Είσπραξη και Κατάθεση

1. Η τέχνη έχει διπλή ωφέλεια για τον άνθρωπο. Μπορεί να την παράγεις ή την απολαμβάνεις, αλλά και στις δύο περιπτώσεις εκφράζεσαι με έναν τρόπο που υπερβαίνει την λεκτική επικοινωνία. Ένα τραγούδι για παράδειγμα είναι η εξωτερίκευση των συναισθημάτων του δημιουργού του αλλά και οποιουδήποτε άλλου τύχει να το ακούσει και το εκτιμήσει.
2. Άρα ακούγοντας μουσική εκφραζόμαστε. Υπάρχουν μουσικές για το καθετί. Για τη χαρά, τη μοναξιά, την αγανάκτηση, το θρήνο, την έκσταση και για ότι είναι δυνατόν να νιώσει ένας άνθρωπος. Υπάρχουν ακόμα και τραγούδια ή μελωδίες για ειδικές περιστάσεις όπως για γάμους, για χαλάρωση, για ρομαντικά δείπνα, για πανηγύρια και για επαναστάσεις. Σε αυτή την περίπτωση θα μπορούσε να πει κανείς ότι μιλάμε για μουσικές-εργαλεία, δηλαδή μουσικές που εξυπηρετούν ένα συγκεκριμένο σκοπό και τίποτα άλλο. Άν λοιπόν κάποιος δημιουργός μπορεί να γράψει ή να εκτελέσει τραγούδια που εκφράζουν πάντα το ίδιο ένα συναίσθημα, τότε ανεξάρτητα από το είδος της μουσικής του, δεν θα τον περιέγραφα ως καλλιτέχνη αλλά ως τεχνίτη.
3. Ο καλλιτέχνης είναι άτομο με αυξημένη ευαισθησία. Νιώθει εντονότερα το κάθε βίωμα, τόσο που αυτό να ξεχειλίσει από το μυαλό του και να βγεί ως μουσική. Όλα τα βιώματα και όλα τα ερεθίσματα. Έτσι, όταν βλέπω έναν δημιουργό να γράφει μόνο απαισιόδοξα τραγούδια, τότε καταλαβαίνω ότι μόνο αυτό ξέρει να κάνει και ότι τελικά αναμασά κάτι που έχει μάθει εδώ και χρόνια. Δηλαδή δεν εκφράζει κάτι που πηγάζει από μέσα του αλλά απλά επαναλαμβάνει μηχανικά ένα κόλπο όπως οι ακροβάτες στο τσίρκο. Μπορεί δηλαδή ένας ερμηνευτής ή συνθέτης να περιορίζεται σε θλιμμένα τραγούδια και αυτό να τον κάνει να φαίνεται ποιοτικός αλλά αν δεν μπορεί να εκφράσει από τη μουσική του όλη τη γκάμα των ανθρώπινων συναισθημάτων τότε για μένα δεν είναι καλλιτέχνης αλλά τεχνίτης.
4. Αν καθήσει κανείς να μετρήσει πόσοι είναι αυτοί που μπορούν να τραγουδήσουν τον πόνο αλλά και τη χαρά, την απογοήτευση αλλά και την ελπίδα, τον έρωτα αλλά και τον προβληματισμό, θα δει ότι είναι πολύ λίγοι.
5. Σαν άνθρωπος έχω αισιόδοξη προδιάθεση και μου αρέσει η ποπ, με αποτέλεσμα να κατηγορηθώ συχνά από το περιβάλλον μου ως "ελαφριά" και υποδεέστερη. Αγανακτώ λοιπόν και λέω το εξής: γιατί είναι ποιοτικό να είναι κανείς απαισιόδοξος? Γιατί είναι μη-ποιοτικό το χαρούμενο τραγούδι και γιατί ο κάθε καλλιτεχνίσκος που αναζητά την αναγνώριση βγάζει και ένα στενάχωρο αργόσυρτο κομμάτι και όλοι λένε ότι κάνει στροφή προς το ποιοτικό?
6. Ο Αλκίνοος γιατί δε μπορεί να εκφράσει χαρά?Οι ΑΒΒΑ γιατί δεν μπορούν να εκφράσουν κοινωνική ευαισθησία? Γιατί παρά τη διαφορετικότητά τους είναι και οι δύο τεχνίτες που μας δίνουν "εργαλεία". Ο μεν είναι τεχνίτης της κατάθλιψης ενώ οι δε είναι τεχνίτες της γιορτής. Ακούγοντας τους δίσκους που έχουν κυκλοφορήσει, θα δει κανείς ότι αντί για εξέλιξη στο ύφος, στη θεματολογία και στον ήχο, και στις δύο περιπτώσεις έχουμε αναμάσημα, αναμάσημα, αναμάσημα.
7. Ακούγοντας τον πρώτο δίσκο του Αλκίνοου ενθουσιάστηκα τόσο, που τον δεύτερο τον αγόρασα με κλειστά μάτια. Τον τρίτο τον δανείστηκα κανα-δυό φορές και δεν ξανα-ασχολήθηκα από τότε. Σε κάθε είδος μουσικής υπάρχουν πραγματικοί δημιουργοί και πραγματικοί ερμηνευτές. Αρνούμαι όμως την κατηγοριοποίηση των ανθρώπων με βάση το τί ακούνε. Αν πάω σε γάμο θα χορέψω τα δημοτικά και θα το ευχαριστηθώ. Αν έχω τις μαύρες μου θα θα ακούσω τους Porcupine Tree και θα κλάψω και πάλι θα το ευχαριστηθώ γιατί κάτι θα έχει βγεί από μέσα μου. Δεν ανέχομαι όμως να γελάει ειρωνικά ο Κώστας όταν μία ηλιόλουστη μέρα ακούω Bee Gees και όχι το The Wall.
8. Αυτό που θέλω για να ευχαριστηθώ ένα οποιοδήποτε τραγούδι είναι καλή ενορχήστρωση και εκτέλεση, έτσι ώστε σε κάθε περίπτωση να έχω όμορφο άκουσμα, είτε βρίσκομαι στη ντίσκο είτε στα μπουζούκια, είτε τα πίνω κλαίγοντας πάνω από ένα τηλέφωνο. Αυτό που θα με κάνει να πω για έναν δημιουργό "ναι, είναι καλός" είναι η εξέλιξη μέσα στο χρόνο και όλα τα συναισθήματα που θα μου ξυπνάει.

Αγωνία

1. Πολλή ανακατωσούρα βλέπω στα μπλογκ που διαβάζω σε σχέση με τη θρησκεία. Οι λέξεις "πίστη" και "εκκλησία" αναφέρονται συχνά αλλά είναι άποψή μου ότι υπάρχει μία θεμελιώδης παρεξήγηση. Στα αγγλικά υπάρχουν οι λέξεις "belief" και"faith" που αναφέρονται στην πίστη όπως λέμε "πιστεύω" και η δεύτερη στην εμπιστοσύνη και την πίστη του ενός ανθρώπου στον άλλον(πχ πιστός φίλος, συζυγική πίστη κτλ). Η εκκλησία είναι η δομή, η οργάνωση, η γραφειοκρατεία της όλης υπόθεσης και έχει να κάνει με καταγραφή γεγονότων και τήρηση κανόνων και σε καμμία περίπτωση δεν αναφέρεται στην ουσία της όλης ιστορίας, δηλαδή αν υπάρχει θεός ή όχι.
2. Υποθέτω ότι αρχικά η βίβλος, το κοράνι και τα άλλα ιερά κείμενα αποτελούσαν πρακτικές οδηγίες για την καθημερινή διαβίωση των ανθρώπων και για την οργάνωση της κοινωνίας. Όταν μας λέει η γραφή να μην τρώμε το αίμα των ζώων τότε είναι προφανές ότι αυτό έχει σαν βάση την υγειινή και τις ασθένειες που μεταδίδονται με αυτόν τον τρόπο. Όταν μας λέει να μην επιθυμήσουμε την γυναίκα του πλησίον μας, είναι προφανές ότι έχει σαν στόχο την αποφυγή φονικών και σκοτωμών(αχ καλέ μισοφόρια, τι τραβάν για σας τ'αγόρια...)
3. Με την πάροδο των χρόνων όμως η εκκλησία απέκτησε άλλη χρησιμότητα. Έγινε ο πιο πετυχημένος τρόπος να προσαρτήσει και να διατηρήσει κανείς τις αποικίες του. Διαδίδοντας την θρησκεία του ο κάθε λαός διέδιδε και τον τρόπο ζωής του αλλά και την νοοτροπία του. Μία πλύση εγκεφάλου σα να λέμε. Έτσι οι ιερείς δεν ήταν πλέον οι σοφοί που βοηθούσαν τον κόσμο όταν δεν ήξερε τι να κάνει, αλλά όργανο επιβολής της τάξης. Κόντρα στους κατακτητές πας, κόντρα στο θεό όμως το σκέφτεσαι δυό φορές, έτσι δεν είναι?
4. Μετά ήρθε η επιστήμη και τάραξε τα νερά. Προερχόμαστε από τον πίθηκο, όλα ξεκίνησαν από το BigBang. Δεν ξέρω τι μας δημιούργησε,λένε οι επιστήμονες, αλλά ο θεός δεν ήτανε. Κλόνισε την μία πίστη(στον θεό) χωρίς να προσφέρει εναλλακτική λύση, Η αγωνία του ανθρώπινου νου μπροστά στο χάσμα της πίστης μεταμορφώνεται σε κραυγή. Τί είναι αλήθεια? Υπάρχει το μποζόνιο χίγκς και ,αν ναι, τί γαλήνη μπορεί να μας φέρει? Τί είναι σωστό πια και που θα στραφώ την ώρα της αμφιβολίας μου όταν λυγίζουν τα πόδια μου από την κούραση και όλοι με πιέζουν να αγοράσω κάτι?
5. Παράλληλα, οι παπάδες αποθρασύνθηκαν εντελώς. Ζούν από το τίποτα για το τίποτα, αδιαφορούν για το ποίμνιο και την μάχη που δίνουν οι πιστοί τους ενάντια στην επιστήμη. Με λιγδωμένες λέξεις χιλιοειπωμένες και ανούσιες από τη βαρεμάρα τους, με μισόλογα, υπεκφυγές και χωρίς να απαντούν σε τίποτα από όσα τους καταλογίζονται, πλουτίζουν και δεν τους νοιάζει τίποτα. Επαναλαμβάνουν τις πανάρχαιες σοφίες τους που είναι άχρηστες και επιζήμιες για τις σημερινές συνθήκες, και επιμένουν να ψέλνουν σε αρχαία ελληνικά, γιατί αν καταλάβει κανείς την πραγματική διδασκαλία του Χριστού θα τους πάρει με τις ντομάτες.
6. Και μένει ο άνθρωπος μόνος. Αν είναι νέος σκέφτεται ότι όλα είναι κοτσάνες και ότι εκείνος ξέρει μέσα του τί είναι σωστό και ότι πιστεύει στον θεό αλλά όχι στους παπάδες και διάφορα άλλα παρόμοια. Μερικοί πιο μοντέρνοι στρέφονται σε άλλες θρησκείες όπως ο βουδισμός που όμως εμένα μου φαίνεται σα να άλλαξε ο μανωλιός κι έβαλε τα ρούχα αλλιώς. Αν κάποιος έχει φάει κανα-δυό χαστούκια από τη ζωή δεν πιστεύει σε τίποτα. Αν είναι περασμένης ηλικίας εκτελεί τα θρησκευτικά του καθήκοντα από συνήθεια ή φόβο θανάτου. Αλλά και πάλι με την αμφιβολία να τον ενοχλεί στο πίσω μέρος του μυαλού.
7. Ο θεός μπορεί να υπάρχει μπορεί και όχι. δεν υπάρχουν αποδείξεις ούτε για το ένα ούτε για το άλλο. Το ίδιο και για τη μετα-θάνατο ζωή. Μπορεί ο Χριστός να υπήρξε, ή όχι και να ήταν όντως ο γιος του θεού. Μπορεί και να έχουν δίκιο οι επιστήμονες με τα αλαμπουρνέζικά τους και τους ανταγωνισμούς τους που κάθε μέρα αναπροσαρμόζουν τις θεωρίες τους.(τυπική φράση: "μέχρι πρόσφατα πιστεύαμε ότι ..... αλλά τα τελευταία στοιχεία από την έρευνα που διεξήχθη.....φαίνεται ότι......και μάλλον......")
8. Ίσως τελικά αυτό που μένει να πιστέψουμε είναι ο Άνθρωπος. Αυτός που με μία του λέξη μπορεί να μας στείλει στον παράδεισο ή την κόλαση. Αυτόν που μας κρίνει, μας δημιουργεί με τόσους τρόπους, μας τιμωρεί και μας ωθεί να είμαστε αρεστοί. Αυτόν που υπάρχει στα σίγουρα και βρίσκεται κοντά μας. Τον φίλο μας, το παιδί μας το σύντροφό μας και τον συγγενή μας. που τόσο έχει ανάγκη την πίστη μας, με τη μία έννοια ή με την άλλη ή και με τις δύο.
9. Πως το λέγανε οι παλιοί?Ο θεός και ο γείτονας..........

Έκτακτο Δελτίο

• Όλοι πλέον ξέρουμε για την αρνητική προσοχή. Είναι όταν ένα άτομο, μη μπορώντας να τραβήξει την προσοχή μας με τον καλό τρόπο, καταφεύγει στον κακό τρόπο. Αν είναι παιδί κάνει αταξίες, αν είναι μεγάλος αρχίζει να φωνάζει κι αν είναι γυναίκα αρχίζει τις υστερίες. Για αυτό και οι Άγγλοι λένε ότι αν δεν έχεις κάτι καλό να πεις τότε δεν πρέπει να λες τίποτα.
• Ανάλογα, όταν επισημαίνουμε την κακή συμπεριφορά μόνο αλλά περνάμε τις καλές στιγμές χωρίς να τις σχολιάσουμε, τότε αυτό εμμέσως αλλά σαφέστατα δίνει το μήνυμα ότι η κακή συμπεριφορά επιβραβεύεται, ενώ η καλή απλά περνά απαρατήρητη. Με αυτόν τον τρόπο όταν γκρινιάζουμε χωρίς ποτέ να είμαστε ευχαριστημένοι είναι σα να λέμε στους άλλους ότι η αρνητική προσοχή είναι και η μοναδική που πρόκειται να λάβουν από εμάς. Και φυσικά η αρνητική προσοχή είναι καλύτερη από τη μη-προσοχή.
• Έτσι, νομίζω ότι τα δελτία ειδήσεων θα έπρεπε να συμβάλουν στη μείωση εγκληματικότητας και της βίας δίνοντας δημοσιότητα σε θετικές εξελίξεις, περνώντας τις αρνητικές στα γρήγορα και χωρίς πολλή έμφαση. Πρίν αγανακτήσετε, δείτε ένα παράδειγμα.
• "Δέκα μέρες πέρασαν χωρίς συγκρούσεις στη Λωρίδα τις Γάζας. Οι κάτοικοι ανακουφισμένοι συνεχίζουν την προσπάθεια να ζήσουν φυσιολογικά. Στα δικά μας τώρα, χωρίς μεγάλες πυρκαγιές πέρασε το φετινό καλοκαίρι, ευτυχώς για όλους μας. Παρόλο που η Πυροσβεστική δεν είχε πάρει κανένα επιπλέον μέτρο, όσες εστίες προέκυψαν αντιμετωπίστηκαν επιτυχώς, χάρις στην έγκαιρη αντίδραση των κατοίκων της περιοχής . Η τιμή της βενζίνης είναι σταθερή τις τελευταίες οκτώ ημέρες, ενώ οι ελπίδες όλων αναπτερώθηκαν με τη μείωση των τιμών του πετρελαίου στη διεθνή αγορά. Στα αθλητικά τώρα, καταπληκτικό ποδόσφαιρο είδαμε στον αγώνα ΑΕΚ-Άνω Λιόσια(λέμε τώρα...) όπου δεν δόθηκε καμμία κάρτα και ο αγώνας έληξε ισόπαλος 0-0." Και πάει λέγοντας.
• Δεν ξέρω αν θα ήταν αποτελεσματικό, πάντως οπωσδήποτε θα είχε μεγαλύτερες τηλεθεάσεις και ακροαματικότητες, αφού ο μέσος ενήλικας ούτε σοκάρεται πλέον ούτε ενδιαφέρεται για δράματα και ακραίες ειδήσεις. Προσωπικά, μου σφίγγεται το στομάχι τόσο πολύ που έχω κόψει τις τηλεοπτικές ειδήσεις. Ενημερώνομαι αλλιώς.
• Ωραία δε θα ήτανε?

Γιατί

• Ψάχνοντας το διαδίκτυο για παιδικά που να μην περιέχουν βία, έπεσα πάνω στον παιδικό μου φίλο τον Παραμυθά. Η συγκίνηση ήταν μεγάλη και εκτός από τα βιντεάκια που βλέπουμε, έχει και τα κείμενά του που είναι πολύ ανθρώπινα και ζεστά. Ήταν το πρώτο μπλογκ που διάβασα. Το διάβασα όλο, ανάρτηση προς ανάρτηση και παρόλο που συχνά διαφωνώ με τις θεωρίες του, μου αρέσει το γεγονός ότι θέτει το μυαλό μου σε λειτουργία και με κάνει να σκέφτομαι. Τον Παραμυθά τον αγαπάω πολύ.
• Εκεί, κάπου μέσα στα σχόλια, συνάντησα τον azrael. Νομίζοντας ότι το ψευδώνυμο αυτό αναφέρεται σε ήρωα του Πράτσετ, τον έψαξα και αυτόν. Έχει χιούμορ, έχει άποψη, έχει στυλάκι πολύ ευχάριστο και παιδεία. Κόλλησα κι εκεί. Διάβασα όλες τις αναρτήσεις και ξεψάχνισα όλα τα λίνκ που βάζει. Με οδήγησε σε μερικά πολύ ενδιαφέροντα μπλογκ και για πολύ καιρο χρησιμοποιούσα το μπλογκ του ως αρχική σελίδα για να βρίσκω αυτά που ήθελα.
• Από τον azrael γνώρισα τον τζωτζίου. Πολύ καλός και αυτός. Κι αυτόν τον διάβασα από την αρχή ως το τέλος και επειδή είναι κι αυτός τρελός για τα παιδάκια του όπως κι εγώ με τα δικά μου, (και είναι και πρατσετάς) κόλλησα κι εκεί. Που-και-που μας βάζει και κανα ωραίο βιντεάκι και είναι γενικά είναι ευχάριστο μπλογκ, αν και κάπως σε πιο προσωπική μορφή.
• Ο επόμενος ήταν ο locus publicus, ο οποίος γράφει με εντελώς διαφορετικό ύφος. Πιο σοβαρός στις εκφράσεις του αλλά προκειται για άνθρωπο με πνεύμα και παιδεία. Πολύ διαφωτιστικά τα κείμενά του, αλλά χωρίς τους αφορισμούς και τις κατάρες και τις υπερβολές όσων εξίστανται με τα όσα γίνονται στη χώρα και τον κόσμο.Ωραίες αναλύσεις αλλά και προσωπικό ύφος με σαφή τη δική του άποψη και όμορφες περιγραφές.
• Από εκεί και πέρα άρχισε το τρελό ψάξιμο. Τα έψαξα όλα, πήγα παντού. Με προτίμηση σε όσα έχουν πιο προσωπικές απόψεις και χρειά πιο ανθρωποκεντρική, τελικά κατέληξα να αποφεύγω όσα ασχολούνται υπερβολικά με την επικαιρότητα γιατί όλα έχουν οργισμένο ύφος και το blogging για μένα είναι ψυχαγωγία και εκτόνωση. Έφτιαξα λοιπόν το δικό μου.
• Ο azrael με ενθάρρυνε με καλά σχόλια και απέκτησα κι άλλα στέκια. Μετά ήρθε και το καλό. O locus με έβαλε στα ιστολόγιά του! και λίγες μέρες μετά είδα και στο μετρητή "2 users on line". Αυτό είναι επικοινωνία.
• Έχω μεγάλη περιέργεια πως θα είναι ο καθένας από τους βλογοφίλους μου (ειδικά εκείνη η αγρικουλτούρα με έχει τρελάνει: είμαστε από το ίδιο μέρος και δεν έχω ακόμα καταλάβει ποιά είναι!) αλλά μου αρέσει και το μυστήριο. Ίσως αν γνωριστούμε από κοντά να αρχίσουν οι τριβές και όλες οι κοτσάνες που ακολουθούν την προσωπική επαφή. Ίσως είμαι υπερβολική. Ίσως σε λίγο καιρό να αλλάξω στάση. Θα δούμε....
• Ξυπνήσαν τα παιδούλια μου, πάω τώρα.

Πρωτοβρόχια

• Σήμερα είναι τα γενέθλιά μου ανασαιμιά. Αν κοιτάξεις το προφίλ μου, θα δεις ότι λέει πλέον 37. Για αυτό κι άργησα να σου απαντήσω.

• Τα τελευταία 10 χρόνια είμαι παντρεμένη με τον Δ. ενώ μέχρι πριν από 2 χρόνια υπήρξα καθηγήτρια αγγλικών. Ασχολήθηκα ερασιτεχνικά με το θέατρο, το ραδιόφωνο, τη μουσική, (όλοι οι εκπαιδευτικοί είναι ανήσυχες φύσεις) λίγα ταξίδια, πολλά βιβλία επί παντός επιστητού, πολλές βόλτες, πολλά ξενύχτια, πολλοί φίλοι που ήρθαν κι έφυγαν.Και πρόσφατα το blogging.

• Μου αρέσει να διαβάζω μόνη μου στο σπίτι, να κοιμάμαι στην παραλία, να ακούω μουσική όταν δουλεύω, να ακούω τις ιστορίες που λένε οι άνθρωποι, να ερμηνεύω τους στίχους των τραγουδιών όπως με βολεύει, να αναγνωρίζεται η δουλειά μου, να προγραμματίζω ότι είναι δυνατόν να προγραμματιστεί σε ετούτη τη ζωή και να φτιάχνω απίθανες συνταγές με ότι βρώ στο σπίτι.
• Αλλά αυτό που μου αρέσει πιο πολύ από όλα αυτά, είναι να αγγίζω αυτούς που αγαπάω.

Και μετά...

• .....ήρθε ο θάνατος. Κανείς δε μπορεί να ξέρει τι θα μπορούσε να είχαν απογίνει αν δεν ερχόταν ο θάνατος. Θα μπορούσαν να είχαν φτάσει ακόμα ψηλότερα, ή να ακολουθούσε η βαρεμάρα και η κούραση και η ρουτίνα. Όλα σκορπίστηκαν. Έμεινε η μνήμη, υποβοηθούμενη από φωτογραφίες και αγαπημένα αντικείμενα. Στην αρχή για να ξύνουν την πληγή του ξεριζωμού και αργότερα για να θυμίζουν ότι δεν ήταν όλα μάταια. Είχε υπάρξει. Είχε κάνει τη διαφορά, έστω και μικρή. Ο κόσμος είχε αλλάξει με αυτόν τον ερχομό και ξανα-άλλαξε με αυτόν τον χαμό .
• Τα λόγια που είχε πεί αντηχούσαν στα αυτιά τους, όταν κάτι τους ξυπνούσε γνώριμες καταστάσεις. Ήταν σίγουροι τί θα έκανε στη μία ή στην άλλη περίπτωση και πως καθόταν στο μπαλκόνι τις ζεστές βραδυές. Η στάση που κοιμόταν, ένα πειραχτικό γέλιο όταν μας έκανε νε γελάμε και το πώς χαιρόταν να κυκλοφορεί με γυμνά πόδια στα πατώματα.
• Δεν θα μαθαίνανε ποτέ τί άλλο θα έκανε, τί θα γινόταν στο τέλος.Ήξεραν ότι όσο ήταν εδώ η ζωή ήταν καλή. Ήξεραν ότι οι μνήμες ήταν καλές και ότι από αυτές θα αντλούσαν τη δύναμη να συνεχίσουν. Έτσι απλά.

Παιδιά

• Βλέποντας τον πιτσιρικά να ακολουθεί τα χνάρια του, ο πατέρας ένιωσε στην αρχή τρόμο από τη βεβαιότητα ότι αυτό το πλασματάκι θα περνούσε όλες αυτές τις απορρίψεις, τις ενοχές και τις τις απογοητεύσεις. Τις ξανα-έζησε ο ίδιος μία-μία όλες από την αρχή. Σιγά σιγά όμως ήρθαν και οι άλλες αναμνήσεις.
• Μαζί με τις πρωτόγνωρες ανακαλύψεις του παιδιού, θυμήθηκε τη συναρπαστική γλύκα της ανακάλυψης. Το πως νιώθεις τα πόδια ενός σκαθαριού να ανεβαίνει το μπράτσο σου, το πόσο ωραία ακούγεται ένα κουτάλι όταν το χτυπάς σε μία κατσαρόλα και πως νιώθεις τη λάσπη ανάμεσα στα δάχτυλα μέσα σε μία λακούβα του χωματόδρομου. Θα έρχονταν κι άλλες, πιο γλυκές και πιο παράξενες εκπλήξεις, το ήξερε καλά αυτό.
• Άρχισε να του δείχνει όλα αυτά που ήξερε. Σε κάθε βήμα ήταν δίπλα του, εξηγώντας του πως να μην τρώει τα μούτρα του όταν σκαρφαλώνει, πως και τι να προσέχει και πώς να φτιάχνει ζωάκια από πλαστελίνη. Μάντευε τις σκέψειςτου παιδιού, ήξερε την κάθε του κίνηση. Οι δύο τους είχαν γίνει ένα μυαλό. Συνεννοούνταν με τα μάτια, χαίρονταν μαζί και ζούσαν τα πάντα ο ένας μέσα από τον άλλον. Ήταν ίδιοι.
• Ανίσχυρος να κάνει αλλιώς, παρακολουθούσε το παιδί, τρέμοντας ότι τώρα θα γίνει το μοιραίο, τώρα φανεί η διαφορετικότητά του, τώρα θα αρχίσει η μοναξιά. Μερικές φορές σκεφτόταν να τον περιορίσει. Να του μάθει να είναι φρόνιμος μόνο, να ακολουθεί οδηγίες μόνο, να είναι ήσυχος μόνο. Κάποιες φορές του έλεγε "Κοίτα πως κάνουν όλοι. Κοίτα πως κάνουν τα άλλα παιδάκια". Όμως δεν μπορούσε. Δεν ήξερε πως να το κάνει. Ποτέ στη ζωή του δεν ένιωσε φυσιολογικός. Πως να το διδάξει λοιπόν ? Πως να σβήσει τα δικά του κουσούρια από τη μοίρα ενός παιδιού που δε φταίει σε τίποτα? Ήθελε να του μάθει πως να κάνει φίλους, αλλά πως? Πως στο διάολο θα ενταχθεί ο γιός ενός απροσάρμοστου?
• Δύο βαθιές ρυτίδες εμφανίστηκαν ανάμεσα στα φρύδια του. Έδειχνε πάντα σκυθρωπός και ήταν αλήθεια. Έσφιγγε το πλασματάκι στην αγκαλιά του και το νανούριζε, το πήγαινε στην παιδική χαρά και για μπάνιο στη θάλασσα. Όλα όσα έπρεπε να γίνουν. Συχνά, όταν δεν άντεχε άλλο, τον παρέδιδε σε εκείνη. Εκείνη πατούσε γερά στο έδαφος, εκείνη θα το βοηθούσε και θα το έβαζε σιγά-σιγά στην κανονική ζωή.
• Άρχισε να αναρωτιέται για όλα όσα είχε κάνει ως τώρα. Της το είπε. Τον κοίταξε με ανησυχία. Του είπε όλα όσα εκείνος ήξερε ότι θα του έλεγε. Του άρεσε που μπήκε στον κόπο να του τα ξαναπεί άλλη μία φορά, αλλά για πρώτη φορά δεν κατάφερε να τον γαληνέψει. Μετά ήρθε αυτό που έτρεμε: η ώρα του σχολείου. Δεν φοβόταν για τα μαθήματα ούτε για τις επιδόσεις. Για αυτά ήταν τόσο σίγουρος, όσο σίγουρος είχε υπάρξει χρόνια πρίν για τον εαυτό του. Αυτό που ξαναζούσε στους εφιάλτες του ήταν το συναίσθημα του να βλέπεις από μακριά τους άλλους να παίζουν παρέα κι εσύ να καθεσαι στη γωνιά κι ας είσαι ο καλύτερος. Να μην έχεις φίλους. Να μπορείς να κουνήσεις βουνά, να δώσεις ζωή σε ένα κομμάτι πηλό, να είσαι ικανός για το αδύνατον αλλά όχι για το υποχρεωτικό. Να είσαι απ'έξω.
• Ωστόσο την πρώτη μέρα του σχολείου, βρήκε τη δύναμη να δώσει τις ίδιες συμβουλές που ήξερε ότι θα έδινε ο οποιοσδήποτε γονιός στο παιδί του. Τον πήρε από το χέρι και περπάτησαν ως εκεί. Τον άφησε και έφυγε για πρώτη φορά. Τις πρώτες μέρες ήταν πολύ νωρίς για να φανεί οτιδήποτε. Όσο περνούσε ο καιρός ερευνούσε τα μάτια του παιδιού να δεί τα σημάδια. Τελικά βρήκε το κουράγιο να ρωτήσει τις δασκάλες. Ήταν ενθουσιασμένες. Το περίμενε και ήταν περήφανος. "Και πώς τα πάει με τα άλλα παιδάκια?" Μιά χαρά του είπανε. Πολύ ασαφές. Πάνω στη ώρα, άκουσε τις φωνίτσες από την αυλη "Ο-δυ-σσέ-ας! Ο-δυ-σσέ-ας!" . Απίστευτο!
• Ο Οδυσσέας ήταν ο αρχηγός της παρέας. Δεν μπορούσε να το καταλάβει. Πως είχε γίνει αυτό? Δεν είχε κάνει τίποτα για αυτό ούτε ήξερε να το αντιμετωπίσει. Μα δεν ήταν οι δύο τους ίδιοι? Σχεδόν απογοητεύτηκε. Ο Οδυσσέας παρέμεινε η ψυχή της παρέας μέχρι το τέλος της σχολικής του ζωής, κι ακόμα παραπέρα. Το αίσθημα που είχε σε όλη του τη ζωή ως τότε, ένα ακαθόριστο αίσθημα ότι κάτι δεν πάει καλά, άλλαξε. Αυτή τη φορά ένιωθε ότι κάτι είχε κάνει σωστά, αλλά δεν ήξερε τι. Της το είπε. Εκείνη του απάντησε "Εχεις γίνει τραμπολίνο".
• "Βρίσκεσαι κάτω για να τον βοηθήσεις να φτάσει ψηλά. Λυγίζεις όταν πιέζεσαι αλλά δε σπάς ποτέ. Όταν πέφτει τον ξανα-ανεβάζεις και είσαι σταθερός πάντα. " Δεν ξέρω για πόσο ακόμα, της απάντησε. " Υπάρχουν πολλά που δεν μπορείς να προβλέψεις όμως εσύ κατάφερες να του δώσεις κάτι που ποτέ δεν είχες. Την αγάπη του πατέρα".

Γονείς

• Γεννήθηκε τελευταίος από πέντε αδέρφια αλλά παρόλο που η οικογένεια είχε σχετική άνεση, σαν στερνοπαίδι δεν είχε όση προσοχή είχαν τα μεγαλύτερα αδέρφια του. Περνούσε πολλές ώρες κοιτώντας τα ζώα και τα πουλιά, ψάχνοντας σαύρες και σαλίγκαρους στους θάμνους και παίζοντας στην πλατεία και τις κατηφόρες του χωριού. Με μάτια ορθάνοιχτα έβλεπε τον κόσμο και τους ανθρώπους και όλο σκέφτονταν.
• Στο σχολείο ήταν πρώτος με άνεση. Του φαινόταν σα να τα ήξερε όλα από πρίν. Παρατηρούσε το δάσκαλο όπως άλλοτε κοιτούσε τα ζούδια κάτω από τις πέτρες. Ήταν καλός και στο σκαρφάλωμα και στο τρέξιμο και στο κατέβασμα του ποταμού με σχεδία και στο κυνήγι και σε όλα. Με τα μάτια πάντα ορθάνοιχτα κοιτούσε, έβλεπε, καταλάβαινε και προχωρούσε. Μερικές φορές το βλέμμα του γινότανε χαλαρό και ένιωθες ότι κοιτάει κάτι πίσω σου και οι κόρες των ματιών βαθαίνανε. Τότε ήξερες ότι από αυτά που είπες, κάτι του γέννησε μία ιδέα.
• Έγινε πανύψηλος και πανέμορφος νέος. Με χέρια τεράστια σαν κουπιά αλλά με τρομερή επιδεξιότητα στα δάχτυλα, μπορούσε να σηκώσει οποιοδήποτε βάρος αλλά και να λαξεύει μικρογραφίες σε κομματάκια ξύλου και να ζωγραφίζει ολοζώντανες φιγούρες στα τετράδιά του. Καλοσυνάτος και πάντα γελαστός, όλο βοηθούσε και σε όλα ήταν πρώτος. Δεν είχε όμως ούτε έναν φίλο.
• Τον αγαπούσαν όλοι αλλά ο ίδιος δεν έβρισκε ησυχία παρά μόνο όταν μόνος του τα βράδια δούλευε στα γλυπτά ή τις ζωγραφιές του. Έβγαινε με τους άλλους νέους και έπινε μαζί τους κρασί και μπύρα αλλά κατάλαβε σύντομα ότι οι άλλοι έπιναν για να νιώσουν όπως ένιωθε ο ίδιος ξεμέθυστος: παντοδύναμοι. Τους κοιτούσε και τους διάβαζε σα να ήταν παιδικά βιβλία. Οι έγνοιες τους και οι καημοί τους απλοί σαν τους ίδιους. Δεν τον καταλάβαιναν. Παρείσακτος όπως ένιωθε, ταίριαξε με τους άλλους παρείσακτους κι έτσι γνώρισε την ασφάλεια της άνευ όρων αποδοχής σε μία παρέα αχρείων και ανίκανων. Έμεινε μαζί τους και τους αγάπησε για την ειρήνη που του έφερναν στο μυαλό.
• Πέρασε σε δύο σχολές με ευκολία αλλά δεν ήταν αυτό που ήθελε. Έβγαλε το στρατιωτικό του και τη σχολή εμποροπλοιάρχων λες και πήγαινε περίπατο, ενώ παράλληλα ασχολούνταν με τις αγάπες του, ζωγραφική και γλυπτική. Πάντα μόνος, πάντα με το βλέμμα στις ιδέες του δεν είπε ποτέ όχι σε κανέναν ωστόσο πάντα έκανε το δικό του. Ακόμα και στο ναυτικό όταν του έβαζαν τις φωνές, με τα μάτια σταθερά μπροστά κοιτούσε και σκέφτονταν και καταλάβαινε.
• Ανέραστος ακόμα, και ενώ ήταν σίγουρος για την ομορφιά του, δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί και ο τελευταίος μέτριος χαιρόταν τον έρωτα ενώ ο ίδιος έμοιαζε να έχει πάνω του τον ανθρωποδιώχτη. Έψαχνε με αγωνία στα μάτια, παντού, οπουδήποτε, οπωσδήποτε.
• Με το αίσθημα ότι κάτι δεν είχε σκεφτεί και ότι κάτι έλειπε, βρήκε την πρώτη του δουλειά. Εκεί το μυαλό του έγινε εμπόδιο. Ξεχνούσε τι έπρεπε να κάνει γιατί του έρχονταν ιδέες. Ενώ περνούσε διορθώσεις σε κείμενα, ξαφνικά ξεπηδούσε ολοζώντανη από το μέσα μέρος των ματιών η εικόνα ενός καλύτερου πληκτρολόγιου. Έβγαζε φωτοτυπίες και σαν αστραπή τον κεραυνοβολούσε η εικόνα της ιδανικής διαρρύθμισης του γραφείου. Με το βλέμμα γεμάτο εικόνες και τις παλάμες με νωπή την ανάμνηση όσων θα σχεδίαζε το βράδυ κλειδωμένος στην κάμαρά του, έβγαινε να βρει τον έρωτα που δεν ερχόταν. Ξανά και ξανά και ξανά...
• Μετά από πολλές επιπλήξεις και πολλές αλλαγές επαγγελμάτων, αποφάσισε ότι έπρεπε να διαχειριστεί σοφώτερα τον εαυτό του. Κάποιος γιατρος του συνέστησε ένα χάπι που ενισχύει τη μνήμη επηρεάζοντας τις συνάψεις του εγκεφάλου. Αποφάσισε να το πάρει ελπίζοντας με αυτό να νιώσει έστω και για μία φορά, έστω και με τεχνητό τρόπο, φυσιολογικός. Δεν το κατάφερε. Προσπάθησε να χαλιναγωγήσει το μυαλό του με σημειώματα, με υπενθυμίσεις και πολλή πολλή οργάνωση. Αγόρασε καλά ρούχα και έκανε ότι κάνουν όλοι επίμονα, με αυτοθυσία και απίστευτη υπομονή. Τότε ήταν που κατάλαβε πόση δύναμη χρειάζεται για να κάνεις όχι το ακατόρθωτο, αλλά το καθημερινά ίδιο και αυτό που πρέπει.
• Μέχρι που την γνώρισε. Ήταν κοντή και ελαφρώς παχουλή. Τον κοίταξε και είδε τα σύννεφα μέσα στα μάτια του. Με σταθερό βλέμμα, σιγά και σταθερά γνωρίστηκαν. Μίλησαν πολλές ώρες για πολλά θέματα. Δεν συμφωνούσαν σε όλα, αλλά ακλόνητοι και οι δύο αναμετριονταν μέχρι που τη φίλησε. Τον άφησε με απόλαυση να την πάει όπου εκείνος ήθελε. Αυτός ήταν ευγνώμων. Τον είδε και δεν τον φοβήθηκε. Τον είδε και τον δέχτηκε όπως ήταν και δέχτηκε όλα αυτά που είχε να της προσφέρει. Παντρεύτηκαν.
• Για πολύ καιρό εκείνη ήταν η άγκυρά του με την πραγματικότητα. Του θύμιζε τί έπρεπε να κάνει, τον αγκάλιαζε όταν όλα του φαίνονταν μαύρα και μαζί του κάθονταν τα βράδια όταν εκείνος είχε έμπνευση. Εκείνος έκανε τη ζωή της όμορφη. Ανέχθηκε τη μαγειρική της την ταξίδευε με τις αφηγήσεις του και το βράδυ αργά έκαναν αρένα το κρεβάτι τους. Μετά ήρθαν τα παιδιά.
• Στην αρχή ξετρελάθηκε. Τα πλασματάκια αυτά έγιναν η νέα του έμπνευση και αφιέρωσε αμέτρητες ώρες και ιδέες για να τα προσέχει, για να τα έχουν όλα. Ήταν σίγουρος και ένιωθε δύναμη και βεβαιότητα για το τι είναι σωστό. Θα τους τα έδινε όλα. Θα είχαν μία φυσιολογική ζωή, με έναν φυσιολογικό μπαμπά και μία φυσιολογική μαμά. Μία μέρα τάιζε τον μεγάλο λέγοντάς του ένα παραμυθάκι για ζωάκια της ζούγκλας, όταν είδε το παιδί να χάνεται στις σκέψεις του. Αναγνώρισε το βλέμμα που βαθαίνει και τη συννεφιά στα μάτια.
• Αμέσως του ήρθε όλη η ζωή του εμπρός στα μάτια του. Όλη η αγωνία και η μοναξιά και η φυγή από τον εαυτό και η πάλη με τον εαυτό. Έχασε τον κόσμο από τα πόδια του. Τώρα?

Captain's Log: Stardate 010908

• Όπως κάνουν και όλοι οι άλλοι, έτσι και εγώ θα παραθέσω έναν απολογισμό του Αύγουστου και του καλοκαιριού που ακόμα δεν τελείωσε.

• Κατ'αρχάς, ενώ μέχρι πέρυσι σαν καθηγήτρια αγγλικών τα καλοκαίρια μου ήταν ξεκούραστα και οικογενειακά, φέτος πέρασα πολύ καιρο δουλεύοντας, αν και το yachting είναι η απολαυστικότερη δουλειά που μπορεί να κάνει κανείς.

• Οι άνθρωποι που συναντάς, κυρίως βορειο-ευρωπαίοι σε εμάς, είναι χαλαροί και ευδιάθετοι για τον απλούστατο λόγο ότι ξεκινούν τις διακοπές τους στην ελλάδα. Οι περισσότεροι είναι χαμογελαστοί και συνεργάσιμοι, ενώ ακόμα και οι πιο ιδιότροποι τελικά έμειναν ευχαριστημένοι από την δική μου καλή διάθεση (και το άριστο base service που είχαμε χάρις σε κάποιους καλο-επιλεγμένους συνεργάτες).

• Τα άπταιστα αγγλικά μου "μέτρησαν" περισσότερο από ότι περίμενα και αρκετοί πελάτες προτίμησαν εμάς για αυτόν το λόγο, παρόλο που κάποιες από τις υπηρεσίες που διαθέτουμε υπάρχουν και αλλού.

• Γνώρισα πολλούς ενδιαφέροντες άνθρωπους, είδα πως είναι να δουλεύεις με το έτερόν σου ήμισι, και μου χρησίμευσε απίστευτα η εμπειρία μου από το σχολείο στο να καταλαβαίνω τους άνθρωπους και να τους αντιμετωπίζω με επιτυχία. Συμπέρασμα: οι άνθρωποι δεν μεγαλώνουν, απλά ψηλώνουν. Φυσικά έχω πολλά ακόμα να μάθω......

• Έκανα ότι μπορούσα και άκουσα πολλά ευχαριστώ, τα περισσότερα για μικρά πράγματα όπως να συστήσω ένα καλό εστιατόριο ή να χαρίσω έναν χάρτη (είχα βγάλει φωτοτυπίες από χάρτη της πόλης και τους έδινα σε όποιον το χρειαζόταν: οικονομία και εξυπηρέτηση).

• Θα ήθελα να είχα κάνει περισσότερα μπάνια με τα παιδάκια μου αλλά δεν μπορεί κανείς να τα έχει όλα. Βέβαια τα πήγαμε βόλτες με το σκάφος, πράγμα που το λατρεύουν, τους κάναμε άλλα χατήρια και παρά την κούραση περάσαμε αρκετό χρόνο μαζί τους.

• Για κάποιον ανεξιχνίαστο λόγο, κόλλησα με τους ABBA και μάλιστα με το πιο χαζοχαρούμενο τραγούδι τους το I have a dream. Και φυσικά να μην ξεχάσω το ολ τάιμ κλάσικ Vous le vouz.Έφτασα στο σημείο να βρίσκω φιλοσοφημένα νοήματα στους στίχους και να ακούω το best-of ξανά και ξανά όλη μέρα, όπως έκανα στα νιάτα μου με τη ροκ.Τρελλά γλέντια.

• Διέγραψα το βλογάκι μου σε στιγμή πίεσης και παραφροσύνης και το μετάνιωσα όσο δε λέγεται. Για να έρθω στα ίσα μου πέρασα αρκετές νύχτες μπροστά στο πισί, χάνοντας πολύτιμο ύπνο. Κάποιοι από τους φίλους βλόγγερς είπαν ότι θα περνούσαν τις διακοπές τους στο Ιόνιο. Αυτό μου φάνηκε μαγικό. Σκεφτόμουν ότι μπορεί κάπου να υπάρχει ένας λόκους ή ένας αζραέλ ή ένας άραβας και ξαφνικά, σαν την αλεπού του μικρού πρίγκηπα, γέμισε το Ιόνιο φίλους. Το πορτοκαλί που ως τώρα ήταν απλά ένα αλλο χρώμα, έγινε ξαφνικά ένας εν δυνάμει φίλος. Σκέφτηκα να επιδιώξω συνάντηση αλλά τελικά απέρριψα την ιδέα αυτή γιατί άλλο το ένα και άλλο το άλλο. Μου αρέσει που "ακούμε" ο ένας τον άλλον κρίνοντας όσα "λέμε" με βάση αυτά και όχι άλλα υποκειμενικά κριτήρια(ύφος, φωνή, χαρακτηριστικά προσώπου, φυσιογνωμία) που μπορεί να κάμψουν την κρίση μας όταν μιλάμε σε κάποιον πρόσωπο με πρόσωπο.

• Είδα πολλούς παλλιούς φίλους. Τόσο παλιούς που ένιωσα σα να βλέπω φάντασμα. Σε μία περίπτωση ένιωσα απογοήτευση γιατί η φίλη αυτή είχε απώτερο συμφέρον το οποίο έδειξε με τον πιο αγενή τρόπο και δεν μπήκε καν στον κόπο να τηρήσει κάποια στοιχειώδη προσχήματα.

• Πέρασα μέσα στον Αύγουστο μία ξεγυρισμένη κατάθλιψη, ίσως λόγω υπέρμετρης κούρασης, την οποία ξεπέρασα με την βοήθεια του Δ. (το έτερον ήμισι) και φυσικά με μουσικοθεραπεία (ΑΒΒΑ και πάλι ΑΒΒΑ). Επίσης βοήθησε το γεγονός ότι κάθε βράδυ έβλεπα τα δύο αυτά πλασματάκια να κοιμούνται χαμογελώντας στο ύπνο τους και ένιωθα ότι όλα θα πάνε καλά.

• Άκουσα πολλούς να παραπονιούνται ότι ο πιο βρώμικος λαός είναι οι άγγλοι ή οι σουηδοί αλλά σαν τους έλληνες δεν είναι κανείς. Έχουμε τα πιο βρώμικα πεζοδρόμια, τους πιο βρώμικους δημόσιους χώρους και ακόμα καπνίζουμε στις υπηρεσίες.

• Από το πουθενά και εν μέσω τουριστικής περιόδου προέκυψε μετακόμιση. Λόγω προβλημάτων υγείας ο ιδιοκτήτης ήθελε να μένει δίπλα στην κόρη του, τη γειτόνισσά μας. Κατανοητόν αλλά καθολου βολικόν. Την Παρασκευή μετακομίσαμε στο διαμέρισμα του 1ου ορόφου της ίδιας πολυκατοικίας που ως εκ θαύματος ξενοικιάστηκε ακριβώς όταν το χρειαστήκαμε. Κύριε Κοέλιο το σύμπαν όντως συνομωτεί μερικές φορές αλλά δεν είμαι σίγουρη για πιο σκοπό.

• Πολλά τα σχέδια για το επόμενο καλοκαίρι, πολλά τα συμπεράσματα από το προηγούμενο και πολλές μα πάρα πολλές ιδέες για έρευνα και υλοποίηση. Ένας δημιουργικός και παραγωγικός χειμώνας νομίζω ότι θα είναι ο φετινός.

• Ευχηθείτε μου τύχη!