Ο Δανείσας, του Δανείσαντος

• Όταν απευθύνεσαι σε μία τράπεζα, πολύ σπάνια παίρνεις μετρητά στο χέρι. Αν υποθέσουμε ότι ζητάς δάνειο, τα χρήματα δεν τα βλέπεις, παρά μόνο ένα νούμερο στο βιβλιάριο ή τον υπολογιστή σου, αν διαθέτεις. Αυτό συμβαίνει διότι τα χρήματα δεν υπάρχουν.
• Υπάρχουν, βέβαια, αλλά όχι με την έννοια που αντιλαμβάνεται ο μέσος εγώ. Αυτό που υπάρχει είναι η ιδέα του χρήματος, κάτι σαν αυτό που λέμε ο "αέρας" του χρήματος. Ωστόσο, αυτό που δίνεις όταν πάς να πληρώσεις τη δόση, είναι χειροπιαστό και πολύ θα ήθελες να το ξοδέψεις αλλιώς. Σου δίνει η τράπεζα κάτι φανταστικό και σου παίρνει κάτι πραγματικό δηλαδή το αποτέλεσμα της δουλειάς σου: καλό το κόλπο, θα γίνω κι εγώ τράπεζα! Όταν εσύ δανείζεσαι με τόκο τόσο τα εκατό, η τράπεζα ούτε σου δίνει χαρτονομίσματα στο χέρι, ούτε έχει να σου τα δώσει, και για του λόγου το αληθές, εάν αποφασίσουν όλοι οι καταθέτες να σηκώσουν όλα χρήματα από όλες τις τράπεζες, τότε θα καταρρεύσει το σύστημα γιατί απλούστατα δεν υπάρχει πουθενά τέτοιο απόθεμα. Για αυτό ακόμα δεν έχει έρθει το τέλος, διότι εάν γίνει, θα πέσουν όλοι οι γίγαντες. Το θέμα δεν είναι ότι δεν υπάρχει αντιστοιχία χρήματος-χρυσού, αλλά ότι έχει από καιρό βιαστεί η αντιστοιχία χρήματος παραγωγής, δηλαδή το χρήμα που θα έπρεπε να υπάρχει για να αγοράσουμε όλα όσα παράγονται είναι αδιανόητα λιγότερο από αυτό που υπάρχει, όμως εμείς συνεχίζουμε να έχουμε αγοραστική δύναμη γιατι πληρώνουμε σε αέρα, δηλαδή σε άυλο χρήμα που δεν αντιστοιχεί σε τίποτα, σαν μία Μονόπολη. Το επόμενο βήμα θα ήταν να τυπώνει το κάθε κράτος όσα χρήματα γουστάρει για να αγοράζει ότι γουστάρει.
• Άρα, οι τράπεζες μας κρατάνε στη χούφτα χρησιμοποιώντας κοπανιστό αέρα.
• Αυτό δεν είναι απαραιτήτως κακό, γιατί με τέτοιο χρήμα μπόρεσε και ο μη- πλούσιος να χτίσει ένα σπιτάκι, να στήσει μία επιχείρηση για να βγεί από τη μιζέρια, για να μη ζεί σε καλύβα. Σπιτάκι ο φτωχός? Έπαυλη ο μικρομεσαίος. Έπαυλη ο μικρομεσαίος? Παλάτι ο ευκατάστατος. Κρατίδιο ο μεγιστάνας. Έτσι πραγματοποιήθηκαν πολλά από τα όνειρα του ανθρώπου και μεγαλούργησε η επιστήμη.
• Και όλοι είναι ευχαριστημένοι.
• Υπάρχει όμως και η πραγματικότητα, η οποία είναι ανελαστική, δυστυχώς, παρά τις προσπάθειες της επιστήμης.
• Και είμαστε εδώ, στο σημείο όπου τα κράτη είναι δέσμια των τραπεζών, οι οποίες δεν διαχειρίζονται χρήματα αλλά πόντους, όπως τα σουπερμάρκετ: με 30 πόντους και αγορές άνω των 100 ευρώ παίρνεις δώρο έναν αναπτυξιακό αποχυμωτή, που είναι πολύ απαραίτητος και θα πεθάνεις χωρίς αυτόν.
• Θα ήταν επιθυμητό να σταματήσει αυτό? Να επιστρέψουμε στην προηγούμενη κατάσταση, αποτάσσοντας την ευδαιμονία που ακολούθησε την ασυδοσία? Θέλει να θυσιάσει ο φτωχός αλλά και ο πλούσιος αυτά που έχει? Κανείς δεν το θέλει, φυσικά, και για αυτό προσπαθούν όλοι να βρούνε λύση, για να συνεχίσουν τα πράγματα όπως είναι αλλά μετριάζοντας τις συνέπειες.
• Ίσως, για πρώτη φορά να είναι τόσο σημαντικός ο φτωχός, διότι αν δεν πληρώσει τα χρέη του θα κλείσουν πολλά ακόμα μαγαζιά.
• Εάν ανήκετε στους θερμόαιμους, επαναστάτες, αντιδραστικούς τύπους που θέλουν να πάνε κόντρα στο κατεστημένο, μη σπάτε άλλα τζάμια, μη ρίχνετε γκαζάκια και μολότωφ γιατί έτσι αυξάνετε την κατανάλωση(ασφαλιστικές, μαστόρια, πρώτες ύλες...) και ενισχύετε αυτό που θέλετε (μάλλον) να πολεμήσετε. Μην ψηφίσετε ούτε τσίπρα, ούτε παπαρήγα γιατί κι αυτοί αέρα πουλάνε και με αέρα κάνουνε τους διανοούμενους, όπως όλοι. Απλά, μην πάρετε δάνειο και έαν πήρατε, μην το πληρώσετε. Δεν χρειάζεστε αυτοκίνητο, δεν χρειάζεστε στερεοφωνικό, δεν χρειάζεστε υπολογιστή ούτε τρείς ντουλάπες ρούχα ανά άτομο. Ας τα πάρει η τράπεζα, να δούμε τι θα τα κάνει, όπως έγινε στην αμερική...Αν τα χρειάζεστε, κάντε την πάπια όπως πάντα.

Εξηγήσεις

• Απλά, είναι μία εκκρεμότητα.
• Πριν από μερικές αναρτήσεις, είχα προειδοποιήσει ότι θα χαθώ, και από τότε ανεβάζω μία ανάρτηση ημερησίως. Δεν ήταν ασυνέπεια.
• Θα παρατηρήσατε όσοι από εσάς έχετε μετρητήρια, ότι έκοψα τις επισκέψεις, ότι τα σχόλιά μου είναι πιο σπάνια από το χιόνι στην Πρέβεζα (αυτό σημαίνει πραγματικά πολύ σπάνια) και ότι στα δικά σας σχόλια οι απαντήσεις είναι ενδεχομένως απογοητευτικές. Ζητώ συγγνώμη και ελπίζω να μη με παρεξηγήσετε. Απλά τον καιρό ετούτο, επειδή δεν υπάρχει γυναικείο καφενείο (κι αν υπήρχε θα λέγαμε για γκόμενους και χτενίσματα) το έκανα το βλογάκι αυτό που ήτανε εξαρχής, δηλαδή σωψυχοβγάλτη. Υποθέτω όλοι λίγο πολύ το ίδιο κάνουμε, αδειάζουμε ότι γεμίζαμε όλη μέρα.
• Αν ρίξεις μέσα στο αχνιστό χαμομήλι μία στάλα σάουθερν κόμφορτ, κάνεις πιο γαλήνιο ύπνο.
• Η εικόνα της προηγούμενης ανάρτησης, δουλεμένη λίγο ακόμα είναι καλύτερη.

Το σύνδρομο της γκρινιάρας γκόμενας

• Σε κάθε παρέα υπάρχει από μία. Δεν της αρέσει τίποτα και κανένας, στο κάθε τι υπάρχει ένα εγγενές σφάλμα, όλοι είναι ανεπαρκείς. Στην πρώτη επαφή με μία γκρινιάρα γκόμενα, ίσως έχει κάποιος την εντύπωση ότι εκείνη είναι καλύτερη, ότι ξέρει περισσότερα, ότι έχει επίπεδο ότι είναι κλάσσυ, και αναζητά να την ικανοποιήσει, να πάρει την έγκρισή της. Πολλοί άντρες πέφτουν σε ετούτη την παγίδα, και πολλές γυναίκες την αντιπαθούν γιατί με αυτό το ηλιθιωδώς εύκολο κόλπο πιάνουν πολλές φορές τους καλύτερους άντρες, χωρίς εκείνοι να το πάρουν καν χαμπάρι. Βέβαια, συχνά, μετά τον αρχικό ενθουσιασμό έρχεται η συνειδητοποίηση και ο κορεσμός αφού γίνεται πλέον προφανές ότι δεν υπάρχει τέλος στις ιδιοτροπίες της.
• Φυσικά, είναι πολλοί και οι άντρες που πάσχουν από αυτό το σύνδρομο.
• Το σύνδρομο αυτό δεν έχει σχέση με το μορφωτικό επίπεδο του πάσχοντα, ούτε με την ευφυΐα του, ούτε με τις ικανότητές του, μπορεί δε να εμφανίζεται και στην πολιτική, ως τακτική εκνευρισμού του αντίπαλου, από καταρρέουσες αντιπολιτεύσεις.
• Όντως, μία αντιπολίτευση που δεν έχει τίποτα να πεί παρά μόνο κυνοτυπίες, βρίσκει αυτόν τον τρόπο να κερδίσει πόντους δημοτικότητας, στοχεύοντας στην αντίδραση και στο αίσθημα συμφέροντος έστω και μίας μικρής μερίδας του λαού.
• Βασικά, φανερώνει ότι δεν υπάρχουν επιχειρήματα, και ότι η παράταξη αυτή που ασκεί τέτοιου είδους αντιπολίτευση δεν έχει μελετήσει τίποτα σε βάθος.
• Τέτοιου είδους αντιπολίτευση ασκούν το τελευταίο διάστημα (και όχι μόνο) όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης. Εκτός από το κκε, που μία ζωή όλο τα ίδια παντελάκη μου τα ίδια παντελή μου, τώρα έχουμε και τα δύο καινούρια φρούτα, τον καρατζατέτοιο και τον τσιπραλέξη, που δεν δείχνουν να ξέρουν για ποιό πράγμα μιλάμε.
• Μα ειδικά για το κκε, που όπως έχετε καταλάβει καθόλου δεν χωνεύω, δεν έχω ακούσει να έχει υποβάλλει καμμία πρόταση αξιοπρεπή ή αξιοποιήσιμη. Ακόμα και στο φορολογικό, που από ότι καταλαβαίνω με το ξερό μου το κεφάλι, μάλλον δίκαιο φαίνεται για πρώτη φορά στα χρονικά, ακόμα και εκεί έχει αντίρρηση. Ε, μα...έλεος!
• Στα μέρη μου, όταν μιλάμε για διαφωνία, εννοούμε ότι δεν μου αρέσει αυτό που λές διότι έχω κάτι πολύ καλύτερο στο μυαλό μου. Κάτι in the lines of:
• Σκοπεύω να κάνω αυτό.- Δε νομίζω να πετύχει γιατί αν το κάνεις τότε μάλλον θα έχει εκείνη την ανεπιθύμητη παρενέργεια. -Θα το αντιμετωπίσω με εκείνο το μέτρο. -Θα ήταν καλύτερο, αντί να κάνεις αυτό και αυτό, να κάνεις εκείνο και εκείνο για αποφύγεις ετούτο και ετούτο....κοκ
• Πάει πολύς καιρός από τότε που άκουσα πολιτικό λόγο ουσιαστικού περιεχομένου.
• Ούτε η σαμαρωμένη δεξιά δείχνει να έχει προτάσεις, τουλάχιστον όχι καλύτερες από αυτές του μπαρμπαγιώργου, πράγμα που με εκνευρίζει και αυτό, γιατί θα ήθελα να υπάρχει δυναμικό, να υπάρχει κάτι άλλο να ψηφίσεις στις επόμενες εκλογές. Δεν τον συμπαθώ ιδιαίτερα, δείχνει όμως ότι ο τρίτος ο μακρύτερος (όπως λέει και ο πρκλς) είναι τελικά η μόνη λογική επιλογή. Σιχαίνομαι την έλλειψη εναλλακτικών.
• Αφού δεν έχετε κάτι καλύτερο να πείτε, δώστε τη ρημάδα τη συναίνεση, να προχωρήσουν οι υποθέσεις και, αν ανησυχείτε για το τί θα γίνει αν όλα πάνε κατά διαόλου, μην ανησυχείτε καθόλου. Θα σας το πω εγώ. Αν όλα πάνε κατά διαόλου, τίποτα δεν θα έχει σημασία.

Συνεχίζοντας...

• ...βλέπουμε τα ωφέλη του κομμουνισμού. Μέχρι εκείνη την εποχή ο απλός άνθρωπος δεν είχε κανένα όπλο στα χέρια του, ήταν ανίσχυρος, υποχείριο και πληβείος, παρίας σα να λέμε. Ξαφνικά είδε ότι κάποιος πήρε το μέρος του, κάποιος αναγνώρισε την αξία του και ότι είχε δύναμη. Ως εκεί καλά. Όπως η νέα μαγείρισσα που μόλις ανακάλυψε την πάπρικα τη βάζει και στις φακές, όμως, κάνει το λάθος ο απλός πολίτης να θεωρήσει ότι ο κομμουνισμός είναι η απάντηση σε όλα τα προβλήματα, ότι είναι πανάκεια και φιλοσοφική λίθος. Υπάρχουν πολλά θέματα που δεν λύνονται που μένουν μισο-μελετημένα (τι θράσος έχω, θε μου!), οι συσχετισμοί δυνάμεων περισσότερο θεωρητικοί, λιγότερο εμπεριστατωμένοι. Αποτυχία.
• Αναζητώντας την ζώνη της Χρυσομαλλούσας, όπου η ισορροπία ανάμεσα στα συστήματα είναι, όπως όλα δείχνουν, η καλύτερη και πιο ανθρωπίνως εφαρμόσιμη λύση, οι ηγέτες δοκιμάζουν την ίδια συνταγή με διαφορετικές παραλλαγές: περισσότερη κρατική παρέμβαση εδώ, μία πρέζα φιλελευθερισμός εκεί, και στου κασίδη το κεφάλι προσπαθούνε να μάθουνε πως είναι δυνατόν και να είναι ικανοποιημένος ο πολίτης, και η κρατική μηχανή να δουλεύει ρολόι, και η παραγωγικότητα να αναπτύσσεται, και ο ανταγωνισμός να τείνει προς τη δημιουργική, κοινωνικά ωφέλιμη επιχείρηση και όχι προς τα καταστροφικά μονοπώλια, και να μη στεναχωρήσουμε τους προαιώνιους δεινόσαυρους, και να διατηρήσουμε το περιβάλλον. Όπως όλα δείχνουν, η ανθρωπότης θα χρειαστεί πολύ καιρό ακόμα για να φτάσει στην ιδανική κοινωνία.
• Λίγο-λίγο, με διορθώσεις και προσαρμογές, το ένα σύστημα μεταλλάσσεται σε κάποιο άλλο, ίσως και με πισωγυρίσματα και ανατροπές ορισμένες φορές, αλλά οπωσδήποτε με ανοδική πορεία. Ακόμα και οι επαναστάσεις, ποτέ δεν άλλαξαν εξ ολοκλήρου τα συστήματα αλλά ανέτρεψαν επιλεκτικά κάποιες από τις συνθήκες των παλαιών συστημάτων. Με μονάδα μέτρησης το χρήμα, με γνώμονα την εξέλιξη των σχέσεων και των επιρροών η κοινωνία συνεχίζει να αναζητά το ιδανικό, ενώ παράλληλα πρέπει να φροντίσει και να μην πεθάνουμε από πείνα, ούτε να αλληλοσκοτωθούμε για τον εγωισμό μας στο άμεσο μέλλον.
• Μέχρι τότε, δεν νομίζω ότι είναι καλή ιδέα να βασίζει ο οποιοσδήποτε την πολιτική του στο φιλότιμο ή την ευγενή φύση των ατόμων, όχι γιατί δεν υπάρχουν φιλότιμα ευγενή άτομα, αλλά γιατί υπάρχουν και από τα άλλα, και μάλιστα τα καθάρματα είναι πιο αποτελεσματικά στη δουλειά τους. Μέχρι να λύσει τα υπαρξιακά του ο φιλοσοφημένος διανοούμενος, μέχρι να αποφασίσει ο νόμιμος αν είναι πολίτικαλλυ κορρέκτ να επιβάλλει το ένα ή το άλλο θέσπισμα, το κάθαρμα έχει ήδη αποψιλώσει δυο-τρία δάση στην καθισιά του, έχει φάει πεντέξι περιουσίες από κάποιες ανίδεες γιαγιούλες, έχει πάρει στο λαιμό του εκατομμύρια ζωές από ένα βρωμο-εμβόλιο που δεν έχει δοκιμαστεί ούτε καν στο εργαστήριο, ή από αυτά που ρίχνει στο ποτάμι καθημερινά ή από τις ουσίες με τις οποίες ψεκάζει τα αγγούρια για να μεγαλώσουν σε ένα βράδυ αντί για είκοσι ημέρες, και έχει την ευχέρεια να το κάνει γιατί κανένας δεν τον ελέγχει...
• Ποιός υποστηρικτής ποιανού σύστηματος λοιπόν μπορεί να ισχυριστεί ότι έχει την απάντηση σε όλα αυτά? Ταυτόχρονα?
• Μόλις μπήκε ένα σπουργίτι από την μπαλκονόπορτα και τσιμπάει ψίχουλα από το πρωινό! Ωχ, κι άλλο!

Αστικός μύθος: Ο Μυθικός Αστός

• Με αφορμή το κείμενο, εξαιρετικό πραγματικά, που βρήκα στον πρωινό μπλογκοπερίπατο, ένα σωρό σκέψεις κατέκλυσαν το μυαλό μου, από την πρώτη παράγραφο κιόλας. Ωστόσο, συνέχισα την ανάγνωση και δεν το μετάνοιωσα.
• Είναι καταπληκτικό το πόσο ο νους με το παραμικρό ερέθισμα, απογειώνεται σε υψίπεδα, ξεχνώντας το αρχικό ερέθισμα, ξεχνώντας την πραγματικότητα, την αληθινή ζωή. Φαντάζεται ο νους στο όνειρό του πως άραγε θα ήτανε καλύτερα και μετά οργίζεται με την επαναφορά του στο έδαφος, επειδή συνειδητοποιεί ότι η αλήθεια είναι το χώμα και ο ιδρώτας.
• Όπως ο κλασσικός κουμουνιστής.
• Ας μην αρχίσουμε τη φιλολογία περί βιωσιμότητας του κομμουνισμού και άλλα τέτοια, αλλά ας δούμε τι συμβαίνει τώρα, εδώ στην πραγματικότητα.
• Ο κομμουνισμός, πέρα από τις διαφοροποιήσεις, κατά βάση είναι ακόμα ένα ολοκληρωτικό καθεστώς, και ως τέτοιο δεν το υποστηρίζω, καταλαβαίνω όμως τους λόγους για τους οποίους όσοι ανήκουν σε αυτή την ιδεολογική ομάδα πιστεύουν σε αυτόν. Ας μην μπούμε σε λεπτομέρειες, αν και ο πειρασμός είναι μεγάλος. Ας δούμε καλύτερα, πως ζεί ένας κομμουνιστής. Ας παρατηρήσουμε τις συνήθειές του και τον τρόπο που αλληλεπιδρά με το περιβάλλον του, ώστε να σχηματίσουμε μία εικόνα για το τί είναι κομμουνιστής και τι διαφορά έχει από τους υπόλοιπους.
• Έχει μία δουλειά, μία οικογένεια, αγοράζει ότι χρειάζεται από τα καταστήματα και ψάχνει θέση για παρκάρισμα όπως όλοι. Χαίρεται όταν έχει περισσότερα χρήματα γιατί με αυτά μπορεί να κάνει ότι επιθυμεί, λυπάται όταν έχει λίγα γιατί αναγκάζεται να περιοριστεί. Αντίθετα με το αναμενόμενο, ο κουκουές μπορεί να είναι και ευκατάστατος, ή ακόμα και πλούσιος, να απολαμβάνει πολυτέλειες και να έχει κύρος. Να πηγαίνει στην εκκλησία, να περνάει τα Χριστούγεννα και το Πάσχα με τον χριστιανικό τρόπο. Αυτά είναι κόντρα στην ιδεολογική βάση, για αυτό οι φτωχοί ακροαριστεροί αισθάνονται πιο κοντά στο πραγματικό νόημα του κουμμουνισμού και φυσικά, αυτοί είναι που έχουν κάτι να κερδίσουν αν κάποτε έρθει ο κομμουνισμός. Ωστόσο, ακόμα και αυτοί, ζούνε εντός του παρόντος συστήματος, άρα δεν έχουν και πολλές εναλλακτικές.
• Ή μάλλον έχουν. Μπορούν, αν θέλουν, να κάνουν πράξη τα όσα πιστεύουν. Εκτός από το ακραίο, δηλαδή να πάνε σε μία απομακρυσμένη περιοχή σαν τους μορμόνους να ιδρύσουν τη δική τους κοινότητα, μπορούν να αποποιηθούν τα πλούτη τους, ή να τα διαθέσουν στην υπηρεσία της κοινωνίας και να διαχειριστούν την υπεραξία τους κατά τα ιδεολογικά πρότυπα της κοσμοθεωρίας τους. Φυσικά, κανένας δεν το έχει κάνει.
• Πού είναι λοιπόν ο πραγματικός κουκουές? Πώς τον ξεχωρίζεις από τους ψεύτικους ή από τους άλλους πολίτες διαφορετικής νοοτροπίας? Είναι δυνατή η ύπαρξη ενός τέτοιου πλάσματος, εκτός από το επίπεδο της φαντασίας? Ποιό είναι το νόημα του να δηλώνεις το ένα ή το άλλο, εφόσον τη ζωή σου τη ζείς αλλιώς? Άρα, είναι φανερό ότι, με βάση την πρακτική εμπειρία, δεν υπάρχει πραγματικός κομμουνιστής, αλλά μόνο ο κατά φαντασίαν κομμουνιστής και, στην καλύτερη περίπτωση που εκτιμώ και περισσότερο, ο εν δυνάμει κομμουνιστής, ο κομμουνιστής που βρίσκεται σε λανθάνουσα κατάσταση και περιμένει τις κατάλληλες συνθήκες για να ανθίσει, με ελάχιστες πιθανότητες κατά τη γνώμη μου.
• Κουκούλα? Γιατί να φορέσεις κουκούλα αν δεν έχεις κάτι κακό κατά νου? Η χρήση της κουκούλας φανερώνει πρόθεση, δηλαδή ότι ο φορών κουκούλα έχει την πρόθεση να κάνει κάτι ακραίο και θέλει να αποφύγει το νόμο, όπως ο ληστής τραπεζών. Όταν ρίχνεις μία πέτρα στον αστυνομικό που σε τουλούμιασε, τότε ίσως και να δεχτούμε σαν ελαφρυντικό ότι το έκανες από αγανάκτηση και εν βρασμώ ψυχής. Αν φοράς κουκούλα, τότε έχεις σκοπό να κάνεις κακό.
• Τα σχόλια στο κείμενο εκείνο, είναι πολύ ενδιαφέροντα. Πολύ ωραίο μπλογκ γενικά.
• Υστερόγραφο: ο καλύτερος λόγος να μη φορέσει κανείς κουκούλα, είναι γιατί πλέον μπορεί να τον περάσουν για μπάτσο...
• Ίσως είναι πιο καλό να πηγαίνουν με στολές στις πορείες, οπότε θα δούμε το εξής παράδοξο, κουκουλοφόρους να δέρνουν και να συλλαμβάνουν ένστολους...