Το Καλό Να Λέγεται

• Κυκλοφορεί μία ασθένεια στα μπλογκ που λέγεται "αποκαλυψίαση". Το προφίλ ενός αποκαλυψισιακού έχει ώς εξής: Μέχρι κάποιο σημείο ήταν ιδιώτης, υπό την έννοια ότι το μόνο για το οποίο είχε εμπεριστατωμένη άποψη ήταν το άμεσα κοντινό του περιβάλλον και το δικό του συμφέρον. Κάποια στιγμή, είτε μέσω του blogging είτε δια άλλου ερεθίσματος, ξαφνικά ανοίγουν τα μάτια του και βλέπει το φως. Γίνονται αδικίες, στον κόσμο υπάρχει ο πόνος και οι καλοί δεν νικούν πάντα. Τότε αγανακτεί και θέλει να φωνάξει, να πει σε όλους αυτό που ανακάλυψε. Με το γνωστό σε όλους CopyPaste και χωρίς να καταβάλει καμμία άλλη προσωπική εργασία όπως να διασταυρώσει αυτά που αντιγράφει, παπαγαλίζει με στεντόρεια φωνή για να τραβήξει την προσοχή.
• Ενίοτε ο αποκαλυψισιακός έχει λέγειν και εκφραστικότητα τέτοια που να του φέρει αναγνώστες και επισκεψιμότητα, οπότε σε αυτή την περίπτωση περνάει στο επόμενο στάδιο, αυτό του "σύνδρομου του σωτήρα" ή σε κάποιες άλλες περιπτώσεις, το σύνδρομο του ψωνίσματος, κατά το οποίο ο αποκαλυψισιακός ψωνίζεται με την επισκεψιμότητα και νομίζει ότι έγινε ο νέος Larry King. Κοινό γνώρισμα σε όλους τους πάσχοντες είναι η ψευδαίσθηση ότι με την αποκάλυψη και μόνο ενός γεγονότος θα συνταράξουν το Πανελλήνιο δίνοντας έναυσμα για κοινωνικές αλλαγές και ριζοσπαστικές μεταρρυθμίσεις, το οποίο με τη σειρά του οδηγεί αναπόφευκτα σε απογοήτευση, περισσότερη οργή και ακόμα "συνταρακτικότερες" αποκαλύψεις, ένας φαύλος κύκλος που συνήθως γίνεται αντιληπτός από τους ίδιους μόνο, ενίοτε δε πυροδοτεί άπειρα πανομοιότυπα spam στα γραμματοκιβώτια αθώων παραληπτών που καμμία όρεξη δεν έχουν να διαβάζουν το ίδιο άρθρο από εκατό διαφορετικούς αποκαλυψισιακούς, μιας και η πρόσβαση σε διαδικτυακές εφημερίδες είναι κάτι που απολαμβάνει ο πάσα εις κοινός θνητός(όχι μόνο οι αποκαλυψίες-ψευδορεπόρτερ).
• Η αλήθεια όμως είναι άλλη.
• Ο άνθρωπος είναι ον αγελαίο και μιμητικό. Ακολουθεί την αγέλη και μιμείται αυτό που κάνουν όλοι. Αυτό είναι μέρος της μαθησιακής διαδικασίας και χάρη σε αυτές τις δύο ιδιότητες, ακολουθώντας και μιμούμενοι, μαθαίνουμε να μιλάμε, να περπατάμε, την αλφαβήτα, όλα όσα μαθαίνει ένας άνθρωπος στη ζωή του. Σαν ενήλικες διατηρούμε αυτές τις δύο ιδιότητες. Ακολουθούμε τις μόδες, μιμούμαστε πρότυπα και υιοθετούμε στη συμπεριφορά μας αυτό που κάνουν και οι άλλοι. Αυτό είναι κάτι που δεν ελέγχεται. Όσοι νομίζουν ότι δεν ακολουθούν το κοπάδι, απλά ακολουθούν κάποιο άλλο κοπάδι, συνήθως μικρότερο.
• Βλέποντας λοιπόν τις ειδήσεις ή διαβάζοντας τα άρθρα των αποκαλυψισιακών τα οποία επικεντρώνονται στην δυσάρεστη πλευρά της πραγματικότητας, ο μέσος άνθρωπος μένει με την εσφαλμένη εντύπωση ότι όλοι έτσι κάνουν. Όλοι είναι ανήθικοι, όλοι είναι παραβάτες, όλοι είναι σκάρτοι. Ασυναίσθητα, υιοθετούμε αυτή την συμπεριφορά, ακολουθούμε αυτό το παράδειγμα.
• Σημειώνεται λοιπόν το εξής παράδοξο. Όσο τα δελτία ειδήσεων και οι αποκαλυψισιακοί βροντοφωνάζουν για τη διαφθορά και τα χάλια του κόσμου και τα ξεσπάσματα της βίας, τόσο αυτά αυξάνουν σε αριθμό γιατί περισσότεροι άνθρωποι τα βλέπουν και φυσικά τα μιμούνται. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το επεισόδιο της "Εργαζόμενης Γυναίκας" με την Ελένη Ράντου που ο άντρας της λήστεψε ΑΤΜ τράπεζας. Από τότε ακούμε σε καθημερινή βάση σχεδόν και από ένα τέτοιο περιστατικό, μέχρι και τώρα. Είναι σα να δίνουμε μαθήματα κατ'οίκον.
• Τη στιγμή που ο άνθρωπος έχει χαλαρώσει και όλες οι άμυνές του είναι απενεργοποιημένες, μέσα στο ίδιο του το σπίτι, γίνεται μία λεπτομερής αναπαράσταση των εγκλημάτων, μία πραγματική πλύση εγκεφάλου: έτσι πυροβολούμε, έτσι βιάζουμε, έτσι εξαπατούμε, έτσι ληστεύουμε, με αυτόν τον τρόπο ξεγελάμε την ασφάλεια και σκοτώνουμε τους συμμαθητές μας, τόσο εύκολα.
• Το έγκλημα και η βία δεν είναι καινούριες εφευρέσεις. Ούτε η ανηθικότητα ούτε ο πόλεμος, ούτε τα σκάνδαλα ούτε οι ασχήμιες της ανθρώπινης διαστροφής . Το αστυνομικό δελτίο δεν αποτελεί είδηση.
• Αγαπητέ αποκαλυψισιακέ, άλλος είναι ο τρόπος να αλλάξει ο κόσμος. Αν είσαι ή θέλεις να γίνεις δημοσιογράφος, τότε περισσότερα θα προσφέρεις αναμεταδίδοντας θετικές ειδήσεις. Ψάχνοντας θα δείς ότι είναι πολύ περισσότερες από ότι νόμιζες. Μία θετική και σωστή συμπεριφορά που τονίζεται στο δελτίο ειδήσεων συστηματικά, που επαναλαμβάνεται καθημερινά σε κάποιο σήριαλ, ενθαρρύνει τους απλούς ανθρώπους να κάνουν το σωστό, τους δίνει κουράγιο να αγωνιστούν μέρα με τη μέρα(τόσοι άνθρωποι βρήκαν δουλειά σήμερα αντί για πόσοι την έχασαν πχ ή η μείωση των τροχαίων σε κάποια οδό συγκριτικά με πέρυσι: είναι αλήθεια, συμβαίνει!).
• Αντί να καταρρακώνουμε την ψυχολογία του απλού ανθρώπου και στο τέλος να έχουμε ένα αντιπαραγωγικό σύνολο, απρόθυμο να συνεργαστεί και απείθαρχο, μπορούμε να έχουμε ανθρώπινο δυναμικό με όρεξη για δουλειά και τελικά, μακροπρόθεσμα, μία καλύτερη κοινωνία.
• Για αυτό είναι απαραίτητο οι ηγέτες και οι αρχηγοί να είναι "τέλειοι", γιατί αν δεν είναι θετικά πρότυπα τότε θα είναι αρνητικά πρότυπα.
• Για αυτό, πρέπει κάποιος να τιμωρηθεί. Κάποιος πρέπει να πληρώσει τη νύφη για να μπορέσει πάλι ο έλληνας να ξαναπιστέψει στην Ελλάδα και να βάλει τα δυνατά του. Δεν ξέρω ποιός θα είναι αυτός. Ο Χριστοφοράκος, ο Κορκονέας, ένας από τους άγιους πατέρες των παγκάριων, ή όλοι αυτοί μαζί. Κάποιος πρέπει να μπεί στη φυλακή για καλό της κυβέρνησης, για καλό της ελλάδας και του έλληνα.
• Για να έχουμε κάτι καλό να πούμε.

Διαβαθμίσεις του φυσιολογικού και ο Παραμορφωτικός καθρέφτης του Βολέματος

• Για πόσο καιρό μπορούσε να συνεχιστεί αυτό? Ήταν μαθηματικά βέβαιο ότι θα συνέβαινε κάποια στιγμή αλλά οι άνθρωποι τείνουμε να θεωρούμε αιώνιο αυτό που έχουμε συνηθίσει.
• Το κινητό, το ιστιοφόρο, τα αυτοκίνητα πάνω από ορισμένα κυβικά και όλες οι μηχανές αποτελούν είδος πολυτελείας. Δεν τα χρειαζόμαστε. Μπορούμε να ζήσουμε και μάλιστα πολύ καλύτερα χωρίς αυτά. Μα, αν δεν φορολογήσεις το σκάφος και τη μηχανή σαν τεκμήριο, τότε τι θα φορολογήσεις? Τον πασατέμπο? Και αφού από μόνοι μας δεν πειθαρχούμε, τότε πίπτει ράβδος. Περιοριστικά μέτρα. Κατασταλτικά μέτρα. Αποδείξαμε ότι σαν έλληνες, μπορεί να έχουμε φιλότιμο αλλά όχι πατριωτισμό ούτε ηθική. Κάναμε κομπίνες για να απολαύσουμε αυτά τα πράγματα και κλέψαμε δημόσιο χρήμα. Αξίζουμε αυτά τα μέτρα.
• Για εμένα τα μέτρα είναι σωστά. Αφού δεν έχεις από μόνος σου το φιλότιμο να διαδηλώσεις χωρίς να καταστρέψεις ιστορικά μνημεία, πάρε ένα κατασταλτικό νόμο "κουκούλα".
• Αφού βάζεις το παιδί σου στο δημόσιο να τρώει τα λεφτά του δημοσίου χωρίς να κάνει τίποτα, πάρε ασφάλιση χωρίς ασφάλιση τώρα. Γιατί ο άχρηστος που θα σε στείλει στα θυμαράκια λόγω ανικανότητας, μπορεί κάλλιστα να είναι και ο γιός σου.
• Αφού απεργείς πάνω στην ώρα που υποφέρει ο άλλος κι ας έχεις ένα σωρό προνόμια, πάρε ένα εργασιακό να'χεις για τις επόμενες γενιές.
• Εγώ ψηφίζω Μέτρα. Βόλεμα τέλος κύριοι.

Ανοιχτή Πρόσκληση

• Καταρχάς, να ξεκαθαρίσουμε κάτι: το βλογάκι αυτό ξεκίνησε και συνέχισε την πορεία του σαν σωψυχοβγάλτης, υπό την έννοια ότι βγάζω τα σώψυχά μου. Κάποια στιγμή σκέφτηκα να βάλω και καναδυό λινκ σχετικά με την επιχείρησή μας, αλλά σύντομα άλλαξα γνώμη, για δύο λόγους. Πρώτον, δεν ήθελα να σκέφτομαι με άγχος κάτι που το ξεκίνησα ως διασκέδαση και ,δεύτερον, δεν υπάρχει νόημα: είναι ανόητο. Έτσι λοιπόν θα συνεχίσω την παρούσα ανάρτηση με την εξής προειδοποίηση-πρόσκληση: είστε όλοι ευπρόσδεκτοι στην Πρέβεζα και πραγματικά θα ήθελα να σας γνωρίσω από κοντά. Κάποτε είχα κάποιες ανασφάλειες σε αυτό το θέμα, αλλά η περιέργεια είναι πλέον μεγαλύτερη. Σας προσκαλώ λοιπόν όλους, όποτε βρεθείτε από τα μέρη μας να βρεθούμε και να καταναλώσουμε το οινοπνευματώδες της αρεσκείας του ο καθείς, υπό τον όρο να μην ενοικιάσει κανείς σας σκάφος. Όχι πια σκάφη, μόνο φίλοι.
• Στο προκείμενο λοιπόν.
• Το τελευταίο διάστημα, παλεύουμε να στήσουμε το νέο site μας. Ένα από τα αδέρφια μου, αυτός που είχε κάνει στην Ισπανία πέρυσι, προσφέρθηκε να μας βοηθήσει. Το θέμα είναι ότι το δικό μας είναι το πρώτο site που κατασκευάζει και εμείς στοιχειώδεις μόνο γνώσεις κατέχουμε, με αποτέλεσμα να πάει μακρυά η βαλίτσα. Οι τρείς μας λοιπόν, ο σύζυξ, ο αδερφός μου και εγώ, καθήσαμε μερόνυχτα ολόκληρα να στοιχειοθετούμε, να αποφασίζουμε για το ποιά φωτο θα μπεί που, τι θα λέει και πως θα παρουσιάζεται το κάθε κείμενο, τα χρώματα, και, και, και....Ξέρετε τώρα.
• Ο Δημήτρης και ο Άρης κάθονταν ο καθένας μπροστά σε μία οθόνη και έκαναν τα τεχνικά ενώ εγώ ήμουν η μούσα-αλογόμυγα και τους τσινούσα να συνεχίσουν όταν κουράζονταν, τους υπενθύμιζα τα λάθη τους, τους διόρθωνα ειρωνικά όταν έκαναν κοτσάνες και μόλις πήγαιναν να χαλαρώσουνε λιγάκι τους άγχωνα με τις φωνές μου για να μην ξεχνιούνται. Όταν έβλεπα ότι ήτανε έτοιμοι να κοιμηθούν πάνω στα πληκτρολόγια, αναλάμβανα δράση, κάνοντας τρομερές γκάφες και ατσαλιές ώστε να τους δώσω επιπλέον κίνητρο να επιστρέψουν στην εργασία τους με μεγαλύτερη ζέση. Επίσης έφτιαχνα καφέδες, παράγγελνα πίτσες και πιττόγυρα, έπλενα τα ποτήρια που στοιβάζονταν στο νεροχύτη και άνοιγα το παράθυρο να αεριστεί λιγάκι το μέρος. Όπως καταλαβαίνετε, αν δεν ήμουν εγώ, τίποτα δεν θα γινότανε!
• Μετά από όλα αυτά λοιπόν, I proudly present τον καρπό της δουλειάς μας, ένα σχεδόν κυριολεκτικά χειροποίητο site, σε δοκιμαστική μορφή ακόμα. Θαυμάστε: Stamatis Yachting

Μέχρι Δακρύων

• Λοιπόν, λίγο ήθελα να καβαλήσω το καλάμι και τελικά ήρθε η ώρα.
• Θα μπορούσα να πώ ότι τα μεγάλα μυαλά συναντώνται.
• Θα μπορούσα να πω ότι το πασοκ βρίσκεται κοντά στον έλληνα πολίτη.
• Θα μπορούσα να πω ότι κάποιος από τους αναγνώστες μου κάθεται πολυ ψηλά.
• Αντί Αυτού ακόμα γελάω.
• ΟΥχαχαχαχαχαχαχαχαχα!

Το έλυσα ΚΑΙ αυτό.

• Όπως ξέρετε όσοι παρακολουθείτε καιρό ετούτο εδώ το βλογάκι, ξέρετε ότι είναι να μη σκεφτώ κάτι. Άπαξ και τεθεί ένα ζήτημα, το βασανίζω μέχρι τελικής πτώσεως, είτε δικής μου είτε καποιανού άλλου. Έτσι και με τούτα δω τα μάρμαρα.
• Το ζήτημα είναι απλούν. Να πουληθεί το δικαίωμα εκμετάλλευσης του μουσείου στη μεγάλη βρετανία. Όπως με το λιμάνι του Πειραιά που το νοικιάσαμε στους κινέζους.
• Με αυτόν τον τρόπο οι βρετανοί έχουν λόγο και συμφέρον να τα επιστρέψουν, κλείνουμε και καμμιά τρύπα (χρωστάμε και της μιχαλούς) και πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι δικά μας θα΄ναι, μιας και με τη λήξη της μίσθωσης (ας το αφήσουμε έτσι αυτό) τα μάρμαρα σιγά μην τα ξαναδώσουμε.
• Χώρια τη δημοσιότητα που θα δοθεί και θα προσελκύσει περισσότερους ακόμα επισκέπτες στο ολοκληρωμένο πλέον υπερ-μουσείο.
• Αν δεν έχετε βάλει τις φωνές ήδη, ρίχτε ελεύθερα στα σχόλια.
• Σκεφτείτε επίσης το εξής. Οι βρετανοί είναι πιο καλοί στην οργάνωση και τα διαδικαστικά. Θα κρατήσουν τις υπηρεσίες σε υψηλό επίπεδο, οπότε περισσότεροι επισκέπτες θα μείνουν περισσότερο ευχαριστημένοι. Κι έτσι, μπορεί τα έσοδα από τα σουβενίρ και τα εισιτήρια να πάνε σε αγγλικές τσέπες, αλλά ο τουρίστας βγαίνοντας από το μουσείο, θα πάει σε ελληνικά εστιατόρια, ελληνικά ξενοδοχεία και ελληνικά μαγαζιά, τα οποία λόγω ύφεσης θα είναι και φθηνότερα.
• Και αφαιρείται πλέον το επιχείρημα της ελλιπούς συντήρησης. Θα την κάνουν οι άγγλοι, αφού είναι τόσο μάγκες πια!

Σκέφτομαι τα Αρχαία

Αν τα Ελληνικά μάρμαρα επιστρέψουν στην Ακρόπολη, τότε ίσως αυτό αποτελέσει αφορμή και προηγούμενο για να διεκδικήσουν κι άλλοι λαοί αντικείμενά τους που βρίσκονται σε μουσεία που δεν θα έπρεπε. Ένας σκελετός δεινόσαυρου, πχ που ανακαλύφθηκε στην Κίνα, γιατί να βρίσκεται στη Νέα Υόρκη? Φυσικά και υπάρχουν θέματα όπως η ύπαρξη υποδομών στις πατρίδες των αρχαιοτήτων και η μελέτη των αντικειμένων, αλλά σίγουρα οι επιστήμονες-μελετητές ούτως ή άλλως έχουν τα συχνά ταξίδια στο πρόγραμμά τους. Ή όχι? δεν ξέρω. Επίσης δεν γνωρίζω αν έχει γίνει τόσο μεγάλη μετακίνηση από άλλο μνημείο. Ίσως από την Αίγυπτο.

Στο μπαλκόνι εχτές

Ο γαλανός μου, παρατηρώντας τις σαπουνόφουσκες που φυσούσαμε και τις έπαιρνε ο αέρας, μου είπε ότι είναι όμορφες σαν εμένα. Μου σπάει η καρδιά...

Η ουσία

• Ας υποθέσουμε ότι κάποιος καλλιεργεί μήλα. Βρίσκει ένα που δείχνει πιο λαχταριστό, θρονιασμένο, καθώς λάμπει με τη δροσιά ανάμεσα στα καταπράσινα φύλλα στο φως του πρωινού ήλιου, και το κρατάει για τον εαυτό του.
• Πηγαίνοντας σπίτι το αφήνει στο τραπέζι. Το μήλο είναι κόκκινο και, από τη μία μεριά που δεν το έβλεπε αρκετά ο ήλιος, λιγάκι κίτρινο. Πλυμένο, πλέον, και στεγνωμένο.
• Όταν μαζεύεται η οικογένεια, μετά το γεύμα, ρωτάει αν το θέλει κανείς. Όσοι κάθονται από τη μία μεριά το βλέπουν κόκκινο ενώ οι απέναντι το βλέπουν λιγάκι κίτρινο. Όσοι χόρτασαν και βλέπουν την κόκκινη μεριά λένε "Εντάξει, ας το φάω" ενώ όσοι κόκκινοι δεν χόρτασαν σκέφτονται "Χριστούλη μου! Το θέλω". Όσοι βλέπουν την κίτρινη μεριά και χόρτασαν λένε "Άστο, δεν πειράζει" ενώ οι κίτρινοι που ακόμα πεινούν λένε "Μωρέ φέρτο εδώ, κι ας έχει λίγο κιτρινάκι!".
• Ο πατέρας αγρότης που το έφερε δεν περίμενε κάτι τέτοιο. Για εκείνον φαντάζει στα μάτια του όπως το πρωτοείδε, με τις δροσοσταλίδες και τις ηλιαχτίδες. Πως μπορεί κάποιος να μην βλέπει την απλή αλήθεια των χυμών του?
• Ο γιός με τις καλλιτεχνικές τάσεις κοιτώντας το βλέπει έναν καμβά ενώ η μητέρα βλέπει μηλόπιττες και κομπόστες ή και μοτίβα για το κέντημα.
• Η μικρή κόρη, χορτάτη, προτιμάει ένα κέρινο που ταιριάζει όμορφα στο κομοδίνο δίπλα από το κρεβάτι της.
• Ο πατέρας, βλέποντας πως όλοι το σκέφτονται, κάνει πως απλώνει το χέρι μήπως με αυτόν τον τρόπο τους κάνει να το επιθυμήσουν περισσότερο, αλλά καθώς οι άλλοι τελικά δεν δείχνουν καμμία συγκίνηση, τρώει το μισό και το αφήνει μισοδαγκωμένο, απογοητευμένος.
• Το μήλο με τις ημέρες χαλάει και μυρίζει. Μαζεύονται ζουζούνια ενοχλητικά γύρω του και όλοι το αποφεύγουν, ούτε να το ρίξουν στα σκουπίδια δεν θέλουν. Τελικά η μητέρα κάνει να το πετάξει. Ο πατέρας τότε το παίρνει από τα χέρια της και το πηγαίνει έξω, στο χωράφι. Με την εικόνα του φρέσκου μήλου ζωντανή από τη μέσα μεριά του μυαλού του το φυτεύει σε μία άδεια μεριά του χωραφιού. Εκεί ο καρπός συνέχισε να λυώνει τρέφοντας τα πλάσματα που ζούν στο χώμα, που οργώνουν το έδαφος κάνοντάς το μαύρο κι αφράτο. Κάποτε άλλες μηλιές φύτρωσαν στο αφράτο χώμα, με πολλά μήλα, ενώ το κέρινο είχε από καιρό καταλήξει σκονισμένο και αγνοημένο σε κάποιο πατάρι, κι έπειτα στα σκουπίδια.

Τουλιπούλα η Τουλιπίτσα

• Άνοιξε τα βλέφαρά της με ένα μμμ και σηκώθηκε. Πήγε στην κουζίνα για πρωινό, αλλά ανοίγοντας το ψυγείο θυμήθηκε: τη δίαιτα. Και νηστεία. Όχι ρε γαμώτι μου... ωχ πάλι βλαστήμησα, καθόλου πρέπον, πιπέρι! Πιπέρι? Για όνομα του θεού, πόσο πίσω! Καλύτερα να βρω κάτι άλλο να λέω.
• Έφαγε το λιτοδίαιτο πρωινό της και έφυγε. Στο κατάστημα ειδών υγιεινής της είπαν ότι αυτό που ζητούσε δεν υπήρχε. Πήγε σε άλλο. Και σε άλλο. Μα πουθενά? Αστο διάολο πια!....ωχ....ταμπάσκο, Πίτσα!!! Τελικά βρήκε έναν τεχνίτη που ήταν διατεθειμένος με μια πατέντα να στολίσει με πραγματικά κοχύλια και αστερίες τον μπιντέ. Ώρα για μεσημεριανό.
• Στο σπίτι έφτιαξε πίττα γύρο.
• Με πίττα ολικής αλέσεως, τζατζίκι σόγιας, μπιφτέκι σόγιας, πασπαλισμένο με φύτρο σταριού και βιολογική ντομάτα. Το βράδυ το πρόγραμμα είχε αστακό. Ο πάτερ, μετά από εκτενή και επίμονη ανάκριση δέχθηκε ότι είναι νηστίσιμος...
• Ώρα για χαλάρωση. Αλλά ....τηλέφωνο!
• Από τη δουλειά. Τι να θέλουν πάλι? Άργησα? Μα για αύριο δεν ήτανε?.. Όχι πάλι ρε πούσ.....Τσίλι, Πίτσα! Γρήγορα! Αχ, αυτό το παλτό δεν ταιριάζει, για κάτσε....
• Στη δουλειά μία από τα ίδια. Μα δε βαρέθηκαν να φωνάζουν μια ζωή? Δηλαδή , έλεος! Ωραίος ο Λαζόπουλος...Ωχ, πάλι αφαιρέθηκα, για να δω τι έχουμε εδώ.....Μμμμ, ναι, Αντωνία, ξέρεις τι κάνουμε σε αυτή την περίπτωση? Ορίστε, θα σας εξυπηρετήσει η Αντωνία. Παρακαλώ. Πάει κι αυτό...!
• Βαριέμαι...Κανείς δεν κάνει κουβέντα. Τόσο σκυθρωποί, αναρωτιέμαι το γιατί, η ζωή είναι τόσο ωραία! Ας δώσω μία νότα χαράς. Θα στολίσω το γραφείο με μοτίβα από άνθη αμυγδαλιάς! Πάω να το προτείνω!
• Γαμώτ.... τσίλι κον κάρνε Πίτσα! Μόλις πάω σπίτι να θυμηθώ να το ψάξω λίγο ακόμα. Επαναλαμβάνομαι. Τα άνθη αμυγδαλιάς ήταν καλή ιδέα αλλά τι να περιμένεις.... Τεσπά, δεν έχω τι να κάνω. Πάω σπίτι.
• Απολέπιση στο πρόσωπο, στα χέρια, στο λαιμό. Στα πόδια, στον αγκώνα και στο στήθος. Μετά ενυδάτωση και νυχτικό. Νούμερο XXL. Ευτυχώς ο προμηθευτής είναι εχέμυθος. Ήθελα να'ξερα, από τον αέρα τα παίρνω τα κιλά? 107 αλλά με αυτή τη δίαιτα θα βρώ τον εαυτό μου. Τον έχω χάσει από το γυμνάσιο. Να και μια καλή ταινία. Πως τη λένε να δεις.....πως την είπε ο Τάκης? Το θυμήθηκα. Χαλουμινάτι!
• Την παίρνει ο ύπνος μπροστά στην τηλεόραση. Με ένα μπουκάλι κόκκινο κρασί, οικολογικό, μόνη με σατεν νυχτικό και εσώρουχα.
• Αφιερωμένο στη Μαρία που ποτέ δεν κατάλαβε τίποτα.

Ο εκνευριστικά καλός σύντροφος

• Ο εκνευριστικά καλός σύντροφος είναι αυτός ή αυτή που δεν έχεις τίποτα να του προσάψεις. Με προθυμία και αυτοθυσία θα πραγματοποιήσει κάθε σου επιθυμία. Θα κάνει ότι είναι σωστό, θα πει αυτό ακριβώς που ξέρει ότι περιμένεις να ακούσεις με τον τρόπο που θέλεις να το ακούσεις. Θα τα κάνει όλα σωστά και όπως πρέπει. Πολύ σπάνια όμως θα κάνει κάτι από μόνος του.
• Ο λόγος που γίνεται εκνευριστικός είναι ότι νιώθεις πως δεν υπάρχει συναίσθημα σε ότι κάνει. Νιώθεις ότι όλα αυτά, δεν τα κάνει από αγάπη αλλά από αίσθηση καθήκοντος. Σαν ένα ρομπότ που κάνει ότι του λες και τίποτα παραπάνω. Και αυτό σε τρελαίνει αν είσαι γυναίκα και σε οδηγεί σε άλλα λημέρια αν είσαι άντρας. Ή και γυναίκα. Σε κάνει να νιώθεις όχι σαν άνθρωπος με αδυναμίες και αισθήματα αλλά σαν κλινική περίπτωση που αντιμετωπίζεται με κάτι που θα αποστηθίσει από το βιβλίο.
• Συχνά, με νηφαλιότητα και ψυχραιμία θα σου εξηγήσει γιατί παραφέρεσαι και γιατί έχεις άδικο να νιώθεις έτσι απαριθμώντας κάθε περίσταση και κάθε φορά που έχει συμβεί κάτι που να αποδεικνύει το δίκιο του. Μερικές δε φορές, θα γίνει και "οσιομάρτυρας" και θα πει (ή θα εννοεί με τον τόνο του) κοίτα εγώ τι έκανα για εσένα! Αν μάλιστα συμπληρώσει "και πως μου το ανταποδίδεις εσύ" τότε είναι που θες να του χτυπήσεις το κεφάλι στον τοίχο και, αφού δεν επιτρέπεται , χτυπάς το δικό σου.
• Με τη λέξη "σύντροφος" μπορεί να εννοούμε τον ερωτικό μας σύντροφο ή και τον φίλο μας. Δεν έχει σημασία. Ένας τέτοιος άνθρωπος φέρεται με τον ίδιο τρόπο σε όλες τις συναναστροφές του.
• Το κακό είναι ότι δεν υπάρχει γιατρειά. Δεν ξέρει γιατί παραπονιέσαι, δεν ξέρει να φερθεί με άλλο τρόπο. Έτσι είναι.
• Μπορείς να το αποδεχθείς, και απλά να του ζητάς το κάθε τι. Μπορείς και να παραιτηθείς και απλά να μην περιμένεις τίποτα και όπου βγεί, δηλαδή στην απογοήτευση. Το μόνο που ίσως σε κρατήσει ζωντανό αν τύχει κάτι τέτοιο είναι ότι οι άνθρωποι αυτοί έχουν αισθήματα και ο τρόπος να τα εξωτερικεύσουν είναι αυτός. Ίσως και να είναι λιγάκι ευθυνόφοβοι, δηλαδή όσο κι αν σε αγαπούν, να φοβούνται μην τους ρίξεις το φταίξιμο για κάτι που θα πάει στραβά. Εκνευριστικό και αυτό.
• Υ.Γ. Η εικόνα είναι δικό μου σκαρίφημα στο fireworks. Για να το χρησιμοποιήσετε σώστε το με άλλη μορφή καλύτερα.

Χλιαρολουσία

Ο θρίαμβος αναβάλλεται επ'αορίστω.

• Μπανανία χωρίς μπανάνες πού ξανακούστηκε?
• Θα είμαστε για πάντα ο σκουπιδότοπος της ευρώπης.
• Μετά τους οικονομικούς και πολιτικούς μετανάστες, η ελλάδα θα εξάγει και ηθικούς μετανάστες .
• Ο λόγος που η αποχή δεν ήταν μεγαλύτερη είναι ότι μερικές γιαγιάδες το είδαν σαν ευκαιρία για βόλτα.
• Η πωςτηλένε παχεία ξανθιά της νδ είπε δημοσίως στο mega ότι οι ψηφοφόροι δεν απογοητεύτηκαν από τα σκάνδαλα αλλά επειδή άλλα περίμεναν από την κυβέρνηση και άλλα τους προέκυψαν. Και εξακολουθεί να είναι στη θέση της!!!
• Άμπανε, είχες δίκιο, δεν υπάρχει άλλη λύση.Τι περίμενα, ήθελα να'ξερα...
• ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΕΚΑΤΟΧΡΟΝΗ ΡΙΑ!!!

Ο θεός είναι γυναίκα γιατί...

• ...έχει το αλάθητο.
• ...φτιάχνει τους κανόνες και πρέπει όλοι να τους ακολουθούν.
• ...άγνωστες αι βουλές της.
• ...η οργή της είναι τρομερή.
• ...απαιτεί ζηλόφθονα να είναι η μοναδική.
• ...έβαλε τάξη στο χάος.
• ...μπορεί να κάνει θαύματα.
• ...αν δεν την λατρεύεις πηγαίνεις στην κόλαση.
• ...έκανε το γιο της θεό αλλά τον σταύρωσε.
• ...βλέπει τα πάντα, ακούει τα πάντα, καταλαβαίνει τα πάντα.
• ...θα έρθει η μέρα της κρίσης της και δεν μπορείς να κάνεις τίποτα για να το αποφύγεις.
• ...το σπίτι της είναι ναός της.
• ...θέτει στους άντρες καθήκοντα που δεν μπορούν να πραγματοποιήσουν και τους τιμωρεί καθημερινά για αυτό.
• ...σου υπόσχεται τον παράδεισο.
• ...ο κόσμος θα ήταν απαίσιος χωρίς εκείνη.

ΨυχοΜηχανική

• Τα υλικά αποκτήματα είναι σημαντικά. Το χρήμα είναι ο τρόπος να τα εξασφαλίσουμε. Ωστόσο, είναι δυνατόν να είναι κάποιος μη-ευτυχισμένος κι ας έχει περισσότερα υλικά αποκτήματα από ότι οι περισσότεροι, κι αυτό γιατί αυτό που κλείνει το καπάκι όταν τελειώσει το μαγείρεμα της ευτυχίας, είναι οι άλλοι άνθρωποι. Πράγματι, αν ρωτούσες πριν από καναδυό αιώνες τι χρειάζεται για να είναι ευτυχισμένος, δεν θα ήξερε τι είναι τζακούζι ή εμβόλιο και οπωσδήποτε ούτε τί είναι Λύκειο ή πτυχείο. Πολλοί όμως ήταν ευτυχισμένοι και τότε, γιατί η ευτυχία είναι σχετική και σχετίζεται με τον περίγυρό μας. Εφόσον, λοιπόν, έχουμε εξασφαλίσει τα βασικά υλικά αγαθά, το κλειδί της ευτυχίας μας είναι οι άλλοι άνθρωποι. Τι θέλουμε όμως από τους άλλους?
• Θέλουμε να μας δέχονται σαν όμοιούς τους αλλά να μας θαυμάζουν και να μας ξεχωρίζουν για τα κατορθώματά μας. Θέλουμε να μας βοηθούν όταν το χρειαζόμαστε αλλά να μη μας πρήζουν και να μας γίνονται βάρος με τις απαιτήσεις τους. Θέλουμε να είναι δίκαια πρότυπα για εμάς αλλά να μη μας πλήττουν για τα στραβοπατήματά μας. Να μας λένε την αλήθεια και να πιστεύουν τα ψέματά μας. Να μας προσφέρουν αυτά που εμείς τσιγκουνευόμαστε. Θέλουμε να μην μας απογοητεύουν αλλά να δέχονται τις δικαιολογίες μας όταν τους απογοητεύουμε εμείς.
• Θέλουμε να μας καταλαβαίνουν και χωρίς να τους το εξηγήσουμε να μας συμπαραστέκονται, η αλήθεια όμως είναι ότι κανείς δεν καταλαβαίνει τι περνάει ο άλλος, εκτός κι αν τύχει να περνάμε την ίδια δυσκολία στο ίδιο χρονικό σημείο, για αυτό και συσπειρώνονται καλύτερα σε καιρό δύσκολο και οι φιλίες αυτές είναι οι πιο δυνατές.
• Όλα αυτά όμως γίνονται για τον απλούστατο λόγο ότι μαζί με τους άλλους νιώθουμε ασφάλεια.
• Πολλοί περιφρονούν την ασφάλεια σαν κίνητρο στις ανθρώπινες σχέσεις αλλά ακόμα και όταν νομίζουμε ότι οι φίλοι και οι σύντροφοι που διαλέγουμε είναι διαλεγμένοι για το ήθος και τα χαρίσματά τους χωρίς καμμία ιδιοτέλεια, ακόμα και τότε, όταν βρισκόμαστε μαζί τους νιώθουμε ασφαλείς ότι δεν θα μας απορρίψουν, ότι θα μας δεχθούν και θα μας καταλάβουν. Ότι θα είναι μαζί μας για πολύ καιρό. Όσα χαρίσματα κι αν έχει κάποιος, αν δεν μας δεχθεί σε κοινωνικό επίπεδο ή αν μας φερθεί άσχημα με κάποιον τρόπο τότε με τον έναν ή τον άλλον τρόπο απομακρυνόμαστε και διαλύεται ή σχέση, όποια κι αν είναι αυτή. Αυτό είναι ηθικό και λέγεται επιβίωση.
• Για να μας δεχθεί κάποιος πρέπει να υπάρχει ένα κοινό σημείο, ένα σημείο επαφής, και πάνω σε αυτό το σημείο γίνεται η αναμέτρηση. Αν βρούμε τον άλλον καλό και ικανό και επαρκή σε αυτό το σημείο τότε τον αποδεχόμαστε. Το ίδιο κάνει και ο άλλος για εμάς. Πως όμως συμπεραίνει κανείς το ποιόν του ανθρώπου που μόλις γνώρισε?
• Συχνά είναι ενστικτώδης αντίδραση. Πολλοί άνθρωποι περιγράφουν τους φίλους τους ως εντάξει άτομα (η διατύπωση μπορεί να διαφέρει) αλλά χωρίς να μπορούν να προσδιορίσουν ακριβώς τί είναι αυτό που τους φέρνει κοντά, όπως τα μέλη μιας λέσχης: όλοι ενδιαφέρονται για το ίδιο πράγμα αλλά ορισμένοι μόνο γίνονται φίλοι. Η συνήθεια πολλές φορές είναι ο οδηγός. Αν μέχρι τώρα είχαμε στην οικογένεια και στο περιβάλλον μας άτομα που να μας φέρονται υποτιμητικά, τότε από συνήθεια θα νιώσουμε οικειότητα και συνεπώς ασφάλεια, μαζί με τύπους που μας υποτιμούν, παρόλο που η συνειδητή μας επιθυμία είναι να μας φέρονται σωστά. Για αυτό πολλές γυναίκες τη βρίσκουν με κακά αγόρια...
• Αλλά πως γίνεται η αναγνώριση? Αν έχεις έναν γυμνό άνθρωπο και δεν ανταλλάξεις λόγια μαζί του, δεν γίνεται. Αν μιλήσει, το πιθανότερο είναι τα λόγια του να κρύβουν τις πραγματικές του προθέσεις για πολλούς λόγους που περιλαμβάνουν την αμηχανία, την πρόθεση εξαπάτησης και το διαφορετικό πολιτιστικό υπόβαθρο. Τις περισσότερες φορές η αναγνώριση γίνεται από τα συνοδευτικά, τα ορεκτικά σα να λέμε. Αν σου φέρουν χωριάτικη με καλαμαράκια τότε μάλλον βρίσκεσαι σε ταβέρνα και ξέρεις πως είναι οι ταβέρνες... Αν φοράει απλά ρούχα αλλά όλες οι προτάσεις του ξεκινούν με την αντωνυμία του πρώτου ενικού προσώπου ενώ παράλληλα δηλώνει της ποιοτικής μουσικής και λάτρης της φύσης (όλοι έχουμε γνωρίσει από έναν τέτοιον) τότε βγάζεις και από εκεί ένα συμπέρασμα, πολύ υποσυνείδητα, κάπου στον ιππόκαμπο, και η εξέλιξη είναι πολύ πιθανό να είναι αναπόφευκτη. Στην προηγούμενη πρόταση, όλα όσα δηλώνει το άτομο για την ταυτότητά του είναι πράγματα που αγοράζονται, συμπεριλαμβανομένης και της επαφής με τη φύση.
• Άρα, ξαναγυρνάμε στην αρχή. Το χρήμα.
• Μπορείς να το κατακρίνεις, να το εξηγήσεις με επιστημονικό τρόπο, ή να ρίξεις το φταίξιμο στα γονίδια ή στην κοινωνία, μπορείς να λές ότι είναι άδικο ή να προσπαθείς να το αλλάξεις, όμως είναι τόσο μάταιο όσο και να προσπαθείς να βγάλεις το αλάτι από τη θάλασσα. Απλά έτσι είναι.

Αν ήμουν ο Καταλληλότερος

• ...θα είχα στο επιτελείο μου τόσους απατεώνες?
• ...θα ισχυριζόμουν ότι δε γνωρίζω τίποτα, αποποιούμενος κάθε ευθύνη και μεταθέτοντάς τη στους υφιστάμενούς μου αντί να κόψω κεφάλια έστω και για τα μάτια του κόσμου?
• ...θα επέμενα στο επιχείρημα κατά της γραφειοκρατείας και της διαφθοράς μετά από όλα αυτά?
• ...θα συνέχιζα να απευθύνομαι στις οικονομικά ασθενέστερες ομάδες χωρίς να κρατήσω καμμία από τις προεκλογικές υποσχέσεις (που ήταν και στις δύο εκλογές οι ίδιες!) και χωρίς να έχω κάνει στην ουσία τίποτα για αυτούς εκτός από ένα επίδομα δωροδοκίας , μερικά δευτερόλεπτα πρίν τη λήξη?
• ...θα μπορούσε ο κάθε ένας από τους βουλευτές μου να με εκβιάζει ότι θα αποχωρήσει και εγώ να υποκύπτω?
• ...θα με είχε γραμμένο στα Pier Cardin της η πρώτη μου κυρία?
• ...θα αντιδρούσα στις δημοσκοπήσεις με λογοπαίγνια?
• ...θα είχα κάτι άλλο να πω εκτός από το να δείχνω με το δάχτυλο τους αντίπαλους?
• ...θα λάμβανα άλλα μέτρα εκτός από την κυκλοφορία τηλεοπτικών σποτ?
• ...θα στήριζα όλο το κυβερνητικό έργο σε δύο άνθρωπους?
• ...θα περίμενα πότε θα πεί κάτι η "αντιπολίτευση" για να λάβω "θέση" στα σημαντικά ζητήματα ξεφουρνίζοντας δύο αοριστολογίες με αποφασιστικό ύφος?
• ...θα χρειαζόμουν τη στήριξη ενός εν αποστρατεία δεινόσαυρου για να αποφύγω τη διάλυση?
• ...θα μπορούσε ο πολιτικός μου λόγος να είναι περιεκτικός, μεστός και συγκυριακά βαρυσήμαντος αντί για επανάληψη κοινοτυπιών (κυνοτυπιών ίσως) δανεισμένων από χιλιοχρονίτικα συναξάρια περασμένων επαναστάσεων?
• ...θα ξεπούλαγα όσο-όσο τις τρείς πιο επικερδείς επιχειρήσεις για να εξασφαλίσω τις φετινές συντάξεις και μίζες?
• ...θα ενίσχυα την κομματική συνοχή με φωτογραφικούς διαγωνισμούς και προσλήψεις?
• Ή μήπως δημιουργώ μια αδιάφορη χούντα όπου αντί για ένα νησί φυλακή είναι όλη η χώρα και επιτρέπεται κάθε λεκτική αντίδραση, ακόμα και οι διαδηλώσεις και οι εξεγέρσεις αρκεί να καταβάλονται οι κεφαλικοί και τα χαράτσια?

• Λέω εγώ τώρα...καταλληλότερος για ποιό πράγμα?

Δύο για τη Ρία

Με αφορμή την ανάρτηση της φίλης, είπα να παραβώ τον όρκο που είχα κάνει κάποτε να μη σας εκθέσω άλλο στο χιούμορ μου.

• Κάποτε, ένας τραυματίας μπήκε στο νοσοκομείο για χειρουργείο. Λίγο πριν την εγχείρηση, ο χειρουργός σκόνταψε με αποτέλεσμα η τομή να γίνει μεγαλύτερη. Συνεχίζεται όμως η επέμβαση. Σε λίγο, μία από τις νοσοκόμες του δίνει λάθος εργαλείο με αποτέλεσμα να χαθεί περισσότερο αίμα. Εκνευρισμένος ο χειρουργός, λέει να φέρουν φιάλες αίματος και συνεχίζεται η επέμβαση. Μετά, επειδή η εγχείρηση διάρκεσε περισσότερο, χρειάστηκε να του κάνουν κι άλλη αναισθησία και μετά προέκυψε βλάβη σε κάποιο από τα μηχανήματα, οπότε ο ασθενής πέθανε. Και αναφωνεί τότε ο χειρουργός:" Όλα σε μένα θα τύχουν!?"

• Και άλλο ένα:
• Κάποιος κυνηγός πυροβόλησε κατά λάθος άνθρωπο. Για να μην τον πάρουν χαμπάρι, έριξε το σώμα στη μέση ενός δρόμου, έτσι ώστε να φανεί ότι σκοτώθηκε από αυτοκίνητο. Μετά από κάμποση ώρα πέρασε μία νταλίκα και ο νταλικιέρης νυσταγμένος όπως ήτανε, δεν τον αντιλήφθηκε εγκαίρως και τον πάτησε. Νομίζοντας ότι αυτός τον σκότωσε, τον έριξε μέσα σε ένα ποτάμι, το οποίο τον ξέβρασε παρακάτω σε ένα χωράφι. Κάμποσες ώρες αργότερα, περνώντας με το τρακτέρ ο αγρότης τον πάτησε και αυτός. Τρομαγμένος, τον μετέφερε με το τρακτέρ στο νοσοκομείο. Μετά από κάποιο διάστημα, ο γιατρός αποφάνθηκε: "Πέντε λεπτά νωρίτερα αν τον φέρνατε, θα τον είχα σώσει."