Παλιο-μέρα κι αυτή...

Το ανθρώπινο πλάσμα έχει προσαρμοστεί σε πολλά πράγματα κατά τη διάρκεια της πορείας του στο χρόνο και στους τόπους, αλλά το ένα που δεν κατάφερε να συνηθίσει ίσως να είναι όχι ο κίνδυνος, ούτε η ευθύνη ή η συνειδητοποίηση του θανάτου αλλά η αμφιβολία.

Και ίσως, αυτή μόνιμη κατάσταση αμφιβολίας ανάμεσα στις αποφάσεις, να είναι αυτό που μας σπρώχνει μπροστά, όπως η πείνα μας ωθεί να αναζητήσουμε τροφή.

Γιατί που θα ήμασταν αν όλα ήταν σίγουρα;

Έρωτα σε σκέφτομαι.

Λόγω Νίκου

• Σκεφτόμουν πριν από λίγες ημέρες τους ανθρώπους που άλλαξαν τον κόσμο, με αφορμή το ξεδιάλεγμα βιβλίων που έκανα στη βιβλιοθήκη του άρη, ο οποίος μάλλον θα κάνει καιρό να ξαναδιαβάσει βιβλίο, λόγω που βρήκε δουλειές με φούντες, σχεδόν κυριολεκτικά και οπωσδήποτε μεταφορικά.
• Κοιτούσα ποιά βιβλία θα κρατούσα, μιας και ο Άρης δεν τα θέλει πια, και είδα διάφορα πολιτικά, κάποιες βιογραφίες και αρκετά περί αρχαίων ελλήνων σοφών. 
• Μερικά τα ήξερα, άλλα όχι και για πολλά ακόμα είχα μία γενική ιδέα, ενώ δεν ήταν και λίγα αυτά που είχα διαβάσει πριν από κάτι
  
   αιώνες και τα θυμήθηκα εκεί, επί τόπου.
• Είναι περίεργο αυτό που συμβαίνει, όταν σκοντάφτεις πάνω σε βιβλία παλιά και τα βλέπεις από άλλη οπτική γωνία, όχι αυτή του περίεργου νέου αλλά του έμπειρου ενήλικα. Και βλέποντας αυτή την αλλαγή πάνω μου, αν και δεν είμαι και τόσο έμπειρη από τη ζωή όσο θα φαντάζεται κανείς ακούγοντάς με, είπα μέσα μου ότι, να που αυτό δεν το ήξερα και να που το έμαθα.
• Διαβάζοντας αυτές τις βιογραφίες, λοιπόν, σε νεαρή ηλικία, είχε γεννηθεί μέσα μου η επιθυμία να αλλάξω τον κόσμο κι εγώ, όπως όλες αυτές οι προσωπικότητες, να αφήσω το χνάρι μου να μην είναι το πέρασμά μου από τη γή μάταιο ή αδιάφορο αλλά σημαντικό και σπουδαίο.
• Πολλές βιογραφίες παρεμβλήθηκαν, πολλές όχι μόνο γραπτές αλλά και δια ζώσης ορισμένες τις είδα να εκτυλίσσονται,  άλλες μυθικές και άλλες κοινότοπες και άλλες χαμένες στα βάθη του χρόνου. Μετά από όλες αυτές τις βιογραφίες, είδα ότι οι μεγάλες ψυχές που άλλαξαν τον κόσμο δεν το έκαναν για να αλλάξουν τον κόσμο αλλά για να ικανοποιήσουν κάτι που υπήρχε μέσα τους, ένα άσβεστο ταλέντο, μία ακατανίκητη περιέργεια, έναν πόθο ή αρκετές φορές μία τρελή, τρελή ιδέα.
• Δεν σκέφτονταν κάτι όπως "εγώ τώρα θα αλλάξω τον κόσμο" αλλά περισσότερο κάτι όπως "κι αν κάνω αυτό τί θα γίνει;" ή ίσως "αν δεν το κάνω θα σκάσω!", πολύ συχνά κόντρα στην κοινή αποδοχή και όχι για χάριν αυτής όπως νομίζουμε ότι είναι δυνατόν να αλλάξει ο κόσμος.
• Και τελικά κάνοντας αυτό στο οποίο ήταν καλοί και τους άρεσε, παρά τις προτροπές των δικών τους και συχνά εις βάρος της προσωπικής τους ζωής, άλλαξαν τον κόσμο κατά λάθος στην ουσία και έτσι, παρά τα ελαττώματα τους και παρά τις υπόλοιπες ανθρώπινες αδυναμίες τους, δεν έμειναν στην ιστορία ώς εγωιστές, ανασφαλείς ή ματαιόδοξοι, όπως μάλλον θα ήταν όπως κι εμείς οι μη-αλλάξαντες τον κόσμο, αλλά έμειναν στην ιστορία ως νεύτωνες, πυθαγόρες, φλέμινγκ, ένα σωρό άλλος κόσμος.
• Κάπου εκεί αναρωτήθηκα επίσης που πήγε αυτός ο ενθουσιασμός που είχα κάποτε για διάβασμα.
• Δεν είναι μόνον ότι δεν "τρώω" τα βιβλία όπως παλιά, αλλά ούτε καν στο διαδίκτυο, ούτε στις εφημερίδες, ούτε το τουήτερ και το φέσημπουκ, ούτε τα άρθρα ούτε τα δοκίμια, ούτε τίποτα, όλα τα βρίσκω ίδια και επαναλαμβανόμενα, όλα τα βρίσκω χιλιοειπωμένα, ειδικά τις νεο-ελληνικές άναρθρες κραυγές και όπως έλεγα σε μία συζήτηση με άτομο εκ της βλογόσφαιρας, όλα μου φαίνονται θλιβερά, σαν να είναι η πραγματικότης υπό την επήρρεια μίας λουντεμίασης, από την τέχνη, τα μμε, τη πολιτική και τις σειρές, μέχρι ακόμα και τις απλές καθημερινές επικοινωνίες, μία ανόητη μιζέρια του στύλ που έλεγα ότι επιτέλους θα ξεφορτωνόμουν αλλά με πρόλαβε η κρίση και γέμισε ο τόπος χαμηλοβλεπούσες και χαμηλοβλεπούσους, από τη μία, και  μαϊντανούς της επανάστασης, γεμάτους κλισέ από το "ένα παιδί μετράει τ'άστρα" σα να μην πέρασε ένας αιώνας από τότε.
• Αλλά δεν ήταν μόνο αυτό, ένιωσα.
• Διαβάσματα σημαντικά, περί θρησκείας και πολιτικής, περί ιδεολογίας και ιστορίας, απλά δεν με ενδιαφέρουν άλλο.
• Απόρησα με τον εαυτό μου.
• Η αλήθεια είναι ότι εδώ και καιρό, με είχε απασχολήσει το εξής ερώτημα, το κατά πόσο είμαστε προϊόντα ή παραγωγοί των αναγνωσμάτων μας. Επιλέγουμε τα αναγνώσματά μας βάσει της φύσης μας, της προσωπικότητας και των γούστων μας, αλλά πιο σημαντικό από όλα βάσει των ήδη σχηματισμένων ιδεών μας, πράγμα που σημαίνει ότι διαβάζοντας δεν μαθαίνουμε κάτι νέο ούτε αλλάζουμε το ποιοί είμαστε, αλλά περισσότερο επιβεβαιώνουμε όσα ήδη ξέρουμε και, αν είμαστε τυχεροί, ίσως τα εμπλουτίσουμε λιγάκι, αλλά στην ουσία διαβάζουμε όσα μας κάνουν να νιώθουμε ωραία.
• Και αναρωτήθηκα, πόση πνευματική ώθηση χρειαζόμαστε για να κάνουμε το αυτονόητο; Πόση πνευματική ώθηση χρειαζόμαστε για να κάνουμε σωστά και καλά τη δουλειά μας, για να ζήσουμε τη ζωή μας ή για να βοηθήσουμε τον διπλανό μας; Ποιά ποσότητα τέτοιου πνευματικού "καύσιμου" χρειάζεται ο κάθε ένας από εμάς απλά και μόνο για να μπορεί να ζήσει στην κοινωνία των ανθρώπων ως απλός άνθρωπος, πόσο μάλλον για να αλλάξει τον κόσμο;
• Μία μητέρα, πόσα διηγήματα της λένας μαντά χρειάζεται για βρεί το σθένος να πλύνει τα πιάτα σήμερα;
• Η απάντηση είναι : κανένα.
• Τα βιβλία δεν είναι για να αλλάξουν τον οποιονδήποτε. Είναι απλά για να μας αρέσουν και ένα σωρό άνθρωποι που δεν διάβασαν τίποτα είχαν καλές ζωές, από όσο μπορεί κανείς να κρίνει τη ζωή του άλλου. Αυτοί που διαβάζουν τα βιβλία φυσικής δεν είναι αυτοί που χρειάζονται να τη μάθουν αλλά αυτοί που ήδη την ξέρουν και την εκτιμούν, αυτοί που ήδη είναι φυσικοί, ένα παράδειγμα εκ του προχείρου.
  
• Άρα, αν δεν διαβάσαμε ένα εκπληκτικό άρθρο ή ίσως ένα συνταρακτικό βιβλίο, αυτό που χάσαμε ίσως ισοδυναμεί με την κουβέντα με έναν φίλο που δεν κάναμε ή με ένα ποτήρι κρασί που δεν ήπιαμε, μιας και το ποιός είμαστε δεν αλλάζει αλλά μόνο παλιώνει και είναι πολλοί οι τρόποι να γίνει αυτή η "ζύμωση" για τον κάθε έναν μας ξεχωριστά, και το διάβασμα είναι μόνο ένας από αυτούς.
• Άλλοι πρέπει σαν τραγικοί ήρωες να βουτηχτούν στα κρίματα, άλλοι στην βιοπάλη, άλλοι στις ιδέες και στις δράσεις. Άλλοι δεν ωριμάζουν ποτέ, όσο κι αν διαβάσουν, όσο και αν παλαίψουν ή αν δράσουν και όλοι οι μορφωμένοι σφαγείς της ιστορίας αποτελούν παράδειγμα για αυτό, για να μην αναφέρω τους νεο-μαϊντανούς που διαβάζουν τίτλους για να λένε ότι τους διάβασαν και μετά κάνουν σόπινγκ θέραπι για να συνέρθουν από το σοκ πρωτού πάνε στο κλαμπ να επιδείξουν την θαυμαστή τους νεο-αποκτηθείσα ευκαιρία για προβολή με συνοδεία μοντέρνου ποτού και επίσης μοντέρνου γκόμενου σε στύλ αρτιστίκ.
• Για να μην αναφέρω και τους ψωνισμένους δήθεν ιδεολόγους που επειδή διαβάσαν κούντερα ή νίτσε σνομπάρουν τους λοιπούς και νομίζουν ότι όποιος διαβάσει είναι μπήχτης και πολύς ενώ όποιος δουλεύει και παράγει έργο στην κοινωνία είναι χειρωνάκτης και του μιλούν λες και η ντομάτα που τρώει με περισσό στύλ δε βγαίνει από το χώμα και την κοπριά αλλά έπεσε από τον ουρανό γυαλιστερή με παρθενογέννεση για να μην λερώσει τα χέρια του ο ψωνισμένος. Καλός και ο κούντερα, αν και εγώ δεν τον αντέχω, αλλά η καλλιέργεια είναι στο ήθος και το ήθος δεν διαβάζεται.
• Αλλά είναι μέσα στην ειρωνία της ζωής, να πρέπει πρώτα να έχεις ζήσει για να καταλάβεις τί σήμαινε η αρχή και να έχεις διαβάσει ένα σωρό βιβλία για να δείς ότι τελικά δεν ήταν και τόσο σπουδαίο να διαβάζεις, μιας και η ζεστασιά που σου προσφέρουν δεν είναι επειδή γίνεσαι καλύτερος αλλά επειδή σου αρέσει η ιστορία που διαβάζεις.

Δεν είναι πράγματα αυτά

Όσον αφορά τη μουσική, άσχετα με το είδος (ακούω σχεδόν τα πάντα) οι απαιτήσεις μου είναι δύο: πρώτον, να είναι σωστά εκτελεσμένο το μουσικό κομμάτι που θα ακούσω και δεύτερον, να είναι αυθεντικό, δηλαδή να μην είναι απλά ένα προϊόν αλλά να εκφράζει κάτι.

Μαντέψτε λοιπόν την έκπληξή μου, όταν  δίχως κανένα προηγούμενο, έπιασα τον εαυτό μου να συγκινείται από ένα κομμάτι που δεν έχει ούτε αυτά τα δύο στοιχεία, αλλά του λείπουν και άλλα σημαντικά, όπως συνοχή, μελωδία και στίχο.

Πράγματι, ακούγοντας το κομμάτι αυτό έστω και χωρίς προσοχή, θα διαπιστώσετε ότι είναι εξ αρχής κακογραμμένο, με προχειρότητα και ανοησία στο στίχο, παιδιάστικη απλότητα, άτσαλες αλλαγές και μάλλον παιγμένο χωρίς να έχει δουλευτεί με πρόβες, μιας και αν δώσει κανείς προσοχή θα δεί ότι δεν ηχούν καλά τα όργανα, αν και είναι κατά μεγάλο μέρος ηλεκτροσυνθεσάηζερ, ή κι εγώ δεν ξέρω πως ακριβώς λέγεται, όπως όταν παίζουν στο τέλος του γάμου οι βιολιτζήδες όπως να'ναι κι όπως τους βγεί.

Και σα να μην έφταναν όλα αυτά, το στύλ του είναι τρομερά παλιομοδίτικο, προσπαθεί να μιμηθεί ίσως πουλόπουλο (τον οποίο επίσης δεν συμπαθώ) και στην προσπάθεια αυτή έχει στερήσει από το κομμάτι το ένα στοιχείο που ίσως θα το έσωζε, αυτό της αυθεντικότητας που άλλα λαϊκά κομμάτια έχουν.

Απλά μου θυμίζει κάποιον.

Τί να κάνω εγώ τώρα;

Με αισχύνη και ντροπή, το παραδέχομαι, ότι όχι μόνο μου αρέσει, αλλά συγκινούμαι κιόλας στο σημείο να αποτελεί το ένα κομμάτι που έχω χρησιμοποιήσει τις περισσότερες φορές για να συνοδεύσω τις αναρτήσεις μου.
Κρίμα τα πιάνα και οι χορωδίες, κρίμα η ροκ και η τζάζ, κρίμα και οι πινκ φλόηντ και οι τα μπλούζ.

Κρίμα, πολύ κρίμα... 

Όλα όσα πρέπει να ξέρετε για τις καταθέσεις

Μην τις κάνετε!

Το κοντό μου.

Η παρούσα ανάρτηση δεν έχει σκοπό την υπεράσπιση των μνημονιακών τακτικών στην Ελλάδα ούτε στην Κύπρο ούτε πουθενά αλλού. Παρόλο που όλοι όσοι με διαβάζετε ξέρετε ότι είμαι μνημονιακιά και γαπικιά μέχρις αηδίας, δεν θα προβώ σε υπεράσπιση αυτών των τακτικών, διότι δεν μπορώ να υποχρεώσω τον καθένα να βλέπει τα πράγματα όπως τα βλέπω εγώ. Άλλωστε, αυτή την κουβέντα την έχουμε κάνει πολλές φορές στο παρελθόν χωρίς αποτέλεσμα κανένα: συνεχίζουμε να διαφωνούμε.

Αυτό που ήθελα να επισημάνω μετά τα τεκταινόμενα περί κύπρου, είναι η εξής αντίφαση, όχι ως προς τις συμπεριφορές των κυβερνήσεων, αλλά ως προς τις συμπεριφορές ημών των ιδίων, που ενώ είμεθα αριστερισταί και δήθεν αποσκοπούμε σε μία πιο δίκαιη κοινωνία, όπου όλοι οι άνθρωποι θα είναι ίσοι, και άλλα κουραφέξαλα, μόλις πάνε να μας πραγματοποιήσουν αυτό που λέγαμε τόσον καιρό, φωνάζουμε περισσότερο από αυτούς που θίγει η νομοθεσία αυτή.

Διότι, ποιοί εξ ημών και υμών έχουσι καταθέσεις εις την γενέτειραν την Αφροδίτης και μάλιστα υπερβαίνουσες τις 100.000;

Μα, η φορολόγηση των τραπεζικών συναλλαγών δεν υποτίθεται ότι είναι ένας τρόπος να αρθούν κάποιες από τις πιο κατάφωρες αδικίες στο καπιταλιστικό σύστημα που ζούμε;
Ειδικά εφόσον μετά σειρά έχουν άλλα έθνη, πλησιέστερα στον πυρήνα (το κουκούτσι) της Ευρώπης;
Και να που οι αριστεροί φωνασκούν δυνατότερα από τους δεξιούς.

Πολύ χαίρομαι. Μα την αλήθεια, ήξερα ότι κάπως έτσι θα γίνει, οι δήθεν αριστεροί που μόνο στον ρουχισμό ξέρουν να εφαρμόζουν αριστερές ιδεολογίες (χαϊμαλιά και σουξουμούξου) αλλά όσον αφορά τις πρακτικές είναι ως τα μπούνια χωμένοι στο βούρκο του συστήματος, θα τους έπνιγε το "άδικο", θα "αγανακτούσαν", όπως κάτι πρεβεζιάνοι με εισοδήματα άνω του μέσου όρου έσειαν τα καλόγουστα μπιζού τους στην πλατεία παρά θιν αλλός τε  και παρά καφετερίας μοδάτης.

Ναι, είμαι χαιρέκακη, το έχουμε εμπεδώσει.
Γουστάρω.

Και κάθε μέρα που περνάει, αυτή τη μέρκελ τη συμπαθώ ακόμα περισσότερο.
Και γουστάρω και τον ερντογάν που δεν βγήκε ο ίδιος να κάνει δηλώσεις αλλά το άφησε στον υπεξ. Τρελό γατόνι, ο Έρντι, και μακάρι να είχαμε έναν τέτοιον στην ελλάδα, αντί για το γιουσουφάκι τον σαμαρά που κάνει διαπραγματεύσεις πεσμένος στα τέσσερα.

Γιατί ξέρεις ποιό είναι το πρόβλημα;
Έχοντας όσα έχουμε, βλέπουμε τον εαυτό μας σαν κανονικό ή, ακόμα χειρότερα, ως καημένο που του αξίζει να "φάει" κι αυτός κάτι, ξεχνώντας ότι "τρώμε" από το μέλλον μας και από τη σάρκα μας, για να χτίσουμε πισίνα παίρνουμε πέτρες από τα θεμέλια του σπιτιού, κλέψαμε από τα ταμεία, κλέψαμε από τις συντάξεις, κλέψαμε από τα υπουργεία και από τις ασφαλίσεις και από παντού, κι ό,τι δεν κλέψαμε οι ίδιοι ψηφίσαμε κλέφτες και προδότες για να μη χάσουμε την ευκαιρία να κλέψουμε κι άλλο.

Φυσικά και δεν έχω ψευδαισθήσεις για τα κίνητρα της Ευρω-μέρκελ. Αλλά αυτή τίποτα δεν θα μπορούσε να κάνει, αν οι δήθεν αριστεροί δεν ήταν οι ίδιοι χωμένοι μέσα στη διαπλοκή, αν οι δεξιοί δεν ήταν τόσο αλαζόνες ώστε να θεωρούν εαυτούς άτρωτους και αν οι ίδιοι εμείς δεν είχαμε εξευτελίσει την ίδια μας την πατρίδα με τις ίδιες μας τις μικρο- ή μεγαλο-κομπινούλες, και τώρα απορούμε γιατί κανείς δε θέλει να περάσει τις διακοπές του σε αυθαίρετο, πάνω σε μπαζωμένο ρέμα που ζέχνει από βιολογικούς που δεν λειτουργούν και κοστίζει ο καφές όσο πέντε στη γαλλία, γιατί εμείς δε γουστάρουμε να στεναχωρήσουμε ορισμένους.

Γιατί εσύ προτιμάς να χρυσοπληρώνεις τα λαμόγια για να σου διορίσουν το παιδί, παρά να ανοίξουν τα επαγγέλματα και να πέσουν οι τιμές, τόσο για εσένα που πληρώνεις τριπλά τα μεταφορικά, όσο και για τον τουρίστα πελάτη που την ιταλική, τουρκική και ευρωπαϊκή υπηρεσία την βρίσκει στο ένα τέταρτο του κόστους της ελληνικής, και μετά βρίζεις το σύστημα το οποίο ο ίδιος συντηρείς.

Όσο μένουν κλειστά τα επαγγέλματα και δεν αίρεται η μονιμότητα των δυ, φως δεν θα δείς και θα πληρώνεις χαράτσια. Και ενώ ο βουλευτής που είναι δικηγόρος, αρχιτέκτονας ή λογιστής-οικονομολόγος έχει κάθε συμφέρον να μην θέλει την απελευθέρωση  εσύ το μόνο που έχεις να ωφεληθείς  μέσε έλληνα, είναι η διατήρηση μίας ελίτ που σε έχει γραμμένο, όπως βλέπεις, στα παλαιότερα των υποδημάτων της.

Κατάλαβες;

Περίμενε εσύ τον τουρισμό να κάνεις το γκαρσόνι, όπως περιμένει η γεροντοκόρη τον ιππότη.
Σε πάω στοίχημα: ο τουρισμός δεν θα έρθει.

υ.γ. --> Και, ναι, ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΜΟΝΗ!
             Υπάρχει κι άλλος τρελός!
             ΩΣΑΝΝΑ!

Θέλω να Βρίσω

Αντι-ώρα της αντι-γής

Δεν ήξερα για καιρό τί ακριβώς ήταν αυτό που με ενοχλούσε σε αυτή την ημέρα και χρειάστηκε αρκετό ψάξιμο, κυρίως εσωτερικό, για να καταλάβω εν τέλει για ποιό λόγο, ενώ ιδεολογικά είμαι κατά της υπερκατανάλωσης και υπέρ του μέτρου, να μη θέλω με τίποτα να να συμμετάσχω σε αυτή την κίνηση, μία τόσο μικρή θυσία, το να μείνεις δηλαδή χωρίς ρεύμα για μία ώρα.

Και μετά από σκέψη και από συνειρμό σε συνειρμό, βρήκα ότι αυτή η ώρα, όπως επίσης και όλες αυτές οι δήθεν "ημέρες" που δήθεν γιορτάζουμε και πραγματικά αδιαφορούμε, δεν έχουν σαν σκοπό την προώθηση κάποιων ιδεών αλλά την ομοιόμορφη συμμόρφωση των πάντων.

Είτε είσαι χριστιανός, είτε μουσουλμάνος, είτε σιχ, είτε δωδεκαθεϊστής, είτε μορμόνος, θα  κλείσεις το φως.

Αυτό πολλοί θα το χαρακτήριζαν ως θετικό, ως μία παγκόσμια αδελφότητα, μία πολυπόθητη επιτέλους συμφωνία σε κάποια βασικά πράγματα, αλλά εγώ το βλέπω εντελώς διαφορετικά, πρώτον και κύριον διότι γνωρίζω ότι οι λέξεις "αδελφότητα" και "συμφωνία" για τους δήθεν ελίτ αλλά πραγματικά απλώς πλούσιους σημαίνουν υποταγή και αφανισμό αντιρρήσεων.

Πείτε με υπερβολική, αλλά έτσι το βλέπω.

Γιατί, αν κάποιος πραγματικά θέλει την παγκόσμια ειρήνη και όχι να μην του ανατρέπουν τα σχέδια όλην ώρα με αντιρρήσεις, τότε να κλείσει τα εργοστάσια όπλων και αντί να καίει σιτηρά για να ανεβάσει τις τιμές τους να τα μοιράσει στον κόσμο. Αν κάποιος επιθυμεί την παγκόσμια ειρήνη, τότε να μην ενισχύει την κερδοσκοπία αλλά την παραγωγή και αντί να δίνει μπόνους στους μοσχαναθρεμένους καρεκλάνθρωπους των πολυεθνικών να χτίσει κανα σχολείο και νοσοκομείο στις τριτοκοσμικές χώρες, που τους έχουν να σφάζονται με όπλα δυτικής κατασκευής και αφορμές εξίσου δυτικής κατασκευής, απλά και μόνο για να μην κλείσει το εργοστάσιο όλμων και λείψει από τον οπλέμπορα ένα από μύρια που βγάζει και δεν έχει να πληρώσει τον μπάτλερ....

Για να δούμε, λοιπόν,  πόσο αλληλέγγυος είσαι, κύριε λεφτά!
Για δείξε μας!

Αυτά, λοιπόν, δεν είναι ασκήσεις καλοσύνης αλλά ασκήσεις ομοιομορφίας και παγκόσμιας συμμόρφωσης: δίνω το σύνθημα και υπακούν δισεκατομμύρια ανά την υφήλιο και αν δεν το κάνουν είναι κακοί και αναίσθητοι, δεν νοιάζονται για το καλό της ανθρωπότητοσ και φτού στα μούτρα τους.

Και, τελικά, αποφάσισα ότι ενώ είμαι υπέρ του μέτρου, το συγκεκριμένο κολπάκι δεν είναι καθόλου εντός των μέτρων, αλλά αντιθέτως είναι υπέρμετρο στο σημείο της ύβρεως, όχι μόνο επειδή απαιτεί όλος ο κόσμος να κάνει το ίδιο, αλλά επειδή δεν λαμβάνει υπ'όψιν το γεγονός ότι ούτε οι πολύ πλούσιοι θα κλείσουν τα φώτα,  ούτε οι πολύ φτωχοί, οι δεύτεροι επειδή δεν θα έχουν, προφανώς.

Να λοιπόν που απευθύνεται στην απανταχού μεσαία τάξη με σκοπό την προβατοποίησή της. Βρίσκω πολύ πιθανό, μόλις επιτευχθεί η εθελουσία συμμόρφωση των μαζών με πρόσχημα την επιβεβλημένη από τα μύντια  καλωσύνη, τότε θα είναι η ώρα που θα είναι δυνατή η επιβολή αποφάσεων πανομοιότυπα σε όλη τη γή και αυτό είναι κάτι που με φοβίζει αφάνταστα.

Μου θυμίζει άλλες παρόμοιες Πρόβες, τις περίφημες επιδημίες, κατά τις οποίες πέθαιναν 10 άτομα σε όλο τον κόσμο από γρίππη και μέσω της δραματικής προβολής, έστελναν ολόκληρους πληθυσμούς για εμβολιασμό.

Υπό αυτό το πρίσμα, αρνούμαι να συμμετέχω και μάλιστα θα ανάψω και όλα τα φώτα μαζί, έτσι για σπάσιμο.

Αν θέλει ο παγκόσμιος ηγέτης να με πείσει να τον ακούσω, τότε καλά θα κάνει να αφήσει τις δικαιολογίες και τις αφορμές τύπου "Εγώ σας στέλνω να σκοτωθείτε για το καλό σας και για την τιμή της πατρίδας ρε γαμώτο" και να κοιτάξει να κάνει το σύστημα δικαιότερο  αντί να τα έχει μαζέψει ούλα σε ένα σεντούκι τεραστίων διαστάσεων σα δεύτερη  κιβωτό, να αφήσει τους πόρους να αξιοποιηθούν από τα χέρια των ανθρώπων, με αξιοπρέπεια.

Αν θέλει ο ηγέτης να με πείσει να κάνω θυσίες, τότε να αφήσει τα γουόλντορφ αστόρια και τα χίλτον και τα ριτζ και τα μιτζ, και τις λιμουζίνες και τα εδέσματα με φύλλα χρυσού για την γκόμενα που το ένα της βυζί θέλει τρεις γιατρούς για αν μην πέσει σήμερα, κι ας πάει με ταξί στη δουλειά, αν είναι με τα λεφτά αυτά να σωθεί έστω και μία ζωή.

Όπως κάνω εγώ, κι από το υστέρημά μου βοηθώ τον διπλανό μου.

Οπότε, αυτά περί παγκόσμιας καλωσύνης και τέτοια, είναι, επιεικώς, μπαρούφες.

Πως να δυσφημιστείτε

Αν υποθέσουμε ότι είστε εταιρεία, μεγάλη ή μικρή δεν έχει σημασία, και θέλετε να κουράσετε τους εν δυνάμει πελάτες σας ώστε μόλις πέσει το λογότυπο με το τραγουδάκι να τους είναι από αδιάφορο μέχρι βαρετό και ενοχλητικό, τότε δεν έχετε παρά να ακολουθήσετε τις μεθόδους που περιγράφονται παρακάτω. Οι ίδιες μέθοδοι χρησιμοποιούνται και όταν έχουμε μία αρχικά καλή ιδέα καλά εκτελεσμένη, που έχει μεγάλη απήχηση στο κοινό και θέλουμε αυτό να το διορθώσουμε, να την μετατρέψουμε, δηλαδή, σε ανιαρή και μία από τα ίδια.

Το πρώτο και πιο ευρέως διαδεδομένο και δοκιμασμένο κόλπο είναι αυτό της διασκευής, δηλαδή να επαναλάβουμε την ίδια ιδέα με μικρές διαφορές, όπως όταν έχουμε ένα συμπαθή, επιτυχημένο ηθοποιό στο αρχικό κλίπ και τον ξαναχρησιμοποιούμε σε δεύτερο, τρίτο ή ακόμα και τέταρτο. Αυτή είναι μία τακτική που χρησιμοποιούν πολλές εταιρείες με άμεσα αποτελέσματα, ήδη από το δεύτερο κλίπ, αν και συνιστάται να προχωράμε μέχρι το τρίτο ή ακόμα και το τέταρτο για καλύτερα αποτελέσματα μέχρι που, είτε παίξει είτε δεν παίξει η διαφήμιση, να είναι ένα και το αυτό.

Η δεύτερη τακτική που μπορούμε να ακολουθήσουμε για να κάνουμε τη διαφήμισή μας όσο πιο αδιάφορη και άοσμη γίνεται, είναι κάθε φορά να προσπαθούμε να σκεφτούμε ένα μόττο, μία ατάκα που να περιέχει δύο, τρείς, άντε τέσσερις λέξεις το πολύ, που υποτίθεται ότι έχουν μεγαλύτερη απήχηση. Μην τρομάξετε όταν σας πούν ότι είναι πιο αποτελεσματικές. Αυτό ίσχυε παλιά, που δεν είχαν κορεστεί τα πάντα, και υπήρχαν διαθέσιμες αχρησιμοποίητες λέξεις ή φράσεις που έκαναν άμεση εντύπωση στο νού του καταναλωτή. Πλέον, αυτός ο κίνδυνος δεν υπάρχει αφού αφενός δεν έχει μείνει ούτε μία λέξη που να μην αντιστοιχεί ήδη σε κάτι άλλο και,αφετέρου, ο νούς του καταναλωτή είναι ήδη πηγμένος από τέτοια κλισέ άρα δεν διατρέχει κίνδυνο να επηρεαστεί από τέτοιες ατάκες, αλλά αντιθέτως τις αντιπαρέρχεται σα να μην υπήρχαν, οπότε να η τέλεια λύση: μία ουδέτερη διαφήμιση που θα κάνει τόση αίσθηση όσο ένας κόκκος σκόνης στην έρημο.

Αν ,ωστόσο, επιμένετε να χρησιμοποιήσετε τέτοιες ατάκες, τότε μην ανησυχείτε: οι μόνες λέξεις που έχουν μείνει αχρησιμοποίητες, διαθέσιμες για τη δημιουργία νέας ατάκας είναι είτε πολύ εξεζητημένες, άρα απροσπέλαστες στο ευρύ κοινό (πχ Ασπιλέξ: όταν αμφιταλαντεύεστε, υποκαταστήστε τους ενδοιασμούς με χλωρίνη Ασπιλέξ --> πόση απήχηση μπορεί να έχει αυτό στη μέση γιαγιά που πλένει βρακιά;)  είτε είναι στρυφνές και δεν ηχούν καλά, όπως δείχνει το ίδιο παράδειγμα.

Τρίτον, χρησιμοποιήστε τις δυνατότητες που σας προσφέρει η τεχνολογία και , ειδικότερα, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Εκτός από προφίλ στο φέησμπουκ, φτιάξετε και ομάδα, αλλά και ομάδα των φαν, ώστε την ίδια δημοσίευση να την βλέπουν οι πιθανοί πελάτες σας όχι μία, αλλά τρείς φορές και, για ακόμα πιο αποτελεσματική δυσφήμιση, κάνετε πολλές δημοσιεύσεις καθημερινά, ακόμα και ανά ώρα. Αν δεν απηυδήσουν με αυτό όσοι σας έχουν δεχτεί ως φίλο ή τα μέλη των ομάδων, τότες μπορείτε και να τους στέλνετε αιτήσεις με χαζές εφαρμογές και διαγωνισμούς με ηλίθια βραβεία, οπότε αργά ή γρήγορα (ειδικά αν τις λαμβάνουν τρίς)  θα σας βαρεθούν και θα αποχωρήσουν από τις ομάδες ή θα σας διαγράψουν από φίλους.

Πάνω σε αυτό: μπορείτε να ενοχλήσετε τους ίδιους πελάτες και στο τουήτερ ή όπου αλλού βρείτε ευκαιρία, ώστε να τους πρήξετε τα συκώτια με ίδια και τα ίδια (δηλαδή πόσα διαφορετικά πράγματα μπορεί κανείς να πεί για μία ραδιοφωνική εκπομπή ή για την τσίχλα τάδε;) κι έτσι σύντομα, με το που θα βλέπει το λογότυπό σας ο πελάτης, αυτόματα θα έχει αρνητικά συναισθήματα που σχετίζονται με την ανία της επανάληψης: θα είναι η διαφήμισή σας τόσο ενδιαφέρουσα όσο μία χιλιο-μασημένη μασημένη τσίχλα.

Κάτι άλλο που ανακάλυψαν τα Ελληνικά δαιμόνια της διαφήμισης είναι το γιούτιούμπ. Σε αντίθεση με τους ξένους συναδέλφους τους που απέτυχαν παταγωδώς στη δυσφήμιση, είναι οι προβολές διαφημιστικών κλίπ πριν από κάθε βίντεο. Παίρνουμε μία χιλιοπαιγμένη τηλεοπτική διαφήμιση και την βάζουμε όπως είναι να παίξει πριν το βίντεο που έχει επιλέξει ο πελάτης να δεί. Ενώ στην τηλεόραση ίσως βαρεθεί να αλλάξει κανάλι, στο γιούτιούμπ μετά τα πρώτα 5 δευτερόλεπτα έχει τη δυνατότητα να παραλείψει το διαφημιστικό. Τί πετυχαίνουμε με αυτό; Ενώ στην τηλεόραση ο θεατής παρακολουθεί το κλίπ ολόκληρο, οπότε μπορούμε να αφήσουμε ως έκπληξη για το τέλος την αποκάλυψη του διαφημιζόμενου προϊόντος  στο γιούτιούμπ μετά τα πρώτα 5 δευτερόλεπτα όλοι πατάνε το σκιπ και προσπερνάνε το κλίπ πριν αυτό φτάσει στην τελική αποκάλυψη του προϊόντος. Μπίνγκο!

Αν, μάλιστα, το κλίπ που θα χρησιμοποιήσουμε είναι ήδη φθαρμένο από την χρήση στην τηλεόραση, ε, τότε η δυσφήμισή μας έχει 100% πιθανότητες να προσπεραστεί ως βαρετή, μία από τα ίδια, όχι πάλι αυτό κοκ, που είναι και το ζητούμενο όταν θέλουμε να θάψουμε στην ανία το προϊόν μας, να έχει αρνητικά συναισθήματα ο θεατής.

Σε καμμία περίπτωση δεν πρέπει να εφευρίσκουμε νέες ιδέες μόλις φθαρούν οι προηγούμενες, ούτε να αλλάζουμε προς το πιο μοντέρνο το λογότυπό μας, ούτε να χρησιμοποιήσουμε διακριτικότητα στην επανάληψη, ειδικά στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Αν το κάνουμε αυτό, διατρέχουμε τον κίνδυνο να βγεί η διαφήμισή μας φρέσκια, πρωτότυπη και να έχει απήχηση οπότε αντί να δυσφημιστούμε, Θα καταντήσουμε να κάνουμε ότι λένε οι πελάτες και να έχουμε πωλήσεις, πράγμα ανεπίτρεπτο στις εποχές που ζούμε.

Το μακρύ μου

(εναλλακτικός τίτλος: Ο Κλασσομπανιέρας)

Ο κύπριος πρόεδρος πρώτα πρότεινε το κούρεμα, μετά το άφησε να εκκρέμμεται πάνω από τα κεφάλια ορισμένων κοτζαμπάσηδων και μετά προφασιζόμενος την κατακραυγή που ο ίδιος εδημιούργησε, καμώθηκε τον ήρωα, απαντώντας στον ίδιο του τον εκβιασμό με μία μπλόφα, διότι μπλόφα είναι και αν θέλει να τα βάλει με την ευρώπη, έστω και στην κατάσταση που αυτή είναι, τότε διατρέχει τον πραγματικό κινδυνο η τελευταία της δαγκωματιά να του κόψει το δεξί χέρι.

Με γειά του , με χαρά του, λέω εγώ. Μπράβο του κι αν είναι παληκάρι και πάρει το ρίσκο, και μάλιστα του πετύχει, μπράβο. Απλά να ξέρουμε τί λέμε: αυτός ήταν εκβιασμός προς την ευρώπη και όχι προς τους πολίτες της Κύπρου, ούτε προς τους καταθέτες.

Ο Κλασσομπανιέρας του εναλλακτικού τίτλου είναι ο κλασσικός ο μ@λ@κ@ς ο Έλληνας, που του δόθηκε η ευκαρία τρείς φορές να πράξει το ίδιο ή το ανάλογο αλλά έκλασε πόμολα για να μη χάσει τα προνομιάκια του, που προτιμά να ταΐζει καρεκλοκένταυρους παρά να ορθώσει ανάστημα, που στις εκλογές πήγε για μπάνιο και τώρα πουλάνε νησιά και πόρους για να μην διορθώσουν τα κακώς κείμενα. Όταν του είπαν του Έλληνα "Φτιάξε την αγορά σου και το δημόσιό σου" ο Έλληνας το αρνήθηκε για να μπορεί να κλέβει, από την ίδια του την χώρα την οποία περιφρονεί διότι κλέβει.

Τόσο κλασσομπανιέρας!

Και ντρέπομαι, όχι γιατί η ελληνική κυβέρνηση είναι σαν τα μούτρα του κλασσικού του μαλάκα του έλληνα, αλλά μπορώ να πω ότι έγιναν τα μούτρα μου κρέας από τις δηλώσεις του κύπριου θρησκευτικού ηγέτη, ότι η εκκλησιαστική περιουσία είναι τεράστια και ότι θα την θυσιάσουν για να σώσουν την πατρίδα. Και ενώ η δήλωση αυτή είναι προφανέστατα επικοινωνιακή, με θλίβει το γεγονός ότι οι δικοί μας οι καραγκιόζηδες ούτε καν αυτό δεν έκαναν, παρά μόνο κλαίγονται και ρουφάν τις κοιλιές τους να μη φαίνεται τί έφαγαν και δέχονται να εξευτελίζεται ο λαός με φωτογραφίες από συσσίτια.

Και σε ρωτώ κλασσικέ έλληνα σπαζοκλαμπάνια (αυτή τη βρισιά μου την έμαθε ο αδερφός μου, και κανείς από τα αδέρφια μου δεν είναι στην ελλάδα, γιατί οι κομματικές μαλακίες δεν επιτρέπουν να δουλέψει κανονικά ένας αξιοπρεπής άνθρωπος. κι εγώ που επέλεξα να μείνω, αυτο-μουντζώνομαι καθημερινά, γιατί επειδή δεν φιλάω κατουρημένες κομματικές ποδιές με περιφρονάνε και μου λενε κουβεντούλες τύπου "ας έμπαινες στο δημόσιο, ας έκλεβες κι εσύ") σε ρωτώ λοιπόν, ηλίθιε:

Με τί θράσος έχεις τα μούτρα να αυτο-αποκαλείσαι αδερφός των κυπρίων τη στιγμή που εσύ ήσουν στον καναπέ μέχρι που σε σκούντηξαν οι ισπανοί, κι αν δεν ήταν αυτοί ούτε καν άει γαμήσου δεν θα έλεγες, ούτε στην τρόικα ούτε σε κανέναν άλλον;

Πως τολμάς να είσαι υπερήφανος για την κύπρο, τη στιγμή που  το δικό σου σπίτι το εξευτελίζεις κάθε μέρα και κάθε νύχτα με τις μαλακίες σου, να ψηφίζεις προδότες για έναν μισθουλάκο, να δέρνεις γιαγιάδες με τα γκλομπ σου για 500 ευρώ το μήνα, που τον κύπριο φοιτητή τον έσπασες στο ξύλο και τους αστυνομικούς που το έκαναν τους έβγαλες λάδι;

Τη γή για την οποία είσαι δήθεν και καλά περήφανος, την μπαζώνεις και τη γεμίζεις βόθρους, την καταπατάς για να την πουλήσεις φιλετάκι στους ξένους. Τους άξιους ανθρώπους της, τους φθονείς και τους διώχνεις για να μην σου χαλάσουν το παράνομο χάλι που έχεις φτιάξει για να βολέψεις το σόι σου, και δεν ντρέπεσαι ολόκληρος αρχι-καρα-διευθυντής της εφορίας να λες ότι δε γνωρίζεις ούτε τα βασικά για υπολογιστές...

Πως τολμάς να λές ότι είσαι αδερφός των κυπρίων όταν στις εκλογές ψήφισες ακριβώς αυτό που σου είπε η μέρκελ;

Αλλά, κυρίως, μαλάκα έλληνα, έβαλες τα χρυσαυγιτόπουλα στη βουλή, μόνο και μόνο για να μην χαλάσεις τη ζαχαρένια σου, για να μην σου κουνήσει κανείς τα @ρx!&!@ και χάσεις τα φακελάκια σου, τις μίζες σου και τις κομπινούλες σου.

Αλλά ξεχνάς ότι ο Σαμαράς που ψήφισες για να μην σου ανοίξει τα επαγγέλματα και να μην σου απολύσει τα ανήψια, αυτός είναι που πρόδωσε την κύπρο μαζί με την ελλάδα, αυτός είναι που έμπασε την κακή γερμανία στον κυπριακό κήπο. Ο Σαμαράς είναι που πρόδωσε δύο χώρες ταυτόχρονα, και μπόρεσε να το κάνει γιατί εσύ, σα μαλάκας που είσαι τον εψήφισες και δε βγάζεις τα μάτια σου που τον ακούς να λέει ότι συμπαρίσταται στη κύπρο, ο προδότης...

Αλλά, έτσι είναι ο κλασσικός ο μαλάκας ο Έλληνας: να χέζει μέσα στο δικό του σπίτι και να λιγουρεύεται περηφάνειες και μεγαλεία κοιτώντας το σπίτι του γείτονα.

Φτού σου, αιώνιε ταξιτζή!

Κυνήγι Φασσιστών

Δεν είναι η ελευθερία ένα τακτοποιημένο γραφείο.
Είναι μία ζούγκλα με αντιφατικά πλάσματα που μόνο η συγκυρία ορίζει πως και με ποιά σειρά θα βρεθούν μπροστά σου και μόνο εσύ ορίζεις πως θα τα αντιμετωπίσεις.
Αν ήταν η ελευθερία ένα τακτοποιημένο δωμάτιο, τότε δεν θα λεγόταν ελευθερία αλλά τέλμα.
Και μέσα στην τυχαία επίμιξη ιδεολογικών γονιδίων, όπως η φύση δημιουργεί ακραία πλάσματα σε ύψος, βάρος ή, αντιθέτως, ελαφρότητα και ομορφιά, έτσι και στην ζούγκλα της ιδεολογικής διακύμανσης, υπάρχουν και τα άκρα.

Αν προσπαθήσεις να εξοντώσεις τα τρομακτικά πλάσματα, τότε θα χαθούν και τα ωφέλιμα. Θα χαθεί και η ζούγκλα. Αν εξαφανίσεις το λιοντάρι, τότε τα μικρότερα πλάσματα θα φάνε το ένα το άλλο, σε ένα ανηλεή κανιβαλισμό του νού.

Αν κάψεις όλες τις μάγισσες, τότε θα χαθεί η πίστη που δήθεν υπερασπίστηκες καίγοντάς τες, μέσα στις στάχτες της χαμένης διαφορετικότητας, σε μία δικτατορία προσχηματικής και μόνο ομοιομορφίας.

Έτσι είναι η φύση της ελευθερίας, ποτέ να μην ησυχάζεις, πάντα να αναρωτιέσαι και να ζυγιάζεις, πάντα να υπολογίζεις και να αξιολογείς, ένα-ένα, κάθε ένα, όλα όσα έρχονται μπροστά στην κρίση σου.
Αλλά δεν μπορείς να το αποφύγεις. Πρέπει να δεχτείς να τα δείς και να τα εξετάσεις πριν η κρίση σου τελεσιδικήσει. Όσο καλύτερα μπορείς.

Η αναμέτρηση με αυτά τα άκρα είναι που προπονεί τον νού ώστε να σκαρφαλώνει παραπάνω, μόλις γείρει προς το ένα άκρο, λίγο πριν πέσει να τραβιέται αντίθετα για να ισορροπήσει. Και πάντα είναι έτσι ώστε αν δεν αμφιβάλεις διαρκώς, να μην ισορροπείς ποτέ, όπως ο τεμπέλης καπετάνιος που, αντί σε κάθε κύμα και αέρα να κάνει διορθώσεις, λίγο πιο εδώ τη μία-λίγο πιο εκεί την άλλη,  εφησυχάζοντας στον αυτόματο πιλότο πάει για ύπνο και είτε βγαίνει μίλια εκτός πορείας ή το ρίχνει στα βράχια.
Και, στην εποχή μας, όποιος δεν ήξερε, όποιος μέσα στην ευκολία της πρόσβασης σε κάθε πληροφορία δεν ρώτησε και δεν έμαθε, τότε θα υποστεί τις συνέπειες.

Και όπως στην φύση επιβιώνεις είτε με τη νοημοσύνη είτε με την δύναμη, έτσι και οι ιδεολογικές ζωικές μορφές είτε διαιωνίζονται είτε απομένουν τα κουφάρια τους, όπως τα τέρατα της φύσης, που μόλις σαπίσουν στην ακτή που ξεβράστηκαν, μόνο σαν μύθοι και παραμύθια που λένε οι γιαγιάδες εξευτελίζονται στη λήθη. Ή ίσως, μέσα στην εξέλιξη, για να επιζήσουν μικραίνουν όσο περνάει ο καιρός, έτσι που οι αλλοτινοί γίγαντες να μένουν σαμιαμίδια που πατάς με την πατούσα, αλλά δεν το κάνεις γιατί λές ότι άστο να τρώει τις μύγες...

Αθηνόβιο-σύστημα σημειώσατε ένα

• Έστειλες το πλοκάμι σου να μου μιλήσει και του είπα όσα ήξερα ότι ήθελε να ακούσει.
• Σα να είχα μασήσει το δόλωμα.
• Δεν είχα.
• Τώρα τρέχα.

ΧΑ άπαξ

Χύμα

Είναι που έχουν συνηθίσει να ακούνε μόνο τον εαυτό τους και έχουν επίσης συνηθίσει να ανακυκλώνουν τέως πρωτοποριακές ιδέες λες και οι ίδιοι δεν έχουν μάτια να βλέπουν. Λες και ακόμα και τα ίδια αυτά που ανακυκλώνουν δεν είναι γεμάτα σημάδια και οιωνούς, λές και τα σημάδια δεν είναι πιο ορατά κι από ελέφαντα στη μπανιέρα.
Τι να πείς...

Ειδήμονες σου λέει μετά, και πληρώνονται και ένα σκασμό λεφτά για να αναμασάνε όλο τα γίδια και τα γίδια...

Πρωτοπορία με τυφλοσούρτες γίνεται;
Δεν γίνεται, ρε φίλε, πως να το κάνουμε!

Άνοιξε τα μάτια σου και δες τι γίνεται.

Λες να μην ξέρει ο καταναλωτής τί είναι η σαμπάνια και το κρουασάν; Λες να μην θέλει να αγοράσει ένα σωρό όμορφα πραματάκια που του πουλάς;
Λες να μην έχει επιθυμίες και ανάγκες;
Λες να μη θέλει διακοπές στα ζαγόρια και στην αμοργό;
Αυτό που δεν έχει, σε ετούτη την εποχή που ζούμε, δεν είναι η πληροφόρηση αλλά η δυνατότητα, η οικονομική άνεση, άρα όσο καρα-σούπερ-υπερ-ντούπερ-γαμάτη και αν είναι η διαφήμιση, η απλή αλήθεια είναι ότι δεν έχει λεφτά, οπότε όσο θεός και αν είναι ο ντιζάηνερ, όσο ευφάνταστη και αν είναι η καμπάνια , όσα λεφτά και να ρίξεις στην διαφήμιση, πλέον, είναι ΧΑΜΕΝΑ λεφτά.

Βέβαια, είναι σημαντικό να μείνεις ζωντανός στο συλλογικό υποσυνείδητο, κάτι που χωρίς τη διαφήμιση δεν γίνεται, αλλά εφόσον αυτή ανεβάζει το κόστος και το κόστος είναι αυτό που πρέπει να μειώσεις για να είσαι ανταγωνιστικός, να μην χάσεις τους πελάτες σου λόγω ασιτίας, ε τότε κάτι κάνεις λάθος και θα το πληρώσεις με το αναπόφευκτο τίμημα της χρεωκοπίας, τελεία.

Γιατί, ας μην ξεχνάμε τον απαράβατο νόμο της πιάτσας, μόλις αρχίσεις τις προσφορές, τις ευκαιρίες και τις εκπτώσεις, είναι ζήτημα χρόνου και η κατάληξη, η γνωστή και θλιβερότατη αδυναμία πληρωμών προς πάσα κατεύθυνση, η γνωστή σε όλους μας χρεωκοπία, και αυτό είναι κάτι που το ξέρουν και οι πελάτες που θα εκμεταλλευτούν την προσφορά, όπερ σημαίνει ότι είναι στην ουσία δυσφήμιση, διότι μένει το εξής υποσυνείδητο θλιβερό μήνυμα:  "πάει κι αυτός..." Γιατί ακόμα και αν είσαι η κοκακώλα που έχει βάθος και εύρος  να απορροφήσεις του κραδασμούς της κρίσης, κάποτε πρέπει και να πουλήσεις κάτι, δεν μπορείς να δίνεις δώρα εσαεί!

Άρα, πρέπει να ελαττώσεις το κόστος αντί να κάνεις προσφορές, όχι μόνο λόγω αυτού του υποσυνείδητου μηνύματος αλλά και επειδή πόσο πια να ρίξεις τις τιμές χωρίς να "μπείς μέσα"; Πρέπει και να πληρώσεις και τους λογαριασμούς στο τέλος του μηνός, κι αυτό δεν θα γίνει αν χαρίζεις υπεραξία στον έναν και στον άλλον κακομοίρη!

Πρόβλημα. Αν ρίξεις την ποιότητα, χάνεις πελάτες. Αν ρίξεις την διαφήμιση χάνεσαι στη λήθη. Αν ρίξεις προσφορές είναι η παγίδα του θανάτου.

Οι λύσεις σε αυτό τον γρίφο είναι διαφορετικές, ανάλογα με την κάθε επιχείρηση και κατά περίσταση. Αν είσαι πωλητής αυτοκινήτων, ας πούμε, την έχεις κάνει από σβέρκο και δες τί θα κάνεις διότι δεν είναι πλέον δικό σου το πρόβλημα, ούτε μπορείς ο ίδιος να κάνεις τίποτα, αλλά πρέπει να περιμένεις να έρθει καμμία καλή ιδέα στην βιομηχανία που τα παράγει, στον πολιτικό που θα ορίσει τους δασμούς και τους φόρους και στον μεταλλωρύχο που θα του καπνίσει μίαν ωραίαν πρωίαν να ρίξει μία βόμβα και ανεβάσει τις τιμές των υλών στα ύψη, οπότε, όπως κατανοείς από μόνος σου, είσαι χαμένος από χέρι. Πάνε σκάψε κανά χωράφι, χωρίς επιδότηση πλέον, αυτά που ήξερες να τα ξεχάσεις: επιδοτήσεις παίρνουν τώρα μόνο οι τραπεζίτες.

Όπως το βλέπω εγώ, το μόνο που μπορεί ο καθένας να "τεντώσει" λίγο, είναι η συσκευασία και η προώθηση.

Οι πελάτες, πλέον, είναι δύσπιστοι δηλαδή, ενώ παλιότερα θα έλεγαν "ας το δοκιμάσουμε κι αυτό",  τώρα που μετράνε και τη δεκάρα θέλουν να πιάσει τόπο ακόμα και αυτή η δεκάρα, δεν τη χαλαλίζουν. Θέλουν κάτι που να είναι και φτηνό και καλό, οπότε αν είσαι σίγουρος για το προϊόν σου, τότε δεν έχεις τίποτα να φοβάσαι. Αν επενδύσεις σε χρωματιστή συσκευασία αλλά κακό προϊόν  τότε θα σε αγοράσει μία, δύο, την τρίτη θα πεί άει σιχτίρ και θα στραφεί αλλού. Αν το προϊόν σου είναι άπαιχτο, τότε ο άλλος θα κάνει οικονομίες στερούμενος ακόμα και το ψωμί για να το αγοράσει.

Δυστυχώς, όταν λέμε κόστος, πλέον, δεν εννοούμε μόνο πριν την πώληση αλλά και μετά την πώληση, το κόστος το κοινωνικό, δηλαδή τις ευρύτερες συνέπειες που μπορεί να έχει κάποια δράση. Παλιότερα την αγνοούσαν αυτή την παράμετρο αλλά σε ένα ουσιαστικά ενιαίο περιβάλλον, οι αρνητικές συνέπειες γίνονται μπούμεραγκ. Ας πούμε ότι σκασίλα σου η περιβαλλοντική καταστροφή της παραγωγής πλαστικού για την σουπερ συσκευασία που σχεδίασε κάποιος που ξέρει όσα και η γάτα μου. Ωστόσο, καταλήγεις να πληρώνεις ολοένα και ακριβότερα την πρώτη ύλη τη στιγμή που οι άδειες συσκευασίες πλέουν καταμεσής στο πέλαγος σκοτώνοντας βιότοπους και για να τις συλλέξεις/ανακυκλώσεις/ επαναχρησιμοποιήσεις χρειάζεσαι δύο περιουσίες.

Πόσοι μηχανισμοί σπρέη και πόσα ντισπένσερ από υγρά σαπούνια κείτονται στις χωματερές, τη στιγμή που ένα σωρό πόροι (υλικά λεφτά τεχνογνωσία) απαιτούνται για να φτιαχτούν καινούρια, για να μη μιλήσουμε για απλά μπουκάλια ή κουτιά... Σπατάλη τρομερή.

Η ιδέα μου ήρθε μία μέρα, όταν είχα αγοράσει μία μεγάλη, οικονομική συσκευασία απορρυπαντικού για να ξανα-γεμίσω μία μικρότερη που είναι βολικότερη για καθημερινή χρήση. Η μεγάλη συσκευασία ήταν από κάποια συγκεκριμένη μάρκα, ενώ η μικρή από άλλη. Επίσης, ενώ η μεγάλη συσκευασία ήταν κάποιο υγρό γενικής καθαριότητας, εγώ το έβαλα σε συσκευασία σπρέη, διότι είναι και πιο εύκολο να πάει παντού και είναι μεγάλη εξοικονόμηση, η ίδια ποσότητα φτουράει περισσότερο.

Βαρέλια. όπως τον παλιό καλό (τι καλό...καλάθια, αλλά κουβέντα να γίνεται...)
Αντί να κατασκευάζεις εκατομμύρια μικρές συσκευασίες που η κάθε μία τους πρέπει να φέρει λογότυπο, συστατικά, σήριαλ νάμπερ, να είναι εργονομικά σχεδιασμένη, να έχει αυτοκόλλητα, κοκ, πράγματα που κοστίζουν όλα τους ένα σωρό λεφτά, δίνεις στο σούπερμάρκετ ένα μόνο βαρέλι (απορρυπαντικού, γάλακτος, χυμού, σαμπουάν, τουρσί, μακαρόνια, παγωτού, κρασιού, κοκ) το οποίο θα έχει όλα αυτά τα χαρακτηριστικά, προφανώς ευδιάκριτα, και θα αφήσεις το ζήτημα της ποσότητας και της συσκευασίας στον καταναλωτή, δηλαδή να φέρνει ο καθένας το μπιτονάκι, το σακουλάκι, το ταπεράκι ή το μπουκάλι του να βάζει όσο θέλει.

Η εταιρεία γλιτώνει ένα σωρό κόστη, από πρώτες ύλες και όλα τα προαναφερθέντα, μέχρι ημερομίσθια και μεταφορικά. Επίσης, μπορεί να λέει ότι έχει την οικολογία ως παντιέρα και να το διαλαλεί ως επιπλέον διαφήμιση. Επίσης μπορεί να πουλήσει, ναι να πουλήσει, ξεχωριστά μπουκαλάκια, κουτάκια ή άλλες συσκευασίες, ως πρώτη προώθηση αυτής της πρακτικής, δηλαδή να έχεις στο σπίτι σου ένα μπουκάλι που να λέει χλωρίνη κλινέξ το οποίο θα αγοράσεις μία φορά για να γεμίζεις σε κάθε επίσκεψη στο σούπερμάρκετ, άρα στην ουσία πληρώνει η εταιρεία μόνο ένα μπουκάλι ανά καταναλωτή αντί για εκατοντάδες, και μάλιστα βγάζει ακόμα κι από αυτό το μπουκάλι κέρδος, αφού θα το πουλήσει.

Η κοινωνία: α)λιγότερα σκουπίδια. Όχι μόνο θα παράγονται λιγότερες συσκευασίες, αλλά και εκείνες που παράγονται δεν θα πετιούνται αλλά θα έχει κίνητρο ο καταναλωτής να τις κρατήσει σπίτι του με σκοπό την επανα-χρησιμοποίησή τους.  β) φθηνότερα προϊόντα  γ) Θέσεις εργασίας. Όλα αυτά τα βαρέλια σίγουρα θα πρέπει να πληρούν κάποιες προδιαγραφές ασφάλειας και υγιεινής, οπότε σίγουρα ένας τουλάχιστον πιστοποιημένος ελεγκτής/συντηρητής ανά δήμο πρέπει να υπάρχει.

Το μειονέκτημα, διότι χωρίς μειονεκτήματα δε γίνεται τίποτα, είναι ότι οι προδιαγραφές ποιότητας, υγιεινής και ασφάλειας είναι το πρώτο που συμβιβάζει κανείς διότι δεν είναι άμεσα ορατό, δηλαδή το αν έχει ο άλλος τρία χρόνια να καθαρίσει το βαρέλι με το γάλα, τότε αυτό θα το καταλάβει ο καταναλωτής μόνο όταν αρρωστήσει από αυτό. Και πάλι, αυτό λύνεται αν τα άδεια βαρέλια συλλέγονται, δηλαδή το φορτηγό που κάνει την παράδοση να παίρνει πίσω άδεια βαρέλια για επιστροφή και ξαναγέμισμα στο εργοαστάσιο, όπως γίνεται με τα νερά στους καταψύκτες, ας πούμε.

Σκεφτείτε μόνο αυτό: τα πλαστικά μπουκαλάκια νερού...
Όλα αυτά αντί για ένα παγούρι.
Που θα γεμίζεις από ψύκτη σε περίπτερο.

ΥΓ --> Αν δεν ψηφίσει και κάποιος όχι, τότε το αποτέλεσμα θα είναι 100% υπέρ διεξαγωγής εκλογών τώρα, και αυτό δεν το θέλουμε, ε; Βέβαια εγώ ψήφισα ναι, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας...

Φωτο και τραγούδι

Φωνή λαού, κοίτα απ'αλλού

Αυτό που με εκνευρίζει με όλους όσους μιλάνε για τιμωρίες για εισοδήματα που ήταν μαύρα, είναι ότι όλοι, μα όλοι! (δημοσιογράφοι, εφοριακοί, αστυνομία κτλ), μιλάνε για την επιβολή προστίμων επί του εισοδήματος αυτού!

Μα δεν είναι θέμα προστίμων, το θέμα είναι ότι τα λεφτά είναι κλεμμένα,με πρόκληση πολύ μεγαλύτερης ζημιάς από το όφελος που καρπώθηκαν αυτοί και πρέπει ΚΑΙ να πάρουν πίσω τα κλεμμένα, και να πληρώσουν πρόστιμο, και να μπουν φυλακή!

Δηλαδή εγώ δεν το καταλαβαίνω... Παίρνει κάποιος μίζα 1 εκατ, για να φορτωθεί το δημόσιο με μια άχρηστη προμήθεια 10 εκατομυρίων (άρα 10 εκατομύρια ζημιά για το δημόσιο και 1 εκατ ώφελος για τον απατεώνα), και τελικά βάζω πρόστιμο πχ 400 χιλ στον απατεώνα και καθάρισε?

Θέλουμε να πάρουν πίσω το 1 εκατ, να βάλουν πρόστιμο, να τον βάλουν φυλακή, και να πληρώσει πρόστιμο και αυτός που λάδωσε για την ζημιά που προκάλεσε στο δημόσιο. Δηλαδή τόσο δύσκολο είναι?

Εδώ λέει πιάστηκαν εφοριακοί με άνω του 1 εκατ καταθέσεις, για να έχουν 1 εκατ καταθέσεις, έχουν πάρει πάνω από 2 εκατ, αν ήταν και κλιμάκιο από 3 έχουν φάει όλοι μαζί 3Χ2=6 εκατ, το οποίο με το σύστημα 20%-80%, σημαίνει ότι το δημόσιο έχει χάσει πάνω από 24 εκατ. Και τελικά το μόνο που θα πάρει το δημόσιο είναι ένα πρόστιμο 400 χιλ? και καθάρισε? Δεν δήλωσε το εισόδημά του?

Αυτό που δεν δήλωσε είναι το έγκλημά του κατά του δημοσίου (οι περισσότεροι), ή κατά συνανθρώπων τους άλλοι (πχ γιατροί που εκεί που άλλος ήταν στο κρεβάτι του πόνου έπαιρναν φακελάκια αλλιώς θα τον έστελναν να χαιρετήσει...).

Γιατί κανείς δεν ζητάει το αυτονόητο?


Γιατί το κύριο επιχείρημα υπέρ των απολύσεων στον δημόσιο τομέα δεν είναι ότι αυτό θα σημάνει την αντικατάστασή τους από ικανότερα στελέχη που όντας παραγωγικότερα δεν θα ζουν εις βάρος των φορολογούμενων;
Το μέγεθος του δημοσίου δεν είναι δυσανάλογο προς αυτό άλλων κρατών αλλά προς τον ίδιο του τον εαυτό, διότι εφόσον δεν κάνει αυτό για το οποίο πληρώνεται, τότε έστω και ένας να ήταν ο δυ, θα ήταν και αυτός υπεράριθμος.

Γιατί προεξοφλούμε ότι αν απολυθεί κάποιος, δεν θα αντικατασταθεί;

Γιατί δεν προβάλλεται η επιλογή της εξυγείανσης παρά μόνο το ψευδο-δίλημμα "λαμόγια ή τίποτα" στον αιώνα τον άπαντα;

Γιατί περιορίζεται η προβολή του ζητήματος στην δειγματοληπτική τιμωρία καναδυό προφανών περιπτώσεων και δεν τονίζεται η σημασία της αλλαγής στις διαδικασίες ώστε να προλαμβάνονται τέτοια έκτροπα;

Γιατί επισπεύδουν την ίδια την πτώση τους;

Σα να μην έφταναν όλα τα άλλα

Δε με πειράζει που, ως γυναίκα, είμαι στο έλεος χιλιάδων ορμονών ανά δευτερόλεπτο.
Δεν με πειράζει που μερικές μέρες το μήνα περιορίζομαι και μένω μακριά από ορισμένα πράγματα που μου αρέσουν, ούτε με πειράζει ο πόνος της γέννας.
Δε με πειράζει που, πάλι ως γυναίκα, η γοητεία μου κρατά λιγότερο και μόλις φύγει αυτή, θα χαθεί και η επιρροή μου.
Δεν πειράζει που όσο έχω αυτή τη γοητεία δύσκολα με παίρνει κανείς στα σοβαρά, ούτε με πειράζει που μερικοί-μερικοί με βλέπουν μόνο ως αυτό που έχω ανάμεσα στο πόδια μου.
Δεν με πειράζει που εκτός από αυτά, έχω και την ευθύνη των πάντων, από τον μεγάλο άντρα πίσω από τον οποίο κρύβομαι και το καράβι που σέρνω, μέχρι τις προηγούμενες και τις επόμενες γενιές, παιδιά, εγγόνια, ανήψια, σόγια, και λοιπά.
Δεν με πειράζει που πρέπει να κουβαλάω κι άλλων τα "μπαγκάζια", μαζί με τα δικά μου.
Δεν πειράζει που οι διαθέσεις μου αλλάζουν σαν τον άνεμο και που κανείς δε με καταλαβαίνει.      
Δε με πειράζει καν που για να γίνω αρεστή και αποδεκτή πρέπει τον ήδη εξαίσιο εαυτό μου να τον καλλωπίσω κι άλλο, να τον φτιασιδώσω τόσο που να μην γνωρίζομαι, τόσο εμφανισιακά όσο, κυρίως, συναισθηματικά.
Δε με πειράζει που όσο καλή και αρεστή κι αν είμαι, μία μέρα αργότερα θα με προσπεράσει κάποια άλλη, μίας μέρας νεότερη.
Δεν με πειράζει που μου λένε, όποτε με πνίγει το δίκιο, ότι φταίνε "οι ορμόνες μου" ή ότι έχω περίοδο πάλι.
Δε με πειράζει που ο μόνος τρόπος να με ακούσουν είναι να γίνω στρίγγλα.
Δε με νοιάζει που, στην οικογένειά μου, πρέπει να είμαι από γιατρός και διαιτολόγος, μέχρι ψυχολόγος, σεφ, καθαρίστρια, δικτάτορας και κλόουν ταυτόχρονα, και επειδή όλα αυτά περνούν από το χέρι μου, μόλις πάει κάτι στραβά να σηκώσω και το βάρος της ευθύνης μόνη.
Δεν με πειράζει που δεν μπορώ να εξηγήσω σε κανέναν ακριβώς τί είναι αυτό που θέλω τελικά, παρόλο που στο μυαλό μου είναι ξεκάθαρο σαν το πρώτο φως του ήλιου.
Σε όλα αυτά είμαι συνηθισμένη εδώ και χιλιετίες, είμαι γενετικά σχεδιασμένη να τα φέρνω βόλτα και τα αντέχω.
Αυτό που με πειράζει, είναι ο άκαμπτος δυνάστης που με σφίγγει σα μέγγενη κάθε στιγμή και κάθε δευτερόλεπτο, το αχαρακτήριστα βάναυσο
σουτιέν.

Τί σου είναι ο άνθρωπος...

Ανάμεσα από όλα τα υλικά που έχουν χρησιμοποιηθεί για τις διάφορες κατασκευές, όπως μνημεία, κάστρα, πύργους, σκεύη, όπλα, εργαλεία, κοκ, τα υλικά που χρησιμοποιήθηκαν προτιμούνταν για την ανθεκτικότητά τους στην πάροδο του χρόνου, για την ευχρηστία τους, για το πόσο εύκολη ή δύσκολη ήταν η επεξεργασία τους, κοκ.

Από όλα αυτά τα υλικά, το πιο άχρηστο ήταν πάντα ο χρυσός, διότι παρόλο που από χημικής απόψεως είναι το πιο σταθερό, (δηλαδή δεν αλλοιώνεται με την επαφή με άλλα στοιχεία, με αποτέλεσμα να μη σκουριάζει, να μην θαμπώνει, να μην αλλάζει το χρώμα του, κοκ) είναι πολύ μαλακό κι έτσι δεν είναι καθόλου κατάλληλο για γερές κατασκευές, ούτε για σκεύη, ούτε για χτίσιμο, ούτε για κατασκευή εργαλείων, ούτε τίποτα. Αντιθέτως, η η εύπλαστη ιδιότητά του το έκανε κατάλληλο για κοσμήματα και αυτό είναι το μόνο εντυπωσιακό.

Από όλο αυτό το χρυσάφι που έχει εξορυχθεί με τόσο κόπο και με τέτοιο περιβαλλοντικό κόστος, μόνο το 12% χρησιμεύει πραγματικά σε κάτι εκτός από το να κρέμεται από τα σαρκία μας, για να νομίζουμε ότι δεν είναι θλιβερά.

Φυσικά, το γεγονός ότι είναι χημικά σταθερό το κάνει ιδανικό αγωγό του ηλεκτρισμού, που σημαίνει ότι ένα χρυσό καλώδιο χαρακτηρίζεται από μεγαλύτερη αγωγιμότητα, άρα περνάει μεγαλύτερη ποσότητα ρεύματος, άρα είναι το καλύτερο και δίνει το πιο ευκρινές σήμα σε μία τηλεόραση, σε κάποιο στερεοφωνικό , σε κάποιο δίκτυο, κοκ, αλλά πείτε μου εσείς αν ξέρετε κανέναν που να βάλει οικειοθελώς χρυσά καλώδια, ας πούμε στο δίκτυο της κοσμοτέ για να αυξήσει την αποτελεσματικότητά του..... Επίσης γίνεται κάποια χρήση χρυσού στην οδοντιατρική και στην ιατρική, αλλά στην ουσία το μεγαλύτερο ποσοστό του χρυσού δεν είναι τίποτα άλλο από ένα άχρηστο πράγμα. Πανέμορφο μεν, άχρηστο δε. Ως νόμισμα, δε, καθιερώθηκε διότι ακριβώς επειδή δεν αλλοιώνεται, κρατούσε περισσότερο, ακόμα και μετά από χιλιάδες συναλλαγές, σε αντίθεση με άλλα μέταλλα που σκουριάζουν ή αλλάζει το χρώμα τους.

Από το διαδίκτυο μαθαίνουμε και για άλλες“χρήσεις” του χρυσού από τους πλουσίους αυτού του κόσμου. Νεοϋορκέζικo ινστιτούτο καλλονής χρησιμοποιεί μάσκες ομορφιάς από πραγματικό χρυσό (για $400 τη “θεραπεία”). Στην Ιαπωνία είναι της μόδας ο “βρώσιμος χρυσός” – επιδόρπια διακοσμημένα με υπέρλεπτα φυλλαράκια χρυσού και μηνυματάκια του τύπου “Χρόνια Πολλά” γραμμένα με αληθινά χρυσά γράμματα πάνω στο καϊμάκι του καφέ. Η εξόρυξη αυτού του χρυσού έχει αφήσει πίσω της ρυπασμένα νερά και τοξικά απόβλητα στο Περού ή στο Μάλι…

Επειδή ο χρυσός δεν καταστρέφεται, σχεδόν το σύνολο από τους περίπου 150.000 τόνους που έχουν εξορυχθεί  σε όλη την ιστορία της ανθρωπότητας, βρίσκεται ακόμα στην επιφάνεια της γης. Οι κυβερνήσεις των ανεπτυγμένων οικονομιών και οι διεθνείς οργανισμοί διατηρούν στα θησαυροφυλάκιά τους μεγάλα αποθέματα χρυσού που τα δημιούργησαν στην εποχή που ο χρυσός ήταν η βάση των νομισματικών συστημάτων. Το ζήτημα είναι ότι πλέον τα χρυσά νομίσματα έχουν από καιρό αντικατασταθεί από χάρτινα ή άλλα, οπότε πάει κι αυτή η χρήση.

Κι όμως, η ελίτ μας, αυτή που καθορίζει ότι τόσοι πρέπει να πεθάνουν σε πολέμους, τόσοι πρέπει να ζουν στη φτώχεια και μόνο οι ίδιοι θα μαζεύουν αποθέματα, οι ίδιοι που καίνε καλαμπόκι κρυφά για να ανέβει η τιμή του στο χρηματιστήριο αντί να ταΐσουν καναν φτωχό και μετά κάνουν έρανους δήθεν όλο ευαισθησία και ενδιαφέρον, αυτοί οι ίδιοι, που έχουν τους εαυτούς τους για πολύ έξυπνους, όλο αυτό το παροπλισμένο χρυσάφι που ούτε ως νόμισμα πλέον δεν χρησιμεύει, θέλουν και να το κρατάνε στην άλμη χωρίς να κάνει γύρους στην αγορά και να βγάζουν κέρδος από αυτό.

Σήμερα η τιμή του χρυσού καθορίζεται χρηματιστηριακά, όμως η τιμή αυτή είναι τεχνητή.  Με το να κρατούν οι κυβερνήσεις των κρατών τεράστιες ποσότητες εκτός αγοράς, διατηρείται η τιμή του χρυσού σε τεχνητά υψηλά επίπεδα και πριμοδοτείται η εξόρυξη νέων ποσοτήτων. Λόγω της τεράστιας ποσότητας του αποθηκευμένου χρυσού – πολλαπλάσια της ετήσιας παραγωγής – η τιμή του καθορίζεται λιγότερο από την προσφορά και τη ζήτηση και περισσότερο από τη γενική “ψυχολογία” και άλλους παράγοντες, από τα κέφια του τραπεζίτη με λίγα λόγια.

Και ενώ η παλαιότερη μέθοδος εξόρυξης χρυσού, αυτή που εφαρμόζονταν στα αρχαία χρόνια, για την οποία δεν βρήκα πληροφορίες διότι έχω και ένα πάρτυ γενεθλίων να οργανώσω, ήταν σίγουρα φιλικότερη προς το περιβάλλον, από την άλλη ήταν χρονοβόρα και επίπονη. και σήμερα θα ανέβαζε το σκότος του χρυσού στα ύψη. 

Αν θες δηλαδή, να ανεβάσεις το κόστος, αντικατέστησε τα χημικά με 100 εργάτες και τσούπ!, ανέβηκε το κόστος.

Κοίτα όμως, αναγνώστα μου, οι καλοί επενδυτές που μας έπρηξαν εδώ και εβδομάδες οι κρατικοί παπαγάλοι, θέλουν να ανέβει το κόστος του χρυσού αλλά χωρίς να το πληρώσουν.

Θέλουν δηλαδή να πάρουν τον ελληνικό χρυσό για τρείς κι εξήντα, χωρίς να πληρώσουν εργάτες και εργατικά, χωρίς να διατηρήσουν το περιβάλλον και το φυσικό κάλλος, χωρίς να αποζημιώσουν κανέναν για την πτώση της αξίας της περιοχής, χωρίς να αποζημιώσουν κανέναν για την απώλεια τουριστικού εισοδήματος, χωρίς να πληρώσουν τίποτα για την αγροτική παραγωγή που εξαφανίζεται και χωρίς να πληρώσουν φόρο στην ελλάδα.

Και ο Σαμαράς αυτό το λέει επένδυση και ανάπτυξη.

Φταίω εγώ μετά που τον λέω μαλάκα;

Μη με πείτε και ακατάδεχτη!

• Έντεκα είναι τα πράγματα που πρέπει να σας πω για τον εαυτό μου, για να πάρω το βραβείο που μου έδωσε η φίλη μου η Τζιωρτζίνα εδώ, μη γνωρίζοντας το πρώτο από αυτά:

1. Τρελαίνομαι για μπλογκοπαίχνιδα! Μπλογκοπαίχνιδα δώσε μου και την ψυχή μου πάρε, μεταφορικώς βέβαια.
2. Το βλογάκι το'χω για να ξεδίνω, για να βγάζω ότι μαζεύεται στο τέλος της ημέρας, να ρίχνω μπινελίκι εκεί που ειδάλλως θα έπρεπε να χαμογελάσω ευγενικά, να λέω τα αφηρημένα μου χωρίς να με πουν αφηρημένη ή να λέω τα αναρχικά μου χωρίς να με πούν αναρχική.
3. Διαφορετικά άτομα σε διαφορετικές θέσεις στη ζωή μου έχουν σχηματίσει παντελώς διαφορετικές γνώμες για εμένα: κάποιοι με έχουν για καλό παιδί, άλλοι με έχουν για bitch, άλλοι πάλι με λένε αφελή κι άλλοι μου λένε ότι είμαι το εξυπνότερο άτομο που έχουν γνωρίσει στη ζωή τους. Είναι μερικοί που νομίζουν ότι είμαι δεξιά κι άλλοι που με έχουν για αριστερά. Ακόμα και για την ηλικία μου δεν έχουν κατασταλάξει και άλλοι με έχουν για πολύ νεότερη και άλλοι για πολύ μεγαλύτερη. Το ερμηνεύω ως εξής: παρόλο που εγώ η ίδια σε όλους τα ίδια λέω, ο ακροατής μου το βλέπει διαφορετικά ανάλογα με την δική του σκοπιά, δηλαδή η ίδια τρελή άποψη να ακούγεται πολύ αριστερή στον δεξιό και πολύ δεξιά στον αριστερό. Αυτό είναι το καλύτερο που μπορώ να κάνω.
4. Η φιλοσοφία μου για το σήμερα είναι η εξής: αν γίνεται το κάνουμε-αν δεν γίνεται δεν το κάνουμε.
5. Η φιλοσοφία μου για το εχτές; είναι η εξής: θα μπορούσε να γίνει, δεν έγινε, πάμε παρακάτω.
6. Η φιλοσοφία μου για το μέλλον είναι είναι η εξής: θα σας δείξω εγώ, θα δείτε τι θα πάθετε.
7. Η φιλοσοφία μου για τα λεφτά είναι η εξής: κράτα τα κι ας είν' και ρώγες.
8. Η φιλοσοφία μου για τα παιδιά είναι η εξής: δεν πρέπει να τα διδάσκεις αλλά να τους επιτρέπεις να μαθαίνουν.
9. Η φιλοσοφία μου για το σπίτι είναι η εξής: οι ακαμάτρες και οι λωλές έχουν τις τύχες τις καλές. Κάποια στιγμή, όταν ήθελα τα πάντα και δεν τα προλάβαινα, σκέφτηκα το εξής: το φαϊ αγοράζεται, η καθαριότητα αγοράζεται, τα ρούχα αγοράζονται. Η ψυχική υγεία αν χαθεί δεν αγοράζεται. Έτσι αποφάσισα να γίνω τεμπέλα και είμαστε όλοι χαρούμενοι. Φυσικά μέσα στα όρια της ογικής, μην πεθάνουμε κι από την μπίχλα. Απλά, εκεί που ήθελα το σπίτι απαστράπτον, πλέον αποφάσισα να παίξω ένα επιτραπέζιο με τα παιδιά ή να πάμε μία βόλτα, παρά να φτιάχνω πίτες να τα παχαίνω ή να μολύνω τον οικιακό αέρα με αναθυμιάσεις καθαριστικών που φέρνουν αλλεργίες και σύνδρομα μυστήρια.
10. Κουράζομαι τρομερά από τον θόρυβο. Με ησυχία μπορώ να δουλεύω όλη μέρα, με θόρυβο πέφτω λες και έσκαβα στο χωράφι.
11. Μου αρέσουν οι βόλτες, τα βιβλία, η μοναξιά, ο ύπνος, το διδάσκειν, οι αντιρρήσεις, να πείθω κόσμο, να ξεχνώ το ρολόι, να κάνω μίνι αποδράσεις όπου κανείς δεν ξέρει που βρίσκομαι, το πλύσιμο των πιάτων αλλά όχι το σιδέρωμα, μου αρέσει η βροχή αλλά και η λιακάδα, μου αρέσει η φρυγανιά με βιτάμ και μαρμελάδα φράουλα κι ένα ποτήρι κρύο γάλα.

• Ορίστε λοιπόν.

Εκείνη τη γαμημένη ξαστεριά πότε θα την κάμει;

• Θέλω οι επιχειρήσεις να μπορούν να έχουν κέρδος χωρίς να χρειάζονται επιδοτήσεις ή ενισχύσεις ή δάνεια ή να πέφτουν στην ανάγκη του να κρύβουν αποδείξεις για τρείς κι εξήντα. Θέλω να μην είναι ζημιογόνα η νομιμότητα.
• Θέλω ένα δημόσιο που θα είναι αποτελεσματικό, όπου οι πολεοδομίες, ένα πρόχειρο παράδειγμα,θα σχεδιάζουν όμορφες και μακροπρόθεσμα λειτουργικές πόλεις, με πεζοδρόμια και πάρκα, με ρυμοτομία και σχέδιο, χωρίς αυθαιρεσίες και εκτρώματα, χωρίς ασκήμιες στις πόλεις ή στις εξοχές, χωρίς εγκληματικά μπαζώματα και καταπατήσεις εις βάρος του μέλλοντος.
• Και αναλόγως τα ίδια για όλες τις υπηρεσίες.
• Θέλω να υπάρχει η δεη και το σύστημα υγείας, θέλω να υπάρχει η δημόσια παιδεία, θέλω τα πανεπιστήμια να παραμείνουν ελληνικά, θέλω να υπάρχουν όλα όσα στήθηκαν. εδώ και μερικά χρόνια.
• Θέλω να γίνουν επενδύσεις και να βγάζουν κέρδος οι μεγιστάνες.
• Αλλά μη μου πιείς και το αίμα, βρε αδερφέ.
• Μη μου έχεις τους διευθυντάδες ανά οκτάδες στα γραφεία και ούτε μία νοσοκόμα στα επείγοντα, ούτε έναν φύλακα στα εργαστήρια των πανεπιστημίων που τα ρημάζουν οι νεολαίες σου, που αύριο-μεθαύριο θα γίνουν οι νέοι σου χαρτογιακάδες.... Μη μου επιδεικνύεις τα προνόμια των ημετέρων σου που πληρώνονται από τη δική μου εισφορά.
• Μη μου λες ότι χωρίς πολυτέλειες δεν μπορείς να έχεις κύρος, τη στιγμή που εγώ στα πληρώνω για να με εκπροσωπείς και να με προστατεύεις, κι όχι για να πουλάς κομμάτια της γης που ο παππούς πέθανε για να ελευθερώσει.
• Μη μου λες ότι όλο το σόι σου είναι άξιο να μπεί στη βουλή, ούτε ότι τελικά η γνώμη μου δεν θα ακουστεί επειδή δεν είμαστε συγγενείς σου.
• Δεν πρόκειται να με κάνεις ζήτουλα.
• Τις επιδοτήσεις και τα "εσπα" σου και τις ψηφοθηρικές σου δωροδοκίες να τις βάλεις εκεί που ξέρεις, γιατί εγώ δε θέλω την ελεημοσύνη σου και πάρτη να τη βάλεις στην άλμη να παστώσει, αφού δε χορταίνεις με τόσα που παίρνεις και θες κι άλλα κι από πάνω, θες και τη δική μου αποταμίευση.
• Θα κρατήσω την αποταμίευσή μου και την ελεημοσύνη σου στην επιστρέφω, αφού έτσι κι αλλιώς κόλπο είναι κι αυτό για να μου πάρεις ότι μου έχει μείνει.
• Για να σου χρωστάω και χάρη εκτός από χρήματα.
• Τη αποταμίευσή μου θα την εμπιστευτώ σε άλλους.
• Και καλύτερα όσα λεφτά μου'μειναν να τα φάω γαρίδες, παρά για την προσχηματική σου νομιμότητα να σου τα δώσω και να τα φας εσύ.
• Καλύτερα να τα πιώ σε ένα βράδυ, παρά να ταΐζω τους παρατρεχάμενούς σου. Αυτούς να τους ταΐσεις από τη δική σου τσέπη.
• Και κάτι τελευταίο.
  Ούτε με τους χρυσαυγίτες θα με βάλεις να σκοτωθώ. Ξέρω ότι το παιχνίδι είναι στημένο και για αυτό δεν θα συμμετέχω. Γιατί και αυτοί δικά σου θύματα είναι.
• Νομίζεις ότι είσαι άτρωτος επειδή έχεις κλειστεί στην έπαυλη;
• Δεν θα χρειαστεί τίποτα άλλο για να φας τα μούτρα σου από το να πετύχει το σχέδιό σου.
• Για αυτό με βλέπεις ατάραχη.

Ο Παπάς ο Παχύς

• Πως μπορείς να έχεις προσδοκίες από ένα οποιοδήποτε σύστημα να πετύχει τη στιγμή που εσύ ο ίδιος που το δημιουργείς θέτεις περιορισμούς που αποκλείουν δράσεις, περιπτώσεις και, το κυριότερο, ανθρώπους;
• Πως μπορείς να περιμένεις από οποιοδήποτε σύστημα να εφαρμοστεί σε όλους όταν εξ αρχής είναι εγγενής ή ελλειμματική του φύση, όταν έχεις εσύ ο ίδιος έχεις φροντίσει να αφήσεις από έξω κάποιους;
• Φυσικά, κανένα σύστημα σκέψης, είτε φιλοσοφικό, πολιτικό ή ιδεολογικό, ούτε καν θρησκευτικό δεν έχει καταφέρει να το κάνει αυτό, να συμπεριλάβει, δηλαδή, όλη τη γκάμα των ανθρώπινων δυνατοτήτων και, στην καλύτερη των περιπτώσεων, βλέπε καπιταλισμός, απλά αποδέχεται την σκοτεινή πλευρά του ανθρώπου χωρίς να την χαλιναγωγεί ούτε να την απαλύνει, αλλά την αφήνει ανεξέλεγκτα να καίει τα πάντα στο διάβα της, η απληστία.
• Ωστόσο, ακόμα και ο καπιταλισμός (το πιο ανθεκτικό σύστημα, αν και το όνομα αυτό του δόθηκε μόλις πρόσφατα) αφήνει απ'έξω πολλές διαστάσεις της ανθρώπινης φύσης, τη δικαιοσύνη και την κοινωνική αλληλεγγύη, μαζί με άλλα που οι άνθρωποι θέλουν να λένε ιδανικά. Ο καπιταλισμός  όλα αυτά τα απορρίπτει ως περιττά έξοδα.
• Δεν είναι, λοιπόν, παράξενο που μέχρι τώρα δεν έχει καταφέρει η ανθρώπινη διανόηση να βρεί την ισορροπία, ούτε την κοινωνική ειρήνη ούτε σταθερότητα ούτε να κάνει πράξη τα ιδανικά της. 
• Αν υποθέσουμε ότι αυτό επιθυμούμε, και όχι να κυλιόμαστε σαν γουρούνια στη λάσπη της υπερκατανάλωσης, τότε έχουμε ένα δύσκολο έργο μπροστά μας, διότι πρέπει να κάνουμε αυτό που κανείς ως τώρα δεν έχει κάνει, δηλαδή να προβλέψουμε τα πάντα με τη σκέψη μας και αυτά που θα βρούμε να τα τεντώσουμε λίγο ακόμα ώστε να χωράει μέσα και η σκέψη άλλων ανθρώπων που θα προβλέψουν άλλα, ώστε το τελικό αποτέλεσμα να είναι στα αλήθεια η τέλεια εξίσωση που θα προβλέπει και θα εφαρμόζεται στα πάντα.
• Έχεις, ας πούμε, έναν καπιταλισμό, που αφορά ορισμένους, έχεις μια θρησκεία, που αφορά κάποιους άλλους και έχεις και μία φιλοσοφία που αφορά κάποιους άλλους, κάποια ψυχολογία, κάποια κοινωνία, κάποια δικαιοσύνη, κάποιους νόμους, κοκ.
• Η αλήθεια είναι το κάθε ένα από αυτά περιέχει το fatal error,  το θανάσιμο σφάλμα που αναπόφευκτα οδηγεί στην κατάρρευση του συστήματος, όποιο και να είναι αυτό.
• Η λύση σε όλες τις περιπτώσεις είναι εξωσυστεμική, φυσικά, αφού το θανάσιμο σφάλμα είναι κάτι που το σύστημα από μόνο του δεν μπορεί να αντιμετωπίσει, αφού δεν μπορεί να στραφεί κατά του εαυτού του.
• Το σφάλμα των θρησκειών είναι ότι καταπνίγουν την ανθρώπινη φύση, το σφάλμα της φιλοσοφίας είναι ότι αποκλείει το μόνο πεδίο εφαρμογής της δηλαδή την πράξη, το σφάλμα των νόμων είναι ότι νέμονται, το σφάλμα της δικαιοσύνης είναι ότι τιμωρεί, το σφάλμα της ψυχολογίας είναι ότι ξεχνά το σώμα, το σφάλμα της κοινωνίας είναι ότι παραμελεί το άτομο, κοκ, το σφάλμα του καπιταλισμού είναι ότι πνίγει τον εργάτη, το σφάλμα του κομμουνισμού είναι ότι περιφρονά το κέρδος. Η αναρχία αψηφά τη λογική και η εξουσία λησμονεί την ελευθερία.
• Κι όμως, οποιοδήποτε από αυτά έχει ζωτική σημασία για εμάς , τόσο που αν έστω και ένα μόνο  από αυτά λείπει,  τότε όχι μόνο είμαστε οι ίδιοι  δυστυχείς, αλλά κι οι κοινωνίες μας γίνονται αντιπαραγωγικές, ακατάλληλες για εμάς τους ίδιους, για αυτό και οι πλούσιοι αρνούνται να ζήσουν μέσα στα σκατά που έφτιαξαν με τους νόμους που επί πληρωμή φτιάχτηκαν για να τους βολεύουν, και απομονώνονται σε επαύλεις ή κορυφές ψηλών κτιρίων.
• Πολλάκις έχει παρομοιαστεί η κοινωνία με πλοίο, οπότε λέω ακόμα μία φορά να χρησιμοποιήσω αυτό το συμβολισμό στο επιχείρημά μου. Σαν το καράβι, λοιπόν, όσο πιο αξιόπλοο και γερό θέλουμε να το έχουμε, τόσο πιο προνοητικοί πρέπει να είμαστε στην κατασκευή και εξοπλισμό του, διότι οποιοδήποτε σφάλμα θα φανεί μεσοπέλαγα, κατά κανόνα.
• Αν αλαζονικά περιφρονήσουμε όσα θεωρούμε υποδεέστερα, τότε το καράβι μας θα γείρει την πιο κρίσιμη ώρα.
• Ο καπετάνιος πρέπει να υπάρχει. Το εξαντλημένο πλήρωμα, όμως, είτε που θα στασιάσει, είτε που θα είναι αδύναμο μπροστά στις προκλήσεις.
• Όσο πολύτιμο φορτίο και αν κουβαλάμε, πρέπει να είναι ομοιόμορφα κατανεμημένο για να μη γείρουμε, και κάθε καπετάνιος μπορεί να το βεβαιώσει αυτό.
• Όσο έξυπνος και αν είναι ο καπετάνιος, δεν μπορεί μόνος του, πρέπει και το πλήρωμα να είναι σωστά εκπαιδευμένο και άγρυπνο, ώστε να δύναται να ακολουθεί σωστά την ηγεσία χωρίς να πέφτει σε γκάφες όταν σοβαρεύουν τα πράγματα. Ένας κομπλεξικός ή ενοχικός καπετάνιος, που θα θέλει τους άλλους υποτακτικούς για να μην του φέρνουν αντιρρήσεις, θα είναι έρμαιος του ίδιου του μυαλού του που, αναπόφευκτα, κάποια στιγμή θα κουραστεί κι αντί για συνεργάτες θα έχει βόδια. Αν έστω και η τελευταία καθαρίστρια είναι ηλίθια, τότε όλοι θα πάθουν χολέρα.
• Όσο άξιο και αν είναι το πλήρωμα, με την εκούσια θέλησή τους και από δική τους πρωτοβουλία αναγνωρίζουν την ανάγκη να υπάρχει καπετάνιος και ότι η αναρχία ενέχει τον κίνδυνο αν όχι του ναυαγίου, τότε σίγουρα του άδοξου τέλους του ταξιδιού όταν στο λιμάνι και ο τελευταίος ναύτης θα έχει κοιμηθεί σε κάποια ταβέρνα ή οίκο ανοχής.
• Για να είναι η αναρχία εφικτή πρέπει η ηθική να γίνει ένστικτο.
• Για να είναι βιώσιμος ο καπιταλισμός, πρέπει να δανειστεί αριστερά στοιχεία στο ντι-εν-έη του για να αποφύγει την υδροκεφαλία της υπερσυσσώρευσης.
• Για να είναι εφαρμόσιμος ο ακρο-αριστερός ουτοπικός παράδεισος, πρέπει να επιτρέψει στον άνθρωπο το επιχειρείν και το κατέχειν, το μόνο αποδεδειγμένο κίνητρο για παραγωγικότητα.
• Για να είναι η ψυχολογία αποτελεσματική πρέπει να γιατρεύει και το σώμα, για να είναι η δικαιοσύνη δίκαιη πρέπει να συμμορφώνει χωρίς να εξοντώνει, για να είναι η φιλοσοφία γόνιμη πρέπει να βγεί από τα κλειστά κλαμπ των σκονισμένων βιβλίων στις πεδιάδες του εφαρμόσιμου.
• Για να γίνει προσιτή η θρησκεία, πρέπει την αμαρτία όχι να την καταστέλλει αλλά να την συγχωρεί και να επιτρέπει αντί να επιβάλλει την κάθαρση.
• Για να συνεχίσει να προχωρά η τεχνολογία πρέπει να αφήσει τη φύση να αποτελεί έμπνευση.
• Για να υπάρξει ομορφιά πρέπει η ασκήμια να τη σηκώσει στους ώμους.
• Για να γίνει η κοινωνία δημιουργική πρέπει τα άτομα να είναι ελεύθερα να δημιουργήσουν.