Πως Να Χειραγωγήσετε Κάποιον.

• Για να κάνει κάποιος αυτό που θέλω χωρίς να χρησιμοποιήσω βία, που ενδεχομένως να οδηγήσει στο υποκείμενό μου σε αντίδραση και επανάσταση, μπορώ να χρησιμοποιήσω την μέθοδο των εννέα αληθών προτάσεων. Με τον τρόπο αυτόν, το υποκείμενο θα πειστεί να πράξει όπως θέλω, έχοντας την εντύπωση ότι αυτό γίνεται από δική του πρωτοβουλία, άρα έχει λιγότερες πιθανότητες να αντιδράσει απρόβλεπτα. Αυτό επίσης σημαίνει ότι εάν αργότερα δυσανασχετήσει με την εξέλιξη της πράξης του, θα τελεί υπό την εντύπωση ότι ο ίδιος φέρει την ευθύνη για ότι έγινε και ότι το σφάλμα είναι δικό του. Ακόμα κι αν καταλάβει τί έγινε, στην πλειοψηφία των περιπτώσεων αυτό συμβαίνει αφού έχει μεσολαβήσει αρκετό χρονικό διάστημα ώστε να μην κινδυνεύουν τα σχέδιά μου. Τι πρέπει να κάνουμε:
• Χρησιμοποιούμε εννέα αληθείς προτάσεις που είτε είναι προφανέστατα και αυταπόδεικτα αληθείς, είτε θα τις αποδείξουμε με αδιάσειστα στοιχεία στην πορεία της συζήτησης. Στο τέλος ή κάπου ανάμεσα, θα πετάξουμε χωρίς πολλή έμφαση την δέκατη , μη αληθή πρόταση, σαν απόροια των υπόλοιπων σωστών προτάσεων. Δηλαδή θα χρησιμοποιήσουμε εννέα αλήθειες για να υποστηρίξουμε ή ακόμα και να αποδείξουμε ένα ψέμα. Ένα παράδειγμα:
• 1)Ο Αλέξης στεκόταν στη μέση του δρόμου 2) Υπήρχαν ταραχές στην περιοχή 3)προηγήθηκε φραστικό επεισόδιο μεταξύ αστυνομικών και νεαρών αναρχικών 4) ο Κορκονέας πυροβόλησε τρείς φορές 5) Η σφαίρα εξοστρακίστηκε από μία τσιμεντένια μπάλα. 6) Ο Κορκονέας δεν έφταιγε.
• Το παράδειγμα, αν και δεν περιέχει δέκα αλλά μόλις έξι προτάσεις, δημιουργεί δύο εσφαλμένες εντυπώσεις. Πρώτον, το προφανές, ότι ο Κορκονέας απλά στάθηκε άτυχος, μιας και η εκφοβιστική βολή του έτυχε να τραυματίσει θανάσιμα τον Αλέξη. Η αλήθεια όπως μάλλον διαμορφώνεται από όσα μαθαίνουμε, είναι ότι ο Κορκονέας πυροβόλησε ευθεία στον Αλέξη, αστόχησε και η άστοχη βολή εξοστρακίστηκε. Το δεύτερο και πιο ύπουλο είναι ότι αφήνει να εννοηθεί ότι ο νεαρός ήταν αναρχικός. Χωρίς επιχειρήματα ή αποδείξεις, χωρίς ούτε καν να προσπαθήσει ο ομιλητής, περνάει το μήνυμά του. Να τι παθαίνουν οι αναρχικοί. Όταν αθωωθεί ο Κορκονέας, θα είναι για το υποκείμενο το πιο φυσικό πράγμα του κόσμου. Ακόμα κι αν έχει κάποιες επιφυλάξεις θα αμφιβάλλει και δεν θα προβάλει καμμία αντίσταση.
• Κάτι ανάλογο κάνουν και με τις προεκλογικές εκστρατείες.: υπάρχει έλλειμμα, παραλάβαμε καμμένη γη, θα κάνουμε ότι μπορούμε, τέρμα η διαφθορά, έχουν ήδη ξεκινήσει οι μελέτες....... Και πηγαίνουν σε ειδικά σχολεία όπου διδάσκονται την τέχνη της χειραγώγησης και της δημόσιας ομιλίας ώστε να μπορούν να σου λένε ψέματα κοιτώντας σε ίσια στα μάτια χωρίς να πεταρίσει ούτε το βλέφαρο.

Το Κεφάλι του Ψαριού

Από τον Hakis.

• Και από τον Οδυσσέα.

• Την εβδομάδα που μας πέρασε έγινε κάτι που μας απασχόλησε για λιγότερο από ένα 24ωρο και μετά το ξεχάσαμε, με τη βοήθεια και της ορκωμοσίας Ομπάμα.

• Τη Δευτέρα έγινε στη βουλή συζήτηση για σύσταση προανακριτικής επιτροπής για τη διερεύνηση της υπόθεσης του Βατοπεδίου, ώστε να εξεταστεί εάν υπάρχουν τυχόν ποινικές ευθύνες στελεχών της κυβέρνησης. Η Νέα Δημοκρατία αρνήθηκε(!!!) να λάβει μέρος στη διαδικασία και αποχώρησε!!! Έτσι δε θα μπορούσε να συγκεντρωθεί η απαραίτητη πλειοψηφία, και αν υπάρχουν ποινικές ευθύνες θα παραγραφούν μέσα σε λίγους μήνες.

• Σε απλά ελληνικά: κλέβω εγώ 100 εκατομμύρια ευρώ, με φωνάζουν στο δικαστήριο, αρνούμαι να πάω, και μου λένε, "εντάξει, δεν πειράζει, θα παραγραφεί το αδίκημα".

• Και εμείς που είμαστε τόσο ευαίσθητος λαός και κάνουμε διαδηλώσεις και πορείες για ψύλλου πήδημα, μέσα σε 24 ώρες είχαμε ξεχάσει όλη αυτή την ιστορία (και μερικοί, από συζητήσεις που έκανα, δεν την πληροφορήθηκαν ποτέ...). Η αλήθεια είναι πως αδυνατώ να συλλάβω το τι έγινε. Προφανώς στην Ελλάδα δεν έχουμε όλοι ίσα δικαιώματα. Αντί να κατέβουμε και να κάτσουμε στην πλατεία Συντάγματος μια, δυο, τρεις μέρες, μέχρι να ψηφιστεί η σύσταση προανακριτικής επιτροπής (για να μην πω μέχρι να αλλάξει ο νόμος περί ευθύνης υπουργών), κάτσαμε άνετα στο ζεστό καναπέ μας. Και οι συνδικαλιστές μας που κόπτονται τόσο πολύ για τα δικαιώματά μας, μάλλον ήταν busy με τους συναδέλφους αγρότες...

• Αναρωτιέμαι πόσο πολύ πρέπει να ταρακουνηθούμε ακόμη μέχρι να ξυπνήσουμε...

• Υπάρχει και η Κούνεβα, και ο αρχιμανδρίτης, και, και, και....
• Προσωπικά, ούτε ψήφισα ούτε αξίζω τέτοια διακυβέρνηση.
• UPDATE:
• Δείτε αυτό το βίντεο. Πέρα από τα πολιτικά και τις λοιπές σαχλαμάρες :), είναι και ο αδερφός μου μέσα!

Βραδυνή Φιλοσοφία

• Ένα παιδί δεν ξέρει να εκφραστεί αρκετά καλά, για αυτό όταν κλαίει ή συμπεριφέρεται αντιδραστικά, αδυνατεί να μας εξηγήσει το γιατί. Αν για παράδειγμα έχει αναγούλα ή ένα μούδιασμα, το πιο πιθανό είναι να σας πει ότι πονάει. Αντίστοιχα, αν το βασανίζει ένα θέμα σε σχέση με τη ζωή του, δεν ξέρει πως αλλιώς να σας κάνει να καταλάβετε, παρά μόνο αλλάζοντας την συμπεριφορά του προς το αρνητικότερο. Μπορεί να γίνει ατίθασο και επιθετικό ή αντίθετα, να κλειστεί στον εαυτό του και να μην του παίρνετε κουβέντα όσο κι αν προσπαθείτε. Όσο πιο βαθύ το παράπονό του και όσο περισσότερο το αφήνουμε να εξελιχθεί , τόσο πιο ακραία τα φαινόμενα. Πολλές φορές δεν μαθαίνουμε ποτέ τι ήταν αυτό που πυροδότησε όλη αυτή την αντίδραση, αφού το παιδί αρνείται να μιλήσει. Και υπάρχουν λόγοι για τη σιωπή του.
• Καταρχάς, όσο είναι πολύ μικρό δεν έχει το λεξιλόγιο που απαιτείται. Δεν μπορεί πχ να πει "Μαμά, αισθάνομαι παραμελημένος και καταπιεσμένος γιατί ποτέ δεν παίζεις μαζί μου και μου μιλάς μόνο για να πλύνω τα δόντια μου και για να μαζέψω τα παιχνίδια μου....." Όταν φτάσει στο σημείο να εξωτερικεύσει αυτές τις σκέψεις με την απαιτούμενη σαφήνεια, συνήθως είναι πολύ αργά και έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που μπορούσαμε να αντιμετωπίσουμε την κατάσταση. Ένας άλλος λόγος είναι ότι το παιδί είναι άπειρο, οπότε ίσως να θεωρεί ότι έτσι είναι το φυσιολογικό και ότι όλοι οι γονείς έτσι κάνουν, παρόλο που δεν νιώθει άνετα με την όποια κατάσταση. Μεγαλώνοντας όμως, έρχεται σε επαφή με άλλα παιδιά ,συγκρίνει και φυσικά, αναπόφευκτα, θα κρίνει κιόλας. Συνήθως αυτό συμβαίνει στην εφηβεία με εκρηκτικά αποτελέσματα, όπως όλοι γνωρίζουμε.
• Κάτι ανάλογο συμβαίνει και στον ενήλικο κόσμο, όταν ένας πιο μορφωμένος άνθρωπος ανακαλύπτει ότι μπορεί να κλέψει κάποιον μπροστά στα μάτια του, και να εισπράξει και εύσημα από τον αδικηθέντα. Ένας πολιτικός πχ, μπορεί να υποσχεθεί στον απλό πολίτη οτιδήποτε θέλει έτσι ώστε να μην ξέρει ο πολίτης αν είναι νύχτα ή μέρα. Το συχνότερο φαινόμενο σε αυτές τις περιπτώσεις είναι η δυσπιστία απέναντι στις προτάσεις-υποσχέσεις των πολιτικών. Δείχνουν πολύ ελκυστικές, δελεαστικές και σωστά μελετημένες αλλά έχεις ένα απροσδιόριστο αίσθημα ότι κάτι δεν πάει καλά. Μόλις κάνεις μία ερώτηση ή φέρεις αντίρρηση, εισπράττεις μία χειμαρρώδη απάντηση, που στόχο έχει να σε πείσει ότι είσαι τρελός και αυτοί έχουν δίκιο.
• Ένας αδιάφορος γονιός ή πολιτικός θα συνεχίσει τη δράση του σα να μην έγινε τίποτα, ρίχνοντας το φταίξιμο σε διάφορες μπαρούφες όπως στα γονίδια, στον ιδιότροπο χαρακτήρα, στις κακές παρέες και στην τηλεόραση. Μία άλλη τακτική του αδιάφορου γονιού είναι να ρίχνει το φταίξιμο στον νέο, ενώ το μόνο που κάνει σα γονιός ο ίδιος είναι να γκρινιάζει ακατάπαυστα, οδηγώντας τον νέο σε ακόμα πιο ακραίες συμπεριφορές. Ο πολιτικός δεν θα κάνει απολύτως τίποτα αφού ο νόμος του επιτρέπει να κλέβει και ταυτόχρονα να είναι και ηθικός, και έχει και το πάνω χέρι αφού σαν κυβέρνηση δεν πρόκειται να τιμωρήσει τον εαυτό του ενώ η αντιπολίτευση, ακόμα κι αν γίνει κάποτε κυβέρνηση, θέλει να συνεχίσει η ίδια τη λεηλασία, οπότε ούτε κι αυτή δεν θα αλλάξει τίποτα.
• Για αυτό, είναι απαραίτητο να αγαπήσουμε τα παιδιά μας ώστε να συνηθίσουν και να περιμένουν την αγάπη κι από τους άλλους και να μην δέχονται την αδιαφορία ή την κακομεταχείριση ούτε από γυναίκες ούτε από άντρες, ούτε από φίλους ούτε από πολιτικούς ούτε από κανέναν. Είναι απαραίτητο να τους μάθουμε να λένε τι τα απασχολεί, έστω κι αν αφήσουμε άλλες υποχρεώσεις για αυτό, έστω κι αν μας πάρει μισή ώρα να καταλάβουμε τί εννοεί όταν λέει"Χτύπησα αλλά δεν χτύπησα στο κεφάλι αλλά όχι στο κεφάλι" ( ζαλίζονταν τελικά......). Γιατί αν γίνει καλή αρχή στα δύο πρώτα χρόνια με την επικοινωνία ανάμεσα στους γονείς και το παιδί, τότε αυτό θα συνεχιστεί για πολύ καιρό, ελαττώνοντας τις πιθανότητες μίας εκρηκτικής εφηβείας ή μειώνοντας την έντασή της.
• Είναι απαραίτητο να μορφώσουμε τα παιδιά, δηλαδή να τους μάθουμε πλούσιο λεξιλόγιο και να εκπαιδεύσουμε στην ερμηνεία των προτάσεων, ώστε να καταλαβαίνουν πότε αυτό που ακούνε είναι μπαρούφα και πότε ουσιαστική πρόταση. Αυτό είναι δουλειά του γονιού και μόνον. Δεν θα του το μάθουν οι δάσκαλοι ούτε οι ψυχολόγοι ούτε κανένας άλλος πολυδιαβασμένος από αυτούς που ξέρουν από καλό κρασί και γαλλική κουζίνα. Όχι για το δικό σου παιδί και , μερικές φορές, ούτε καν για τα δικά τους.

Έλεος!

• Από τον Οκτώβριο περιμένω μία υπογραφή από έναν άνθρωπο για μία υπόθεση που ,κανονικά, δεν χρειάζεται παραπάνω απο εβδομάδα και που όσο καθυστερεί τόσο ζημιώνομαι. Είναι πλέον νέο έτος και μου είπαν να ρωτήσω πάλι αύριο γιατί ακόμα είναι στη γραμματεία, ότι κι αν σημαίνει αυτό.
• Θα είμαι νομότυπη και σωστή, όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά για να είμαι καλυμμένη και να μην μπορεί κανείς να πει τίποτα.
• Αλλά, βρε αδερφέ, τέσσερις μήνες....έλεος!

Για τον Αντώνη.

• Υπάρχουν πολλά που δεν μας τα λένε πριν κάνουμε παιδιά, ή ακόμα κι αν μας τα πουν, δεν τα συνειδητοποιούμε πλήρως. Μας λένε ότι είναι ωραίο, ότι έχει κούραση και ότι είναι μεγάλη ευθύνη αλλά το δύσκολο είναι αλλού για εμένα. Αυτό που πρέπει να συνειδητοποιήσει κάποιος είναι ότι από τη στιγμή του τοκετού και μετά θα περάσεις όλη τη ζωή σου με το ατομάκι που αργότερα θα γίνει άτομο. Ότι κάθε στιγμή σου δεν θα είναι πλέον δική σου αλλά και δική του από εδώ και στο εξής και ότι δεν θα μπορείς να του πείς "Περίμενε μέχρι να τελειώσω τη φορολογική δήλωση". Θα σε θέλει απίκο τώρα. Θα είστε μαζί για πάντα.
• Ότι σχέδια είχες προγραμματίσει είναι πλέον έρμαια των αναγκών του παιδιού και ότι κι αν θες να κάνεις, από διακοπές μέχρι ύπνο ή μία βραδυνή έξοδος, θα πρέπει πρώτα να έχεις μεριμνήσει ώστε να έχεις καλυμμένο το μωρό. Ποτέ πλέον δεν θα είσαι μόνος γιατί ακόμα κι αν βρεθείς χωρίς αυτό η σκέψη σου θα είναι κοντά του. Θα ανησυχείς για το τι πρέπει να φάει, τι να φορέσει, τι τρόπους θα του εμφυσήσεις, πως θα ανταπεξέρθει στη μία ή την άλλη πρόκληση, αν τα κάνεις σωστά, και πολλές άλλες ανασφάλειες που ταλαιπωρούν τους γονείς. Ξαφνικά είσαι υπεύθυνος για τα πάντα και υπάρχουν φορές που θα αναρωτηθείς πόσο θα επηρεαστεί η μετέπειτα ζωούλα του από τη μία ή την άλλη τωρινή λεπτομέρεια.
• Και αυτή είναι η ομορφιά της όλης υπόθεσης.
• Στην αρχή, είναι σαν ένα γατάκι. Μουγκό και άβουλο, θέλει μόνο φαΐ και αγκαλίτσα. Η δική μου συμβουλή είναι να το αγκαλιάζεις πάντα, όσο κι αν σου λένε να μην το καλομάθεις, γιατί ο καλύτερος τρόπος να αγαπήσεις οποιονδήποτε είναι με το άγγιγμα, και γιατί η αγκαλίτσα είναι η απολαυστικότερη ανταμοιβή του γονιού. Μην το στερήσεις αυτό από τον εαυτό σου... Αργότερα δεν θα το έχει ανάγκη αλλά τώρα η αγκαλιά σου είναι ο μόνος τρόπος να νιώσει ασφάλεια. Και μίλα του όσο μπορείς. Μέτρα φωναχτά τις κουταλιές που βάζεις σκόνη γάλα, σχολίασε έναν ήχο που θα ακούσεις, περίγραψε αυτό που κάνεις (πχ αν καθαρίζεις μπιμπερά) και γιατί το κάνεις. Και όταν δεν μπορείς ή δεν έχεις τι να πείς τραγούδα. Με το άγγιγμα και με την κουβέντα, καταλαβαίνει τι νιώθεις. Ακόμα κι αν είσαι αγχωμένος ή νευριασμένος, είναι ανάγκη να εξοικειωθεί και με αυτό, μέσα στα όρια της λογικής πάντα. Μην αρχίσεις να σπάς αντικείμενα....Αν νιώσεις ότι δεν μπορείς να συγκρατήσεις τον θυμό σου, δώσε το στη μάνα του ή στη γιαγιά του ή όποιον είναι υπεύθυνος και πήγαινε αλλού να ηρεμήσεις. Προσπάθησε να βρείς τι είναι αυτό που σε κάνει να χάνεις τον έλεγχο και αντιμετώπισέ το. Εγώ αγανακτούσα όταν είχα πολλές αγγαρείες στο σπίτι και ένιωθα ότι δεν τις προλαβαίνω, οπότε πήρα μία γυναίκα να με βοηθά στο σπίτι και βρήκα την ηρεμία μου.
• Νά και κάτι άλλο. Η ηρεμία η δική σου.
• Ένα φαγητό καλό, είναι κάτι που μπορείς να αγοράσεις. Ένα καθαρό σπίτι επίσης είναι κάτι το οποίο αγοράζεις ή βρίσκεις από αλλού, από το σόι φερ'ειπείν. Τα ρούχα το ίδιο, καθώς επίσης και τα παιχνίδια ή ένα όμορφο δωμάτιο. Υπάρχει όμως ένα πράγμα που μόνο εσύ μπορείς να δώσεις στο παιδί σου και αυτό είναι ο εαυτός σου.
• Φρόντισε λοιπόν τον εαυτό σου και μην απαρνηθείς το ποιός είσαι . Αν σου αρέσει τι ψάρεμα, το διάβασμα ή οι αγώνες ταχύτητας, ή οτιδήποτε άλλο, τότε συνέχισε να το κάνεις, χωρίς βέβαια να παραμελείς τις ανάγκες του. Πέρνα μαζί του όσο περισσότερο χρόνο μπορείς, όσο σου επιτρέπει ο ρυθμός της ζωής σου και αν δεν μπορείς, φρόντισε να έχεις 20 λεπτά την ημέρα αποκλειστικά για εκείνον. Ο άντρας μου πχ, τα καλοκαίρια που δεν υπάρχει χρόνος ούτε για κατούρημα, δεν χάνει την ευκαιρία να τους πεί το βραδυνό τους παραμύθι ή να τους βουρτσίζει τα δόντια. Αυτά είναι αντρικές δουλειές.....
• Η πειθαρχία θα έρθει μετά την αγάπη. Αλλιώς επιβάλεις κάτι όταν πραγματικά αγωνιάς για την υγεία κάποιου και αλλιώς όταν απλά θέλεις να σε αφήσουν στην ησυχία σου. Αυτό θα συμβεί συχνά. Θα είσαι τόσο κουρασμένος που θα θέλεις να πάνε όλοι να .... ξέρεις τι. Είναι απαραίτητο να κρατήσεις τα προσχήματα και να εξηγήσεις ότι πρέπει να πάει για ύπνο τώρα και όχι αφού δει το παιδικό ως το τέλος, δηλαδή ότι είναι αργά, ότι πρέπει να έχει δύναμη για αύριο και ότι όλοι οι άνθρωποι κοιμούνται το βράδυ και παίζουν ή δουλεύουν την ημέρα. Αν του πεις να σε παρατήσει στην ησυχία σου, ή ότι σου τα έχει πρήξει ή ότι δεν έχεις την όρεξή του, τότε είναι σα να του λες ότι δεν τον αγαπάς και τότε είσαι χαμένος από χέρι. Γιατί το μόνο που ξεχωρίζει τον γονιό από οποιονδήποτε άλλον είναι η χωρίς όρους αγάπη.
• Όταν θα έρθει η ώρα να κοιμηθεί όλη τη νύχτα, ΜΗΝ ΤΟ ΑΦΗΣΕΙΣ ΝΑ ΚΛΑΨΕΙ ΩΣΠΟΥ ΝΑ ΚΟΙΜΗΘΕΙ. Είναι απάνθρωπο (και για εσένα!)και δεν ξέρεις ποτέ αν έχει κάτι άλλο, όπως ένα ποναλάκι. Εσύ όταν νιώθεις άσχημα περιμένεις από αυτούς που σε αγαπάνε να σε φροντίσουν και όχι να σε αφήσουν μόνο σου για να στρώσεις χαρακτήρα......
• Διάβασε, ψάξε, συζήτησε και φιλτράρησε ανάλογα με τη νοοτροπία σου ότι εσύ θεωρείς σωστό για το παιδί σου. Άκου αυτά που θα σου πούν οι γιαγιάδες. Έστω κι αν τα απορρίψεις ως ξεπερασμένα, μπορεί μία φορά να σε σώσει από τον πανικό.
• Κάποια στιγμή, θα δεις το πλασματάκι αυτό να αντιγράφει τις κινήσεις σου, να ξεκαρδίζεται όταν του κάνεις γκριμάτσες, να κλαίει και να θέλει φιλάκι για να του περάσει το μίμι ή να έρχεται σε εσένα με ορθάνοιχτα ματάκια να σου δείξει το ένα ή το άλλο κατόρθωμα και τότε όλα θα αξίζουν τον κόπο.
• Περί φαγητού: το μωρό δεν έχει ακόμα γευστικές εμπειρίες, άρα θα συνηθίσει ότι του σερβίρεις. Απόφυγε τις έντονες γεύσεις για τα πρώτα χρόνια. Σίγουρα στη ζωή του θα γευτεί νοστιμιές και γλυκά αλλά αν συνηθίσει από μικρό τα φρούτα και τα λαχανικά με τη φυσική τους γεύση (που τελικά είναι πολύ καλή!) τότε δεν θα τα απαρνηθεί εντελώς όταν αρχίσουν να το κακομαθαίνουν οι θείοι και οι λοιποί συγγενείς. Τα παιδιά λατρεύουν τους ξηρούς καρπούς και τα φρούτα οπότε είναι το ίδιο χαρούμενα αν ο παππούς τους φέρει έναν ανανά, αμύγδαλα ή μία σοκολάτα.
• Συνταγή: Φρουτόψωμα. Τα πρώτα χρόνια της ζωής τους, περισσότερο ανταποκρίνονται στην ιδέα του κέικ παρά στο ίδιο το κέικ. Έτσι λοιπόν, ανακάτεψα φρουτόκρεμα( μήλο, μπανάνα, πορτοκάλι, σταφύλι ή σταφίδα......) με ζύμη κέικ χωρίς ή με ελάχιστη ζάχαρη και άφθονη κανέλα. Το λάτρεψαν παρόλο που μερικές φορές δεν φουσκώνει καλά και πήραν θρεπτικά στοιχεία παρόλο που περνούσαν τη φάση "όχι φρούτα με τίποτα".

Και εγένετο Καζάνι

• Πριν από χρόνια, με κάλεσαν σε μία εκπομπή του τοπικού ραδιόφωνου κάποιοι φίλοι. Με απροθυμία δέχθηκα να πάω αλλά τελικά μου καλάρεσε. Ξαναπήγα αρκετές φορές γιατί είχε πλάκα όταν κατεβάζαμε τα μικρόφωνα και λέγαμε αστεία off the air. Κάποια στιγμή ο οικοδεσπότης της εκπομπής έφυγε και μου ήρθε η φαεινή ιδέα να κάνω εγώ μια άλλη εκπομπή στη θέση του. Μίλησα με τους υπεύθυνους του σταθμού και κανονίστηκε το θέμα. Το μόνο που έμενε ήταν να βρώ όνομα.
• Οι μέρες περνούσαν αλλά έμπνευση καμμία. Μέχρι που το βράδυ πριν την έναρξη της εκπομπής μου, είχα καθήσει σπίτι και έβλεπα με την οικογένειά μου (ανύπαντρη ακόμα τότε) μία ταινία, όπου ο Πάτρικ Σουέηζ επισκέπτονταν ως φάντασμα την ζωντανή ακόμα γυναίκα του. Φυσικά το μυαλό μου ήταν αλλού, αφού είχα έτοιμη play list και ηχητικό σήμα έναρξης και τι θα πώ και όλα, αλλά μου έλλειπε ακόμα το όνομα. Όταν συνέβη.
• Σε μία σκηνή του έργου, ένα από τα κακά πνεύματα (δε θυμάμαι πλέον ακριβώς την πλοκή) εξοντώνεται και με έναν κρότο και μία λάμψη επιστρέφει στην κόλαση. Ο πατέρας μου τότε σχολίασε βαριεστημένα: "Πάει κι αυτός....Τρίτο καζάνι αριστερά...."
• Πάνε αρκετά χρόνια από τότε αλλά μου έχει μείνει το κουσούρι της play list και ,ακόμα και τώρα, όταν πρωτο-ακούω ένα κομμάτι η πρώτη μου σκέψη συνήθως είναι "αυτό θα πήγαινε τέλεια με το...." Τότε πάντως, οι ακροατές μου έλεγαν ότι δεν με άκουγαν για τα κομμάτια που έβαζα αλλά γιατί ένιωθαν ότι τους καταλάβαινα, πράγμα που ακόμα δεν καταλαβαίνω αφού η εκπομπή ήταν μουσική και ελάχιστο λόγο περιείχε. Οι playlist είχαν, σύμφωνα πάντα με τους ακροατές, κομμάτια άσχετα μεταξύ τους, αλλά αφού τους έκαναν να νιώθουν ότι τους καταλαβαίνω αυτό είναι μάλλον καλό για κάποιον.
• Τώρα, βέβαια, πού καιρός για τέτοια!
• Όταν όμως κάθομαι στον υπολογιστή για να σας επισκεφθώ, έχω έτοιμες τις play list στο media player και το αφήνω να παίζει......
• Τελευταία αυτό που ακούω συχνότερα είναι το Echoes και το Stairway to heaven, δύο τραγούδια γεμάτα εικόνες.
• Τί ακούτε οι υπόλοιποι όταν ασχολείστε με το βλογ?

Ομίχλη στο Λιμάνι

Αυτό βλέπω από το γραφείο μου. Αυτός είναι ο στόλος μας. Δεν αντιστάθηκα στον πειρασμό να μοιραστώ αυτή την όμορφη φωτογραφία με την παρέα......

Όλα από την τέχνη είναι βγαλμένα

• Αρχικά ο άνθρωπος ένιωσε την ανάγκη να αναπαραστήσει τη φύση γύρω του με εικόνες και ήχους. Από τα σχέδια στα τοιχώματα των σπηλαίων και τις άναρθρες κραυγές ως τώρα η ανάγκη είναι η ίδια αν και τα μέσα, φυσικά, έχουν αλλάξει.
• Από την απλή αναπαράσταση εξελίχθηκε αυτή η δραστηριότητα σε κάτι άλλο. Ο ζωγράφος ανακάλυψε ότι μπορούσε να κάνει την απεικόνιση όπως εκείνος ήθελε, όπως εκείνου του άρεσε. Την ζωγράφισε όσο ομορφότερα μπορούσε. Οι όμορφες αυτές αναπαραστάσεις ήταν πιο όμορφες από τα ζωντανά μοντέλα. Έτσι, η καρικατούρα που αντιστοιχούσε σε άντρα, γυναίκα ή ζώο εγχαράχθηκε στον ανθρώπινο νου τόσο βαθιά, όσο και ο πραγματικός άντρας, η πραγματική γυναίκα και το πραγματικό ζώο, ή ίσως πιο βαθιά λόγω της ομορφιάς τους.
• Άρχισε λοιπόν ο άνθρωπος να αναζητά με το βλέμμα και τα αισθήματά του κάτι παραπάνω. Άρχισε να ψάχνει για ιδέες. Η τέχνη αποτυπώνει τη ζωή αλλά η ζωή κοιτάει στην τέχνη για να φτάνει ψηλότερα. Ένα παράδειγμα.
• Κοιτώντας τις παιδικές ζωγραφιές θα δούμε, ας πούμε, ένα μήλο. Τι χρώμα είναι το μήλο? Κόκκινο, βέβαια. Τώρα εμείς ξέρουμε ότι ένα μήλο μπορεί να είναι και κίτρινο, πράσινο και σε άλλη απόχρωση του κόκκινου, μέχρι το πορτοκαλί, ενίοτε. Όμως στη ζωγραφιά του παιδιού το μήλο θα είναι πάντα σχεδόν κόκκινο και όταν πάμε στον μανάβη θα προτιμήσουμε τα κόκκινα από τα πράσινα μήλα. Έτσι στην πραγματικότητα, στην πραγματική μας ζωή επηρεαζόμαστε από την τέχνη σαν να επρόκειτο για γονική νουθεσία ή κοινωνική υποχρέωση. Μήπως υπερβάλω?
• Ας πάρουμε τότε ένα άλλο παράδειγμα. Υπάρχουν πολλές γυναίκες που είναι όμορφες και για αυτό εμφανίζονται σε ταινίες, πίνακες, φωτογραφίες και διαφημίσεις. Επειδή όπως είπαμε ο καλλιτέχνης θα κάνει την απεικόνιση όσο πιο όμορφη μπορεί, δεν θα περιοριστεί στη φυσική ομορφιά της γυναίκας αλλά θα την ενισχύσει με πούδρες, κρέμες, σκιές, βαφές και κάθε είδους φτιασίδια. Θα προχωρήσει ακόμα παραπέρα επεμβαίνοντας στην φωτογραφία της αφού έχει αποτυπωθεί, έτσι ώστε να αλλοιώσει κάποιες λεπτομέρειες προς το ιδανικότερο. Όταν του αρέσει το αποτέλεσμα, σταματάει και η δουλειά του εκτίθεται στο κοινό. Οι άνθρωποι, τότε, βλέπουν μία εικόνα ακαταμάχητα όμορφη. Στις μέρες μας βλέπουμε παντού τέτοιες ακαταμάχητες εικόνες, όχι μόνο γυναικών και ανδρών, αλλά και παιδιών, σπιτιών, χωραφιών, ψεύτικες κατεργασμένες εικόνες από το κάθε τι που μας περιτριγυρίζει, που όμως έχουν τόση πιστότητα στην πραγματικότητα, όση και τα σχέδια των σπηλαίων.
• Και επηρεαζόμαστε, στο μέτρο που αναζητούμε αυτή την ομορφιά στην καθημερινότητά μας. Θέλουμε ο σύντροφός μας να είναι σφιχτο-γραμμωμένος όπως ο Brad Pitt(αχ...) να τα λέει ωραία όπως ο Johnnie Depp, να κάνει τούμπες από τη χαρά του όταν του λέμε ότι είμαστε έγκυες (όσο και να χαρεί, αυτή δεν είναι νορμάλ αντίδραση ανδρός) και να μας κάνει πρόταση γονατιστός με διαμαντένιο δαχτυλίδι (τί ξενέρωτες αμερικανιές, θε μου).
• Το χειρότερο είναι ότι το ίδιο κάνουμε και με τον εαυτό μας. Νομίζουμε ότι αν δεν είμαστε ιδανικοί, θα μείνουμε μόνοι μας ή ότι θα απογοητεύσουμε τους γύρω μας. Ότι η ομορφιά είναι αυτή που μας διαφημίζουν στα έντυπα μόνο, ενώ η ομορφιά και η ηδονή έχουν τόσες διαφορετικές μορφές, όσα είναι και τα βότσαλα στην άμμο.
• UPDATE:
• Ξέχασα να αναφερθώ στον πλανητάρχη. Δεν ξέρω πολλά από πολιτική αλλά θεωρώ ότι, αν η αρχή είναι το ήμισι του παντός, τότε αυτός την έκανε τη δουλειά του. Ένωσε τις προσδοκίες όλου του κόσμου. Έπεισε όλον τον πλανήτη ότι είναι διαφορετικός (άλλωστε 16 μήνες μπίρι-μπίρι το εμπεδώσαμε. Αυτό ήταν όντως μία παγκόσμια προ-εκλογική εκστρατεία).Έστω και απρόθυμα, ακόμα κι αν στο πίσω μέρος του μυαλού μας έχουμε την κυνική επιφύλαξη για όλη την αμερικάνικη πολιτική, παρά την ομιλία του που είχε κάποια αγκαθάκια τύπου "Θα σταματήσουμε την τρομοκρατία", έστω κι έτσι, οι περισσότεροι από εμάς λένε "άντε, να δούμε μπας και βγεί κάτι καλό από δαύτον". Έχει συγκεντρώσει πάνω του τα βλέμματα του καθενός από εμάς με τη συμπαθητική φυσιογνωμία του, το νεανικό παρουσιαστικό του και την ευφράδειά του. Αυτός θα πείσει τον κόσμο να κάνει ότι δεν τον έπεισαν όλες οι βόμβες και οι καταιγίδες στις ερήμους. Πολύ σοφά διαλεγμένος.
• Το ότι κάποιος είναι μαύρος δε σημαίνει απαραίτητα ότι είναι και καλός......

Άλλη Μία Από τις Τόσες Αφελείς Σκέψεις Μίας Νοικοκυράς, Λίγο Πριν Το Μεσημεριανό Καφεδάκι Στον Καναπέ.

• Οι άνεργοι υπάρχουν. Είναι κάμποσοι. Υπάρχουν και πολλοί από αυτούς παίρνουν το επίδομα ανεργίας, ενώ παράλληλα δουλεύουν παράνομα σε επιχειρήσεις χωρίς ασφάλιση. Η πρότασή μου είναι η εξής. Αφού έτσι κι αλλιώς πληρώνονται για έναν χρόνο, γιατί να μην απασχολούνται κιόλας, σε όποιον τομέα ειδικεύεται ο καθένας υποχρεωτικά, δηλαδή κάτι σαν πρόσληψη. Με τη μορφή υποαπασχόλησης, θα μπορούσαν να προσφέρουν κοινωνικό έργο σε νοσοκομεία, ορφανοτροφεία, ή και στον καθαρισμό ή επισκευή δημόσιων κτιρίων, που τόσο το έχουν ανάγκη. Αν υποθέσουμε ότι υπάρχουν 100000 άνεργοι (υποθετικά πάντα....) και το μεροκάματο είναι 40€ τότε μιλάμε για πολλές εργατο-ώρες.
• Το ίδιο μπορεί να γίνει και με τη στρατιωτική θητεία. Η στρατιωτική εκπαίδευση καθαυτή κρατάει το πολύ τρείς μήνες. Για τους υπόλοιπους οι φαντάροι, ναύτες και σμηνίες μπορούν να στρώνουν δρόμους, να χτίζουν σχολεία ή να εργάζονται στον δήμο όπου υπηρετούν. Πόσο δύσκολο είναι να γίνει?
• Με αφορμή την ανάρτηση του Σπύρου, σκέφτηκα το εξής. Αφού κανείς δεν πρόκειται να επιστρέψει ότι καταχράστηκε, οι τράπεζες δεν συναινούν στην μοναδική κοινωνική συνεισφορά που μπορούν να προσφέρουν ( να ρίξουν τα επιτόκια δηλαδή) και με τις εισπρακτικές πολιτικές από ήδη γονατιστούς θα μας ρίξουν εντελώς στο χώμα, και ίσως κάτω από αυτό, τότε ίσως ήρθε η ώρα να συνεισφέρουν και οι μεγάλοι στην κοινωνική συνοχή.
• Με δωρεές.
• Ας μην τα πληρώσει όλα ο τρείς-κι-εξήντα-οικοδόμος.
• Τα λύτρα(με ύψιλον, ανορθόγραφοι!) του μεγαλοεφοπλιστή και μόνο μπορούν να βοηθήσουν ένα σωρό οικογένειες και επιχειρήσεις.
• Η κοινωνική συνοχή που είναι, πόσο κοστίζει και σε τί ωφελεί αν είναι μονομερής?

Με Γελάει η μνήμη μου.

• Πρίν από κάμποσα χρόνια, ήμουν 19 χρονών θυμάμαι, τραγουδούσα στην τοπική χορωδία και, όπως συνηθίζεται, πήγαμε για συναυλίες στο εξωτερικό. Ανάμεσα στις χορωδίες ήταν και πολλές από βαλκανικές χώρες, πολύ καλές πραγματικά. Μετά το τέλος της συναυλίας, όλες οι χορωδίες δείπνησαν μαζί σε έναν πολύ ωραίο υπαίθριο χώρο με παραδοσιακά φαγητά του τόπου και ειδυλλιακό τοπίο. Καλοκαιράκι όπως ήτανε, το ποτό κατέβαινε πιο ευχάριστα και ,ποτήρι στο ποτήρι, ήρθαμε στο κέφι. Και τί κάναμε? Βγήκαν οι κιθάρες κι αρχίσαμε το τραγούδι. Ήταν πολύ γλυκό να σκέφτεσαι ότι άνθρωποι από διαφορετικά περιβάλλοντα νιώθουν κοντά εξαιτίας της μουσικής. Και να οι προπόσεις, και δώστου τα κεράσματα.....
• Προς το τέλος της βραδυάς, όταν ηρέμησαν λίγο τα πράγματα, μία χορωδία έπιασε ένα πολύ συγκινητικό τραγουδάκι. Ήταν τόσο γλυκός και παραπονιάρικος ο σκοπός, ένα μαγικό μινόρε και το λέγανε τόσο αισθαντικά που όλοι κάναμε ησυχία και πίναμε τις τελευταίες γουλιές της βραδυάς μας. Ρώτησα τί τραγούδι ήταν αυτό και μου είπανε ότι επρόκειτο για παραδοσιακή, λαϊκή μελωδία.
• Μέσα στο ρεφραίν άκουσα κάτι που με ξένισε. Στην επόμενη στροφή (δε μπορεί, λάθος θα άκουσα, σκέφτηκα) σιγουρεύτηκα. Αυτό έλεγε. Αχ Μακεντοντσε. Ξαναρώτησα και μου είπανε ότι μιλάει για την όμορφη χώρα τους και μέσες-άκρες λέει ότι κάποτε θα ξαναγίνει δικιά τους. Κι εμείς καθόμασταν εκεί χαμογελαστοί, πίνοντας κρασιά.
• Πότε υπήρξε ιστορικά η Μακεδονία, Γιουγκοσλαβική ή Βουλγάρικη ή οτιδήποτε άλλο?

Εγώ δε λέω τίποτα.

Από το Βήμα Ξεκινώ in medias res, όπως θα έλεγε και ο υπουργός κ. Αρης Σπηλιωτόπουλος, με την ηλεκτρονική επιστολή που έστειλε τα ξημερώματα της Τετάρτης καθηγητής πρώτης βαθμίδας του Οικονομικού Πανεπιστημίου (τέως ΑΣΟΕΕ) σε φίλο του επίσης καθηγητή, ο οποίος έχει την τύχη να παρεπιδημεί στο Λονδίνο. Ο άνθρωπος έβραζε από τον θυμό του για τα όσα είχαν διαδραματισθεί στη γενική συνέλευση των καθηγητών της σχολής και του ήταν αδύνατο να κλείσει μάτι· οπότε εκτονώθηκε αφηγούμενος τα καθέκαστα της συνέλευσης στον φίλο του: «Χθες είχαμε μια πολύ ενδιαφέρουσα γενική συνέλευση του Συλλόγου ΔΕΠ, στην οποία ο πρύτανης κυριολεκτικά μας επιτέθηκε, όταν θέσαμε ζητήματα εφαρμογής του νόμου και ζητήσαμε να κρατηθεί το πανεπιστήμιο ανοικτό ακόμα και αν αρνηθούν τα μέλη του ΔΕΠ να αναπληρώσουν τις χαμένες ώρες λόγω καταλήψεων. Μας είπε: 1) Οτι δεν έχουμε ιδέα από σύγχρονη ηγεσία (ενώ αυτός ξέρει!), η οποία συνίσταται στο να τα έχουμε καλά με τους φοιτητές. 2) Μας κατηγόρησε ότι δεν καταλαβαίνουμε τα δίκαια αιτήματα των φοιτητών. 3) Μας ζήτησε να βάλουμε στα προγράμματα σπουδών μαθήματα για δημοκρατία, κοινωνική ευαισθησία κτλ. 4) Μας απαγόρευσε να ασχοληθούμε με θέματα εφαρμογής του νόμου, αναπλήρωσης μαθημάτων κτλ., αλλά να ασχοληθούμε μόνο με τα στενώς νοούμενα συνδικαλιστικά ζητήματα. Ολα αυτά ειπώθηκαν με αρκετά απαξιωτικό τρόπο, που έδειχνε ότι μόνο αυτός ήξερε τι πρέπει να γίνει. Αμέσως μετά το παραλήρημα αποχώρησε από τη συνέλευση και δεν κάθησε να ακούσει τον αντίλογο. Εμείς έχουμε μείνει όλοι κατάπληκτοι! Επειτα έγινε συνέλευση των φοιτητών. Οι αναρχικοί άρχισαν να πετάνε γιαούρτια, με αποτέλεσμα η ΔΑΠ και η Πανσπουδαστική να φοβηθούν και να φύγουν. Παρέμεινε προς τιμήν της η ΠΑΣΠ, η οποία μάλιστα πήρε τη συνέλευση με ψήφους περίπου 650-250. Μετά από αυτό, οι αναρχικοί τούς άρχισαν στο ξύλο και τους πέταξαν έξω από τη σχολή». (Το διαβάσατε, κορόιδα γονείς; Για αυτού του επιπέδου την ανωτάτη εκπαίδευση εσείς δουλεύατε σαν τα ζώα σε δύο δουλειές και πληρώνατε φροντιστήρια!) Προσέξτε τώρα πού εντοπίζεται η ειρωνεία του θέματος. Ο πρύτανης του Οικονομικού κ. Γρηγόρης Πραστάκος, καθηγητής της Διοικητικής Επιστήμης, δεν είναι κανένας τυχαίος καθηγητάκος με μέτριες σπουδές, από εκείνους που μια νύχτα έπεσαν να κοιμηθούν ως βοηθοί και το πρωί είχαν ξυπνήσει καθηγητές. Εκανε όλες τις σπουδές του στο Columbia των ΗΠΑ (ένα από τα οκτώ κορυφαία αμερικανικά πανεπιστήμια του Ιvy League), όπου και εδίδαξε στη Μεταπτυχιακή Σχολή Διοίκησης Επιχειρήσεων. Εδίδαξε επίσης στη φημισμένη σχολή Wharton του University of Ρennsylvania (ένα άλλο από τα οκτώ πανεπιστήμια του Ιvy League) και διετέλεσε επισκέπτης καθηγητής σε πλειάδα ευρωπαϊκών πανεπιστημίων πρώτης τάξεως. Αυτός λοιπόν ο διακεκριμένος επιστήμονας παρουσιάστηκε στους συναδέλφους του ως ένας «πεφωτισμένος εκσυγχρονιστής κεντροδεξιός», που θα έκανε το Οικονομικό Πανεπιστήμιο να λειτουργεί ρολόι και εκλέχθηκε πρύτανης, κερδίζοντας και τις ψήφους σοβαρών συναδέλφων του με κεντροαριστερή πολιτική τοποθέτηση. Την περασμένη άνοιξη πήρε την πρωτοβουλία να εξαφανίσει τα ταμπλό, τα πανό και το σχετικό σκουπιδαριό που δίνουν στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο- σε κάθε ελληνικό πανεπιστήμιο- τη χαρακτηριστικά σιχαμερή όψη του. Αντιμετώπισε τέτοια επίθεση από τους παντοειδείς αγωνιστές υπέρ της «ελεύθερης διακίνησης των ιδεών», ώστε όχι μόνο τα επανέφερε, αλλά επέτρεψε να τοποθετηθούν ακόμη περισσότερα! (Μπορεί κιόλας να έγραψε και εκατό φορές τη φράση «Δεν θα ξαναενοχλήσω την ελεύθερη διακίνηση των ιδεών»- δεν είμαι βέβαιος επ΄ αυτού, χωρίς να το αποκλείω κιόλας...) Δείτε τον τώρα πώς κατάντησε ένας τρομαγμένος όμηρος στα χέρια μιας φασιστικής μειοψηφίας... Αντί οιουδήποτε περαιτέρω σχολίου στο παραπάνω θέμα, επαναλαμβάνω, επαυξημένη και βελτιωμένη, παλαιότερη πρότασή μου προς όσους αγωνίζονται για να προσφέρουν στα παιδιά τους το αγαθό της πανεπιστημιακής παιδείας. Κόψτε αμέσως κάπνισμα, κάθε είδους ποτό εκτός από νερό της βρύσης και, γενικώς, κάθε καταναλωτική δαπάνη εκτός από τις απολύτως απαραίτητες. (Βεβαίως και το πολύ φαγητό! Ακόμη και το τρόλεϊ! Διότι έτσι θα διατηρηθείτε στα ίδια κιλά, οπότε θα μπορέσετε άνετα να βγάλετε τουλάχιστον μία δεκαπενταετία με ένα παντελόνι μπλουτζίν...) Μαζέψτε φασούλι το φασούλι ό,τι μπορείτε, με τον σκοπό, αν το παιδί σας έχει έφεση στα γράμματα, να το στείλετε κατευθείαν στο εξωτερικό για σπουδές σε ένα σοβαρό πανεπιστήμιο. Προσπαθήστε να το στηρίξετε ψυχολογικά, ώστε να πεισθεί να παραμείνει στο εξωτερικό μετά το τέλος των σπουδών του και να σταδιοδρομήσει επαγγελματικά εκεί. Αν τα καταφέρετε και εσείς και εκείνο, τότε μπορείτε να ελπίζετε ότι μια μέρα θα σας πάρει μαζί του εκεί έξω και θα γλιτώσετε από τη μιζέρια της ωραιότερης χώρας του κόσμου, που, ως γνωστόν, κατοικείται από τους εξυπνότερους ανθρώπους στον κόσμο. Αμήν... Κύριε διευθυντά

Άνθρωποι Που Κοιτούν Χαρτιά

• Υπάρχουν άνθρωποι που δουλεύουν σε χωράφια. Υπάρχουν άνθρωποι που δουλεύουν σε πλοία. Υπάρχουν άνθρωποι που διδάσκουν σε σχολεία, σχεδιάζουν γέφυρες ή κάνουν πολύπλοκες πράξεις για να υπολογίσουν τις επιστροφές από την εφορία ή ακόμα, άνθρωποι που περιθάλπουν άλλους ανθρώπους. Υπάρχουν άνθρωποι που πολεμούν άλλους, σκοτώνοντας ο ένας τον άλλον για διάφορους λόγους. Υπάρχουν επαναστάτες, ιδεολόγοι, φονταμενταλιστές, σιεντολόγοι και πολιτικοί. Όλοι τους από μία ψηφίδα στο πάτωμα της γης.
• Ο κόσμος όμως αλλάζει αλλιώς.
• Υπάρχουν αυτοί που συλλέγουν στοιχεία , πληροφορίες και τα γράφουν σε ατελείωτες σελίδες.
• Υπάρχουν και αυτοί που κοιτούν τις σελίδες. Αυτοί βγάζουν το νόημα. Αυτοί καταλαβαίνουν τι σημαίνουν όλα αυτά, συνδυάζουν το ένα στοιχείο με όλα τα υπόλοιπα, ερμηνεύουν τις τάσεις και βγάζουν γραμμή για τις επόμενες κινήσεις. Σκυμμένοι σε ένα γραφείο, χωρίς οι ίδιοι να σκοτώσουν ή να βοηθήσουν κανέναν, αλλάζουν τις τύχες μας. Ας ελπίσουμε ότι θα κάνουν καλή δουλειά.

Κάτι Να σε Εμπνέει.

Το βρήκα στον Freddo, πράγμα που αποδεικνύει ότι είναι καλό να ρίχνουμε μια ματιά παντού, ακόμα και στα αθλητικά. Και ένα δείγμα του τί έπεται.

• Την απάντηση στη χθεσινή μου κατάθλιψη την πήρα από τον αθεόφοβο, ως απάντηση σε άλλο ποστ του locus publicus και την μεταφέρω ολόκληρη.
• "Αυτός ο κόσμος δε θα αλλάξει ποτέ.- Και όμως θ΄αλλάξει! Όπως γίνεται πάντα! Πρίν μερικά χρόνια υπήρχαν φυλετικές διακρίσεις στην Αμερική,η Σοβιετική Ένωση φαινόταν πανίσχυρη,ο Μαντέλα ήταν φυλακή,η Ισπανία και η Πορτογαλλία είχαν δικτατορίες και ,και..."

Για αυτό δε μου αρέσει ο χειμώνας

• Μετά από μία κουραστική μέρα στο γραφείο όπου πέρασα πολλές ώρες μπροστά στον υπολογιστή (υπουλογιστή όπως τον λέει αστιευόμενος ο γαλανός μου), γύρισα σπίτι και με περίμεναν ένα σωρό εκκρεμότητες. Έφτιαξα μηλόπιτα. Έβαλα στα παιδιά να φάνε. Ήπιαν το γάλα τους. Τους είπα παραμύθι. Εξήγησα στον μελαχροινό μου γιατί τώρα δεν χρησιμοποιούν τόξα. Κοιμήθηκαν. Άπλωσα τα ρούχα.
• Πέρασα δίπλα από τον υπολογιστή και σκέφτηκα "Α, όχι. Σήμερα θα κοιμηθώ νωρίς". Αλλά ποιός μπορεί να κοιμηθεί κατευθείαν? "Θα κοιτάξω βιαστικά τις φρέσκιες αναρτήσεις μόνο" είπα στον εαυτό μου, και κάθησα. Έβαλα το Echoes στην επανάληψη να παίζει. Διάβασα για τη Γαζα, για την Ελλάδα, για τον κόσμο. Παλιά δεν ήταν έτσι. Ή μάλλον όταν ήμουν μικρότερη δεν ήταν έτσι. Ή μάλλον, έτσι ήταν αλλά εγώ δεν έδινα τόση σημασία. Έτσι πρέπει να ήταν πάντα από ότι διαβάζω.
• Για άλλη μία φορά, μου έρχεται ο Στάινμπεκ στο μυαλό. Υποστήριξε στο "Ημερολόγιο στη Θάλασσα του Κορτέζ" ότι όπως παρατηρούμε ένα είδος και λέμε "Τα καβούρια αυτά μάχονται με τους αντίζηλούς τους για την εύνοια της θυληκιάς", έτσι κοιτώντας το ανθρώπινο είδος θα πρέπει να πούμε "Οι άνθρωποι είναι πολεμοχαρείς σαν είδος και σκοτώνουν ο ένας τον άλλον για οριοθετήσουν την περιοχή τους ή για την αρχηγία του κοπαδιού". Νιώθω, ίσως από κούραση, ότι είμαι εκατό χρονών.
• The world has been too old for a very long time.

Φράσεις και Λόγια

• Μερικές από τις φράσεις που βρήκα σημαντικές είναι ήδη δίπλα, ως favourite quotes. Υπάρχουν όμως και άλλες που με έκαναν να συνειδητοποιήσω ότι μερικές φορές τα πράγματα είναι απλούστερα από ότι πιστεύουν οι περισσότεροι άνθρωποι. Όταν τις άκουσα. είδα το φως.
• "Είμαι έξαλλη, πάω να πλύνω κάτι!". Με ντροπή θα ομολογήσω ότι την άκουσα σε καρτούν που έβλεπαν τα παιδιά. Η κοσμοϊστορική της σημασία έγκειται στο γεγονός ότι έμαθα να διοχετεύω το θυμό μου σε πιο ωφέλιμες δραστηριότητες από τις φωνές ή τους καυγάδες. Αντί να χτυπήσω το χέρι στο τραπέζι, ή να κάνω βόλτες πάνω - κάτω σαν τρελή, συγυρίζω και σκουπίζω. Για πότε μου περνάει...!
• "Όταν νομίζω ότι δεν αντέχω άλλο, τότε λέω στον εαυτό μου να αντέξει μία στιγμή ακόμα, και μετά άλλη μία στιγμή, και μετά άλλη μία στιγμή. Με αυτόν τον τρόπο ξέρω ότι θα αντέξω για πάντα". Είναι τα λόγια μίας χορεύτριας που μιλάει για τις πρόβες της. Μερικές φορές για να πετύχεις κάτι καλό, χρειάζεται μία υπερπροσπάθεια και αυτός είναι ένας καλός τρόπος να το καταφέρεις.
• Σε μία αμερικάνικη σαπουνόπερα όπου σε μία οικογένεια αποτελούνταν από 2 μαμάδες και 5 μπαμπάδες (πού να θυμάμαι τώρα....κάτι τέτοιο) το παιδί αισθανόταν μειονεκτικά σε σχέση με τους υπόλοιπους στο σχολείο. Τότε ο αδερφός του του είπε: "Και πόσες οικογένειες ξέρεις που να είναι χαρούμενοι και χωρίς καυγάδες και μυστικά? Μία? Δύο? Γαμώτο, είμαστε περισσότεροι! Αυτοί είναι τα φρικιά, εμείς είμαστε οι φυσιολογικοί!" Δε χρειάζεται να το εξηγήσω, νομίζω. Πέρα από την οικογενειακή ή επαγγελματική κατάσταση του καθενός, όλα είναι φυσιολογικά και όλα τα συναντάς στους ανθρώπους
• "Κανένας άντρας δεν είπε ποτέ στη γυναίκα του: Τι καθαρό που είναι το πάτωμα! Έλα να κάνουμε έρωτα!" Είναι σημαντικό να έχουμε ένα υγιεινό σπίτι αλλά στο τέλος της ημέρας θέλεις να σου αρέσει ο άνθρωπος με τον οποίο θα κοιμηθείς.
• "Ο καλύτερος άντρας είναι ο ξένοιαστος άντρας". Τάδε έφη Marilyn Monroe όταν τη ρώτησαν ποιόν τύπο ανδρός προτιμά. Ισχύει και για τις γυναίκες. Ένας συνοφρυωμένος και θλιμμένος σύντροφος, ή ένας σύντροφος που τον πιέζουμε και του γκρινιάζουμε και του σπάμε τα νεύρα, δεν είναι καθόλου ευχάριστος ούτε σε εμάς ούτε και ο ίδιος νιώθει καλά. Όλοι έχουμε σκοτούρες και πρέπει να τις συζητάμε στο ζευγάρι για να λύνονται, αλλά η ζωή πρέπει να είναι όμορφη.
• Και πολλά άλλα φυσικά. Άντε, ώρα για ύπνο τώρα.

Μη σπάτε τα γήπεδα: δεν είναι πανεπιστήμια.

• Φυλάσσονται οι χώροι των πανεπιστημίων με οποιοδήποτε τρόπο? Υπάρχουν φύλακες που να εμποδίζουν την είσοδο οποιουδήποτε ατόμου στις ώρες μη λειτουργίας? Θα αποτελούσε κάτι τέτοιο παραβίαση του ασύλου που η συγκινησιακή πανούκλα μας επιβάλει να θεωρούμε καλό? Αν οι δαπάνες των επισκευών μετά από κάθε ταραχή εντός πανεπιστημιακών κτιρίων επιβάλλονταν ως πρόστιμο στους σπουδαστές που χρησιμοποιούν τα πολύτιμα αυτά κτίρια για να εκτονώσουν τα απωθημένα τους? (αφού οι αστυνομικές δυνάμεις δεν μπαίνουν μέσα, αυτό σημαίνει ότι δε γίνονται συμπλοκές άρα ότι σπάει ή καίγεται έχει γίνει από σπουδαστές για σπουδαστές ή οποιονδήποτε άλλον αυτοί μπάσουν εκεί μέσα)
• Δεν είναι και οι φοιτητές υπεύθυνοι όπως και οι καθηγητές άλλωστε αλλά και ολόκληρη η κοινωνία, για το τί συμβαίνει στα πανεπιστήμια?

Έχω πάει εκεί!

ΠΕΡΙ ΟΡΕΞΕΩΣ..ΚΟΛΟΚΥΘΟΠΙΤΑ

ΚΟΝΙΤΣΙΩΤΙΚΕΣ ΠΙΤΕΣ ΣΤΗ VILLA RUSTICA

Όλο τον Φεβρουάριο στο ξύλινο αποστακτήριο της Villa Rustica στην Κόνιτσα θα μυηθούμε σε μια τέχνη που αιώνες περνά από μάνα σε κόρη και αν μη τι άλλο στα ορεινά της Ηπείρου την ξέρουν πολύ καλά.

Τι άλλο!! Πίτες

Χορτόπιτα , κασιόπιτα , τυρόπιτα , κολοκυθόπιτα , κρεατόπιτα , αλευρόπιτα , κοτόπιτα , μπατσαρόπιτα.....

Με τη βοήθεια της Κυρά Ελένης και της Βιολέτας θα μάθουμε για το καλό αλεύρι , θα μάθουμε πώς να ανοίγουμε φύλλο , πώς να διαλέγουμε τα σωστά υλικά και τελικά χρησιμοποιώντας αγνές πρώτες ύλες από το αγρόκτημα θα παρασκευάσουμε στην ξυλόσομπα και θα γευτούμε τις δικές μας πίτες.

Όλα τα Σαββατοκύριακα λοιπόν του Φεβρουαρίου (και όχι μόνο) σας περιμένουμε να δείτε από κοντά και αν θέλετε να συμμετάσχετε στη νόστιμη αυτή διαδικασία.

Για περισσότερες πληροφορίες επικοινωνήστε με τον Χρήστο ή την Ελένη στο 26550 24910 και 911 ή μέσω email στο : info@villarustica.gr

Μερικά Δευτερόλεπτα πριν το Big Bang

• Τα Ηνωμένα Έθνη είτε υπάρχουν είτε όχι είναι το ίδιο αφού ακόμα κι αν μπούν στον κόπο να ασχοληθούν με τα πραγματικά προβλήματα, οι συμφωνίες δεν τηρούνται, και οι ειρηνευτικές τους δυνάμεις είναι περισσότερο ένα διεθνές μέσο καταστολής παρά οτιδήποτε άλλο.
• Άρα το να διαδηλώνεις για τον έναν ή τον άλλον σκοπό είναι ανώφελο, αφού ότι έχει αποφασιστεί από τους μεγάλους αυτό θα γίνει. Οι διαδηλώσεις όπως και οποιαδήποτε άλλη μορφή διατύπωσης της λαϊκής γνώμης, αγνοείται λες και δεν έγινε ποτέ.
• Άρα ο απλός πολίτης δεν έχει κανένα λόγο, ούτε καν στις εκλογές όπου τα εκλογικά συστήματα είναι έτσι οργανωμένα ώστε να βγαίνει κυβέρνηση έστω κι αν ψηφίσουν τρία άτομα.
• Μην συμμετέχετε σε διαδηλώσεις.
• Μην μπαίνετε σε ομάδες διαμαρτυρίας στο διαδίκτυο.
• Μην μαζεύετε υπογραφές για οποιονδήποτε σκοπό.
• Μην αλλάξετε την ψήφο σας.
• Δεν έχουν κανένα αποτέλεσμα. Οι αποφάσεις έχουν ήδη παρθεί.
• Καθήστε σπίτι. Βγείτε με τους φίλους σας. Παίξτε Μονόπολι με τα παιδιά σας. Δείτε κάτι στην τηλεόραση ή ψάξτε κάτι στο ίντερνετ. Φροντίστε τους δικούς σας και κάντε σωστά τη δουλειά σας. Φυλαχτείτε.
• Η Ευρώπη είναι ενεργειακά δέσμια του πετρελαίου ή του αερίου. Η αναζήτηση και η έρευνα για άλλες μορφές ενέργειας παίρνει πολύ καιρό. Τότε η ιδέα: Να μειωθεί η κατανάλωση. Ναι αλλά οι διαφημιστικές εκστρατείες δεν δείχνουν να έχουν αποτέλεσμα. Και τί θα κάνουμε? Πως θα ρίξουμε την κατανάλωση ενέργειας? Μία κρίση. Ένα κραχ.
• Χμμμμ.....Δεν είναι κακό.
• Εγώ κι εσύ είμαστε αναλώσιμοι.
• Η θανατική ποινή επανήλθε. Όταν κάποιος κάνει φασαρία στο δρόμο, ο αστυνομικός έχει την εξουσία να τον σκοτώσει επί τόπου, χωρίς σύλληψη, χωρίς δίκη. Ο αστυνομικός έχει το δικαίωμα να εμποδίζει τους άνθρωπους να συμμετέχουν σε πορείες με την πολιτική κάλυψη της κυβέρνησης. Οι άνθρωποι που ζητούν δικαιώματα, φιμώνονται. Το πολίτευμα είναι άλλο πλέον.

• Ο αστυνομικοί είναι γουρούνια γιατί μπαίνουν σε αυτή τη δουλειά για ένα ψωρομεροκάματο ξέροντας τί απαιτεί αυτή η δουλειά.

• Και μία απάντηση στον Αταίριαστο. Και η ανεξιθρησκεία πού πήγε? Θα πιστεύουμε ότι μας υπαγορεύει το κράτος? Οι προσωπικές πεποιθήσεις, οι απόψεις, τα πιστεύω και η κοσμοθεωρία του καθενός μας είναι και αυτά ένα εμπόρευμα , θα μας λένε τί να σκεφτόμαστε?

Άλλη Μία Ιστορία

• Στο Γυμνάσιο όλα ήταν διαφορετικά. Από τις μητρικές μορφές που είχαμε για δασκάλες και αγαπούσαμε παρά τις ελλείψεις του συστήματος, βρεθήκαμε αντιμέτωποι με κυνικούς επιστήμονες που δεν είχαν καμμία παιδαγωγική εκπαίδευση. Με την προϋπόθεση ότι όλοι πάνε φροντιστήριο, μας έπιαναν την κουβέντα, περνούσαν την ύλη βιαστικά και όλο άκουγα φράσεις όπως "¨Όπως είπαμε......" και αναρωτιόμουν πότε στο καλό το είχαμε πει κι εγώ δεν το άκουσα. Είχαμε έναν φυσικό που όλο κοιτούσε αφηρημένα έξω από το παράθυρο χωρίς να μιλάει. Είχαμε έναν μαθηματικό που ήταν καλλιτέχνης και όλο του πιάναμε την κουβέντα για να γελάμε κι αυτός επειδή βαριόταν έπαιζε το παιχνίδι μας. Είχαμε μία αγγλικού που ντύνονταν λες και ο κόσμος είναι μία μεγάλη παραλία και όλα τα αγόρια την πείραζαν με αισχρά αστεία που εκείνη δεχόταν με νάζι. Είχαμε μία μουσικού(πόσες χαμένες ώρες, θε μου!) που όλο γκρίνιαζε και μιλούσε υποτονικά και μονότονα, τόσο που ζαλιζόμασταν ακούγοντάς την. Είχαμε και έναν που μας έκανε χημεία που όλο περνούσε πάνω-κάτω ανάμεσα από τα θρανία των κοριτσιών. Μόνο μία φιλόλογος που μας έκανε ιστορία, μας εξηγούσε καλά το μάθημα και μου άρεσε γιατί έκανε κανονικό μάθημα, παρόλο που η ιστορία δεν ήταν και το αγαπημένο μου.
• Το θέμα ήταν ότι κανείς άλλος δεν δίδαξε πραγματικά κάτι. Τα παιδιά που πήγαιναν φροντιστήριο μας ενημέρωναν για τα διαγωνίσματα και διαβάζαμε μόνο για αυτά. Τώρα κάνουν κάτι ακόμα καλύτερο με τα περίφημα ερωτήματα, όπου αντί να μελετήσεις την ύλη, μαθαίνεις 7-8 γραμμές από το κάθε κεφάλαιο. Μην τυχόν μάθεις τίποτα παραπάνω........Εκεί, στο Γυμνάσιο, έμαθα την αδιαφορία εκείνου που πληρώνεται και χέζει το μισθό που παίρνει.
• Μετά ήρθε το Λύκειο. Την πρώτη μέρα και τη δεύτερη και την τρίτη, σκεφτόμουν τι ωραία θα ήταν το σχολείο με όλους αυτούς τους νεαρούς άντρες για συμμαθητές. Μετά είδα τον όγκο των μαθημάτων. Μετά το καθισιό του Γυμνασίου, πως θα ξαναστρωνόμουν στο διάβασμα? Μετά από ένα απελπιστικό πρώτο τρίμηνο όπου διάβαζα ακατάσχετα χωρίς όμως αποτέλεσμα, ειδικά στα μαθηματικά, οι γονείς μου συμφώνησαν να πάω σε φροντιστήριο. Εκεί γινόταν καλύτερη δουλειά, φυσικά.
• Οι καθηγητές του Λυκείου μου ήταν όλοι γραφικοί. Φυσικά, το μάθημα ήταν για τα μάτια του κόσμου. Ο κάθε δάσκαλος κάτι έλεγε ενώ εμείς κάναμε τα δικά μας. Μερικές φορές κάποιος αυστηρός θα έβαζε τις φωνές, θα έδινε καμμία αποβολή και μετά συνεχίζαμε σα να μην έγινε τίποτε. Τα διαλείμματα το κάθε παιδί έκανε κυριολεκτικά ότι ήθελε, πράγμα που με κάνει να τρομάζω όταν ακούω ότι τα τωρινά παιδιά είναι εκτός ελέγχου.... Πολλοί καθηγητές στα διαγωνίσματα στέκονταν στην πόρτα για μπορούμε να αντιγράψουμε, ενώ οι μόνοι που το έπαιζαν ανώτεροι ήταν αυτοί που ήξεραν τα θέματα από πριν και είτε είχαν τα σκονάκια τους είτε είχαν μελετήσει. Αργότερα, δίνοντας τους βαθμούς ο καθηγητής θα έλεγε "Μπράβο παιδί μου, είσαι αξιέπαινος!". Οι περισσότεροι από εμάς διάβαζαν μόνο για τη δέσμη και στα υπόλοιπα φροντίζαμε να παίρνουμε ίσα-ίσα τη βάση. Κάμποσοι καθηγητές τσιμπολογούσαν τις πιτσιρίκες χωρίς καν να το κρύβουν. Δύο καθηγητές ξεχνούσαν τα ονόματά μας και περνούσαν λάθος απουσίες ή και βαθμολογίες. Ένας θεός ξέρει πως κατάφερα να τελειώσω το Λύκειο και αν τελικά οι βαθμοί μου είναι οι δικοί μου. Στο Λύκειο έμαθα ότι όταν και οι δύο έχουμε συμφέρον, μπορούμε μαζί να κάνουμε οποιαδήποτε παρατυπία.
• (Ο αδερφός μου την πρώτη φορά απέτυχε στις πανελλήνιες παρόλο που πήγαινε φροντιστήριο και ήταν πολύ μελετηρός. Καταλάβαμε το λόγο όταν ο καλός εκείνος καθηγητής του έδωσε τις πραγματικές ασκήσεις προετοιμασίας τη δεύτερη χρονιά, ο αχαρακτήριστος)
• Όχι, δεν στηρίζω τις απεργίες τους.

Ενηλικίωση και Αναρχία.

• Ίσως τελικά η ενηλικίωση να μην σχετίζεται τόσο πολύ με την συμπλήρωση κάποιας ηλικίας αλλά με τη συνειδητοποίηση ότι ο κόσμος έτσι είναι κι ωστόσο, παρόλα αυτά, να κάνουμε ότι καλύτερο μπορεί ο καθένας υπό αυτές τις συνθήκες.
• Επίσης πιστεύω ότι η ενηλικίωση προϋποθέτει την απογοήτευση από τις Αρχές, όταν δηλαδή αρχίζεις να διαπιστώνεις στην πράξη τις ασυνέπειες στη δράση του κράτους, της αστυνομίας,των διεθνών οργανισμών ή οτιδήποτε άλλο έχουμε στο μυαλό μας ως Αρχή. Ίσως για αυτό και οι επαναστάτες να είναι τις περισσότερες φορές νέοι. Γιατί ακόμα δεν έχουν ενηλικιωθεί, δηλαδή δεν έχουν αποδεχθεί τη φύση του κόσμου αλλά έχουν την ιδεώδη άποψη για τον άνθρωπο και τον κόσμο όπως αυτός τον διαμορφώνει.
• Οι νόμοι, συνειδητοποιούμε τότε, δεν είναι τόσο απαράβατοι κανόνες όσο συστάσεις τις οποίες μπορεί και να λάβεις υπόψιν κατά τη λήψη αποφάσεων, αλλά κάμπτονται ανάλογα με τις περιστάσεις, το συμφέρον, το μέσο και την συνείδηση. Καταλαβαίνεις τότε ότι ο καθένας μπορεί να παραβεί οποιονδήποτε νόμο και ότι είναι πολλοί αυτοί που το κάνουν καθημερινά, με αποτέλεσμα να κατέχουν εξέχουσα θέση στην κοινωνία και να έχουν την άνεση να υπερκαταναλώνουν φυσικές πρώτες ύλες με σκανδαλωδώς οικο-καταστροφικούς ρυθμούς.
• Συνειδητοποιείς τότε ότι μπορείς να κάνεις ότι θέλεις.
• Το οποίο ισχύει.
• Αν, υποθετικά μιλώντας, η κυβέρνηση απαρτίζεται από καταχραστές, τότε ποιός θα τους ελέγξει? Από ποιόν θα τιμωρηθούν? Θα επιστραφούν τα κλεμμένα? Κανείς , από κανέναν, ποτέ.
• Ανάλογα, αν ο ιδιώτης παραβεί έναν νόμο, ας πούμε ότι ένας ταχυδρόμος κλέβει από τις συντάξεις που παραδίδει, τότε ποιός θα τον ελέγξει? Αν κάποιος άλλος χτίσει πάνω σε ένα ρέμα το οποίο μετά θα υπερχειλίσει τότε ποιός θα τον ελέγξει? Αν κάποιος έχει δώδεκα μήνες που πληρώνεται χωρίς να έχει πατήσει πόδι στη δουλειά του (και μιλάμε για χιλιάδες ευρώ) τότε ποιός θα τον ελέγξει? Ο Νικοπολίδης, θα χάσει μία από τις δύο θέσεις του?
• Κανείς.
• Έτσι έχουμε αυτό που έχουμε. Έχουμε κόσμο που διαδηλώνει μάταια, έχουμε ατιμωρησία των πάντων, έχουμε κόσμο να σκοτώνει κόσμο στους δρόμους, έχουμε πλέον καθολική αναρχία. Ίσως να είναι ανώφελο να αντιστέκεται κανείς. Τελικά ίσως να είναι καλύτερα να αφήσουμε τις εξελίξεις να πάρουν την πορεία τους και να αφήσουμε το σύστημα να εκφυλιστεί από μόνο του μέχρι την εξαφάνιση ή τη διάλυση, αποφεύγοντας το προσωπικό κόστος και την απώλεια της ζωής. Αφού έτσι έχουν τα πράγματα, αφού όλοι έτσι κάνουν, τότε αυτό θα κάνω κι εγώ. Διαφθορά, φοροδιαφυγή, δωροδοκία, τραμπουκισμός και καλή ζωή.
• Και εκεί μπαίνει η παιδεία, όχι το σχολείο ούτε οι εγκυκλοπαιδικές γνώσεις ούτε οι ακαδημαϊκές διακρίσεις, αλλά αυτά που έχουμε δει να κάνουν οι γονείς μας. Στρεφόμαστε προς τα μέσα και όσοι ευσυνείδητοι υπάρχουν ακόμα, κάνουν σωστά τη δουλειά τους, τοις κοινοίς ρήμασι πειθόμενοι.

Ώρα Για Δουλειά

• Αρκετά με τις ευχές και τις κλάψες.

• Να κάνουμε και τίποτα χρήσιμο...
• Όλο το καλοκαίρι σκούπιζα το πεζοδρόμιο έξω από το μαγαζί μας, αφού οι καθαριστές του δήμου μάλλον ξεκουράζονταν ή είχαν άδειες. Σκούπιζα από τη μία άκρη μέχρι την άλλη, αλλά και στο διάστημα ανάμεσα στο πεζοδρόμιο και την άσφαλτο του δρόμου, γιατί ο άνεμος τα έφερνε μπροστά μας. Σκούπιζα κάθε Παρασκευή βράδυ γιατί Σάββατο πρωί έφταναν οι Ολλανδοί πελάτες, και ξανά ένα φρεσκάρισμα το Σάββατο γιατί κάποιοι όνοι άφηναν χαρτιά από τυρόπιτες και άδεια πλαστικά ποτήρια μέσα στη γλάστρα. Τον Σεπτέμβριο με είδε ένας από το διπλανό μαγαζί να σκουπίζω μπροστά από την πόρτα του. "Ευχαριστώ" μου είπε "θα μιλήσω στον Δήμαρχο, είναι γνωστός μου". Τον ευχαρίστησα και συνέχισα. Από τότε δεν χρειάστηκε να το ξανακάνω
• Τίποτα δεν πάει χαμένο.
• Α,ρε Δημαρχούκο.....!

Βαρέθηκα

Ζούμε σε ένα ψευδοκράτος, σε ένα κράτος νονών της νύκτας, με μια ανίκανη και διεφθαρμένη αστυνομία, μια ανίκανη και διεφθαρμένη δικαιοσύνη, σε ένα πελατειακό κράτος που ευνοεί και καλύπτει τους πελάτες του. Αυτό, δεν είναι δημοκρατία!