο, βλέποντας όλη αυτή την ανόητη μοναξιά, και τις σχέσεις που γενιούνται και πεθαίνουν κάρμπον-κόπι των κατινίστικων θεαμάτων, βλέποντας στρατιές αντρών να μην ξέρουν πως να ικανοποιήσουν μία πριγκήπισσα και θλιμένες πριγκήπισσες να μην επιτρέπουν στον εαυτό τους ούτε τον παραμικρό αυθορμητισμό, αλλά μόνο πήδημα, ειλικρινά πιστεύω ότι παιδικά όπως μπάρμπι και γουίνξ και πάττυ και διάφορα άλλα, πρέπει να καταργηθούν και να απαγορευτούν και να καούν τα αρχεία τους, άμεσα.
• Γιατί τα αγορίστικα παιδικά δε σου υπαγορεύουν τί να λες και πως να χειρίζεσαι τη σχέση σου (ναι, να χειρίζεσαι, οι ηρωίδες χειρίζονται τα αγόρια τους. δεν είναι τερατώδες?)
• Κάψιμο άμεσα!

Μη-αποφάσεις

• Παρατηρώντας τους ανθρώπους, βλέπει κανείς ότι πολλές φορές αποφεύγουν τη λήψη αποφάσεων, όχι γιατί η απόφαση είναι δύσκολη, αλλά γιατί φοβούνται την ευθύνη. Η πραγματικότητα αλλά και οι ίδιες μας οι αντοχές, ωστόσο, καθιστούν αναπόφευκτες και αναγκαίες κάποιες αλλαγές, μέχρι που κάποια στιγμή αυτό που δεν αποφασίζαμε τόσο καιρό έρχεται και μας βρίσκει σε ανύποπτο χρόνο, και τότε δεν υπάρχει άλλη επιλογή παρά μόνο να υποκύψουμε στις εξελίξεις.
• Σε προσωπικό επίπεδο, για πολύ καιρό έβαζα τις ανάγκες άλλων πάνω από τις επιθυμίες μου. Δεν ευθύνονταν οι άλλοι, αλλά αυτό γινόταν. Δεν το μετανιώνω, βλέπω όμως ότι θα ήταν καλύτερα για όλους αν έδινα στον εαυτό μου λίγο ύπνο και λίγη ηρεμία περισσότερο, αντί υστερικά να απαιτώ να γίνουν όλα τέλεια. Το περίεργο είναι ότι ενώ έβλεπα αυτό που συνέβαινε και ήξερα ότι όλα έχουν συνέπειες και πως όλα εδώ πληρώνονται, όλο έλεγα στον εαυτό μου "αύριο, τώρα πρέπει να κάνω αυτό" μέχρι που τελικά πριν από δύο χρονάκια περίπου ο εαυτός μου απαίτησε άδεια και την πήρε δια της βίας. Όπως έλεγα και στη Δήμητρα, από εκείνο το σημείο και μετά, κοιμόμουν. Όταν δεν κοιμόμουν, τσακωνόμουν σα γνήσια bitch, όπως έλεγα και στον Μάκη όταν με επισκέφθηκε. Ξαφνικά τίποτα δεν άντεχα άλλο πια.
• Ενώ παλιά περήφανα αποκαλούσα τον εαυτό μου "σκυλί του πολέμου" γιατί μπορούσα να αντέξω οποιαδήποτε δυσκολία και κούραση, τώρα με την παραμικρή κίνηση έπεφτα κατάκοπη και δεν έπαιρνα τα πόδια μου χωρίς τρείς καφέδες και τρείς ύπνους. Το χειρότερο ήταν ότι δεν ήθελα τίποτα. Δεν ήθελα να διαβάζω βιβλία, που μέχρι τότε ήταν η μεγαλύτερη απόλαυση για εμένα, ούτε να βγαίνω έξω, ούτε μουσική, ούτε να παίζω με τα παιδιά, μία εξαιρετικά διασκεδαστική δραστηριότητα για μένα. Δεν ήθελα τηλεόραση, δεν ήθελα φίλους, δεν ήθελα βοήθεια, δεν ήθελα να μιλήσω, δεν ήθελα κατανόηση, δεν ήθελα να ακούω, δεν ήθελα να βλέπω. Έβλεπα τα παιχνίδια στο πάτωμα και σκεφτόμουν κάτι όπως "Αυτό τώρα, θέλω να το μαζέψω? Άσε, κι αύριο εκεί θα είναι." και σωριαζόμουν σε όποια καρέκλα έβρισκα μπροστά μου.
• Το πρόβλημα ήταν, από ότι φάνηκε αργότερα, καθαρά σωματικό. Ήταν η συσσωρευμένη κούραση τόση, που απλά δεν πήγαινε άλλο.
• Η απόφαση, είχε ληφθεί μόνη της: τώρα, το πρόγραμμα έχει ξεκούραση.
• Αυτό βέβαια, δεν είναι πάντα εύκολο, ιδιαίτερα όταν έχεις δουλειά και παιδιά. Ευτυχώς οι δικοί μου, αυτοί με τους οποίους ζώ, είχαν πολλή υπομονή μαζί μου. Ευτυχώς, είχα την αυτοσυγκράτηση να ξεσπάω όσο το λιγότερο γινόταν πάνω τους και να συμβιβάσω μόνο στα άψυχα δηλαδή σε αυτά που ούτε πονάνε ούτε τους πέφτει ο εγωισμός αν τα κακομεταχειριστείς: έκοψα το σίδερο και την απαστράπτουσα καθαριότητα. Όσες φορές, από ενοχή, επιχείρησα να κάνω ότι και παλιά, το αποτέλεσμα ήταν είτε να μένω σε πλήρη ακινησία για τις επόμενες τρείς ημέρες είτε να εξοργίζομαι απλά και μόνο επειδή έπεσε ένα ψιχουλάκι στο πάτωμα.
• Συνέπεσε τότε, και είδα στην τιβή ένα ντοκιμαντέρ για τη φόρμουλα ένα και πως κατασκευάζονται αυτά τα οχήματα. Με έκπληξη έμαθα ότι τα αμαξώματα είναι ειδικά σχεδιασμένα ώστε σε περίπτωση σύγκρουσης να υποχωρούν, σπάζοντας, πριν υποχωρήσει και σπάσει τίποτα άλλο πιο πολύτιμο, όπως ο άνθρωπος εντός. Όπως συχνά κάνουμε οι γυναίκες, έδωσα υπερφυσικό νόημα σε αυτό το γεγονός και είπα: κάτι θα υποχωρήσει, αλλά δεν θα είναι το πιο πολύτιμο.
• Ευτυχώς, είχα πολύ κοντινά παραδείγματα από άλλες γυναίκες που είχαν καταρρεύσει τραγικά στον περίγυρό μου, και ήξερα ότι αυτό θα ήταν καταστροφικό τόσο για εμένα όσο και για τους αγαπημένους μου αν άφηνα να μου συμβεί.
• Έτσι, έδωσα στον εαυτό μου την πολυτέλεια της ξεκούρασης. Στο ρελαντί, και μόνο με τις βασικές λειτουργίες, τόσο νοητικά όσο και σωματικά, πέρασε ο χρόνος. Κατανάλωσα αρκετό αλκοόλ και φαγητό, ξενύχτησα σα χαμένο μπροστά στην τηλεόραση, αυξήθηκαν οι παραγγελίες φαγητού (προς μεγάλη ευχαρίστηση των αντρών της οικογενείας που μέχρι τότε σα σκύλα τους φώναζα όποτε το ζητούσαν) και επανεγκατάσταση κάθε λειτουργικού προγράμματος του εγκέφαλου.
• Μέχρι που μία μέρα, έπιασα τον εαυτό μου να τραγουδάει πλένοντας πιάτα, όπως παλιά. "Ωπ!" σκέφτηκα, "Τι έχουμε εδώ κυρία Αθηνά μας? Ξεθαρεψάμαν?" . Για να πλύνω την κουρτίνα, να δω τι θα γίνει! Έπλυνα την κουρτίνα, και δεν κατέρρευσα, ένα γεγονός ενθαρρυντικό όσο ο πρώτος βλαστός του χωραφιού. Ας καθαρίσω και τις ντουλάπες των παιδιών, που από πέρυσι ως τώρα έχουν γίνει οι πυριτιδαποθήκες του νοικοκυριού μου. Τις καθάρισα, και τότε έπεσα πάλι στη γνωστή πλέον υποτονική συμπεριφορά. "Εντάξει, λοιπόν, σιγά-σιγά και με ρέγουλα" είπα στον εαυτό μου, ωστόσο ήξερα ότι σύντομα θα μπορούσα και πάλι να γίνω σκυλί του πολέμου.
• Πριν από λίγους μήνες, ξανάρχισα και το σιδέρωμα.
• Δεν είναι κάτι για το οποίο θα έπρεπε να υπερηφανεύομαι, αν μη τι άλλο γιατί δεν είμαι η μοναδική που περνάει κάτι τέτοιο. Τα γράφω όμως γιατί πιστεύω ότι όταν οι άνθρωποι μιλάνε, τότε όλα πάνε καλύτερα. Ίσως κάποια άλλη γυναίκα να αναγνωρίσει τον εαυτό της μέσα σε αυτή την ιστορία (σίγουρα θα πω εγώ) και να μπορέσει να δεί ότι δεν είναι ούτε τρελή ούτε μόνη, και ότι η ενοχή είναι κι αυτή ανθρώπινη, μέρος του προγράμματος. Ή ίσως κάποιος άντρας ή γιος να αναγνωρίσει τη γυναίκα ή μάνα του και να κάνει λίγη υπομονή όταν αυτή θα λέει τα δικά της.

Η μπουμπού

• Βαφτίστηκε σήμερα η ανιψιά μου και από μπουμπού έγινε Μαρία. Ήταν μία κανονική βάπτιση και όλα πήγαν καλά, συμβατικά.
• Οι ευχές ήταν οι κλασσικές. Γερή και τυχερή, πάντα ευτυχισμένη, να ζήσει. Κάποιος είπε ότι μία ευχή τα συνοψίσει όλα: γερή και τυχερή.
• Ευχές, το λοιπόν.
• Τώρα, δεν πιστεύω ότι υπάρχει κάποιος γέρος με κατάλευκη γενειάδα ανάμεσα στα σύννεφα, ίσως όμως αποτελεί προσωποποίηση μίας ευχής, όλα να πάνε καλά. Σε έναν κόσμο όπου όλα είναι θέμα τύχης και όπου οι πιθανότητες είναι τα άσχημα να συμβαίνουν ευκολότερα και συχνότερα, ενώ τα καλά μόνο μετά από τεράστια προσπάθεια και θυσίες, να είναι κανείς σίγουρος παρόλα ταύτα ότι υπάρχει κάτι που υπερβαίνει την κακία, ότι υπάρχει κάτι το καλύτερο, ότι υπάρχει κι άλλος τρόπος, κάπου με κάποιον τρόπο. Μπορεί όλα τριγύρω να είναι βρώμικα και οδυνηρά αλλά η βεβαιότητα ότι υπάρχει κάτι καλύτερο δίνει ίσως το κουράγιο να συνεχίσεις μέχρι να το κάνεις πραγματικότητα, σαν αυτο-εκπληρούμενη προφητεία, ή όπως όταν λέμε σε ένα παιδάκι ότι είναι ο καλύτερος κι εκείνο βάζει τα δυνατά του, και στο τέλος τα καταφέρνει. Σαν αυθυποβολή, εν τέλει.
• Πάρε για παράδειγμα τη μπουμπού.
• Όλοι ξέρουμε ότι απλά και μόνο σαν κορίτσι θα μάθει διαφορετικά πράγματα, να είναι ροζ και να βάζει κρέμες. Αν γίνει όμορφη θα την πειράζουν στο σχολείο, αν γίνει άσχημη θα την πειράζουν στο σχολείο, αν είναι άριστη θα την πειράζουν στο σχολείο, αν γίνει βούρλο θα την πειράζουν στο σχολείο... Θα περάσει την φάση με τα κλάμματα κλειδωμένη στο δωμάτιο μην ξέροντας γιατί κλαίει, θα πονέσει στην κοιλιά, θα την αντιμετωπίσουν σαν πρόβλημα σίγουρα κάποια στιγμή, σίγουρα κάποιες στιγμές. Θα χρειάζεται να αποδεικνύει σε κάθε ανάσα ποιά είναι μέσα από κάθε λόγο και πράξη όχι σαν άνθρωπος αλλά σαν ορμονοκίνητη υπάλληλος του κόσμου. Για να είναι αρεστή θα πρέπει να κρύψει ένα μεγάλο μέρος του εαυτού της ή να το σκεπάσει με φτιασίδια, θα απαρνηθεί τη μητρική της φύση για να σαγηνεύσει έναν σύντροφο μετά να του το φέρει με μαεστρία ότι χωρίς αυτό δε γίνεται. Το θυμό και την αγανάκτηση θα μάθει να τα κρύβει πίσω από τη φροντίδα, τη θλίψη θα μάθει να την κάνει "τίποτα", την κούραση θα μάθει να την κάνει ένα ποτήρι κρασί, την αγάπη θα την κάνει κέηκ.
• Θα μοιράσει τον εαυτό της με ένα μοναδικό τρόπο ώστε να δίνεται ολοκληρωτικά στους ανθρώπους, στα παιδιά, στο σύντροφο, στη δουλειά, στο σόι και να μένει ολόκληρη για τον εαυτό της, αλλά με τί κόστος: όλες αυτές οι σκέψεις, όλες οι αμφιβολίες πάντα! Θα σηκώσει την ευθύνη για όλους όσους αγαπάει κι εκείνη θα ζητάει μόνο αποδοχή. Θα δεχθεί την απόρριψη, με κάθε τρόπο. Αν είναι όμορφη θα είναι χαζή, αν είναι έξυπνη θα είναι τρομακτική, αν είναι ερωτική θα είναι παρεξηγημένη, αν είναι δραστήρια θα είναι υστερική, αν είναι καλή μάνα θα χάσει τον ερωτισμό της, αν είναι καλή φίλη θα χάσει τον άντρα της, αν είναι καλή ερωμένη θα χάσει την φήμη της. Αν είναι τέλεια θα είναι ψυχρή, αν είναι ατελής θα είναι ευτυχισμένη.
• Θα την απατήσουν. Θα της πουν ότι φταίνε οι ορμόνες της. Θα είναι "ξανθιά".
• Θα ξενυχτήσει για όλους. θα μετράει και θα ζυγίζει όχι μόνο τα δικά της αλλά και όλων των άλλων τα μπαγκάζια. Θα λέει στους άντρες τι να κάνουν γιατί αυτοί δεν ξέρουν πως να νοιάζονται, και θα την πουν αυταρχική. Θα περιμένει ένα φιλί και θα κάνει την ανέμελη, θα περιμένει μία συγγνώμη και θα υποκριθεί τη μετάνοια, για μία αγκαλιά θα υποδυθεί τον πόθο. Κανείς δεν θα την καταλάβει.
• Ξέροντας πόσα μπορούν να πάνε στραβά, η ευχή έχει άλλη σημασία.
• Έχει σημασία να πιστεύεις ότι υπάρχει κάτι καλύτερο και να το κυνηγήσεις ώστε να το κάνεις αλήθεια επειδή έτσι θέλεις.
• Καλή τύχη μπουμπού.
• Η εικόνα είναι η πρόσκληση που έφτιαξα για τα βαφτίσια της.

Γιατί δεν μου την πέφτει?

• Γιατί είσαι ίδια με όλες τις άλλες.
• Κοιτώντας παλιές προσωπογραφίες, μαντόνες, τσιγγάνες, χανούμισσες, ελληνίδες θεές και δεσποσύνες εκπάγλου καλλονής, θα αναρωτηθεί κανείς τι στο διάολο είδε ο καλλιτέχνης σε μία γυναίκα με ενιαίο φρύδι και γαμψή μύτη ή σε μία χοντρή με μικρό στήθος ή σε μία κατάλευκη, κέρινη θα έλεγε κανείς κατάχλωμη αγγλίδα χωρίς καθόλου φρύδια. Η ομορφιά τους δεν ήταν αντικειμενική, αλλά υποκειμενική, μέσα από το μάτι του καλλιτέχνη που τη λάτρεψε.
• Οι μεγάλοι έρωτες είχαν ως αντικείμενο κοινούς θνητούς με πρόσωπα γεμάτα ατέλειες!
• Πέρασε ο καιρός, αλλάξαν οι καιροί.
• Στις διαφημίσεις καλλυντικών το καθιερωμένο κλισέ είναι "να τραβήξεις τα βλέμματα" ή να έχεις "πολλές επιτυχίες" και ο τρόπος να το πετύχεις αυτό (κατά τους διαφημιστές προϊόντων πάντα) είναι να είσαι όμορφη/-ος. Όμως οι καλλονές που κοσμούν τις αφίσες και τα δισέλιδα των περιοδικών, είναι αξιομνημόνευτες, τις θυμάται κανείς? Πρόκειται για θεές, αλλά δεν μπορούμε να τις ξεχωρίσουμε τη μία από την άλλη. Αν όμως δείς στην ίδια διαφήμιση την Τζένιφερ Άνιστον, τότε θα τη θυμάσαι, σωστά? Δεν είναι η ομορφότερη, αλλά έχεις κάτι να τη θυμάσαι πέραν της μορφής της και αυτό το κάτι είναι οι ρόλοι που έχει παίξει. Αυτό που αποτυπώνεται και έχει σημασία, άρα την κάνει να ξεχωρίζει, είναι ότι έχει κάτι να μας πεί, έστω και αν είναι απλά και μόνο ένας ρόλος.
• Αυτό το κάτι όμως, πολύ συχνά επιλέγουμε να το κρύψουμε, ίσως επειδή δεν είναι ευγενικό. Οι κανόνες συμπεριφοράς, που όσο περνάει ο καιρός γίνονται ολοένα και πιο σφικτοί, παρερμηνεύονται ως λογοκρισία. Νομίζει ο άνθρωπος ότι υπάρχουν πράγματα που δεν πρέπει να λέει ή , κατά πολύ χειρότερο, πράγματα που είναι υποχρεωτικό να πεί. Αυθορμητισμός μηδέν. Σχέσεις ολόκληρες στήνονται και διαλύονται επειδή οι νέοι πιστεύουν ότι βλέπουν στα "Φιλαράκια" και στο "Γκρέηζ ανάτομυ". "Του είπα ότι τον αγαπώ κι αυτός δε μου το είπε ακόμα. Θα τον χωρίσω"
• Μα, αν έχεις σκεπάσει το άρωμα του κορμιού σου με χημικό ίδιο με όλους τους υπόλοιπους στο χώρο, αν φοράς ρούχα ίδια, αν λές τα ίδια πράγματα, με τον ίδιο τρόπο και κρύβεις το πνεύμα σου πίσω από κλισέ παρμένα από σίτκομς, τότε τι να αγαπήσει από εσένα ό άλλος? Εδώ έχουμε γραμμένες και γραμμένους τους ημίθεους των αφισών θα δώσουμε αξία στον/στην απομίμησή τους?
• Τι διαφορά έχει ο ένας ηλιόσπορος από τον άλλον?
• Η έλξη είναι συναίσθημα και τα συναισθήματα είναι σωματικά και ψυχικά, όμως εμείς κρύβουμε το σώμα μας με φτιασίδια και αρώματα, κρύβουμε την ψυχή μας με ασπίδες φτιαγμένες από κλισέ και περιμένουμε ο άλλος να αγαπήσει μία ασπίδα. Μα, αν δεν εκτεθείς ψυχικά και σωματικά τότε δεν υπάρχει έλξη αλλά συμφωνία μεταξύ κυρίων. Κανείς δεν πληγώνεται αλλά κανείς δεν έχει την ικανοποίηση της αποδοχής, της ενστικτώδους επικοινωνίας ανάμεσα σε νόηση και χυμούς.
• Η νόηση είναι απαραίτητη, όπως μπορεί να βεβαιώσει κάθε γουρούνι (άντρας). Τη νόηση όμως δεν τη διαθέτει κάποιος με σκοπό την εύρεση συντρόφου αλλά για να επιβιώσει. Αν καλλιεργούμε το πνεύμα μας, το κάνουμε για να κατανοήσουμε τον κόσμο, για να έχουμε την ικανοποίηση, ίσως ματαιοδοξία ότι ξέρουμε πολλά. Εφόσον το πετύχουμε, τότε, παρεμπιπτόντως, σαν παράπλευρη ωφέλεια θα έρθει και η επιτυχής ερωτική επικοινωνία.
• Όχι με όλους/όλες, αλλά με όσους το αξίζουν.
• Αν αυτό δεν μας αρκεί, τότε μάλλον τίποτα δεν θα μας ικανοποιήσει ποτέ.

Μέρος Δεύτερον: Η Ποικιλία.

• Είναι αδύνατον να γνωρίσεις όλους τους ανθρώπους της γής, ώστε να είσαι σίγουρος ότι ο σύντροφος που διάλεξες είναι ο καλύτερος για εσένα. Αυτή η πρόταση από μόνη της είναι χαζή, διότι αναφέρεται σε ανθρώπους σα να είναι σαμπουάν, ωστόσο συνεχίζω.
• Πρέπει να αναλογιστούμε για ποιό λόγο απογοητευόμαστε τόσο, ειδικά αφού μερικοί από εμάς το παίζουμε πολυγαμικοί ή/και προχωρημένοι. Από τη μία αποφεύγουμε τη δέσμευση κι από την άλλη θέλουμε βάθος και επικοινωνία.
• Ε, λοιπόν, μάθετε ότι και τα δύο δεν γίνεται.
• Ή θα έχεις σχέση εφήμερη ή θα έχεις επικοινωνία, γιατί η επικοινωνία στήνεται μέσα στο χρόνο κι εσύ έχεις μία καριέρα να σκεφτείς. Ή θα έχεις περαστικές σχέσεις ή ασφάλεια και θαλπωρή. Ή θα έχεις ένα καθρέφτισμα από φιγουρίνι της μαντάμ κλέρ ή θα έχεις έναν πραγματικό άνθρωπο που πέρδεται, ροχαλίζει, λέει τα λάθος πράγματα τη λάθος στιγμή, ξεχνάει αυτά που εσύ θυμάσαι και θέλει την προσοχή σου για να είναι ευτυχισμένος.
• Πολλοί άνθρωποι νομίζουν ότι η πολυγαμία είναι ελευθερία. Αυτό συμβαίνει διότι οι γυναίκες και οι άντρες κάνουν το λάθος να θεωρούν ως φροντίδα την καταπίεση. Ξέρω πχ ένα ζευγάρι που η κοπέλα μετρούσε τις μπουκιές του αγοριού στην ταβέρνα. Για το καλό του φυσικά. Ξέρω έναν άντρα που γκρινιάζει όλην ώρα στη σύντροφό του για να πάρει μαζί της ζακέτα. Για το καλό της και πάλι. Μέχρι που θα τα βροντήξει όλα και θα βρεί κάποιον/κάποιαν που να μην νοιάζεται για τις μπουκιές του, τη ζακέτα της, τη σκόνη, αν ταιριάζει το μπλέ με το καφέ, αν ιδρώσεις χωρίς φανέλα κτλ, κι ας είναι σαν τον κουασιμόδο.
• Η τόσο πολυσυζητημένη ελευθερία, δεν πρέπει να ταυτίζεται με αυτή την ψυχαναγκαστική και ισοπεδωτική αδιαφορία που αποδίδεται στους άντρες αλλά πλήττει και τις γυναίκες, αλλά μάλλον αποτελεί απωθημένο του έγκλειστου σε κανόνες άνθρωπου, που είναι αναγκασμένος να υπακούει το αφεντικό, τη μόδα, το ρολόι, το στύλ, τους κανόνες όλη μέρα, και το βράδυ να είναι πολύ κουρασμένος για να ξεδώσει πραγματικά κι έτσι νομίζει ότι είναι ελεύθερος αν κάνει του κεφαλιού του στα σεξουαλικά. Γιατί αν δεν ήταν έτσι, τότε γιατί μόνοι μας νιώθουμε τόσο άσχημα αντί για ελεύθεροι και ωραίοι?
• Η ελευθερία εντός σχέσης υπάρχει μόνο εάν η σχέση είναι πραγματική. Μία συμβατική σχέση είναι γεμάτη υποχρεώσεις: πρέπει να τη συνοδεύσω, να της είμαι πιστός, πρέπει να την παρηγορήσω, πρέπει να του μαγειρέψω, πρέπει να δεχτώ τους φίλους του, να γελάσω με ότι λέει. Αργά ή γρήγορα κάποιος από τους δύο δεν θα αντέξει. Θα καταλάβετε αν αγαπάτε κάποιον όταν όλα αυτά τα κάνετε με προθυμία και απόλαυση, όταν τα πρέπει συμπίπτουν με τα θέλω σας.
• Στο κάτω-κάτω, ο σύντροφος είναι σαν το φαγητό: όσο καλό και αν είναι, το τρώς μόνο αν σου αρέσει.

Το Κοσμικό Κόστος της Καθαριότητας

• Πρόκειται για μία πονεμένη ιστορία, κυρίως γυναικεία. Ας πούμε για την κυρα-Λένη που πιστεύει στη χλωρίνη, τη χρησιμοποιεί με μανία και υπέρτατη φοβία των μικροβίων, όμως για κάποιον ανεξήγητο λόγο ξαφνικά απέκτησε άσθμα. Μαζί με εκείνη, το εγγονάκι της που το φροντίζει με περισσή φροντίδα, έχει τρείς αλλεργίες και άσθμα. Όσο βήχει ο πιτσιρικάς, τόσο περισσότερη χλωρίνη ρίχνει με μανία παντού η κυρά-Λένη... Κλείνει και τα παράθυρα μην τον χτυπήσουν τα ρεύματα, του απαγορεύει να τρέχει για να μην ιδρώσει και έχει πάντα μωρομάντηλα, antibacterial, και οινόπνευμα, μήπως και πάθει καμμία πανούκλα από τα μολυσμένα πόμολα ο μικρός.
• Η ιστορία είναι ακραία και, κατά τη γνώμη μου αποτελεί κλινική περίπτωση, όμως πολλές φορές πολλές γυναίκες στεναχωριούνται περισσότερο από ότι αρμόζει στο θέμα της καθαριότητας. Βοηθάει φυσικά και το μάρκετινγκ των διαφημιστικών, που σου δείχνει ένα λευκό σπίτι με λευκά έπιπλα, λευκές κουρτίνες, λευκοντυμένους ανθρώπους με κατάλευκα δόντια και στο τέλος το σλόγκαν : "Ο Λευκός Σίφουνας". Αυτό, μαζί με την παραδοσιακή οπτική της παραδοσιακής νοικοκυράς, μετατρέπουν το πρόβλημα της υγιεινής σε ζηλόφθονη, ματαιόδοξη ανταγωνιστικότητα μεταξύ των νοικοκυρών (τι θα πούνε οι γειτόνισσες) ή καταναλωτική μανία, όπου το πόσο απαστράπτον είναι το σπίτι καθορίζει και το στάτους του οικοδεσπότη.
• Όμως, για να είναι το σπίτι σε τέτοια τέλεια κατάσταση μονίμως, χρειάζονται τεράστια ψυχικά αποθέματα, αν πρόκειται για απλό νοικοκυριό με μία ή δύο γυναίκες, ή πολλά λεφτά ώστε πολλές παραδουλεύτρες να τρέχουν από το πρωί μέχρι το βράδυ κυνηγώντας κόκκους σκόνης. Ή να μην ζει κανένας μέσα, να είναι ένα σπίτι-μουσείο. Στην περίπτωση της κυρά -Λένης, που είναι από τις παραδοσιακές νοικοκυρές, η μανία αυτή έχει γίνει ψυχαναγκασμός που έχει καταστρέψει τη ζωή της με τρόπους που δεν έχει συνειδητοποιήσει ακόμη. Οι χαρές που έχει στερηθεί για να μη λερωθούν οι καναπέδες είναι ανεπιστρεπτί φευγάτες, το κορμί της έχει σπάσει και φαρμακωθεί από το τρίψιμο στα γόνατα και ο κυνισμός της είναι απύθμενος, γιατί εκτός από εκείνη, κανείς δεν δίνει δυάρα αν είναι καθρέφτης το πάτωμα ή όχι. Για να μην υπολογίσουμε τις αναθυμιάσεις που έχει εισπνεύσει εκείνη και οι δικοί της, ούτε τη γκρίνια που αυθόρμητα βγαίνει όταν κάποιος έχει κοπιάσει πολύ για κάτι και μετά κάποιος άλλος ρίχνει απερίσκεπτα ψίχουλα στο πάτωμα... Για να μην αναφέρουμε την κούραση που, στο τέλος της ημέρας, σε κάνει να μη θες ούτε τον άντρα σου, ούτε τους φίλους σου, ούτε τον εαυτό σου τον ίδιο, ούτε όμορφη να θες να γίνεις, ούτε να θες να πεις καμία κουβέντα με κανέναν άνθρωπο, παρά μόνο να μείνουν όλοι ακίνητοι και να καμαρώνεις τι έφτιαξες.

Ορμονική Βιογραφία

• Όταν γεννιέται ένα κορίτσι, μαζί με αυτό γεννιούνται και οι προσδοκίες από αυτό, συνήθως.
• Βέβαια, όπως και με τα αγόρια, οι προσδοκίες ακόμα βρίσκονται μεταξύ σοβαρού και αστείου, σαν παιχνίδι κατά κάποιον τρόπο, οπότε το κορίτσι είναι ακόμα ανέμελο. Μέχρι και το δημοτικό, έχει ακόμα την πολυτέλεια να διαφέρει. Παρόλο που έχει ήδη αρχίσει να καταλαβαίνει ότι αγόρια και κορίτσι δεν είναι το ίδιο ούτε ο κόσμος τα αντιμετωπίζει σαν ίδια, στην ουσία είναι ακόμα όλα μαζί, απλώς παιδιά. Φυσικά, οι πρώτοι έρωτες δονούν την καρδούλα τους και εκεί είναι που πέφτει πολύ τράβηγμα κοτσίδας, πολύ κυνηγητό και πολλή διαφωνία. "Η κυρία όλο αφήνει τα κορίτσια να μιλάνε και εμάς όλο μας μαλώνει" λένε τα αγόρια, ενώ τα κορίτσια απλά έχουν την τύχη να έχουν φωνές χαμηλής συχνότητας που δεν ακούγονται, ακόμα και σε απόλυτη ησυχία, ή έστω δεν ενοχλούν τόσο πολύ όσο οι αγριοφωνάρες των μικρών πολεμιστών.
• Κάπου προς το τέλος του δημοτικού, συντελείται μία αλλαγή. Κάποια κορίτσια αναπτύσσουν το πρώτο στήθος, πολύ νωρίς ακόμα για να συμβαδίσει με την νοητική της ωριμότητα. Τα αγορίστικα πειράγματα γίνονται πιο έντονα, αλλά το κορίτσι δεν ξέρει τι ακριβώς θέλουν να πούν ούτε τι να κάνει, έτσι συνήθως τα αντιμετωπίζει όπως και πριν, κοριτσίστικα δηλαδή, χωρίς να σκοτίζεται και πολύ.
• Στο γυμνάσιο, όλοι αλητεύουν. Όπως τα αγόρια παριστάνουν κάποιον τύπο αντρός, έτσι και τα κορίτσια γίνονται μικρές κυρίες, νεράιδες τις λέω εγώ στο μυαλό μου. Τα κορίτσια όμως, γίνονται γυναίκες από ορμονικής απόψεως και ένα τσουνάμι ουσιών κατακλύζει νου και σώμα. Ερωτεύονται πραγματικά και βίαια, αλλά συνήθως δεν ξέρουν τι ακριβώς πρέπει να κάνουν και δεν έχουν ούτε την ωριμότητα ούτε την άδεια από τους γονείς τους να κάνουν το οτιδήποτε. Αρχίζει το κλάμα.
• Σε αυτή την ηλικία, ένα κορίτσι συχνά νιώθει στα αλήθεια δυστυχισμένο κι ας μην είναι οι συνθήκες τέτοιες που να δικαιολογούν τέτοιο αίσθημα. Θα κλειδωθεί σε κάποια κάμαρα, ή στο μπάνιο και θα κλάψει γοερά. Οι αφορμές πολλές, κάποιος έρωτας, κάποια σωματική ατέλεια, κάποια κουβέντα που είπε κάποιος, οτιδήποτε. Μέσα στα άλλα και η μάχη με τη μητέρα. Θέλει πολλή μαεστρία να αντιμετωπίσεις ένα κορίτσι στην εφηβεία.
• Ώσπου να έρθει στα ίσα της μπορεί να περάσει λίγος ή πολύς καιρός, αλλά στο τέλος το σημάδι της εφηβείας μείνει για πάντα. Από εκεί και μετά, αρχίζει το Μεγάλο Κλάμα.
• Και σαν εργένισσα, θα περάσει καλά αν υπάρχουν οι συνθήκες, αλλά που-και-που θα ρίχνει ένα ξεγυρισμένο κλάμα, ακόμα και στο άκουσμα ενός τραγουδιού ή μίας κουβέντας. Αν είναι τυχερή, θα συνειδητοποιήσει την ομορφιά της, αν όχι μία ζωή θα αναρωτιέται αν είναι όμορφη και αυτό δεν έχει καμμία σχέση με την πραγματική της όψη, μίας και οι άντρες έχουν πιο απλοϊκά κριτήρια.
• Μπορεί, ανάλογα με την ιδιοσυγκρασία, να μην κλάψει αλλά να οργιστεί ή να χειριστεί αλλιώς τις σκέψεις, αλλά το θέμα είναι οι σκέψεις. Ατελείωτες σκέψεις. Σαν ορμονοκίνητη γυναίκα πλέον, θέλει διάφορα πράγματα αλλά τίποτα δεν πιά απλό. Μία γυναίκα πρέπει να τα σκέφτεται όλα, και τον εαυτό της και τον σύντροφό της και τι θα πει ο κόσμος και την οικογένειά της και την καριέρα και τα παιδιά και να είναι όμορφη.
• Ο χρόνος που θα επενδύσει σε κάθε ένα από αυτά, είναι που θα καθορίσει το ποιόν της.
• Πέντε λεπτά πρωινή περιποίηση προσώπου, δέκα λεπτά ένα υγιεινό πρωινό, μισή ώρα να διαλέξεις και να φορέσεις ρούχα, μετά στη δουλειά για Δέκα ώρες κατά μέσο όρο. Μετά γυμναστήριο μιάμιση ώρα μαζί με το πηγαινέλα, δύο ώρες ψώνια γιατί μία κακοντυμένη γυναίκα είναι άξια της τύχης της, ίσως μία ώρα κομμωτήριο, και μετά σπίτι. Μία ώρα το μαγείρεμα, μία ώρα το σιδέρωμα, δύο ώρες διαβάσματα και ενασχόληση με τα παιδιά, δύο ώρες άλλες οικιακές εργασίες. Δύο ώρες καλλιέργεια του νού με διάβασμα, κάποια παράσταση ή κάποια άλλη δραστηριότητα, άλλες δύο ώρες κοινωνική δραστηριότητα, απαραιτήτως μία ώρα για την ενημέρωση για τα κοινά μέσω ειδήσεων, εφημερίδων ή ίντερνετ γιατί είναι γυναίκα του καιρού της, και μέσα σε όλη την ημέρα εμβόλιμα συχνά πυκνά η γλυκιά βάσανος του συντρόφου που συνολικά θα την απασχολήσει δυο-τρεις ώρες.
• Στο τέλος της ημέρας, μετά την τακτοποίηση των πάντων, έχουμε την βραδυνή περιποίηση σώματος, χεριών, ποδιών, προσώπου, νυχιών και μαλλιών, συνολικά άλλη μία ώρα περίπου. Και τέλος, ο σύντροφος, οποίος μπορεί να την απασχολήσει από μηδέν μέχρι όσο πάρει, αναλόγως με τη δραστηριότητα που θα επιλέξουν: συζήτηση, έρως, τσακωμός, ή όλα αυτά μαζί, μιάμιση ώρα κατά μέσο όρο.
• Και μετά οπωσδήποτε ένας οκτάωρος ύπνος ομορφιάς.
• Το σύνολο τριανταεννιά ώρες ημερησίως.
• Και όλα αυτά ενώ οι ορμόνες ανεβοκατεβαίνουν με δραματική συχνότητα, συχνά εντός της ώρας, επιφέροντας τις δικές τους αλλαγές στο πρόγραμμα της ημέρας και της διάθεσης. Πολλές φορές, απλά και μόνο για να συνεχίσεις να κάνεις αυτό που θέλεις, πρέπει να κατανικήσεις την εντονότατη επιθυμία να μπήξεις τις φωνές , να τους ρίξεις δύο ξανάστροφες και να τους αφήσεις να πνιγούν μέσα στα σκατά τους έτσι όπως τα έκαναν και να πας να κλάψεις με την ησυχία σου. Μία χαζή γυναίκα, θα το κάνει, με καταστροφικά αποτελέσματα για όλους.
• Μία έξυπνη γυναίκα θα παραβλέψει αυτή την,ομολογουμένως, πολύ δυνατή παρόρμηση και θα διαχειριστεί τα θέματα σα να μην τρέχει τίποτα.
• Ο τρόπος που έχει κάθε γυναίκα είναι διαφορετικός, κοινό γνώρισμα είναι όμως η χειραγώγηση των άλλων και η ανάθεση καθηκόντων σε άλλους. Στην παλιά μορφή οικογένειας υπήρχαν πολλά θηλυκά σε κάθε σπίτι, οπότε το κυρίαρχο θηλυκό διαφέντευε τις υπόλοιπες δίνοντας διαταγές και συντονίζοντας τα πάντα. Τώρα, αναθέτει σε άλλους επαγγελματίες, καθαρίστριες, βοηθούς ή, ελλείψει άλλων, στη μαμά της. Μέχρι αυτή τη στιγμή, έχει μάθει να διαχειρίζεται τον εαυτό της και τα σκαμπανεβάσματα των ορμονών της. Ίσως να έχει στρώσει και μία ζωή που να της αρέσει και να περνάει καλά, αν είναι τυχερή.
• Ωστόσο, κοστίζει πολύ. Η κούραση έρχεται και ξαναέρχεται, μέχρι που μέσω χρησικτησίας εγκαθίσταται μόνιμα στο μυαλό της. Πρέπει να τα προλάβει όλα, και ταυτόχρονα να δείχνει ανέμελη για τον πασά που δε γουστάρει τη γυναίκα δυνατή ούτε στεναχωρημένη, αλλιώς γιομάτος ο τόπος πιτσιρίκες.
• Μέση ηλικία, λοιπόοοοον....
• Αν τα έχει κάνει όλα αυτά με επιτυχία, τότε προς το τέλος των τριάντα θα έρθουν οι ζαλάδες, οι ημικρανίες, οι ίλιγγοι. Το μυαλό της δεν αντέχει άλλο, θα πάθει burn out, οπωσδήποτε, για αυτό είναι ουσιώδες να έχει επιτύχει στα σχέδιά της ως αυτή τη στιγμή, διότι μετά θα είναι δυσκολότερο να κάνει αυτά που μέχρι τώρα της ήταν παιχνιδάκι. Είναι η ώρα που οι ορμόνες την ξαναρίχνουν στην εφηβεία, κατά κάποιον τρόπο, μόνο που η ανεμελιά είναι τις περισσότερες φορές αδύνατη.
• Τις περισσότερες φορές, εκείνη τη στιγμή είναι που πέφτουν όλες μαζί οι μεγάλες υποχρεώσεις και πολλές γυναίκες πελαγώνουν, με αποτέλεσμα να πάνε στα άκρα. Θα βάλουν τις φωνές, θα τσακωθούν και μετά θα αμφιβάλουν για το αν έκαναν σωστά, θα νομίσουν ότι διώχνουν από κοντά τους τους άλλους, θα μετανιώνουν, και φτού κι απ'την αρχή. Πολλές φορές τυχαίνει ο σύντροφος να έχει όρεξη για τρελίτσες με πιτσιρίκες, μένει λοιπόν μόνη της να τα βγάλει πέρα με τις υποχρεώσεις.
• Μέσα στις ζαλάδες, τις ημικρανίες, τους ίλιγγους, την αγαμία και τα οιστρογόνα, ο περίγυρος κρίνει αμείλικτα. Ότι και αν λένε οι γυναίκες, όσο υπεράνω και αν θέλουν να δείχνουν, νοιάζονται και με το παραπάνω για το τι θα πει ο κόσμος. Θα βάλει τα δυνατά της για άλλη μία φορά, θα τα ξεπεράσει όλα αυτά και θα προσπαθήσει να αποδείξει ότι δεν έχει λάθος, ότι δεν φταίνε οι ορμόνες της για όσα λέει και ότι είναι επιτυχημένη. Είναι μία κρίσιμη στιγμή.
• Βέβαια, δεν είναι ανάγκη να είναι έτσι.
• Όλο αυτό βασίζεται στο τι θέλει η γυναίκα. Αν τα θέλει όλα, τότε θα το πληρώσει. Αν διαλέξει ένα μέρος του πακέτου, τότε θα πρέπει να είναι πολύ σίγουρη για το τι από όλα αυτά είναι σημαντικό για εκείνη, γιατί όταν έρθει η στιγμή της αμφιβολίας, κανείς δε νοιάζεται για τις γυναίκες.
• Εσύ το θέλησες, της λένε. Ας πρόσεχες, επιλογή σου ήταν. Δε σου έβαλε κανείς το μαχαίρι στο λαιμό να κάνεις παιδιά. Αφού ήθελες παιδιά ( ή καριέρα, ή γκόμενους ή ότι άλλο) αυτές είναι οι συνέπειες. Λούσου τα τώρα...
• Για αυτό, είνα πολύ σημαντικό για μία νεαρή γυναίκα να μη δίνει δυάρα για το τι λένε οι άλλες γυναίκες όταν αυτή βρίσκεται στην ηλικία της απόφασης. Πρέπει να κάνει αυτο που εκείνη θέλει, εκείνο που της αρέσει στ'αλήθεια, ώστε όταν έρθει η κυτταρίτιδα να μην έχει απωθημένα, ούτε να ρίχνει το φταίξιμο στους άλλους ( εγώ του μεγάλωσα τα παιδιά του, πχ) ούτε να βιώσει τόση απογοήτευση.

Πως να επιβιώσετε καταπιέζοντας τα ένστικτά σας

• Γενικά είναι αποδεκτό, ότι τα ώριμα φρούτα είναι γλυκύτερα από τα άγουρα, άρα αυτός είναι ο λόγος που η γεύση είναι έτσι ρυθμισμένη ώστε να μας ευχαριστεί η γλυκιά γεύση. Για αυτό μας αρέσουν τα γλυκά. Το λίπος, δυσεύρετο και δύσκολο να αποκτηθεί στη φύση, μας αρέσει και μάλιστα είναι έτσι ρυθμισμένο το μυαλό μας ώστε μόλις το βλέπει να πέφτει με τα μούτρα, για να σιγουρέψει ότι θα έχει λίπος να πορευτεί και αύριο. Ανάλογα, ότι μας φαίνεται πως μυρίζει όμορφα, ότι καταλαβαίνουμε σαν απαλό και μαλακό, όλα αυτά είναι ρυθμισμένα από το ανώτερο Ον που λέγεται μαμά Φύση, ώστε να μας βοηθούν να επιζήσουμε. Όμως, όλα αυτά ρυθμίστηκαν υπό άλλες συνθήκες, μακράν χειρότερες από αυτές που ζούμε τώρα. Το φαγητό δεν το αποκτούμε ξεκοιλιάζοντας αγρίμια, το λίπος είναι εύκολα προσβάσιμο στα υπερκαταστήματα και η όμορφη ευωδιά είναι πλέον χημικής προελεύσεως.
• Σα να μην έφτανε αυτό, οι πουτάνες οι γυναίκες βρήκαν τρόπο να ξεγελούν το μυαλό των αντρών και όχι μόνο τονε βρήκαν, αλλά τον είπαν και στους άντρες, που ως γνωστόν δύο δράμια μυαλό δεν έχουσι, και έγινε εδώ το έλα να τρείς.
• Και επειδή μόλις είπα τρείς ο νούς ορισμένων πήγε αλλού, να εξηγηθώ.
• Ο νούς, έχει κάτι γιου-ες-μπι που είναι οι αισθήσεις. Ότι του πούνε, αυτός τις πιστεύει, όπως ο άντρας τις ανήθικες γυναίκες, όλες δηλαδή. Γλυκό σου λέει η λεγάμενη? Τρώς εσύ. Μεγάλο βυζί σου λέει? Πέφτεις με τα μούτρα εσύ, γιατί άμα δεν πιστέψεις τα μάτια σου και τα αυτιά σου τι να πιστέψεις άλλο πια στον παλιόκοσμο ετούτο... Οπότε, οι πονηρές οι γυναίκες που θέλανε χέρια για τις βαριές δουλειές και προστασία, και ξέρανε που τα σερνικά μόνο ένα κεφάλι έχουνε για οδηγό, σκεφτήκανε ότι όποια ορίζει το κεφάλι τούτο, ορίζει και τον άντρα, μαζί με τα μούσκουλα και την ισχύ και ότι άλλο προκύψει.
• Βρήκανε λοιπόν τα φτιασίδια, και με αυτά ξεκίνησαν τον πολιτισμό.
• Κόκκινα χείλη η μία, μεγάλα στήθια η άλλη, μισοφόρια πρόστυχα ή άλλη και σταματημό δεν έχει, οι δε άντρες καμμία αντίρρηση δεν είχανε γιατί άμα έχεις τόσα θηλυκά να σφάζονται για πάρτη σου τι άλλο θέλεις , σωστά? Το πράμα δε σταμάτησε όμως εκεί.
• Εκτός από τον εαυτό τους, οι γυναίκες, που όπως είπαμε είναι όλες τους ανήθικες, μηδεμίας εξαιρουμένης (εκτός εμού όπως έχουμε πει πολλές φορές), σκέφτηκαν ότι μπορούνε να στολίσουνε με φτιασίδια κι άλλα πράματα, όπως τα φαγητά και τα σπίτια και ότι υπάρχει τριγύρω, έτσι ώστε να ταιριάζει με τους σκοπούς τους, και αυτό δεν ήτανε κακό, καλοπερνούσανε οι άνθρωποι. Τα φαγητά τα στολίσανε με ζάχαρη και αλάτι, τη συνουσία τη στολίσανε με ένα σωρό τερτίπια, τα σπίτια τα στολίσανε με ένα σωρό ανέσεις. Χτίσανε θαυμαστά και υπέροχα πράγματα, έφτασαν να ζούνε κορακοζώητοι και να έχουνε όλα τα καλά. Και, φυσικά, επετεύχθη και ο αρχικός σκοπός των γυναικώνανε, που ήτανε το περισσότερο σεξ και ο έλεγχος του αντρικού νού.
• Μόνο που το σώμα είναι φτιαγμένο για τα λίγα και όχι για τα πολλά. Είναι φτιαγμένο για τα δύσκολα και όχι για τα εύκολα.
• Άρα, πλέον, για να ζήσει κανείς καλά, χωρίς να αρρωστήσει ή να σκάσει από το πολύ φαγητό, πρέπει να πάει κόντρα στα ένστικτά του.
• Η γλυκιά γεύση που μέχρι τώρα ήταν σύμμαχος, τώρα είναι το μεγαλύτερο δηλητήριο, γιατί ένας θεός ξέρει από που την έχουνε φέρει και πως τη φτιάξανε. Το σεξ είναι επικίνδυνο γιατί άλλος ένας άμα γεννηθεί δεν θα έχουμε να φάμε, άρα πλέον ο σκοπός είναι λιγότερο σεξ, όμως αυτό το βολέψαμε με την αντισύλληψη, γιατί αν δεν τρώς ούτε κάνεις και καμμία ανηθικότητα το βράδυ τι να την κάνεις τη ζωή. Τα μπάνικα νεαρά άτομα του αντίθετου φίλου είναι πλέον και αυτά ψεύτικα, μέσα-έξω.
• Ήγουν , τουτέστι, δηλαδή, με άλλους λόγους, ήτοι, είναι απαραίτητο πια να πολεμήσει ο άνθρωπος το ίδιο του το μυαλό για να περάσει καλύτερα, για να επιζήσει, για να μετριάσει τς συνέπειες της υπερβολικής καλοπέρασης.
• Θα σου λέει το μυαλό, η γλώσσα, η γεύση, η οσμή και το σώμα σου ολόκληρο ότι αυτή η πίττα είναι ακριβώς που χρειάζεσαι, κι εσύ θα χαστουκίζεις τον εαυτό σου για να μη φάς. Θα σου λένε τα μάτια σου και τα χέρια σου και τα αυτιά σου ότι αυτή εδώ η γυναίκα είναι τέλεια, ότι τώρα αμέσως θα τη βάλεις χάμω κι ωστόσο θα ξέρεις από μέσα σου με πίκρα ότι το μαλλί είναι επί τριωρίας ταλαιπωρημένο για να δείχνει έτσι, ότι το βυζί άυριο θα είναι ξε( ή ξανά-)φουσκωμένο, ότι η μυρουδιά που σε τρέλανε είναι ψεύτικη και γεννήθηκε σε μπουκάλι, ότι το βλέμμα που σε τρέλανε δεν είναι πόθος αλλά ναρκισσιστική εκδίκηση, σα να σου λέει "Εγώ άλλαξα τον εαυτό μου για σένα, άλλαξα το σώμα και τον εαυτό μου μόνο και μόνο για να με θές. Τώρα θα με αγαπήσεις ρε πούστη!". 'Ετσι λέει με τα μάτια της αλλά εσύ σε λίγο θα είσαι φευγάτος και εκείνη θα μείνει με την αλλαγή στο χέρι. Και αυτή θα πρέπει να πολεμήσει την ίδια της τη φύση για να επιβιώσει.

Τα Λάθη των Γυναικών: Μύθοι και Πραγματικότητες

1. Διάβασμα σκέψεων: πολλές φορές νομίζουμε ότι η μαμά ή η γυναίκα μας διαβάζει το μυαλό μας, και δεν παύει να μας εκπλήσσει το γεγονός ότι όσο προσπαθούμε να κρυφτούμε, τόσο πιο εύκολα μας διαβάζουν. Στην πραγματικότητα, αυτό που διαβάζουν οι γυναίκες δεν είναι το τι σκεφτόμαστε, αλλά το τι νοιώθουμε. Και ένας άντρας θα μπορούσε να το κάνει αυτό, αν έδινε δυάρα. Συνδυάζοντας λίγες background information με τις εκφράσεις του προσώπου, είναι σχετικά εύκολο για ένα κοντινό πρόσωπο μετά από χρόνια συμβίωση, να υποθέσει με μεγάλη ακρίβεια για ποιό λόγο κρεμάσαμε μούτρα, γιατί δείχνουμε ένοχα χαμογελαστοί, και πάει λέγοντας. Το κακό δεν είναι η "ανάγνωση" καθεαυτή, αλλά το πως χρησιμοποιεί η κάθε γυναίκα τη γνώση αυτή. Καταρχάς, είναι πολύ πιθανό απλά να κάνει λάθος, η εκτίμηση να είναι εσφαλμένη. Επίσης, πολλές γυναίκες το παρακάνουν, και καταντούν αβάσταχτα ενοχλητικές, σα να έχεις μονίμως έναν εφοριακό να κρατάει λογαριασμό για την κάθε σου σκέψη. Άλλες γυναίκες χρησιμοποιούν αυτή τους τη ικανότητα για να χειραγωγήσουν τα μέλη της οικογένειάς τους, με την ψευδαίσθηση ότι το κάνουν για το καλό τους, ενώ στην ουσία πρόκειται για την ποιό ανήθικη κατάχρηση εξουσίας, την πιο πνιγηρή τυραννία που οδηγεί τα μέλη της οικογένειας στην απομάκρυνση και την καχυποψία, χωρίς κανείς να μπορεί να εξηγήσει με επιχειρήματα γιατί νιώθει αυτό που νοιώθει.
2. Κατηγοριοποίηση: Αυτός είναι σαν τον πατέρα του, εσύ είσαι σαν τη θεία σου, ίδιος ο παππούς σου...Αυτή η διαρκής σύγκριση με άλλα, συνήθως γηραιότερα άτομα είναι πολύ άδικη και άκρως εκνευριστική. Καταρχάς, μπορεί να είναι εντελώς ανακριβής ή βασισμένη σε υποκειμενικά κριτήρια. Μετά, παίζει μεγάλο ρολο ότι τις περισσότερες φορές η σύγκριση αυτή γίνεται όταν έχουμε κάνει κάτι στραβό, πάντα κατά τη γνώμη της γυναίκας, για να τονίσει το πόσο άξιοι είμαστε της τύχης μας...Έπειτα, αφαιρεί την ατομικότητα και την πρωτοτυπία από τις πράξεις μας και, το χειρότερο, προδικάζει την κατάληξή μας. Δεν έχεις καμμία ελπίδα, θα πεθάνεις μόνος σαν τον θείο σου, τελεία. Ενώ είναι αλήθεια ότι τα γονίδια που ενδεχομένως να μοιραζόμαστε με τους συγγενείς μας να μας οδηγούν σε παρόμοια μονοπάτια ή να μας κάνουν να μοιάζουμε φυσιογνωμικά, ο κάθε άνθρωπος ζεί τη δική του ζωή, με τις δικές του επιλογές και υπό άγνωστες, ως ένα σημείο, συνθήκες.
3. Εκδικητική απόλαυση: Αντί να κάνουν διάφορα ευχάριστα πράγματα όταν έχουν όρεξη, δίνουν προτεραιότητα στις υποχρεώσεις τους. Κάποια στιγμή, όταν υποστούν κάποια απογοήτευση, θα θυμηθούν όσα έχουν στερηθεί, θα ενοχοποιήσουν τους ανθρώπους για τους οποίους έκαναν τις θυσίες και , όχι από επιθυμία αληθινή αλλά για σκέτη εκδίκηση, θα κάνουν ότι δεν είχαν κάνει τότε που πραγματικά το ήθελαν. Έτσι, όσο μεγάλη κι αν είναι η απόλαυση αυτή, χάνει τη γλύκα της αφού μόνιμα υποβόσκει η πικρία και η αγανάκτηση που την επανέφερε στην επιφάνεια. Άσε που αν περάσει πολύς καιρός, χάνεται και η όρεξη...
4. Αδίστακτες κουβέντες: Πολλές γυναίκες, όταν βρίσκονται σε κάποια αντιδικία, λένε κουβέντες απίστευτα σκληρές. Και οι άντρες το κάνουν αυτό φυσικά, όμως μία γυναίκα, επειδή διαβάζει συναισθήματα και σκέψεις, δεν πετάει απλά οτιδήποτε της κατέβει στο μυαλό, αλλά αυτό που ξέρει ότι θα σε πετύχει κατάστηθα, αυτό που θα σε κάνει να χάσεις την ψυχραιμία σου, αυτό που θα σε κλονίσει έστω και για ένα δευτερόλεπτο, ώσπου να κάνει εκείνη την επόμενη κίνηση, συνήθως ματ. Αυτό που ξεχνούν αυτές οι γυναίκες είναι ότι το να αποδείξεις περίτρανα και πέραν πάσης αμφιβολίας το δίκιο σου, δεν αποτελεί προτεραιότητα. Μπορεί να έχεις δίκιο, και από την τσαντίλα του ο άλλος να πάει να σκοτωθεί, έτσι, μόνο και μόνο για να μη σου δώσει την ικανοποίηση ότι επιβλήθηκες. Οι πικρές κουβέντες δεν ξεχνιούνται ποτέ.
5. Ο μητρικός συναγωνισμός: Δεν έχω γνωρίσει γυναίκα που να μην προσπαθεί να ξεπεράσει τη μάνα της. Επικεντρώνονται στο να αποφύγουν τα λάθη της δικής τους μητέρας με τέτοια μανία, που δεν παρατηρούν τα δικά τους λάθη. Ακόμα χειρότερα, εστιάζοντας στα παράπονα που μπορεί να έχει η κάθε κόρη από τη μάνα της, ίσως χάσει όλα τα καλά που έχει δεχθεί από αυτήν.
6. Δεν θα παντρευτώ το σόι του: Μέγα λάθος! Το σόι του είναι οι άνθρωποι που θα έρχονται στο σπίτι, που θα σας βοηθήσουν ( ή όχι) σε περίπτωση δυσκολίας, που θα καταστρέψουν με μία κοτσάνα κάποια γιορτή, που θα σας σέρνει στα δικαστήρια για κάποια περιουσιακή διαμάχη, που θα τους έχετε μαζί σας για όσο είστε μαζί με τον σύντροφό σας. Ναι, θα παντρευτείτε και το σόι του!
7. Υποτιμούν τους άντρες τους: Πολύ συχνά, οι γυναίκες δεν εμπιστεύονται τους άντρες τους σε πολλά ζητήματα. Έπρεπε να του πείς αυτό, τι μαλάκας είσαι, τι ξέρεις κι εσύ τώρα...ή κάποια άλλη παραλλαγή. Εκτός από κατάφωρη αδικία (γιατί ακόμα και οι άντρες έχουν δίκιο μερικές φορές) καταδικάζει την υπεροπτική γυναίκα να φέρει μόνη της την ευθύνη όλων των αποφάσεων πράγμα άδικο και για την ίδια. Η διαρκής υποτίμηση δεν αρέσει σε κανέναν και η νοοτροπία ότι "αν τον παινέψεις θα το πάρει πάνω του" απλά είναι ανυπόστατη: οι ερωμένες το ξέρουν καλά αυτό...
8. Ο λογαριασμός: Εγώ, που έκανα αυτό, που έκανα εκείνο, που θυσίασα το άλλο...Ο λογαριασμός "Τόσες θυσίες δικές μου, επί τόσα λάθη δικά σου, ίσον τόσες ενοχές πρέπει να έχεις". Αν φτάσεις στο σημείο να ζητήσεις αντάλλαγμα, απλά χάνουν το νόημά τους και εξωθούν τους άλλους σε απαντήσεις όπως "Ας μη με γεννούσες!" ή "Να πεθάνεις να τελειώνουμε". Μερικές φορές πρέπει να δέχονται οι γυναίκες ότι οι άλλοι θα κάνουν το δικό τους, και ότι όσες θυσίες και αν κάνουν είναι δική τους επιλογή να τις κάνουν.
9. Προσωπική ανάμιξη στις επιλογές τρίτων: Εάν κάποιο μέλος της οικογένειας αποφασίσει να κάνει κάτι έξω από τη συνηθισμένη γραμμή της οικογένειας, τότε η γυναίκα πολύ πιθανό να το εκλάβει σαν αμφισβήτηση της κρίσης της, σαν αψήφιση της εξουσίας της, σαν προσωπική της αποτυχία ίσως, ή ακόμα και σαν ανταρσία. Μπορεί πραγματικά να πιστεύει ότι στ'αλήθεια η απόφασή μας θα αποβεί μοιραία, όμως ακόμα και χωρίς να ισχύει αυτό θα επικαλεστεί την εξουσία της σα μάνα ή σύζυγος, και σε ακραίες περιπτώσεις θα πει πράγματα όπως "να μην ξαναπατήσεις" και άλλες μητροπαράδοτες υστερίες. Η επανάληψη της λέξης "εξουσία" δεν είναι τυχαία, είναι κάτι που νομίζουν ότι έχουν οι περισσότερες από αυτές (εγώ εξαιρούμαι φυσικά). Για άλλη μία φορά, αυτές οι γυναίκες πρέπει να δεχθούν ότι οι άλλοι θα κάνουν το δικό τους, χωρίς αυτό να τις καθιστά λιγότερο υπεύθυνες, αγαπητές ή σεβαστές
10. update: Να συμπληρώσω και το σύνδρομο του "παιδιού έπαθλο" ή αλλιώς "παιδιού gadget". Οι μητέρες που πάσχουν από αυτό, επενδύουν πάρα πολλά στο μέλλον του παιδιού τους. Εάν το παιδί γίνει καλό και επιτυχημένο, τότε είναι περήφανες γιατί αυτό σημαίνει ότι είναι καλές μάνες, ότι είχαν δίκιο για όσα έκαναν. Η μάνα αυτή θα κατοχυρώσει μέρος (ίσως και το μεγαλύτερο) της επιτυχίας για τον εαυτό της: αν δεν ήμουν εγώ...), σε αντίθετη όμως περίπτωση θα αποποιηθεί κάθε ευθύνη, ρίχνοντας το μπαλάκι στις κακές παρέες, στα γονίδια του πατέρα ή άλλου τρισκατάρατου συγγενή και θα του το "χτυπάει" ισοβίως, για να το εμπεδώσουν όλοι καλά. Νοιώθουν ότι το παιδί τις απογοήτευσε, ότι έγιναν ρεζίλι στον κόσμο και δεν είναι σπάνιες οι περιπτώσεις μανάδων που κατηγορούν δημόσια το παιδί τους, κάτι στο μοτίβο : "Εγώ έκανα τα πάντα αλλά, άνθρωπος είμαι κι εγώ, τι άλλο να κάνω ...". Σε αυτή την περίπτωση, οι γυναίκες αυτές δεν ανησυχούν για το ίδιο το παιδί αλλά για το τί θα πούν στον κόσμο, πως θα δικαιολογήσουν τον εαυτό τους στην κοινωνία και πως να καλύψουν αυτό που θεωρούν δικαίως ή αδίκως ως αίσχος, πυροδοτώντας συχνά ακόμα δραματικότερες αντιδράσεις από τα παιδιά τους.

Σώπα

• Πολλές γυναίκες θεωρούν ότι έχουν σοβαρούς λόγους να κάνουν υπομονή, όχι για τον εαυτό τους αλλά για τους άλλους. Για τα παιδιά, για την οικογενειακή ηρεμία, για να μην πικράνουν κάποιον, για να στηρίξουν ψυχολογικά, για να ενθαρρύνουν, συχνά πνίγουν αυτά που έχουν να πουν, δαγκώνουν τη γλώσσα τους και συνεχίζουν να διαφεντεύουν την πατριαρχική οικογένεια μόνες. Κάτι άλλο που κάνουν είναι να βάζουν σε αναμονή τις επιθυμίες τους για να δώσουν προτεραιότητα στις ανάγκες των αγαπημένων προσώπων.
• Αρχικά, αυτό είναι από μόνο του μία ηθική ικανοποίηση. Τους βλέπει ευτυχισμένους και χαίρεται το είναι της. Δεν χρειάζεται τίποτα άλλο.Ξέρει ότι κάνει το σωστό.
• Σιγά σιγά έρχεται η κούραση. Αρχίζει να πίνει καφέδες. Στο τέλος της ημέρας η κούραση αξίζει τον κόπο.
• Μετά οι καφέδες αυξάνονται. Η κόπωση φαίνεται, αλλά συνεχίζει πιέζοντας τον εαυτό της, γνωρίζοντας ότι αυτό ήταν που ήθελε πάντα και ότι αυτό αξίζει για εκείνη περισσότερο από όλα. Ε, δεν πειράζει που έχασε εκείνο το έργο. Άλλωστε, τί είναι σημαντικότερο: μία ταινία ή εκείνοι? Να πάει στα τσακίδια η ταινία.
• Κάποτε, καθώς οι στιγμές της κούρασης γίνονται ολοένα και περισσότερες,χάνεται σταδιακά η χαρά και η υπερηφάνεια που ήταν το αρχικό κίνητρο και μένει η συνήθεια και το άγχος. Λίγοι πιάνουν αυτή την αλλαγή γιατί ακόμα εξακολουθεί να εκτελεί τα καθήκοντά της όπως πριν. Χωρίς να γίνει αντιληπτό ούτε καν από την ίδια, είναι πιθανό να αρχίσει να βλέπει τους αγαπημένους ανθρώπους σαν αιτήματα :"Τι θέλει αυτός τώρα?"
  
• Ζητάει βοήθεια αλλά πολλές φορές δεν εισακούγεται. Την εμπιστεύονται όλοι τόσο πολύ που δεν έχουν καμμία αμφιβολία. Θα τα καταφέρει.
• Ίσως να νιώσει μόνη της, ίσως να βάλει τις φωνές, ίσως να κλάψει, αλλά τις περισσότερες φορές θα συνεχίσει με το ζόρι.
• Όλα όσα έχει στερηθεί, θα βγούν σαν παράπονο, σαν πίκρα και απωθημένο. Σαν τη Μήδεια, θα θυμηθεί ότι απέμεινε ο εαυτός της. Θα θελήσει να κάνει αυτά που εκείνη πραγματικά θέλει αλλά πουθενά δεν θα είναι η απόλαυση γιατί μέσα της θα υπάρχει η απογοήτευση: κανείς δε νοιάζεται για τις μαμάδες.Όλες οι απολαύσεις θα είναι μοναχικές και βεβιασμένες γιατί μέσα τους κρύβεται και η σκέψη όλων των χαμένων χρόνων. Δεν θέλει να συνεχίσει άλλο για τους άλλους.
• Κάπου τότε αρχίζει και η εμμηνόπαυση, από μόνη της ένα κοινωνικό στίγμα: "Να κοιτάξεις τις ορμόνες σου!" είναι η καθιερωμένη απάντηση στις αγωνίες της.Πάνω που όλα έδειχναν να παίρνουν το δρόμο τους, εκείνη πρέπει να ξαναπεράσει εφηβεία, μόνο που τώρα κανείς δεν το βρίσκει χαριτωμένο. Η συμπεριφορά της θα είναι ανεξήγητη και θα διώξει μακρυά της τους ανθρώπους, ίσως και τον σύντροφό της. Θα την απορρίψουν για αυτό που είναι.
• Δεν είναι ανάγκη να γίνει έτσι. Δεν είναι ανάγκη να γίνει ούτε το αντίθετο, δηλαδή να τα παρατήσει κανείς όλα, γιατί με την παραίτηση χάνεται η αυτοεκτίμηση.
• Πολλές γυναίκες χαίρονται τη ζωή από νωρίς πρίν η αγανάκτηση κάνει ρίζες, πολλές γυναίκες δεν αφήνουν εκκρεμότητες με τον εαυτό τους.

Ο θεός είναι γυναίκα γιατί...

• ...έχει το αλάθητο.
• ...φτιάχνει τους κανόνες και πρέπει όλοι να τους ακολουθούν.
• ...άγνωστες αι βουλές της.
• ...η οργή της είναι τρομερή.
• ...απαιτεί ζηλόφθονα να είναι η μοναδική.
• ...έβαλε τάξη στο χάος.
• ...μπορεί να κάνει θαύματα.
• ...αν δεν την λατρεύεις πηγαίνεις στην κόλαση.
• ...έκανε το γιο της θεό αλλά τον σταύρωσε.
• ...βλέπει τα πάντα, ακούει τα πάντα, καταλαβαίνει τα πάντα.
• ...θα έρθει η μέρα της κρίσης της και δεν μπορείς να κάνεις τίποτα για να το αποφύγεις.
• ...το σπίτι της είναι ναός της.
• ...θέτει στους άντρες καθήκοντα που δεν μπορούν να πραγματοποιήσουν και τους τιμωρεί καθημερινά για αυτό.
• ...σου υπόσχεται τον παράδεισο.
• ...ο κόσμος θα ήταν απαίσιος χωρίς εκείνη.

Οδηγός Διαχείρησης Δικτατόρισσας

• Μία γυναίκα γίνεται δικτατόρισσα είτε από μόνη της, λόγω κάποιας ορμόνης ή κάποιου αδένα ή ανατροφής, είτε λόγω ανεπαρκούς συντρόφου. Το ίδιο ισχύει φυσικά και για τους άντρες αλλά οι γυναίκες στιγματίζονται ως μέγαιρες ενώ ένας άντρας με τα ίδια χαρακτηριστικά δέχεται λιγότερη κριτική, ή ίσως θεωρηθεί από τον περίγυρο δυναμικός και πετυχημένος. Σε μία οικογένεια όμως, η ύπαρξη δικτατόρισσας μπορεί να οδηγήσει σε πολλές δυσάρεστες καταστάσεις.
• Καταρχάς, δικτατόρισσα γίνεται μία γυναίκα (αν δεν ισχύει παθολογικό, ορμονικό ή άλλο σωματικό πρόβλημα) όταν ο σύντροφός της είναι με τον έναν ή τον άλλον τρόπο απών. Μπορεί όντως να λείπει από το σπίτι για πολλούς λόγους ή να είναι τόσο άβουλος ώστε όλες οι ευθύνες να βαραίνουν τη σύζυγο/μητέρα. Σε αυτή την περίπτωση η δικτατόρισσα θα νιώσει ότι όλα γίνονται σωστά μόνο όταν τα κάνει η ίδια και δεν θα επιτρέψει σε κανέναν να βοηθήσει ούτε να εισχωρήσει σε αυτό που θεωρεί δική της δικαιοδοσία ούτε καν την έκφραση αντίθετης γνώμης. Είτε με διαρκή γκρίνια και κλάψα είτε με φωνή και βία, θα γίνεται αυτό που λέει εκείνη. Ο άβουλος άντρας τότε θα ακολουθεί οτιδήποτε διατάξει εκείνη και μετά αποσυρθεί περιμένοντας την επόμενη διαταγή αδρανής. Έτσι η δικτατόρισσα θα χάσει κάθε εκτίμηση και σεβασμό σε αυτόν, ενισχύοντας την κυριαρχικότητά της σε έναν φαύλο κύκλο πόνου και παρεξηγήσεων. Αργότερα, αν αφήσει ο σύντροφος να εξελιχθεί το φαινόμενο, η δικτατόρισσα δεν θα έχει σταματημό. Θεωρώντας ότι μόνο εκείνη μπορεί να έχει δίκιο, μετά από χρόνια μοναξιάς στην "κορυφή" της οικογένειας, θα αμφισβητήσει την κρίση των πάντων, των παιδιών της που θα έχουν ενηλικιωθεί, του γιατρού της, των φίλων της και φυσικά του συντρόφου της, αν αυτός δεν έχει πάρει των ομματιών του. Δεν το θέλετε αυτό, είτε είστε άντρας είτε είστε γυναίκα, γιατί αυτό το παιχνίδι καταλήγει σε πολλή μοναξιά και πικρία, πάντα.
• Τι να κάνετε αν είστε η γυναίκα: Χαλαρώστε. Μερικές φορές είναι σημαντικότερο να διατηρηθεί η καλή σχέση με τα μέλη της οικογένειας από το να μπούν τα πράγματα στη θέση τους, κυριολεκτικά ή μεταφορικά. Ο μόνος τρόπος να πάρει πρωτοβουλία ο σύντροφός σας είναι να κάνετε εσείς ένα βήμα πίσω. Τις πρώτες φορές θα τα μπερδέψει και θα κάνει λάθη, ή έτσι θα νομίζετε εσείς. ΜΗΝ γκρινιάξετε, ΜΗΝ εντοπίσετε το κάθε λάθος του, ΜΗΝ τον στραβοκοιτάξετε, ΜΗΝ του δείξετε τον δικό σας τρόπο. Αφήστε τον να έχει λόγο μέσα στο σπίτι, και κάποια πράγματα πρέπει να τα κάνει εκείνος με τον τρόπο του και όχι εσείς. Είναι και δικό του το σπίτι! Αφήστε τον, όσο κι αν η αγχώδης φύση σας εξεγείρεται για τις λεπτομέρειες. Η οικογένεια είναι και δική του. Ζητήστε τη γνώμη του ΚΑΙ ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΗΝ. Στην αρχή, από συνήθεια , θα ρίχνει σε εσάς το μπαλάκι της τελικής απόφασης αλλά αν κάνετε το δικό του μερικές φορές (έστω και κόντρα στην δική σας κρίση) στο τέλος θα έχετε έναν πραγματικό σύντροφο, να σας καταλαβαίνει και να σας στηρίζει και να σας ζεσταίνει, αντί για ένα ανδρείκελο, ένα έπιπλο στην ουσία. Και θα γλιτώσετε το στιγματισμό (μέγαιρα) .
• Τί να κάνετε αν είστε άντρας: Αναλάβετε δράση. Μάθετε που είναι οι πετσέτες, βάλτε μόνοι σας τα άπλυτά σας στον κάδο, βγάλτε τα σκουπίδια έξω χωρίς να σας το ζητήσει. Έτσι δεν θα είστε ο υποτακτικός της αλλά θα ενεργείτε με δική σας πρωτοβουλία, θα είστε κύριος του εαυτού σας. Βγείτε από την αδιαφορία. Ο αδιάφορος άνδρας είναι ο άνδρας που δεν αγαπάει. Αν αγαπάτε αυτό που έχετε με αυτή τη γυναίκα, τότε θα το παλέψετε. Φέρτε της αντίρρηση, πείτε τη γνώμη σας όταν θεωρείτε ότι το παρακάνει εις βάρος του καλού της οικογένειας, όχι για να την αποστομώσετε και να τη βάλετε στη θέση της αλλά με την έγνοια να γίνει ότι είναι καλύτερο για όλους. Ακούστε την, συζητήστε μαζί της για ότι σας απασχολεί, όλα όσα σας απασχολούν, δεχθείτε ότι σας φαίνεται σωστό, εκφράστε τις αντιρρήσεις και τα επιχειρήματά σας όταν διαφωνείτε. Η δικτατόρισσα θα θυμώσει και σίγουρα θα ανεβάσει τους τόνους, οδηγώντας τη συζήτηση σε τσακωμό. Μην υποχωρήσετε αλλά ούτε να παρασυρθείτε στον καυγά. Δώστε της να καταλάβει την λογική αυτού που λέτε ήρεμα αλλά ανυποχώρητα, όταν πιστεύετε ότι εσείς έχετε δίκιο. Και να είστε παρών όταν βρίσκεστε σπίτι, να συμμετέχετε στα δρώμενα ενεργά. Καθήστε να δείτε το ποδόσφαιρό σας αφού λυθούν τα ζητήματα που εκκρεμούν. ΜΗΝ την αφήσετε να τα βγάζει πέρα μόνη της: είναι σίγουρα ικανή να ανταπεξέλθει αλλά θα απογοητευθεί τρομερά από την αδιαφορία ή ανικανότητά σας. ΠΡΕΠΕΙ να είστε ικανός. Θα αντισταθεί σθεναρά. Δεν θα συνεργαστεί καθόλου γιατί θα νιώσει ότι χάνει την εξουσία της και ότι αν αφεθεί στη φροντίδα σας θα χάσει τον έλεγχο με αποτέλεσμα να πάνε όλα στραβά, ότι δεν θα υπάρχει κανείς να κάνει όσα πρέπει να γίνουν. Επιμείνετε και θα κερδίσετε την εκτίμηση και την εμπιστοσύνη της.
• Και οι δύο: Να θυμάστε ότι όλα είναι αντιμετωπίσιμα. Μην δεχθείτε τίποτα ως τελεσίδικο και μη-αναστρέψιμο. Μην μπείτε στο παιχίδι της εξουσίας και μην φτάνετε στα άκρα.

Η δε γυνή

• Όσο κι αν μας πιάνει το ανεξάρτητό μας, υπάρχουν κάποια πράγματα που απλά είναι αληθή και δεν ωφελεί σε τίποτα να τα αρνούμαστε.
• Οι άντρες είναι καλύτεροι οδηγοί. Παρόλο που υπάρχουν γυναίκες που οδηγούν καλά, πρόκειται για μεμονωμένες περιπτώσεις που απλά επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Παρόλο που τα περισσότερα ατυχήματα προξενούνται από άντρες, αυτό ίσως να γίνεται γιατί οι άντρες οδηγοί είναι πολύ περισσότεροι. Επίσης οι άντρες έχουν καλύτερη αντίληψη του πως δουλεύει μία μηχανή, οπότε καταλαβαίνουν καλύτερα αν κάτι δεν πάει καλά και πως να το αντιμετωπίσουν τις περισσότερες φορές.
• Οι άντρες είναι πιο ψύχραιμοι. Δεν παρασύρονται από τα αισθήματά τους και αυτό τους βοηθά να λύνουν τα προβλήματα με μεγαλύτερη άνεση. Πολύ εκνευριστικό όταν συζητάμε για τη σχέση μας αλλά πολύ χρήσιμο όταν πρέπει να ληφθεί μία απόφαση.
• Είναι υπάκουοι. Με μεγαλύτερη αίσθηση της ομαδικότητας, μπαίνουν εύκολα στην οικογένεια, στο κόμμα, στον σύλλογο. Έχουν έντονο το αίσθημα της δικαιοσύνης (σε αντίθεση με τις γυναίκες που δίνουν μεγαλύτερη σημασία στα αισθήματα και στη φροντίδα) και αγανακτούν εύκολα στις αδικίες. Πολλές σύζυγοι το εκμεταλλεύονται αυτό για να γίνει το δικό τους, ενάντια στην πεθερά.
• Αγαπάνε τα παιδιά τους αλλά δεν έχουν το ένστικτο της γυναίκας. Στρέφουν τα μάτια στη μητέρα για οδηγίες και επιβεβαίωση. Αν η μητέρα είναι απότομη, τότε το ίδιο θα κάνει και ο πατέρας, έστω κι αν έχει αμφιβολίες για αυτό. Έχει συνηθίσει να ακούει μια γυναίκα, μια μαμά, μία δασκάλα, μία νοσοκόμα, μία γιαγιά. Μία σύζυγο. Για αυτό η γυναικεία απιστία ήταν πάντα βαρύτερη από την αντρική.
• Για αυτό είναι σημαντικό να αγαπάει η γυναίκα τον άντρα της. Αν τον εκτιμά, τότε θα τον στηρίξει στις μάχες που αυτός θα δώσει σε κάθε επίπεδο. Αν τον αγαπά δεν θα τον ειρωνευτεί, δεν θα του τονίσει τα ελαττώματα αλλά θα καλλιεργήσει τις αρετές του. Θα του κάνει τα χατήρια, όχι δουλικά, αλλά ως ίσος προς ίσο. Αντί να γκρινιάζει, θα συζητάει. Και αν την αγαπάει θα κάνει το ίδιο και αυτός, αργά ή γρήγορα.