Αν γίνεται, το κάνουμε. Αν δε γίνεται, τότε δεν το κάνουμε.

• Το πόδι κάτω από την κλαρωτή φούστα στην αριστερή άκρη της φωτογραφίας(η οποία χρονολογείται από την τελευταία κυριακή του μάη) , ανήκει στην οικοδέσποινα του ιστολογίου, η οποία παρά τις γνωστές αντιρρήσεις της, παραβρέθηκε σε δύο "Αγανακτήσεις" πρεβεζιάνικες, στα πλαίσια της λογικής "ο φόβος φυλάει τα έρμα".

• Πως, όμως, να αγανακτήσεις όταν ακριβώς δίπλα βρίσκεται αυτό?

• Τα πράγματα σκουραίνουν, για τους αγανακτούντες.
• Λίγο η απογοητευτική έλλειψη δουλειάς, λίγο η φυσική νωθρότητα του πρεβεζιάνικου κλίματος, λίγο ο ήλιος που σε χτυπάει ανελέητα...
• Μάλλον εδώ θα καταλήξω και σήμερα.
• Πέντε λεπτά περπάτημα, και τσούπ!

Το πρώτο μπάνιο, φέτος

• Περπατήσαμε ως στην Κυανή Ακτή, όχι στη γαλλία αλλά στην Πρέβεζα, περιοχή που πήρε το όνομά της από κάποιο νυχτερινό κέντρο.
• Αυτή η περιοχή είναι μία παραλία, πέντε λεπτά από την πόλη, γεμάτη ευκάλυπτους και πολύ ψιλή άμμο, που προτιμάται κυρίως από μαμάδες και γιαγιάδες, ελάχιστα δε από τους νέους όταν αυτοί δεν διαθέτουν τα μέσα να μεταβούν στις πιο κουλ παραλίες του μονολιθιού, του βράχου, της λούτσας, της καστροσυκιάς, κτλ, που είναι στην ουσία η ίδια τεράστια παραλία με τα διάφορα χωριουδάκια κάθε μερικά χιλιόμετρα.
• Μόλις φτάσαμε, τα παιδιά σκασμένα από το περπάτημα, έτρεξαν κατευθείαν για βουτιά κι εγώ με το βιβλιαράκι μου (το κοιμητήριο της πράγας) έμεινα κάτω από ένα ευκάλυπτο. Χωρίς καύσωνα δε βουτάω.
• Ήταν τέσσερις ή ώρα και το φως ήταν ότι πρέπει για διάβασμα.
• Τα παιδιά γλέντησαν, με τα νεροπίστολά τους, με τις κατασκευές από άμμο, με πλατσουρίσματα και νεροπόλεμους, ή ρίχνοντας πέτρες "βόμβες" όσο πιο μακριά στη θάλασσα μπορούσαν.
• Μετά από μία ώρα, ήρθαν πεινασμένα σε εμένα. Έβγαλα τα φρούτα από την τσάντα και δεν άφησαν τίποτα. Πορτοκάλια, μούσμουλα (νέσπουλα τα λέμε εδώ) κεράσια και κορόμηλα. Έπαιξαν λίγο στην άμμο και μετά πάλι βουρ στη θάλασσα.
• Κατά τις έξι, είχε γείρει ο ήλιος και ο ίσκιος των ευκάλυπτων έπεφτε πάνω στο νερό. Πάμε να φύγουμε, όχι, λίγο ακόμα, καλά, δέκα λεπτά, όχι είκοσι, εντάξει.
• Μία ώρα αργότερα, κρυώνουν να βγούν από το νερό.
• Τους εξηγώ ότι αυτό το λέμε υποθερμία και πείθονται να βγούν, τρεμάμενα αλλά τρισευτυχισμένα. Αλλάζουμε, φοράμε στεγνά ρούχα και πάμε στην παιδική χαρά μέχρι να έρθει ο μπαμπάς με το αυτοκίνητο να μας πάρει.
• Στο γωνιακό περίπτερο, αγοράζουμε από ένα παγωτό χωνάκι. Μύτες, πρόσωπα, στόματα έγιναν σοκολατί, αλλά ευτυχώς έχω νερό και μωρομάντηλα.
• Ανανεωμένα από τη ζάχαρη και τις πρωτεΐνες, εφορμούν στην παιδική χαρά με νέα φόρα.
• Παίρνω τηλέφωνο τον σύζυξ, ο οποίος εώς τώρα έχει γυρίσει από τη δουλειά. "Είμαστε εκεί. Να έρθω? σε λίγο, περνάνε καλά. Καλά, σε μισή ωρίτσα"
• Οι μικροί μου πολεμιστές κουράζονται σιγά-σιγά και αντί για τρομερές εφόδους τώρα ασχολούνται με συζητήσεις και στήσιμο φανταστικών οχημάτων από ξύλα και άδεια μπουκάλια.
• Ο σύζυξ ήρθε, κάθησε. Η ώρα αυτή έχει ένα βερυκοκί φως πολύ γλυκό και ρέμπελο, πιο γοητευτικό όταν περνάει ανάμεσα από τα ευκάλυπτα.
• Κατά τις εννιά ξεκινάμε για το σπίτι.
• Τα συμπράγκαλα στο μπαλκόνι, δεν τα πλένω τώρα, αύριο με το καλό.
• Τα παιδιά πρώτα. Στον κλίβανο, μετά από τέτοια μέρα, πλύσιμο τρικούβερτο και βούρρρ η άμμος από τα κεφάλια...
• Μόλις ξανασπρίσουν, φαγητό, γάλα και ύπνος ασυζητητί.
• Ησυχία...

Looking for the summer? Not anymore!

Update στο προηγούμενο ποστ. (Πρεβεζάρααααα!!!!!)

Στη φωτογραφία βλέπουμε αλογάκι από το καρουζέλ στην πλατεία Ανδρούτσου, το οποίο αντί για φτερά στο μέτωπο, έχει μία φτερού. Άλλη μία πρωτοπορία για την Πρέβεζα!

• Άλλο.
• Άλλο?
• Άλλο, λοιπόν, περί παρέλασης. Αυτά είναι τα συν του να ζεις στην επαρχία: σε μισή ώρα παρέλασης, τόση χαρά και διασκέδαση.
• Κάτι στ'αλήθεια σημαντικό όμως....
• ‎"...Θιγόμαστε κι εμείς από αυτή την κρίση μα πάνω απ όλα θίγεται η υγεία σαν δημόσιο αγαθό (...) Επομένως χρειαζόμαστε και εμείς την αλληλεγγύη της κοινωνίας, όπως έδειξαν οι τελευταίες κινητοποιήσεις των γιατρών και θα την έχουμε μόνο αν είμαστε κι εμείς αλληλέγγυοι με τους ανθρώπους που πλήττονται..."
• Έτσι!

Έλα Πρεβεζάρααααα!

• Ο αδερφός μου, ο Άρης, εκείνος που είχε κάνει Ισπανία...., ναι αυτός, είχε μία ιδέα.
• Σε συνεργασία με τα γυμνάσια και λύκεια της περιοχής, φτιάχνουν τρισδιάστατο μοντέλο της πόλης, για την Google.
• Το βιντεάκι είναι φτιαγμένο από τον ίδιο, για τους μαθητές που δουλεύουν μαζί του, σαν tutorial, τρόπον τινά και αυτή είναι η φωνή του.

Η ζωή Εδώ (αξία επιστροφής)

• Πριν από πολλά χρόνια, έβριζα τον τόπο μου. Έλεγα πότε θα έρθει η μέρα να μπορέσω να φύγω, να ξεκολλήσω επιτέλους. Μου κακοφαίνονταν που όλοι με ήξεραν και ακόμα περισσότερο μου κακοφαίνονταν που όλοι είχαν γνώμη και μάλιστα την έλεγαν, χωρίς καμία διακριτικότητα, όπως συνηθίζεται στα μικρά μέρη.
• Μου κακοφαίνονταν που ήταν δύσπιστοι στις νέες ιδέες και που δεν υπήρχε ένα θέατρο της προκοπής, και που η μόνη διασκέδαση το χειμώνα ήταν η ταβέρνα ή το καλοκαίρι η παραλία. Μου κακοφαίνονταν που όποτε έβγαινα το μάθαιναν όλοι, διότι σα δασκάλα είμαι πιο αναγνωρίσιμη και πιο "σεσημασμένη" από άλλους, που ακόμα κι αν έκαναν μία τρέλλα την άλλη μέρα μπορούσαν να ασκήσουν το επάγγελμά τους χωρίς συνέπειες. Γιατί αλλιώς είναι να πίνεις μπύρες ανταλλάσσοντας μπαχαλιάρες με την παρέα σου όταν είσαι δάσκαλος κι αλλιώς αν είσαι υδραυλικός ή μανάβης: οι άνθρωποι έχουν προσδοκίες διαφορετικές. Μπαχαλιάρες κομμένες, δημοσίως.
• Επίσης, ο τόπος μου έχει μία κλιματική ιδιοτροπία: η υγρασία σε συνδυασμό με την θερμοκρασία και την ατμοσφαιρική πίεση ή κι εγώ δεν ξέρω τι άλλο, σε κάνει να μην μπορείς να κουνήσεις ούτε χέρι ούτε πόδι αν δεν πάει μεσημέρι. Έτσι, ενώ σε άλλα μέρη οι άνθρωποι είναι δραστήριοι και γρήγοροι, ο τυπικός πρεβεζιάνος θέλει τον χρόνο του, το πάσο του. Αν κάποιος είναι συνηθισμένος στους ρυθμούς των μεγαλουπόλεων, τότε θα δυσκολευτεί να προσαρμοστεί, οπωσδήποτε.
• Ξεπερνώντας την επαναστατική εφηβεία, και έχοντας ταξιδέψει σε αρκετά μέρη, είδα ότι δεν είναι και τόσο διαφορετικά τα πράγματα στην μεγαλούπολη. Και εκεί, οι γνωστοί σου θα σε σχολιάσουν, και εκεί θα σε κρίνουν από τα λάθη σου, και εκεί αργούν να κυλήσουν οι αλλαγές.
• Η υποτιθέμενη πρόσβαση σε πολιτισμό και παροχές, είναι περισσότερο θεωρητική, γιατί αν πρέπει να περάσεις δύο ώρες στο αυτοκίνητο για να πας θέατρο, τότε αυτό ισοδυναμεί με την απόσταση Πρέβεζα - Γιάννενα, πήγαινε - έλα. Γνωστός εξ Αθηνών που μας επισκέφθηκε πέρυσι, αποφάνθηκε ότι του παίρνει τον ίδιο χρόνο να πάει από το σπίτι του στη δουλειά του, από ότι να έρθει στην Πρέβεζα, ειδικά μετά την κατασκευή της γέφυρας και των καινούριων δρόμων. Τι προσβασιμότητα είναι αυτή όταν για πας στα επείγοντα, πρέπει να περάσεις πρώτα μέσα από μία ώρα μποτιλιαρίσματος? Ποιά προσβασιμότητα, όταν το θέατρο βρίσκεται μία ώρα μακρυά και η ώρα είναι ήδη έντεκα? Τί σόι προσβασιμότητα είναι αυτή που προϋποθέτει πέντε ώρες καθημερινά να καίγεται η βενζίνη? Για ποιά προσβασιμότητα μιλάμε όταν στο χρόνο που σου απομένει πρέπει με βιασύνη να τρέξεις να ξαναμπείς στο αυτοκίνητο για να προλάβεις το οτιδήποτε?
• Η ζωή που παραβιάζει τον φυσικό σου ρυθμό, είναι κακή και παρόλα αυτά, αυτό είναι που εμείς (μερικοί) εκτιμούμε ως μοντέρνα κοινωνία, μονίμως να ζείς τρέχοντας, ποτέ φυσιολογικά.
• Επίσης, η πολύτιμη ελευθερία, είναι ανύπαρκτη, αν το καλοσκεφτείς , στην μεγάλη πόλη. Αυτό που συμβαίνει είναι ότι κρύβεσαι αποτελεσματικότερα από τα μάτια, όμως τελικά, οι συνέπειες της ζωής του καθενός είναι ίδιες, υπό την έννοια ότι μία τσούλα θα εξακολουθήσει να είναι τσούλα όπου κι αν πάει ή ένας απατεώνας θα είναι απατεώνας όσο καλά και αν κρυφτεί. Θα καταλήξει εξίσου μόνος και η κριτική που θα δεχθεί θα είναι εξίσου επιφανειακή.
• Αντίθετα, στην μικρή κοινωνία μίας επαρχιακής πόλης, είδα ότι παρόλο που όλοι γνωρίζουν το ποιόν του κάθε ενός από εμάς, είναι η συμβίωση πιο πολιτισμένη γιατί ακόμα και ξέροντας τί έχει κάνει αυτός κι αυτός, μαζί θα περάσετε τις αργίες και τις γιορτές, θα βλέπεστε και θα χαιρετιέστε στο δρόμο, ίσως μάλιστα να ανταλλάξετε χάρες στην πορεία της ζωής, όπως όταν κάποιος σου φέρνει δύο πορτοκάλια από τον κήπο του κι εσύ του επισκευάζεις μία πρίζα όταν εκείνος δεν μπορεί.
• Αυτή είναι η πραγματική αποδοχή και ελευθερία, να δέχεσαι τον άλλον μαζί με το κουσούρι του, όχι να μένει ο καθένας στο διαμέρισμά του και να μη μιλιόμαστε γιατί ο ένας είναι έτσι και ο άλλος είναι αλλιώς, όπως είδα να συμβαίνει πολύ συχνά στις μεγάλες πόλεις. "Αυτός είχε την τάδε, αλλά δεν άντεξε και έφυγε. Βρήκε μία παντρεμένη από τα Παλιάμπελα, τώρα. Διαζύγιο δε βγήκε γιατί έχουν κάτι σπίτια και την εταιρεία." και την επομένη να του ζητάς να σου φτιάξει τη ραπτομηχανή κι εκείνος να μη σε χρεώνει τίποτα κι εσύ να του λές πράγματα όπως "Να! Ορίστε να μη στα χρωστάω. Τι'σο'φταιγε μωρέ και την έδιωξες? Λούσου τα τώρα.." και την άλλη μέρα να του δανείζεις το αυτοκίνητο γιατί το δικό του είναι στο συνεργείο, και πάει λέγοντας...
• Επίσης, αυτό που μου αρέσει, εκτός από τον πιο ανθρώπινο ρυθμό ζωής και την προσωπική προσέγγιση στα διάφορα θέματα, είναι η ταβέρνα και η παραλία. Τελικά ο πολιτισμός, αν και σπουδαίος, δεν αξίζει τη θυσία να στερηθεί κανείς απλές απολαύσεις όπως να βλέπεις τον ουρανό ή να πηγαίνεις με τα πόδια βόλτα στη θάλασσα ή να μην χρειάζεται να τσακωθείς με κανέναν στο φανάρι, ή ακόμα όταν βγαίνεις, να μπορείς να ανταλλάξεις απόψεις κυριολεκτικά με όλους! Για εμάς είναι αυτά αυτονόητα.
• Δε βλέπω το λόγο να παραβιάζω τις αντοχές μου, απλά και μόνο επειδή κάποιος είπε ότι πρέπει να τρέχω ολημερίς και να είμαι μονίμως αγχωμένη και πιεσμένη. Ναι όλα είναι πιο αργά, όμως αυτό είναι το πιο κοντινό στην καλή ζωή.
• Δεν είναι η βία χαρακτηριστικό της ζωής στη μεγαλούπολη?

Με λένε Δρόμο

• Πάντα ήμουν του δρόμου. Ο δρόμος έρημος στο λιοπύρι ή στα μαύρα μεσάνυχτα που αντηχούν τα τακούνια, είναι ένα μέρος μαγικό, μία οδός μυστηρίων με παράλληλα σύμπαντα πίσω από κάθε πόρτα, των οποίων μόνο ιδέα παίρνεις από τις αχτίδες φωτός ή τις μυρωδιές των φαγητών που ξεφεύγουν από τις δεσμώτριες κουρτίνες.
• Πάντα με τα πόδια, ένα σοκάκι απαρατήρητο ως τώρα, αποτελεί ακαταμάχητο πειρασμό, ένα μέλλον για εξερεύνηση, μία υπόσχεση για το νού που σπαρταρά μέσα στα νερά του.
• Αφημένα εδώ και κει τα ίχνη των ανθρώπων, σκουπίδια της ζωής που φυλλορροεί κυπελάκια του καφέ και περιτυλίγματα τυρόπιτας. Κάποιος μάστορας ήταν εδώ, νομίζω ο Μιχάλης... Το αυτοκίνητό του έξω από τον καφενέ.
• Ηγεμόνισσα του πεζοδρομίου, μία γάτα που στέκει σε πόζα, κάτι περιμένει, οι γάτες ποτέ δε στήνονται τυχαία. Σιωπηλά κοιτιόμαστε.
• Βήματα χωρίς σώμα, αφού κανείς δεν είναι εδώ να το δεί.
• Πίσω άδειος δρόμος, μπροστά άδειος δρόμος, ησυχία, όλα δείχνουν τεράστια χωρίς τα συμπράγκαλα της πρωινής δουλειάς, τακ, τουκ, τακ, τουκ, το τακούνι....
• Τζάμπα δρόμος, τζάμπα πόλη, ολόκληρη δική μου.
• Ο Ωρίωνας πάνωθε. Κρίμα το παιδί.... αν και παρθένα, η θεά ήτανε τσούλα, το΄φαγε το παληκάρι!
• Η πόρτα μου, και το φως από το δικό μου σύμπαν με περιμένει αναμένο. Οι τελευταίες αναθυμιάσεις από την πνοή του κρασιού γίνονται σύννεφο στο κρύο.

Τέταρτο Νηπιαγωγείο Πρέβεζας

• Όταν ήταν να γράψω τα παιδιά στο νηπιαγωγείο έτυχε να βρίσκονται στην ίδια ηλικία με της γειτόνισσάς μου που είναι μέσα σε όλα και η οποία είχε αλλάξει νηπιαγωγείο. Αντί για το τρίτο που έπρεπε να πάμε και οι δύο μας βάσει της οδού που μένουμε, τα έστειλε στο τέταρτο. Όταν τη ρώτησα γιατί, μου είπε ότι δεν τη βόλευε το δρομολόγιο, όμως δεν τη πίστεψα γιατί τα δύο νηπιαγωγεία απέχουν τρία στενά το ένα από το άλλο. Είπα λοιπόν από μέσα μου, και ορθώς από ότι φάνηκε τελικά, ότι θα ήταν καλύτερο για κάποιο λόγο. Έτσι λοιπόν πήγα στις δασκάλες και τους ζήτησα αν υπάρχει χώρος για τον μελαχροινό μου να τον δεχτούν γιατί ήθελε να είναι με τον φίλο του, το γιό της γειτόνισσάς μου, το οποίο ήταν και αλήθεια παρεμπιπτόντως.
• Οι εξελίξεις με δικαίωσαν.
• Το τί δεν έκαναν σε αυτά τα δύο χρόνια τα παιδόπουλα μου! Έκαναν γεωγραφία, φυσική, γραφή, ανάγνωση, αριθμητική, όλα σε επίπεδο αρχαρίου βέβαια, αλλά και με χαρά και κέφι, όχι με ψυχαναγκασμό ούτε μιζέρια ούτε φωνές। Έφτιαξαν ψωμί και κέηκ "μόνα τους" υπό την καθοδήγηση και επίβλεψη της κυρίας Γεωργίας και της κυρίας Γωγώς, επίσης μία μέρα μαγείρεψαν "μόνα τους" μακαρονάδα με σαλάτα και έφαγαν όλοι μαζί. Έκαναν καθαρισμό της Ακτής Μονολιθίου, πήγαν σε θεατρικές παραστάσεις, έμαθαν ιστορία, έμαθαν μυθολογία και την υγιεινή διατροφή.
• Σε κάθε γιορτή, ακόμα και την πιο μικρή, οι δασκάλες τους έμαθαν περί τίνος πρόκειται, όπως πχ τότε που ο Ιησούς ευλόγησε τα ψάρια και το ψωμί, κάτι που ο γαλανός μου υιοθέτησε και από τότε ευλογεί τα παγωτά και τα γλυκά.
• Λίγο παραπάνω από τα μισά παιδιά είναι αλλοδαπά, γεγονός που ώθησε κάποιους γονείς να πάρουν τα παιδιά τους σε άλλα νηπιαγωγεία. Σε άλλο νηπιαγωγείο οι δασκάλες έχουν τα παιδιά του κλώτσου και του μπάτσου ακριβώς για αυτόν τον λόγο, επειδή είναι αλλοδαπά, ένα αίσχος κατά τη γνώμη μου. Αντιθέτως, η κυρία Γεωργία και η κυρία Γωγώ όχι μόνο τα έχουν όλα ίσα, αλλά και έχουν κάνει τα παιδάκια εκείνα ¨ελληνάκια" όχι στην εθνικότητα αλλά στο ήθος, χαρακτηριστικό είναι δε το γεγονός ότι στις εθνικές εορτές τα μικρά αλβανάκια απήγγηλαν ποιήματα για τον αγώνα των ελλήνων κατά των κατακτητών. Και πιστέψτε με είναι πολύ μεγάλη υπόθεση να λέει το αλβανάκι "Της πατρίδος μου η σημαία έχει χρώμα γαλανό".
• Αυτό, από ότι μαθαίνω δεν είναι αυτονόητο, ειδικά στο τρίτο νηπιαγωγείο όπου οι δασκάλες τα αφήνουν να παίζουν στην αυλή ενώ αυτές κουτσομπολεύουν καθισμένες στην καρέκλα και ασχολούνται με αυτά μόνο όταν τσακωθούν.
• Στο προκείμενο τώρα.
• Μία μόνο από τις τέλειες παραστάσεις που έχει ανεβάσει το τέταρτο νηπιαγωγείο Πρέβεζας, ήταν η χτεσινοβραδινή που είχε ως θέμα της την θάλασσα και την ελλάδα. Τα σκηνικά έφτιαξαν οι δασκάλες μαζί με τα παιδιά και περιλαμβάνουν άσπρα σπίτια με λουλούδια, ένα άσπρο εκκλησάκι, θάλασσα από τούλι και χειροποίητα ψαράκια, ένα καΐκι και ένα καφενείο όπου οι ψαράδες-παληκάρια πίνουν αργότερα το ουζάκι τους, καθώς οι τουρίστριες βολτάρουν στην παραλία. Όπως βλέπετε, οι δασκάλες τα προετοιμάζουν για την αληθινή ζωή με διορατικότητα...
• Μπράβο και ένα μεγάλο ευχαριστώ.

Οι Γυναίκες του Αντρός μου

• Ανέκαθεν του άρεσαν οι ζόρικες γυναίκες, αρχής γενομένης από την μαγκίτισσα τη Λάρα που ήταν όλο γρίφους και μυστήριο, συν το μπούστο, το σορτσάκι και την καλτσοδέτα οπλοθήκη, πως να ανταγωνιστώ η φτωχή, την έβαλα στο σπίτι. Έτσι, περνούσαμε πολλές νύχτες οι τρείς μας, πίστα την πίστα, σίκρετ με σίκρετ, μέχρι που περνώντας στα στενά της Πρέβεζας κοιτούσαμε τα μπαλκόνια και μετρούσαμε : " Ένα, δύο τρία κουτιά ...Φτάνει για άλμα?" αναρωτιόμασταν...
• Αλλά τότε ήμασταν και οι τρείς μας νεαρότεροι.
• Ωριμάζοντας, άλλη πλάνεψε τον άντρα μου. Πιο γήινη, με εξωτική γοητεία και αισθησιακή φωνή, του έλεγε όλα όσα θέλει να ακούει ένας άντρας από μία γυναίκα. Ξανά και ξανά, με μελιστάλαχτη ηδυπάθεια και σαγηνευτικό παράπονο τον καλούσε κοντά της, κι εκείνος την ακολουθούσε...
• Ήρθαν κι άλλες, η κάθε μία πιο όμορφη από την άλλη, μοναδικές με τον τρόπο τους,ακαταμάχητες και απίστευτα ερωτικές.
• Ήρθε κάποια με φρέσκια φωνή και επιτηδευμένη απλοικότητα, όπως συνηθίζουν στο βορρά της ευρώπης, κι άλλη μία λίγο πιο αλανιάρα και αλήτισσα, από αυτές που ξέρεις ότι είναι μπελάς αλλά δεν μπορείς να πάρεις το βλέμμα σου από πάνω τους, και τέλος μία τρελή πειραιώτισσα που έχει φωνή και ταμπεραμέντο σα φωτιά.
• Τις δέχτηκα όλες ταπεινά στο σπίτι μου και τα βράδυα όλοι μαζί τα πίνουμε από τότε, σαν καλοί φίλοι, σε κάθε ευκαιρία, στα μεγάλα ταξίδια με το αυτοκίνητο και τα καλοκαίρια όταν βγαίνουμε στα μπαράκια.
• Δύο από δαύτες, η Sugahspank μαζί με το συγκρότημα που βλέπουμε στο βιντεάκι, τους SwingShoes, και tη Veronica Mortensen, θα συναντήσουμε στο Jazz Festival της Πρέβεζας, αυτή την εβδομάδα, και ο σύζυξ θα τους πάρει τηλεφωνική συνέντευξη, η οποία θα μεταδοθεί στο τοπικό ραδιόφωνο Energy 93,4, η μία στις 20:00 αύριο Τρίτη και η άλλη την ίδια ώρα μεθαύριο ημέρα Τετάρτη.
• Τη μία την έχει πάρει ήδη, την άλλη θα την πάρει και αυτή αύριο το πρωί (τη συνέντευξη), ενώ το φεστιβάλ θα γίνει Παρασκευή και Σάββατο στην Παραλία της Πρέβεζας με δωρεάν είσοδο. Θα ακολουθήσει πάρτυ στο οποίο θα παρευρίσκομαι συνοδευόμενη υπό συζύγου και λοιπής παρέας.

Ένα τεράστιο κύμα

Στη φωτόγραφία, άκρη δεξιά μέσα στην αχλύ, το βουνό που φαίνεται είναι το Ζάλογγο

• Σαν παιδιά, τα καλοκαίρια μας άρεσε να παίζουμε με τα κύματα στο Μονολίθι* Όταν η θάλασσα ήταν ήρεμη, κάναμε μακροβούτια και κολυμπούσαμε όσο πιο βαθιά αντέχαμε, με φουσκωμένες σαμπρέλες, στρώματα και βαρκάκια, το καλύτερό μας όμως ήταν τα κύματα, όσο μεγαλύτερα, τόσο καλύτερα
• Καταρχάς, δεν μπορούσες να φορέσεις μπικίνι* Μόνο ολόσωμο*
• Στα μικρά ή μεσαία κύματα, παίρναμε φόρα και βουτούσαμε με το κεφάλι στην κορυφή του κύματος, για πιο θεαματικό εφέ* Μερικές φορές στεκόμασταν ακριβώς μπροστά, κόντρα στο κύμα, εκεί που σκάει, και μόλις έσπαγε πάνω στο κορμί σκορπούσε αφρούς και αλμυρές στάλες ολούθε* Άλλοτε ξαπλώναμε εκεί που σκάει το κύμα, και αφήναμε να μας παίρνει προς τα μέσα και μετά με μία κυκλική κίνηση να μας ξετυλίγει μέσα σε κάτασπρους αφρούς πάνω στην άμμο, ένα παιχνίδι που γινόταν πιο διασκεδαστικό όταν είχαμε στρώμα θαλάσσης και αναποδογύριζε με δυνατό παφλασμό* Η άμμος του Μονολιθιού, μαζί με φύκια σα πράσινες κορδέλες, έμπαιναν μέσα από το μαγιώ και κολυμπούσαμε στα βαθιά για να τα αφαιρέσουμε μακριά από τα αδιάκριτα μάτια και , κυρίως, για να μην ξαναμπούν με το ανακάτεμα των κυμάτων
• Κάποιες φορές, τα κύματα ήταν χαμηλά αλλά έρχονταν με δύναμη και φόρα* Είτε που θα αφηνόμασταν να μας ρίξουν στο χαρούμενο ανακάτεμα, είτε που στεκόμασταν στο πλάι για να ελαχιστοποιήσουμε την αντίσταση, βιδώνοντας τις πατούσες μέσα στην άμμο του βυθού για πιο σταθερό κράτημα, για να μείνουμε όρθιοι στην αναμέτρηση με το υγρό στοιχείο ώσπου να σκουπίσουμε την αλμύρα από τα μούτρα μας* Άλλες φορές, αφήναμε το κύμα να μας ανεβάζει ψηλά, ή κολυμπούσαμε λίγο βαθιά για να αφήσουμε το κύμα να μας βγάλει μέχρι έξω, πάλι μέσα σε αφρούς και πίτυλους
• Κατά τις πέντε το απόγευμα όμως έβαζε αέρα και τα κύματα ήταν πραγματικά μεγάλα
• Τα κοιτούσες από την αμμουδιά και σκεφτόσουν "Ωχ"
• Και εκεί όμως μπορούσες να περάσεις καλά
• Αν φοβόσουν ή δεν είχες και πολλή όρεξη, απλά καθόσουν στην άκρη, μέσα στους αφρούς, νοιώθοντας τις φυσαλίδες σε όλο το κορμί, παρατηρώντας τα βότσαλα να τρέχουν μέσα στη δίνη του νερού* Αν έτρεχες παράλληλα με την γραμμή του κύματος, τότε σίγουρα η ορμή του νερού σου έβαζε τρικλοποδιά και σε αναποδογύριζε
• Αν όμως είχες κουράγια, τότε για να μπείς έπρεπε να βρείς την κατάλληλη ευκαιρία* Ανάμεσα από δύο κύματα ή αν ήτανε κάποιο μικρό, βουτούσαμε στη ρίζα του κύματος και χωρίς καθυστέρηση πηγαίναμε λίγο παραπέρα, πίσω από το σημείο που σκάει, το πιο ασφαλές σημείο* Από εκεί αφού απολαμβάναμε το ρυθμικό σκαμπανέβασμα, παίρναμε φόρα και σκάγαμε μαζί με το κύμα, ένα απίστευτο συναίσθημα! Πραγματικά χάναμε τον έλεγχο, δεν ξέραμε που ήταν το πάνω και που το κάτω, και με τα χέρια ακουμπάγαμε την άμμο για να ξέρουμε ότι εκεί είναι το κάτω άρα στην αντίθετη κατεύθυνση ήταν το πάνω ώστε να ανεβάσουμε το κεφάλι για να πάρουμε ανάσα* Αν σε ξαναρουφούσε το κύμα προς τα μέσα, τότε το μόνο που είχες να κάνεις ήταν να βουτήξεις ακόμα βαθύτερα, να περάσεις κάτω από το κύμα, και να βγείς στην επιφάνεια κάπου πιο μακριά, πίσω από το ρεύμα του κύματος, και να πάρεις μία ανάσα* Ξεκουραζόσουν για λίγο και μετά φτού κι απ' την αρχή
• Πολλές φορές ξεχνιόμασταν τόσο πολύ, που τα κύματα γίνονταν γιγάντια και δεν μπορούσαμε να βγούμε από τη θάλασσα* Σε εκείνες τις περιπτώσεις απλά το παίρναμε απόφαση ότι θα χτυπηθούμε και απλά αφήναμε το κύμα να μας αποθέσει βίαια στην άμμο* Η οικοδέσποινα, που ήταν μαστόρισσα, είχε βρεί το κόλπο να βάζει το κορμί σε τέτοια γωνία σε σχέση με το ρεύμα, ώστε με το γύρισμα του κύματος να προσγειώνεται όρθια και μετά απλά να περπατάει σβέλτα έξω, πρίν τη ρουφήξει προς τα πίσω το επόμενο κύμα, ένα απίστευτο συναίσθημα αυτοκυριαρχίας
• Αυτό που έμαθα από τότε είναι ότι όταν έρχεται ένα μεγάλο απειλητικό κύμα, τότε το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να βουτήξεις στην καρδιά του και να κολυμπήσεις, μέχρι που να βγείς από την άλλη μεριά

Τσάρκα στο Γυαλό

• Μία από τις αγαπημένες μου ασχολίες είναι οι περίπατοι. Οι μεγάλοι περίπατοι. Εχθές, ήταν από εκείνες τις ημέρες που όλα ήταν ευνοϊκά, οπότε είπα να μην αφήσω την ευκαιρία να πάει χαμένη. Γύρω στις δύο το μεσημέρι, ξεκίνησα, με το βιβλιαράκι μου στην τσάντα...
• Πρώτα πήγα από τον περίπατο, δηλαδή την πεζοδρομημένη ντάπια. Η ντάπια ήταν μία τάφρος με θαλασσινό νερό,σκαμμένη γύρω από την Πρέβεζα, που όμως τελικά την έκλεισαν γιατί πλέον ήταν επικίνδυνη. Για πολλά χρόνια ήταν ένας παραμελημένος χωματόδρομος, μέχρι που πρίν από 7 χρόνια έγινε πεζόδρομος. Τα καλοκαίρια, όλοι εκεί πάνε τις βόλτες τους, τα σκυλιά τους, τις ποδηλατάδες τους, το jogging τους...Από εκεί λοιπόν άρχισα τη βόλτα μου.
• Η Ντάπια οδηγεί στην Κυανή Ακτή, δηλαδή τον παραλιακό δρόμο λίγο πρίν το Κολυμβητήριο, που είναι γεμάτος ευκάλυπτους στις δύο μεριές του δρόμου και αποτελεί πολύ όμορφο μέρος για βόλτα επίσης. Εκεί έβγαλα αυτή τη θολή φωτογραφία-πορτραίτο με το κινητό μου, καθώς επίσης θυμήθηκα και την αγάπη μου για πράσινες φυλλωσιές διαφόρων αποχρώσεων. Όσο πιο πολλά πράσινα έχει το κάδρο, τόσο καλύτερα για εμένα, το μπαλκόνι μου ή τη βόλτα μου. Ειδικά αν συνδυάζεται με κάποιον ζωηρό τόνο του γαλάζιου, είναι τέλειο για να ευφρανθεί το βλέμμα. Σε αυτή την ακτή, την κυανή, ερχόμαστε για μπάνιο το καλοκαίρι με τα παιδόπουλα όταν δεν γίνεται να πάμε στο Μονολίθι, τώρα όμως είναι εντελώς έρημη.
• Συνεχίζοντας το περπάτημα, πέρασα μπροστά από το μνημείο του Ναύτη, ακριβώς δίπλα από το Κουρδιστό Πορτοκάλι, το θρυλικό μπαράκι που ακόμα μεγαλώνει γενιές, με την ίδια πάντα ντάμπα-ντούμπα μουσική του. Σε αυτό το σημείο ο δρόμος στρίβει και πλέον έχουμε οπτική επαφή με την πόλη και το λιμάνι της.
• Μία τέτοια μέρα, είναι γεμάτη ψαράδες η παραλία. Με το σκαμπό, το καλάμι, τα κουβαδάκια και το αυτοκίνητο παρκαρισμένο ακριβώς δίπλα με ανοιχτή την πόρτα για να ακούγεται η περιγραφή του αγώνα. Νέοι, γέροι, ακόμα και γυναίκες στήνουν τα καλάμια τους, ενώ δεν είναι λίγοι αυτοί που στήνουν δύο και τρία καλάμια, και φέρνουν περίεργα δολώματα αντί για τους παραδοσιακούς σωλήνες ή τα φωσφορίτια, προσφορίτια όπως τα λένε μερικοί. Σε λίγο αρχίζουν οι παραλιακές καφετέριες.
• Πεζοδρομημένο και ανθοστολισμένο αυτό το τμήμα της παραλίας, έχει ομορφύνει πολύ τα τελευταία χρόνια. Οι καφετέριες είναι γεμάτες κόσμο, αν και οι περισσότεροι κάθονται μέσα από τις διαφανείς ζελατίνες :δεν κάνει ακριβώς ζέστη παρά τον ήλιο. Κάπου εκεί βρίσκεται και η Ρεστία, η καφετέρια που συνήθως προτιμώ να κάθομαι. Το όνομά της μου φέρνει μία μικρή ανακατωσούρα, γιατί ρεστία είναι το βουβό κύμα, swell που λένε και οι άγγλοι, αυτό που προκαλεί την χειρότερη ναυτία (σε εμένα τουλάχιστον). Ωστόσο, είναι ωραίο και ζεστό μέρος. Παραγγέλνω τοστάκι με πορτοκαλάδα φρέσκια, με συνοδεία καυτού καφέ, και βγάζω το βιβλιαράκι μου από τη τσαντούλα. Αυτή είναι ζωή!
• Κάμποσες σελίδες αργότερα, και με τα σωθικά ζεσταμένα από το καφεδάκι, παίρνω βήμα-βήμα το δρόμο του γυρισμού. Μέσα από την κεντρική αγορά, στο Σειτάν Παζάρ, Λεωφόρος Ειρήνης...Πέντε στροφές ακόμα και να' μαι σπίτι, γύρω στις πέντε. Κάπου στο δρόμο, λίγο πιο πάνω από τη Θεοφάνειο Αίθουσα Τέχνης (ναι, τρομάρα μας, έχουμε κι απ' αυτό), τραβήχτηκε η φωτογραφία μπόνους, ενδεικτική της τρέλας που κουβαλάει ο μέσος Πρεβεζιάνος ( εκτός από εμένα, βέβαια).
• Το επόμενο κινητό θα έχει οπωσδήποτε καλύτερη ανάλυση στις φωτογραφίες...

Τσοπατσιπικιός-Ίτς-κριτς-κιν (Μπα'π'να σο'μπ'!)

• Πάει, πέρασε κι αυτό.
• Στα δικά μας πάλι... Δήμητρα, μη μαρτυρήσεις τίποτα!
• Κάποτε, στο σχολείο, κάποια παρέα, άκουσε τη φράση της επικεφαλίδας και λύθηκε στα γέλια. Ρωτούσανε ο ένας τον άλλον τί σήμαινε και μετά το διέδωσαν παντού, νομίζοντας ότι επρόκειτο για φράση μυστήριο. Όντως, από τα παιδιά της παρέας, κανείς δεν ήξερε "χωριάτικα". Στο σπίτι, όταν (μόλις και μετα βίας συγκρατώντας τα χάχανα) έθεσαν το ερώτημα στη μάνα, βρέθηκαν πρό εκπλήξεως: ήξερε και μάλιστα απάντησε κατευθείαν, χωρίς καν να ζορίσει τη μνήμη της. Ρώτησαν και τις γειτόνισσες, παλιές Πρεβεζάνες, το ήξεραν και εκείνες. Το επιστέγασμα, το γκραν φινάλε, ήταν η θεία που απάντησε ως εξής:
• "Δεν το λέτε σωστά, έτσι πάει: "Τσοπατσιπικιός, Ίτsh κριτς κιν", οπότε και κατέρρευσε η θεωρία περί καθαρότητας του σογιού, της φυλής και του ανθρώπινου είδους εν γένει...
• Στα μέρη μας λοιπόν, είμαστε το αντίθετο του ρατσιστή. Τα αλλοδαπά, τα ανεχόμαστε. Ο ένας τον άλλον δεν ανεχόμαστε.
• Οι Πρεβεζιάνοι περιφρονούν τους Λουριώτες, οι Λουριώτες περιφρονούν τους Αη-Θωμιώτες, Οι Αη-Θωμιώτες τους Μυτικιώτες, οι Μυτικιώτες τους Κρανιώτες και όλοι μαζί περιφρονούν τους Λευκαδίτες, τους Γιαννιώτες (γνωστοί και ως "παγούρια"), τους Αρτινούς (τους νεραντζόκωλους) ενώ μόνο αν είσαι βέρος Πρεβεζάνος ("σαρδελάς"), δηλαδή αναντάμ-παπαντάμ γέννημα θρέμμα παιδί της Πρέβεζας μπορείς να συστήνεσαι χωρίς να σημειωθούν λοξοκοιτάγματα και βλέμματα όλο νόημα από την Πρεβεζιάνικη ελίτ. Να φανταστείς ότι έλεγα σε κάποιον ότι έχω πολύ καλή πεθερά και με ρώτησαν από που είναι. Μόλις άκουσαν "από το Λούρο" σώπασαν και δεν είπαν τίποτα, μόνο κουνούσαν το κεφάλι σα να έλεγαν "Α!, καλάαα"!!!! Κατάμουτρα!!!
• Έχουμε ωστόσο μία αυτογνωσία αλλά συνάμα και περηφάνια για το γλωσσικό ιδίωμα του χρησιμοποιούμε. Αντί για "της θείας μου" θα πούμε "τσι θείασιμ' ". Συχνά λεμε, μετά από καλή ή κακή, μεγάλη ή μικρή έκπληξη "Μπα'π' να σο'μπ'" (ΣτΜ: μπα, που να σου μπεί) ο κόρακας, ο διάλος, και σε πιο εξτρίμ καταστάσεις σε νεανικές παρέες "αστραπόπ'τσα κακιά". Πολύ γνωστό ανέκδοτο σχετικά με τη διάλεκτό μας, είναι το εξής:
• Σε κάποιο συνεργείο, ο Πρεβεζάνος λέει στον μάστορα: Κάπ'κάπ', κάτ' καν' γκάπ-γκαπ απ' κάτ'....
• Ένας άλλος αστικός μύθος θέλει έναν από τους γέρους, βέρους να θωρεί ένα νέο με περίεργο κούρεμα. "Τιν' τούτο?" ρωτά. Punk Rock ηταν η απάντηση, οπότε το σχόλιο του βέρου γέρου ήταν το ακόλουθο "Ααααα!, Τ' Πάν'τ'Κρόκ' είν'του πιδί? (του Πάνου του Κρόκου)
• Και μία τελευταία ιστορία: ένας νεανίας αγόρασε playstation και προσπαθούσε να το συνδέσει παρουσία υπερήλικου ατόμου. Κάτι πήγε στραβά και ο νέος μονολόγησε ότι μάλλον το σκάρτ θα φταίει. Ο υπερήλιξ τότε ανεφώνησε "Τί σκάρτ', κινούργια τηλιόρασ' είνι!"
• Ξέρει κανείς τι σημαίνει η φράση της επικεφαλίδας? Κερνάω πετάλι όποιον το βρεί!

Το Παρασκήνιο

• ...ήταν ο δικός μου δημόσιος τόπος. Ήταν ένα μπαράκι όπου εσύχναζαν οι ανήσυχοι νέοι της πόλης μου. Οι ήσυχοι πήγαιναν και ακόμα πηγαίνουν στη Β52 που είναι ελληνάδικο (για να το θέσω ευγενικά) ή στο DePhuzz (τότε αλλιώς τό έλεγαν αλλά δεν θυμάμαι) που είναι για δημόσιες σχέσεις.
• Στο Παρασκήνιο έπαιζε γενικά και αόριστα ροκ, σε όλες τις εκφάνσεις της, ακόμα και όταν αυτές συμπεριλάμβαναν ρέγγε ή τζαζ, γιατί κατά τους ιδιοκτήτες, η ροκ δεν είναι μουσικό είδος αλλά τρόπος σκέψης. Ήταν τιμή να είσαι ροκ.
• Οι θαμώνες δεν πήγαιναν για να πιούν αλλά αντίθετα, το ποτό αποτελούσε αφορμή για να ακούσεις μουσική.
• Πολύ μικρό μαγαζί, με πέτρινους τοίχους και ξύλινο πάτωμα. Τα παράθυρά του βρίσκονταν αρκετά χαμηλά ώστε το περβάζι τους να είναι η πιο περιζήτητη θέση, γιατί όχι μόνο καθόσουν με θέα στο σοκάκι και σε όλο το δωμάτιο, αλλά είχες και το πόμολο του παραθυρόφυλλου για να κρεμάσεις το μπουφάν σου. Στους τοίχους, ανάμεσα στα πέτρινα τούβλα ήταν ζωγραφισμένα αγγελούδια και ένας προτζέκτορας έδειχνε στον τοίχο πίσω από το μπαρ σκηνές από βιντεοκλίπ ή συναυλίες, συχνά άσχετα από το κομμάτι που έπαιζε, πράγμα που πολλές φορές μας έβαζε σε ατελείωτες συζητήσεις. Ο καθρέφτης με την τραγίσια μορφή του Marley ήταν το σήμα κατατεθέν, μαζί με την γιγάντια κινηματογραφική μπομπίνα ακριβώς δίπλα από τη φωλιά του DJ, η οποία ήταν τόσο μυστηριακή και γεμάτη αξιοζήλευτους θησαυρούς, που όλοι κάποτε θέλαμε να γίνουμε DJ μόνο και μόνο για να χαϊδέψουμε τα μοσχομυριστά και πολύτιμα εκείνα βινύλια.
• Πολλούς χειμώνες περάσαμε νιώθοντας τους κραδασμούς της μουσικής να περνούν από το ξύλινο πάτωμα στις πατούσες κι από εκεί ολούθε. Αργά το Σαββατόβραδο, όταν γίνονταν το απροχώρητο και ο Νίκος ο Ψηλός ανέβαζε τις εντάσεις, οι μαλλιάδες με τις αρβύλες κουνούσαν τα κεφάλια για να φανεί το μαλλί που χτυπιέται. Ο Μήτσος (που τώρα είναι αστυνομικός) τα έδινε όλα για χατήρι της Εύας όταν έπαιζε το Whole Lotta Love. Και δώστου να πηγαίνει το ξανθό μαλλί πάνω κάτω...Καμιά φορά, όταν έβαζε το Black Betty κουνούσα κι εγώ λίγο το πόδι μου και όλοι ήξεραν ότι μου άρεσε. "Έλα Αθηνά, για σένα" μου έλεγαν. Μερικές φορές ήταν τέτοια η ζέστη της μουσικής που κανείς δεν κρατιόταν και όλοι μαζί χτυπούσαμε στο ρυθμό τα πόδια και τότε το ξύλινο πάτωμα κουνιόταν. Μου άρεσε πολύ να νιώθω τους κραδασμούς που έβγαιναν από το στόμιο της μπύρας όταν περνούσα τη παλάμη πάνω από το μπουκάλι. Θα μου πείς, αυτό γίνεται παντού. Στο Παρασκήνιο όμως ήταν αλλιώς.
• Οι θαμώνες ήταν διάφοροι, αλλά κάποιοι ήταν οι αιώνιοι, που μόνο εκεί τους έβρισκες, τα φαντάσματα κατά μία έννοια. Δεν τους μιλούσαμε αλλά αν έλειπε κανείς τους το παρατηρούσαμε αμέσως κουνώντας το κεφάλι. Κάποιοι από αυτούς έπιναν διάφορα. Εμείς πηγαίναμε από νωρίς γιατί η πρόβα της χορωδίας τελείωνε στις 11, οπότε τρώγαμε ένα σαντουιτσάκι στον ELVIS και μετά γραμμή Παρασκηνιόθεν, νωρίς- νωρίς, την ώρα που ακόμα έκοβαν τα λεμόνια φέτες, για πιάσουμε καλή θέση.
• Όταν έπρεπε να φύγουμε, περιμέναμε το κατάλληλο τραγούδι. "Να ακούσουμε κι αυτό" λέγαμε και κρατούσαμε την τελευταία γουλιά λίγο ακόμα. Αν το επόμενο ήταν ξενέρωτο δε γινόταν να φύγει κανείς, έπρεπε να κρατήσεις καλό τραγούδι για το τέλος, για αυτό φεύγαμε στα τελευταία μέτρα ενός αγαπημένου κομματιού, κατεβαίνοντας τη στενή σκάλα με τις τελευταίες νότες πίσω μας. Όταν έκλεινε τη σιδερένια πόρτα δεν ακούγονταν τίποτα.
• Και πάντα έβρεχε.

Βούλιαξε η Πρέβεζα!

• Όλα γεμάτα, παντού κόσμος. Περιμένουν τη λιτανεία. Τα μαγαζιά όμως άδεια, θα γεμίσουν μετά. Καθήσαμε στον Κώτση για γεμιστό μπιφτέκι και μπύρα, μετά από μία μέρα όλη γραφειοδουλειά.
• Ο σύζυξ μου εξήγησε (πάλι) ανάμεσα σε δύο βαρελίσιες πως δουλεύει μία μηχανή εσωτερικής καύσεως. Παρά τη χρυσοψαρίαση, αυτή τη φορά κάτι θυμόμουν και προχωρήσαμε και παρακάτω. Είναι ένας άνθρωπος γεμάτος υπομονή...
• Πέρασε η λιτανεία, η μπάντα ήταν άψογη, ο κόσμος ρέει προς την αντίθετη κατεύθυνση τώρα, ένας από τους πελάτες μας χαιρετά από το διπλανό τραπέζι.
• Τελείωσε η μπύρα. Τελείωσε το μπιφτέκι. Πάμε σπίτι σιγά-σιγά. Ζεστή βραδυά. Πίσω μας ακόμα έρχεται κόσμος στην παραλία. Απόψε όλοι θα είναι έξω.
• Η θάλασσα στο λιμάνι γυαλί. Ο πελάτης του Andromeda ειδοποιεί ότι έφτασε απόψε Πρέβεζα, αύριο πρωί θα τα πούμε.
• Όλα είναι όμορφα το καλοκαίρι.

Εικόνες

• Πρωί, το παράθυρο του μπάνιου, ανατολικό, μπάζει όλο το φως του ήλιου πάνω στα αγουροξυπνημένα μάτια, χρυσό, εκτυφλωτικό.
• Τα παιδιά ξυπνούν: τραγουδάνε "Το καλοκαίρι αυτό μαζί σου θα το ψήσω...χαχαχαχα... Το καλοκαίρι αυτό μαζί σου θα το φτύσω.....χαχαχαχα......" Κάποια στιγμή σηκώνονται και έρχονται στο σαλόνι. Κλείνω το βιβλίο μου. Ο υπόλοιπος καφές, στο πόδι.
• Γραφείο. Ο σάκος με τα πανιά του Andromeda. O Alex από την Ιρλανδία: "You HAVE to visit us in Dublin!". Ο Δημήτρης ηλιοψημένος ψάχνει αντλίες στην αποθήκη.
• Τηλέφωνο:" Μαμά, θέλω να έρθειθ να με πάρειθ"..."Θα έρθω όταν ο μικρός δείκτης πάει στο 6 και ο μεγάλος στο 12, εντάξει?"...."Γιαγιάα! Πού είναι ο δείκτηθ?...κλακ".
• Ο Θανάσης με το αγροτικό φέρνει τις βαλίτσες των Ιταλών στο πατάρι.
• Στο δρόμο λιοπύρι. Ένα χελιδόνι τσιμπάει μία σταγόνα νερό αγγίζοντας αστραπιαία το νερό στο συντριβάνι. Στις καφετέριες ποτήρια με χρωματιστό περιεχόμενο, ήχος μουσικής και διάφορες κουβέντες.
• Ουρά στην Τράπεζα. Το χαρτάκι με το νούμερο.
• Γραφείο. Οι διορθώσεις του site στην οθόνη, καλές είναι, να βάλουμε κι αυτό. Πιο φαρδύ.
• Πολλά παγάκια στο φραπεδάκι. Αααχ...!
• Ο Alex από την Ιρλανδία: "I can smell fried brain in here!". Έτοιμα τα φυλλάδια.
• Λιμεναρχείο: "Χρειάζεται μία εξουσιοδότηση"..."Είναι πίσω-πίσω, στην τελευταία σελίδα"..."Που?.....Α, ναι... κάτσε να δούμε τώρα.....εντάξει."
• Στον ντόκο: "Hello, did you have a nice time? You are so brown now! "...."It was wonderful, I'll email you some fotos. See you next year!Bye".
• Πίσω στο γραφείο, η μπλε σκιά της μπλε τέντας. Για να δούμε και το καζάνι λίγο...
• Πελάτες. Τηλέφωνα.
• .....
• .....
• Βράδυ στο μπαλκόνι. Δημήτρης:"Καλά, τι είπε ο Θανάσης και μας "έστειλε" σήμερα...Ήμασταν στο Silva..........."

Ομίχλη στο Λιμάνι

Αυτό βλέπω από το γραφείο μου. Αυτός είναι ο στόλος μας. Δεν αντιστάθηκα στον πειρασμό να μοιραστώ αυτή την όμορφη φωτογραφία με την παρέα......