Θέλω να Βρίσω

Αντι-ώρα της αντι-γής

Δεν ήξερα για καιρό τί ακριβώς ήταν αυτό που με ενοχλούσε σε αυτή την ημέρα και χρειάστηκε αρκετό ψάξιμο, κυρίως εσωτερικό, για να καταλάβω εν τέλει για ποιό λόγο, ενώ ιδεολογικά είμαι κατά της υπερκατανάλωσης και υπέρ του μέτρου, να μη θέλω με τίποτα να να συμμετάσχω σε αυτή την κίνηση, μία τόσο μικρή θυσία, το να μείνεις δηλαδή χωρίς ρεύμα για μία ώρα.

Και μετά από σκέψη και από συνειρμό σε συνειρμό, βρήκα ότι αυτή η ώρα, όπως επίσης και όλες αυτές οι δήθεν "ημέρες" που δήθεν γιορτάζουμε και πραγματικά αδιαφορούμε, δεν έχουν σαν σκοπό την προώθηση κάποιων ιδεών αλλά την ομοιόμορφη συμμόρφωση των πάντων.

Είτε είσαι χριστιανός, είτε μουσουλμάνος, είτε σιχ, είτε δωδεκαθεϊστής, είτε μορμόνος, θα  κλείσεις το φως.

Αυτό πολλοί θα το χαρακτήριζαν ως θετικό, ως μία παγκόσμια αδελφότητα, μία πολυπόθητη επιτέλους συμφωνία σε κάποια βασικά πράγματα, αλλά εγώ το βλέπω εντελώς διαφορετικά, πρώτον και κύριον διότι γνωρίζω ότι οι λέξεις "αδελφότητα" και "συμφωνία" για τους δήθεν ελίτ αλλά πραγματικά απλώς πλούσιους σημαίνουν υποταγή και αφανισμό αντιρρήσεων.

Πείτε με υπερβολική, αλλά έτσι το βλέπω.

Γιατί, αν κάποιος πραγματικά θέλει την παγκόσμια ειρήνη και όχι να μην του ανατρέπουν τα σχέδια όλην ώρα με αντιρρήσεις, τότε να κλείσει τα εργοστάσια όπλων και αντί να καίει σιτηρά για να ανεβάσει τις τιμές τους να τα μοιράσει στον κόσμο. Αν κάποιος επιθυμεί την παγκόσμια ειρήνη, τότε να μην ενισχύει την κερδοσκοπία αλλά την παραγωγή και αντί να δίνει μπόνους στους μοσχαναθρεμένους καρεκλάνθρωπους των πολυεθνικών να χτίσει κανα σχολείο και νοσοκομείο στις τριτοκοσμικές χώρες, που τους έχουν να σφάζονται με όπλα δυτικής κατασκευής και αφορμές εξίσου δυτικής κατασκευής, απλά και μόνο για να μην κλείσει το εργοστάσιο όλμων και λείψει από τον οπλέμπορα ένα από μύρια που βγάζει και δεν έχει να πληρώσει τον μπάτλερ....

Για να δούμε, λοιπόν,  πόσο αλληλέγγυος είσαι, κύριε λεφτά!
Για δείξε μας!

Αυτά, λοιπόν, δεν είναι ασκήσεις καλοσύνης αλλά ασκήσεις ομοιομορφίας και παγκόσμιας συμμόρφωσης: δίνω το σύνθημα και υπακούν δισεκατομμύρια ανά την υφήλιο και αν δεν το κάνουν είναι κακοί και αναίσθητοι, δεν νοιάζονται για το καλό της ανθρωπότητοσ και φτού στα μούτρα τους.

Και, τελικά, αποφάσισα ότι ενώ είμαι υπέρ του μέτρου, το συγκεκριμένο κολπάκι δεν είναι καθόλου εντός των μέτρων, αλλά αντιθέτως είναι υπέρμετρο στο σημείο της ύβρεως, όχι μόνο επειδή απαιτεί όλος ο κόσμος να κάνει το ίδιο, αλλά επειδή δεν λαμβάνει υπ'όψιν το γεγονός ότι ούτε οι πολύ πλούσιοι θα κλείσουν τα φώτα,  ούτε οι πολύ φτωχοί, οι δεύτεροι επειδή δεν θα έχουν, προφανώς.

Να λοιπόν που απευθύνεται στην απανταχού μεσαία τάξη με σκοπό την προβατοποίησή της. Βρίσκω πολύ πιθανό, μόλις επιτευχθεί η εθελουσία συμμόρφωση των μαζών με πρόσχημα την επιβεβλημένη από τα μύντια  καλωσύνη, τότε θα είναι η ώρα που θα είναι δυνατή η επιβολή αποφάσεων πανομοιότυπα σε όλη τη γή και αυτό είναι κάτι που με φοβίζει αφάνταστα.

Μου θυμίζει άλλες παρόμοιες Πρόβες, τις περίφημες επιδημίες, κατά τις οποίες πέθαιναν 10 άτομα σε όλο τον κόσμο από γρίππη και μέσω της δραματικής προβολής, έστελναν ολόκληρους πληθυσμούς για εμβολιασμό.

Υπό αυτό το πρίσμα, αρνούμαι να συμμετέχω και μάλιστα θα ανάψω και όλα τα φώτα μαζί, έτσι για σπάσιμο.

Αν θέλει ο παγκόσμιος ηγέτης να με πείσει να τον ακούσω, τότε καλά θα κάνει να αφήσει τις δικαιολογίες και τις αφορμές τύπου "Εγώ σας στέλνω να σκοτωθείτε για το καλό σας και για την τιμή της πατρίδας ρε γαμώτο" και να κοιτάξει να κάνει το σύστημα δικαιότερο  αντί να τα έχει μαζέψει ούλα σε ένα σεντούκι τεραστίων διαστάσεων σα δεύτερη  κιβωτό, να αφήσει τους πόρους να αξιοποιηθούν από τα χέρια των ανθρώπων, με αξιοπρέπεια.

Αν θέλει ο ηγέτης να με πείσει να κάνω θυσίες, τότε να αφήσει τα γουόλντορφ αστόρια και τα χίλτον και τα ριτζ και τα μιτζ, και τις λιμουζίνες και τα εδέσματα με φύλλα χρυσού για την γκόμενα που το ένα της βυζί θέλει τρεις γιατρούς για αν μην πέσει σήμερα, κι ας πάει με ταξί στη δουλειά, αν είναι με τα λεφτά αυτά να σωθεί έστω και μία ζωή.

Όπως κάνω εγώ, κι από το υστέρημά μου βοηθώ τον διπλανό μου.

Οπότε, αυτά περί παγκόσμιας καλωσύνης και τέτοια, είναι, επιεικώς, μπαρούφες.

Πως να δυσφημιστείτε

Αν υποθέσουμε ότι είστε εταιρεία, μεγάλη ή μικρή δεν έχει σημασία, και θέλετε να κουράσετε τους εν δυνάμει πελάτες σας ώστε μόλις πέσει το λογότυπο με το τραγουδάκι να τους είναι από αδιάφορο μέχρι βαρετό και ενοχλητικό, τότε δεν έχετε παρά να ακολουθήσετε τις μεθόδους που περιγράφονται παρακάτω. Οι ίδιες μέθοδοι χρησιμοποιούνται και όταν έχουμε μία αρχικά καλή ιδέα καλά εκτελεσμένη, που έχει μεγάλη απήχηση στο κοινό και θέλουμε αυτό να το διορθώσουμε, να την μετατρέψουμε, δηλαδή, σε ανιαρή και μία από τα ίδια.

Το πρώτο και πιο ευρέως διαδεδομένο και δοκιμασμένο κόλπο είναι αυτό της διασκευής, δηλαδή να επαναλάβουμε την ίδια ιδέα με μικρές διαφορές, όπως όταν έχουμε ένα συμπαθή, επιτυχημένο ηθοποιό στο αρχικό κλίπ και τον ξαναχρησιμοποιούμε σε δεύτερο, τρίτο ή ακόμα και τέταρτο. Αυτή είναι μία τακτική που χρησιμοποιούν πολλές εταιρείες με άμεσα αποτελέσματα, ήδη από το δεύτερο κλίπ, αν και συνιστάται να προχωράμε μέχρι το τρίτο ή ακόμα και το τέταρτο για καλύτερα αποτελέσματα μέχρι που, είτε παίξει είτε δεν παίξει η διαφήμιση, να είναι ένα και το αυτό.

Η δεύτερη τακτική που μπορούμε να ακολουθήσουμε για να κάνουμε τη διαφήμισή μας όσο πιο αδιάφορη και άοσμη γίνεται, είναι κάθε φορά να προσπαθούμε να σκεφτούμε ένα μόττο, μία ατάκα που να περιέχει δύο, τρείς, άντε τέσσερις λέξεις το πολύ, που υποτίθεται ότι έχουν μεγαλύτερη απήχηση. Μην τρομάξετε όταν σας πούν ότι είναι πιο αποτελεσματικές. Αυτό ίσχυε παλιά, που δεν είχαν κορεστεί τα πάντα, και υπήρχαν διαθέσιμες αχρησιμοποίητες λέξεις ή φράσεις που έκαναν άμεση εντύπωση στο νού του καταναλωτή. Πλέον, αυτός ο κίνδυνος δεν υπάρχει αφού αφενός δεν έχει μείνει ούτε μία λέξη που να μην αντιστοιχεί ήδη σε κάτι άλλο και,αφετέρου, ο νούς του καταναλωτή είναι ήδη πηγμένος από τέτοια κλισέ άρα δεν διατρέχει κίνδυνο να επηρεαστεί από τέτοιες ατάκες, αλλά αντιθέτως τις αντιπαρέρχεται σα να μην υπήρχαν, οπότε να η τέλεια λύση: μία ουδέτερη διαφήμιση που θα κάνει τόση αίσθηση όσο ένας κόκκος σκόνης στην έρημο.

Αν ,ωστόσο, επιμένετε να χρησιμοποιήσετε τέτοιες ατάκες, τότε μην ανησυχείτε: οι μόνες λέξεις που έχουν μείνει αχρησιμοποίητες, διαθέσιμες για τη δημιουργία νέας ατάκας είναι είτε πολύ εξεζητημένες, άρα απροσπέλαστες στο ευρύ κοινό (πχ Ασπιλέξ: όταν αμφιταλαντεύεστε, υποκαταστήστε τους ενδοιασμούς με χλωρίνη Ασπιλέξ --> πόση απήχηση μπορεί να έχει αυτό στη μέση γιαγιά που πλένει βρακιά;)  είτε είναι στρυφνές και δεν ηχούν καλά, όπως δείχνει το ίδιο παράδειγμα.

Τρίτον, χρησιμοποιήστε τις δυνατότητες που σας προσφέρει η τεχνολογία και , ειδικότερα, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Εκτός από προφίλ στο φέησμπουκ, φτιάξετε και ομάδα, αλλά και ομάδα των φαν, ώστε την ίδια δημοσίευση να την βλέπουν οι πιθανοί πελάτες σας όχι μία, αλλά τρείς φορές και, για ακόμα πιο αποτελεσματική δυσφήμιση, κάνετε πολλές δημοσιεύσεις καθημερινά, ακόμα και ανά ώρα. Αν δεν απηυδήσουν με αυτό όσοι σας έχουν δεχτεί ως φίλο ή τα μέλη των ομάδων, τότες μπορείτε και να τους στέλνετε αιτήσεις με χαζές εφαρμογές και διαγωνισμούς με ηλίθια βραβεία, οπότε αργά ή γρήγορα (ειδικά αν τις λαμβάνουν τρίς)  θα σας βαρεθούν και θα αποχωρήσουν από τις ομάδες ή θα σας διαγράψουν από φίλους.

Πάνω σε αυτό: μπορείτε να ενοχλήσετε τους ίδιους πελάτες και στο τουήτερ ή όπου αλλού βρείτε ευκαιρία, ώστε να τους πρήξετε τα συκώτια με ίδια και τα ίδια (δηλαδή πόσα διαφορετικά πράγματα μπορεί κανείς να πεί για μία ραδιοφωνική εκπομπή ή για την τσίχλα τάδε;) κι έτσι σύντομα, με το που θα βλέπει το λογότυπό σας ο πελάτης, αυτόματα θα έχει αρνητικά συναισθήματα που σχετίζονται με την ανία της επανάληψης: θα είναι η διαφήμισή σας τόσο ενδιαφέρουσα όσο μία χιλιο-μασημένη μασημένη τσίχλα.

Κάτι άλλο που ανακάλυψαν τα Ελληνικά δαιμόνια της διαφήμισης είναι το γιούτιούμπ. Σε αντίθεση με τους ξένους συναδέλφους τους που απέτυχαν παταγωδώς στη δυσφήμιση, είναι οι προβολές διαφημιστικών κλίπ πριν από κάθε βίντεο. Παίρνουμε μία χιλιοπαιγμένη τηλεοπτική διαφήμιση και την βάζουμε όπως είναι να παίξει πριν το βίντεο που έχει επιλέξει ο πελάτης να δεί. Ενώ στην τηλεόραση ίσως βαρεθεί να αλλάξει κανάλι, στο γιούτιούμπ μετά τα πρώτα 5 δευτερόλεπτα έχει τη δυνατότητα να παραλείψει το διαφημιστικό. Τί πετυχαίνουμε με αυτό; Ενώ στην τηλεόραση ο θεατής παρακολουθεί το κλίπ ολόκληρο, οπότε μπορούμε να αφήσουμε ως έκπληξη για το τέλος την αποκάλυψη του διαφημιζόμενου προϊόντος  στο γιούτιούμπ μετά τα πρώτα 5 δευτερόλεπτα όλοι πατάνε το σκιπ και προσπερνάνε το κλίπ πριν αυτό φτάσει στην τελική αποκάλυψη του προϊόντος. Μπίνγκο!

Αν, μάλιστα, το κλίπ που θα χρησιμοποιήσουμε είναι ήδη φθαρμένο από την χρήση στην τηλεόραση, ε, τότε η δυσφήμισή μας έχει 100% πιθανότητες να προσπεραστεί ως βαρετή, μία από τα ίδια, όχι πάλι αυτό κοκ, που είναι και το ζητούμενο όταν θέλουμε να θάψουμε στην ανία το προϊόν μας, να έχει αρνητικά συναισθήματα ο θεατής.

Σε καμμία περίπτωση δεν πρέπει να εφευρίσκουμε νέες ιδέες μόλις φθαρούν οι προηγούμενες, ούτε να αλλάζουμε προς το πιο μοντέρνο το λογότυπό μας, ούτε να χρησιμοποιήσουμε διακριτικότητα στην επανάληψη, ειδικά στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Αν το κάνουμε αυτό, διατρέχουμε τον κίνδυνο να βγεί η διαφήμισή μας φρέσκια, πρωτότυπη και να έχει απήχηση οπότε αντί να δυσφημιστούμε, Θα καταντήσουμε να κάνουμε ότι λένε οι πελάτες και να έχουμε πωλήσεις, πράγμα ανεπίτρεπτο στις εποχές που ζούμε.

Το μακρύ μου

(εναλλακτικός τίτλος: Ο Κλασσομπανιέρας)

Ο κύπριος πρόεδρος πρώτα πρότεινε το κούρεμα, μετά το άφησε να εκκρέμμεται πάνω από τα κεφάλια ορισμένων κοτζαμπάσηδων και μετά προφασιζόμενος την κατακραυγή που ο ίδιος εδημιούργησε, καμώθηκε τον ήρωα, απαντώντας στον ίδιο του τον εκβιασμό με μία μπλόφα, διότι μπλόφα είναι και αν θέλει να τα βάλει με την ευρώπη, έστω και στην κατάσταση που αυτή είναι, τότε διατρέχει τον πραγματικό κινδυνο η τελευταία της δαγκωματιά να του κόψει το δεξί χέρι.

Με γειά του , με χαρά του, λέω εγώ. Μπράβο του κι αν είναι παληκάρι και πάρει το ρίσκο, και μάλιστα του πετύχει, μπράβο. Απλά να ξέρουμε τί λέμε: αυτός ήταν εκβιασμός προς την ευρώπη και όχι προς τους πολίτες της Κύπρου, ούτε προς τους καταθέτες.

Ο Κλασσομπανιέρας του εναλλακτικού τίτλου είναι ο κλασσικός ο μ@λ@κ@ς ο Έλληνας, που του δόθηκε η ευκαρία τρείς φορές να πράξει το ίδιο ή το ανάλογο αλλά έκλασε πόμολα για να μη χάσει τα προνομιάκια του, που προτιμά να ταΐζει καρεκλοκένταυρους παρά να ορθώσει ανάστημα, που στις εκλογές πήγε για μπάνιο και τώρα πουλάνε νησιά και πόρους για να μην διορθώσουν τα κακώς κείμενα. Όταν του είπαν του Έλληνα "Φτιάξε την αγορά σου και το δημόσιό σου" ο Έλληνας το αρνήθηκε για να μπορεί να κλέβει, από την ίδια του την χώρα την οποία περιφρονεί διότι κλέβει.

Τόσο κλασσομπανιέρας!

Και ντρέπομαι, όχι γιατί η ελληνική κυβέρνηση είναι σαν τα μούτρα του κλασσικού του μαλάκα του έλληνα, αλλά μπορώ να πω ότι έγιναν τα μούτρα μου κρέας από τις δηλώσεις του κύπριου θρησκευτικού ηγέτη, ότι η εκκλησιαστική περιουσία είναι τεράστια και ότι θα την θυσιάσουν για να σώσουν την πατρίδα. Και ενώ η δήλωση αυτή είναι προφανέστατα επικοινωνιακή, με θλίβει το γεγονός ότι οι δικοί μας οι καραγκιόζηδες ούτε καν αυτό δεν έκαναν, παρά μόνο κλαίγονται και ρουφάν τις κοιλιές τους να μη φαίνεται τί έφαγαν και δέχονται να εξευτελίζεται ο λαός με φωτογραφίες από συσσίτια.

Και σε ρωτώ κλασσικέ έλληνα σπαζοκλαμπάνια (αυτή τη βρισιά μου την έμαθε ο αδερφός μου, και κανείς από τα αδέρφια μου δεν είναι στην ελλάδα, γιατί οι κομματικές μαλακίες δεν επιτρέπουν να δουλέψει κανονικά ένας αξιοπρεπής άνθρωπος. κι εγώ που επέλεξα να μείνω, αυτο-μουντζώνομαι καθημερινά, γιατί επειδή δεν φιλάω κατουρημένες κομματικές ποδιές με περιφρονάνε και μου λενε κουβεντούλες τύπου "ας έμπαινες στο δημόσιο, ας έκλεβες κι εσύ") σε ρωτώ λοιπόν, ηλίθιε:

Με τί θράσος έχεις τα μούτρα να αυτο-αποκαλείσαι αδερφός των κυπρίων τη στιγμή που εσύ ήσουν στον καναπέ μέχρι που σε σκούντηξαν οι ισπανοί, κι αν δεν ήταν αυτοί ούτε καν άει γαμήσου δεν θα έλεγες, ούτε στην τρόικα ούτε σε κανέναν άλλον;

Πως τολμάς να είσαι υπερήφανος για την κύπρο, τη στιγμή που  το δικό σου σπίτι το εξευτελίζεις κάθε μέρα και κάθε νύχτα με τις μαλακίες σου, να ψηφίζεις προδότες για έναν μισθουλάκο, να δέρνεις γιαγιάδες με τα γκλομπ σου για 500 ευρώ το μήνα, που τον κύπριο φοιτητή τον έσπασες στο ξύλο και τους αστυνομικούς που το έκαναν τους έβγαλες λάδι;

Τη γή για την οποία είσαι δήθεν και καλά περήφανος, την μπαζώνεις και τη γεμίζεις βόθρους, την καταπατάς για να την πουλήσεις φιλετάκι στους ξένους. Τους άξιους ανθρώπους της, τους φθονείς και τους διώχνεις για να μην σου χαλάσουν το παράνομο χάλι που έχεις φτιάξει για να βολέψεις το σόι σου, και δεν ντρέπεσαι ολόκληρος αρχι-καρα-διευθυντής της εφορίας να λες ότι δε γνωρίζεις ούτε τα βασικά για υπολογιστές...

Πως τολμάς να λές ότι είσαι αδερφός των κυπρίων όταν στις εκλογές ψήφισες ακριβώς αυτό που σου είπε η μέρκελ;

Αλλά, κυρίως, μαλάκα έλληνα, έβαλες τα χρυσαυγιτόπουλα στη βουλή, μόνο και μόνο για να μην χαλάσεις τη ζαχαρένια σου, για να μην σου κουνήσει κανείς τα @ρx!&!@ και χάσεις τα φακελάκια σου, τις μίζες σου και τις κομπινούλες σου.

Αλλά ξεχνάς ότι ο Σαμαράς που ψήφισες για να μην σου ανοίξει τα επαγγέλματα και να μην σου απολύσει τα ανήψια, αυτός είναι που πρόδωσε την κύπρο μαζί με την ελλάδα, αυτός είναι που έμπασε την κακή γερμανία στον κυπριακό κήπο. Ο Σαμαράς είναι που πρόδωσε δύο χώρες ταυτόχρονα, και μπόρεσε να το κάνει γιατί εσύ, σα μαλάκας που είσαι τον εψήφισες και δε βγάζεις τα μάτια σου που τον ακούς να λέει ότι συμπαρίσταται στη κύπρο, ο προδότης...

Αλλά, έτσι είναι ο κλασσικός ο μαλάκας ο Έλληνας: να χέζει μέσα στο δικό του σπίτι και να λιγουρεύεται περηφάνειες και μεγαλεία κοιτώντας το σπίτι του γείτονα.

Φτού σου, αιώνιε ταξιτζή!

Κυνήγι Φασσιστών

Δεν είναι η ελευθερία ένα τακτοποιημένο γραφείο.
Είναι μία ζούγκλα με αντιφατικά πλάσματα που μόνο η συγκυρία ορίζει πως και με ποιά σειρά θα βρεθούν μπροστά σου και μόνο εσύ ορίζεις πως θα τα αντιμετωπίσεις.
Αν ήταν η ελευθερία ένα τακτοποιημένο δωμάτιο, τότε δεν θα λεγόταν ελευθερία αλλά τέλμα.
Και μέσα στην τυχαία επίμιξη ιδεολογικών γονιδίων, όπως η φύση δημιουργεί ακραία πλάσματα σε ύψος, βάρος ή, αντιθέτως, ελαφρότητα και ομορφιά, έτσι και στην ζούγκλα της ιδεολογικής διακύμανσης, υπάρχουν και τα άκρα.

Αν προσπαθήσεις να εξοντώσεις τα τρομακτικά πλάσματα, τότε θα χαθούν και τα ωφέλιμα. Θα χαθεί και η ζούγκλα. Αν εξαφανίσεις το λιοντάρι, τότε τα μικρότερα πλάσματα θα φάνε το ένα το άλλο, σε ένα ανηλεή κανιβαλισμό του νού.

Αν κάψεις όλες τις μάγισσες, τότε θα χαθεί η πίστη που δήθεν υπερασπίστηκες καίγοντάς τες, μέσα στις στάχτες της χαμένης διαφορετικότητας, σε μία δικτατορία προσχηματικής και μόνο ομοιομορφίας.

Έτσι είναι η φύση της ελευθερίας, ποτέ να μην ησυχάζεις, πάντα να αναρωτιέσαι και να ζυγιάζεις, πάντα να υπολογίζεις και να αξιολογείς, ένα-ένα, κάθε ένα, όλα όσα έρχονται μπροστά στην κρίση σου.
Αλλά δεν μπορείς να το αποφύγεις. Πρέπει να δεχτείς να τα δείς και να τα εξετάσεις πριν η κρίση σου τελεσιδικήσει. Όσο καλύτερα μπορείς.

Η αναμέτρηση με αυτά τα άκρα είναι που προπονεί τον νού ώστε να σκαρφαλώνει παραπάνω, μόλις γείρει προς το ένα άκρο, λίγο πριν πέσει να τραβιέται αντίθετα για να ισορροπήσει. Και πάντα είναι έτσι ώστε αν δεν αμφιβάλεις διαρκώς, να μην ισορροπείς ποτέ, όπως ο τεμπέλης καπετάνιος που, αντί σε κάθε κύμα και αέρα να κάνει διορθώσεις, λίγο πιο εδώ τη μία-λίγο πιο εκεί την άλλη,  εφησυχάζοντας στον αυτόματο πιλότο πάει για ύπνο και είτε βγαίνει μίλια εκτός πορείας ή το ρίχνει στα βράχια.
Και, στην εποχή μας, όποιος δεν ήξερε, όποιος μέσα στην ευκολία της πρόσβασης σε κάθε πληροφορία δεν ρώτησε και δεν έμαθε, τότε θα υποστεί τις συνέπειες.

Και όπως στην φύση επιβιώνεις είτε με τη νοημοσύνη είτε με την δύναμη, έτσι και οι ιδεολογικές ζωικές μορφές είτε διαιωνίζονται είτε απομένουν τα κουφάρια τους, όπως τα τέρατα της φύσης, που μόλις σαπίσουν στην ακτή που ξεβράστηκαν, μόνο σαν μύθοι και παραμύθια που λένε οι γιαγιάδες εξευτελίζονται στη λήθη. Ή ίσως, μέσα στην εξέλιξη, για να επιζήσουν μικραίνουν όσο περνάει ο καιρός, έτσι που οι αλλοτινοί γίγαντες να μένουν σαμιαμίδια που πατάς με την πατούσα, αλλά δεν το κάνεις γιατί λές ότι άστο να τρώει τις μύγες...