Πως να Μην αλλάξετε τον κόσμο, Χωρίς να κουνήσετε το Δαχτυλάκι Σας, Κερδίζοντας Ταυτόχρονα Μνεία Για τη Δουλειά Άλλων.

Δεν είναι ευκολο. Θέλει δουλειά.

• Πρώτα φτιάχνετε ένα ωραίο καφεδάκι.
• Μετά ανοίγετε τον υπολογιστή και χαζολογάτε κανα πεντάλεπτο. Όλο και κάποιος φίλος σας θα σας έχει στείλει ένα βίντεο του YouTube, αλλιώς βάζετε στην αναζήτηση "σοκαριστικά βίντεο" και σίγουρα στην πρώτη σελίδα θα βρείτε αυτό που ζητάτε. Προσοχή, πρέπει να δείχνει με ευκρίνεια πως διαπράττεται ένα έγκλημα ή μια ανηθικότητα ή έστω κάτι εγκληματικά ηλίθιο, αλλιώς θα πάει χαμένη τόση δουλειά. Η λεπτομέρεια κάνει τη διαφορά. Το μόνο σίγουρο πάντως, είναι ότι δε θα ξεμείνετε ποτέ από υλικό.
• Το ανεβάζετε στην προσωπική σας ιστοσελίδα.
• Μετά, το δύσκολο μέρος, πρέπει να βρείτε όσο τον δυνατόν περισσότερες ηλεκτρονικές διευθύνσεις και να στείλετε σε όλες το βιντεάκι συνοδεύοντάς το με θαυμαστικά και επιφωνήματα. Δεν χρειάζεστε καν χιούμορ ούτε καυστικά σχόλια καλό είναι όμως, αν μπορείτε, να βάλετε την προσωπική σας πινελιά, έστω κι αν είναι μία λέξη μόνο.
• Προαιρετικό αλλά πολύ αποτελεσματικό είναι επίσης να βάλετε και μία αίτηση για υπογραφές. Δεν κοστίζει τίποτα, δεν πειράζει κανέναν, συλλέγει τα πλήθη και ανάγεστε αυτόματα σε μοντέρνος σταυροφόρος. It's a win-win situation.
• Μετά περιμένετε. Αποτελειώνετε τον καφέ σας. Αν στο βίντεο που έχετε διαλέξει έχει γίνει καλή δουλειά, τότε δε χρειάζεται να κάνετε εσείς τίποτα άλλο. Αν δεν υπάρξει αύξηση στην επισκεψιμότητα του μπλογκ σας τότε θα χρειαστεί να επαναλάβετε τη διαδικασία αρκετές φορές και ίσως να προσθέσετε λίγο γυμνό που πάντα συγκινεί και κουτσομπολιό για να πιάσετε κάθε κοινωνικό γκρουπ.
• Είναι ο πλέον διαδεδομένος τρόπος να τραβήξετε την προσοχή χωρίς να χρειαστεί να κάνετε αυτά που λέτε, ούτε να διασταυρώσετε τις πληροφορίες σας, ούτε να υποστηρίξετε με πράξεις τη θεωρία σας. Έτσι κανείς δε θα σας πει ότι άλλα λέτε κι άλλα κάνετε αφού κανείς δεν ξέρει ποιός είστε!
• Πιστεύω πως ο μόνος τρόπος να γίνει καλύτερο αυτό΄το μέρος είναι ο κάθε ένας από εμάς να κάνει σωστά τη δουλειά του ΣΤ'ΑλΗΘΕΙΑ, να είναι δηλαδή καλός υδραυλικός, σκηνοθέτης, πατέρας, επιστήμονας, καθαρίστρια, μάγειρας, δημοσιογράφος ή ότι άλλο έχει την ικανότητα ή τη δυνατότητα ο καθένας. Η υπογραφή στο internet ή ψήφος, η θεία λειτουργία και η φιλοσοφική συζήτηση είναι όλα τους απλώς θεωρίες σε έναν κόσμο που χρειάζεται πράξεις.

Ευρω-δημοψήφισμα

• Διαβάζοντας διάφορα για τις ευρωΕκλογές, κάπου βρήκα και το εξής στατιστικό, ότι η Ελλάδα κατέχει την πρώτη θέση σε ποσοστό συμμετοχής, σε όλη την Ευρώπη. Δύο ημέρες μετά άκουσα στα δελτία ότι βγήκε λέει, σποτ για να αποθαρρύνει την αποχή και ότι όλοι ανυσηχούν πως ο Έλληνας θα προτιμήσει το μπάνιο από την ψήφο. Αντικρουόμενες οι δύο πληροφορίες. Η άποψη που διαμόρφωσα με βάση τις κοτσάνες που άκουσα όλο αυτόν το καιρό κυρίως από σοβαρά στόματα έχει ως εξής:
• Πρώτον, το όλο σκηνικό είναι στημένο έτσι ώστε αποτρέψει τη συμμετοχή των ψηφοφόρων: πάνω στο τριήμερο, με πλύση εγκεφάλου από τα μέσα ενημέρωσης, του τύπου "Όλοι θα απέχουν". Βλέπεις, αν δεν ψηφίσουν οι απογοητευμένοι με τη σκέψη ότι , δε βαριέσαι, τα ίδια αποβράσματα είναι, τότε αυτοί που θα ψηφίσουν τελικά θα είναι τα κομματόσκυλα και οι κομματέμποροι και από αυτούς θα κριθεί το αποτέλεσμα. Και όλοι ξέρουμε ποιό αποτέλεσμα θα είναι αυτό. Έτσι θα μείνουν ανενόχλητοι οι δύο νονοί να δρούν ανενόχλητοι, χωρίς τίποτα να διαταράξει τις δοσοληψίες τους. Δεν έχω την ψευδαίσθηση ότι μπορεί κάνένα από τα μικρά κόμματα να κυβερνήσει ή να δράσει στην Ευρώπη. Θα ήθελα όμως να υπάρχουν όσο το δυνατόν περισσότεροι εκπρόσωποί τους στη Βουλή και στην Ευρωβουλή, για να δυσκολέψει έστω και στο ελάχιστο το παιχνίδι για τους βρυκόλακες.
• Δεύτερον, κανείς από τους υποψήφιους, συμπεριλαμβανομένων και των μικρών κομμάτων, δεν δίνει στοιχεία για την πολιτική που θα ακολουθήσει. Με ένα γενικό και αόριστο "Θα υπερασπιστούμε τα συμφέροντα του πολίτη" που είναι κοινό σύνθημα όλων των κομμάτων, δεν έχουν τίποτα να δείξουν, κανένα κατόρθωμα να μας θυμίσουν, καμμία νίκη στο ενεργητικό τους. Έτσι, αν δεν υπάρχει συμφέρον στη μέση, ο πολίτης καλείται να επιλέξει τους εκπροσώπους του με τρείς τρόπους.
• Α) Να ψηφίσει αυτόν που πάντα ψήφιζε, με την ανάμνηση των πραγματικών πολιτικών από τα παλιά, τότε που υπήρχε κι άλλη διαφορά ανάμεσα στις παρατάξεις εκτός από το χρώμα του μπάνερ στις ομιλίες.
• Β)Να ψηφίσει αυτόν με το καλύτερο επικοινωνικακό τέχνασμα. Μέθοδος για τύπους που εντυπωσιάζονται εύκολα. Πολλοί με αυτό τον τρόπο θα ψηφίσουν οικολόγους, για να έχουν καλή εντύπωση, ότι δηλαδή ψήφισαν κάτι καλό.
• Γ)Να ψηφίσει με βάση τα συναισθήματα,αγανάκτηση ή αδιαφορία. Εδώ, είναι απρόβλεπτο το ποιό χαρτάκι θα μπεί στον φάκελο...

Σήμερα έφτιαξα τα πρώτα Γεμιστά για φέτος ( Αντιφατική Ιδιοτέλεια της Δύσης)

• Τις προάλλες κοιτούσα μία συνταγή η οποία χρειαζόταν και ντομάτα και χυμό ντομάτας και κέτσαπ. Ο λόγος ήταν ότι βάζοντας και τα τρία παράγωγα του ίδιου προϊόντος στη γεύση του τελικού εδέσματος ήταν πιο έντονο το άρωμα της ντομάτας. Θυμήθηκα τις ντομάτες που είχαμε παλιά στον κήπο μας, και μοσχοβολούσαν τόσο που τις κόβαμε και τις τρώγαμε έτσι, ωμές, χωρίς καν αλάτι και το ζουμί τους ήταν τόσο νόστιμο που δεν αφήναμε να μας πέσει ούτε σταγονίτσα.

• Όμως στον κήπο μας δεν ήταν ανάγκη να καλύψουμε κάποια ζήτηση. Όποτε έβγαιναν ντομάτες, το καλοκαίρι δηλαδή, τις τρώγαμε. Ακόμα και στα μανάβικα, ντομάτα έβρισκες μόνο το καλοκαίρι. Τώρα, χρειαζόμαστε ντομάτες και το χειμώνα, και μάλιστα σε μεγάλες ποσότητες αφού εκτός από την οικιακή κατανάλωση θέλουμε και να παραγγέλνουμε μπέργκερ ή να τρώμε σε εστιατόρια. Και φυσικά είμαστε περισσότεροι νοματαίοι, έξι δισεκατομμύρια το σύνολο. Άρα, για να συνεχίσουμε να τρεφόμαστε με αυτό το ρυθμό(αν και σε κάποια μέρη του κόσμου δεν είναι τόσο απαιτητικοί ακόμα), η παραγωγή ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ να πέσει κάτω από ένα όριο, οπότε είναι απαραίτητο να χρησιμοποιηθούν λιπάσματα που κάνουν τον καρπό τεράστιο αλλά άγευστο. ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ οι σοδειές να καταστραφούν, οπότε είναι απαραίτητα τα εντομοκτόνα ή οι μεταλλαγμένοι σπόροι. Και εφόσον θέλουμε ντομάτες και το χειμώνα, είναι απαραίτητο είτε να τις κόβουμε άγουρες και να τις μεταφέρουμε από άλλα κράτη είτε να τις καλλιεργούμε σε θερμοκήπια. Άρα είναι προφανές ότι μπορούμε να έχουμε πολλές ντομάτες, η καλές ντομάτες αλλά δεν μπορούμε να έχουμε πολλές και καλές ντομάτες.

• Συνεχίζοντας το συλλογισμό, μπορούμε να πούμε ότι αν θέλουμε να τρώμε μόνο πραγματικά καλά προϊόντα τότε θα αναγκαστούμε να τα αγοράσουμε ακριβότερα, αφού η βιολογική ντομάτα μοιραία κοστίζει περισσότερο. Έτσι, η τσέπη μας θα αντέξει λιγότερες ντομάτες με αποτέλεσμα να τρώω λιγότερο και να είμαι λεπτότερος ενώ παράλληλα δεν θα έχω τύψεις οικολογικού περιεχομένου. Ή να καλλιεργήσω μόνος μου την ντομάτα, οπότε με την κοπιαστική εργασία να είμαι τελικά υγιέστερος.

• Το ίδιο συμβαίνει και με πολλά άλλα στη ζωή μας που χαρακτηρίζουν την αντιφατική μας ιδιοτέλεια. Θέλουμε να ζούμε σε διαμερίσματα αλλά σιχαινόμαστε τις πολυκατοικίες. Θέλουμε να χρησιμοποιούμε κινητά αλλά διαδηλώνουμε για τις κεραίες. Θέλουμε να αλλάζουμε έπιπλα επειδή φέτος άλλαξε η μόδα αλλά βάζουμε υπογραφές για την αποψίλωση των δασών. Θέλουμε να είμαστε καλοί γονείς αλλά προέχουν τα λεφτά.

• Σας έχω νέα. Κανείς δεν μπορεί να τα έχει όλα. Ή αυτό ή εκείνο αλλά όχι και τα δύο. Πρέπει να διαλέξουμε και από αυτό κρινόμαστε.

Άμα δεν πεις για το σπίτι σου...

Ιδιοτροπίες- Μέρος Πρώτο

• Όταν οι άνθρωποι κουράζονται, τείνουν να ασχολούνται με τον εαυτό τους περισσότερο, ενώ αν είναι και φύσει εγωιστές τότε παραγίνεται το κακό.
• Προσωπικά, στις στιγμές μεγάλης σωματικής κόπωσης, αυτό που με ξεκουράζει είναι να μην ακούω τίποτα. Συχνά, σε τέτοιες περιπτώσεις βάζω ωτασπίδες ,αν είμαι μόνη μου, και συνεχίζω με κάποια δουλειά καθιστική ή στατική. Όσο κουρασμένη κι αν είμαι όμως, αν υπάρχει ανοιχτό ντουλάπι, κουρτίνα ή συρτάρι δεν μπορώ να ηρεμήσω. Ας είναι όλο το σπίτι σα χοιροστάσιο, εγώ στεναχωριέμαι για τις κουρτίνες και τα ντουλάπια και τα συρτάρια.
• Για να φέρω εις πέρας μία, δύο ή περισσότερες απαιτητικές ημέρες στη σειρά, δεν χρειάζομαι φαγητό, δεν χρειάζομαι καφέ, δεν χρειάζομαι γλυκό, δεν χρειάζομαι ηθική συμπαράσταση ούτε καν βοήθεια. Αν όμως δεν έχω συμπληρώσει τις απαιτούμενες υπνοώρες (έξι και άνω) δεν μπορώ να λειτουργήσω με τίποτα. Όλη μέρα σέρνομαι αργάααα-αργά.....σα δημόσιος υπάλληλος ένα πράμα. Ούτε καφές, ούτε τίποτα δεν με συνεφέρει και συνήθως συνέρχομαι μόνο αν μου δοθεί η ευκαιρία για μία σιέστα.
• Ένα άλλο κόλπο που ανακάλυψα πρόσφατα σχετικά με την ιδιοσυγκρασία μου είναι ότι αν βρώ κάτι διαφορετικό να κάνω, τότε από το πουθενά αντλώ απίθανη ενέργεια. Για να κάνω γενική καθαριότητα, φερ'ειπείν, για να μην βαρεθώ και τα παρατήσω στη μέση το συνδυάζω με αλλαγές στη διακόσμηση και τη διαρρύθμιση. Αλλάζω θέσεις επίπλων, βάζω καινούρια κάδρα ή ένα καινούριο λουλούδι σε καινούρια γλάστρα ή κάτι τέλως πάντων. Ή, αν είμαι στη δουλειά, διαλέγω ένα άλλο ντοσιέ για τα χαρτιά μου, ή αλλάζω wallpaper, και ΜΕΤΑ κάνω ότι είναι απαραίτητο.
• Αν κάτι είναι ΑΠΟΛΥΤΩΣ απαραίτητο να γίνει και λήγει η προθεσμία μου και όλοι περιμένουν ΕΜΕΝΑ να το κάνω και είναι αποκλειστικά δική μου ευθύνη, τότε τσαντίζομαι αφάνταστα για κάποιον λόγο και κάτι εντός μου μου λέει "Όχι,μη!" και δεν έχω καμμία όρεξη για αυτό , στο σημείο να αναζητώ οποιαδήποτε άλλη αγγαρεία για να γλιτώσω αυτό που πρέπει να κάνω. Αν από την άλλη κάτι δεν είναι απαραίτητο, τότε το διεκπεραιώνω αμέσως και στην εντέλεια. Αυτό το στοιχείο της προσωπικότητάς μου δεν το έχω κατανοήσει πλήρως ακόμα, αλλά έχω βρεί τον τρόπο και το διαχειρίζομαι αποτελεσματικά ως εξής: δίνω στον εαυτό μου ένα "μετά". Αν για παράδειγμα ΠΡΕΠΕΙ να ετοιμάσω έγγραφα για τον επόμενο ναύλο αλλά το εντός μου εξεγείρεται, τότε βάζω τον εαυτό μου να σκεφτεί: "Θα τα τελειώσω και μετά θα κάνω...." κάτι λιγότερο βαρετό συνήθως, ή ένα τηλεφώνημα (λατρεύω να μιλώ στον κόσμο έστω κι αν είναι πελάτες ή συνεργάτες αντί για φίλοι) ή κάποια εξωτερική δουλειά.
• Αυτό όμως που μου δίνει φτερά δυστυχώς, είναι ο θυμός. Όσο κουρασμένη κι αν είμαι, αν για κάποιο λόγο νευριάσω, τότε μπορώ να σηκώσω βουνά. Ευτυχώς δε συμβαίνει συχνά και όποτε συμβαίνει προσπαθώ να διοχετεύω αυτήν την ενέργεια σε κάτι το χρήσιμο και όχι σε άσκοπα ξεσπάσματα.
• Τέλος, κάτι που είναι για μένα απαραίτητο, είναι να έχω κάποιο διάστημα κάθε μέρα που να βρίσκομαι μόνη μου. Έστω κι αν είναι τα χαράματα μπροστά στο πισί, έστω κι αν εκείνη την ώρα κάνω κάποια δύσκολη εργασία, ακόμα κι αν όλοι νομίζουν ότι τεμπελιάζω, εκείνη η ώρα είναι η πιο παραγωγική και η πιο ωφέλιμη. Έστω και ένα πεντάλεπτο χωρίς πελάτες, σύζυγο , παιδιά, κτλ, είναι αναζωογονητικό όσο τίποτα άλλο.
• Κανένας πιο ιδιότροπος? Δεν το νομίζω...
• :)

Δάσκαλε που Γήρασκες

• Η ζωή δεν έχει τέλος από πλευράς πιθανοτήτων. Είναι μύρια τα πράγματα που μπορεί να μας προσφέρει αλλά αυτά τα μαθαίνουμε από άλλες πηγές. Από την οικογένεια, από τους φίλους και από την ίδια την καθημερινή ενασχόληση με τον κόσμο και στο τέλος λέμε ότι έχουμε εμπειρία, ότι είμαστε έμπειροι ( και συχνά έμπυροι δλδ μέσα στην μπύρα ή την πυρά αναλόγως τις περιστάσεις…)

• Το σχολείο υπάρχει για να μας διδάσκει αριθμούς και γράμματα ώστε να μπορέσουμε να κάνουμε ένα επάγγελμα γιατί τί είναι ο άνθρωπος χωρίς δουλειά? Ένας ασήμαντος και ανυπόστατος τεμπέλης.

• Ας διδάξουν οι δάσκαλοι ορθογραφία αριθμητική και γεωγραφία και ιστορία (λίγοι τέτοιοι υπάρχουν) και τα υπόλοιπα, όπως φιλότιμο ευγένεια και σωστή συμπεριφορά τα μαθαίνω εγώ στα παιδιά μου, όπως είναι και το καθήκον και αρμοδιότητά μου σαν γονιός.

• Όποιος επαφίεται σε έναν υπο-αμοιβόμενο ξένο (τον δάσκαλο) για την ανατροφή των παιδιών του, να περιμένει τα χειρότερα και ξέρω τι λέω γιατί υπήρξα δασκάλα για 18 χρόνια. Πέρα από την τήρηση των στοιχειωδών κανόνων συνύπαρξης στην ίδια αίθουσα, το παιδί δεν παίρνει άλλο ηθικοπλαστικό μάθημα από το σχολείο, εκτός ίσως από το ότι αν κάνει αταξίες και ζαβολιές θα κάνει το μάγκα στους φίλους του. Και αυτό γιατί έτσι είναι η κοινωνία και επιβραβεύει τους κακούς και το σχολείο είναι ο καθρέφτης της κοινωνίας.

• Λάθος, αλλά και τι να κάνεις….

Scripta Volant

• Στην Αγγλία ακόμα συζητιέται, στη Γαλλία ήδη ψηφίστηκε.
• Για την καταπολέμηση της διαδικτυακής πειρατείας, η ίσως με την πρόφαση αυτή, πέρασε νόμος στη Γαλλία κατά τον οποίον όταν κάποιος συλληφθεί να κατεβάζει παρανόμως υλικό αρχικά δέχεται δύο ειδοποιήσεις και αν το επαναλάβει για τρίτη φορά διακόπτεται η σύνδεσή του. Προφανώς οι δισκογραφικές και κινηματογραφικές εταιρείες υποστηρίζουν αυτό το μέτρο.
• Οι καταναλωτικές οργανώσεις υποστηρίζουν ότι ένας χάκερ μπορεί να παραβιάσει υπολογιστές αθώων πολιτών και να κάνει ανενόχλητος τη δουλειά του ενώ την τιμωρία θα υποστεί ο αθώος πολίτης και ότι πρόκειται περισσότερο για μέτρο παρακολούθησης.
• Τώρα, προσωπικά, είμαι λίγο μπερδεμένη. Ναι μεν προσωπικό απόρρητο και όλα αυτά, αλλά ούτως ή άλλως όλα όσα συμβαίνουν στο διαδίκτυο κάπου καταγράφονται, κάπου υπάρχει κατάστιχο, έτσι δεν είναι? Το να χρησιμοποιηθούν για την καταπολέμηση οποιουδήποτε εγκλήματος δεν είναι κάτι το καλό? Πάντως αν ήμουν εταιρεία και είχα ξοδέψει ένα σωρό λεφτά για μία ταινία και ο άλλος τη μοιράζει δωρεάν, τότε αυτό δεν θα μου άρεσε καθόλου.
• Από την άλλη βέβαια, υπάρχουν κι άλλοι τρόποι, όπως να μην πωλείται ούτε να κυκλοφορεί στο εμπόριο το λογισμικό που κάνει την πειρατεία δυνατή. Αν πχ ανακαλυφθεί μία νέα μορφή δίσκου ή κι εγώ δεν ξέρω τι, για τις ταινίες που θα αντικαταστήσει το DVD, τότε η αντιγραφική μηχανή που θα προκύψει απλά να μην βγεί στο εμπόριο. Αυτά από τις ίδιες εταιρείες βγαίνουν. Ή ας επενδύσουν σε κωδικοποίηση, όπως η Disney και κάποιες άλλες εταιρείες που έχουν τέτοια προστασία που να μη σπάνε με τίποτα. Άλλωστε, μετά τα πρώτα δύο-τρία χρόνια η ταινία θεωρείται παλιά και κανείς δεν ενδιαφέρεται για αυτή, οπότε και να ξεπεραστεί η τεχνολογία μικρό το κακό, ή μπορεί να γίνεται μία απόσυρση των ταινιών με πεπαλαιωμένη ασφάλεια.
• Εν τέλει, εκτός από το διαδίκτυο ας μην ξεχνάμε ότι υπάρχει και ο πραγματικός κόσμος εκεί έξω. Αν δεν θέλουμε να μας παρακολουθούν γιατί έτσι είναι η ανθρώπινη φύση και γουστάρουμε να μας αφήνουν στην ησυχία μας, υπάρχει το χαρτί και το μολύβι για την επικοινωνία μας, μία ξεχασμένη απόλαυση γλυκύτερη και ουσιαστικότερη από τη διαδικτυακή επικοινωνία όπου ισχύει το παράδοξο scripta volant.

ΆΒουλη Χώρα

• Έκλεισε η Βουλή. Και που ήτανε ανοιχτή δηλαδή, τι καταλάβαμε? Ξέραμε ποιά συνείδηση παραμόνευε τη ψήφο στη γωνία την και την περιμέναμε.
• Ολοένα και συχνότερα έρχεται ξανά και ξανά η ίδια σκέψη: αφού το προϊόν δεν είναι αυτό για το οποίο πλήρωσα, τότε δεν το ξανα-αγοράζω. Αν το κράτος που συντηρώ με τον φορολογικό οβολό μου για να τηρεί κάποια στοιχειώδη δικαιοσύνη και να επιβλέπει την ασφαλή διεξαγωγή της οικονομικής δραστηριότητας αντί αυτού ενθαρρύνει και πρωτοστατεί στην κατάργηση κάθε τίμιας συναλλαγής, τότε δεν έχει λόγο ύπαρξης. Το δίκαιο του ισχυρού δεν χρειάζεται νόμους ούτε ηθικό υπόβαθρο ούτε έχει ανάγκη τα δικά μου χρήματα για να επιζήσει.
• Άρα, αν γίνει μία μαζική οικονομική απεργία(σκέφτηκα) τότε η ζωή θα συνεχίσει όπως πρίν μόνο που πλέον θα κάνουμε οικονομία στις δαπάνες. Και εμβαθύνω.
• Οικονομική απεργία εννοώ όχι την διακοπή συναλλαγών αλλά διακοπή της καταγραφής των συναλλαγών από το κράτος. Κλείνω την επιχείρησή μου στα χαρτιά αλλά το site μου συνεχίζει να υπάρχει, συνεχίζω να παρέχω προϊόντα και υπηρεσίες, απλά το κάνω στα κρυφά. Δεν πληρώνω ΙΚΑ, ΤΕΒΕ (δεν θα το μάθω ποτέ το καινούριο..) φόρους, ΦΠΑ, κοκ. Τα χρήματα που εξοικονομώ τα επενδύω είτε σε ιδιωτική ασφάλιση είτε σε επενδύσεις για το μέλλον της επιχείρησής μου. Παράλληλα, σταματώ να ζητώ δάνεια από τράπεζες και απευθύνομαι για διευκολύνσεις σε γνωστούς και φίλους ή τράπεζες του εξωτερικού. Αγοράζω όμως ελληνικά προϊόντα, αφού αυτά ως κρυφά, δεν θα έχουν ΦΠΑ και μάλλον θα είναι οικονομικότερα. Οι υπάλληλοί μου θα είναι ανασφάλιστοι αλλά ο ανταγωνισμός με τους αλλοδαπούς θα εξαφανιστεί και τότε πραγματικά θα υπάρξει αξιοκρατία.
• Οι δημόσιοι υπάλληλοι, χωρίς αρμοδιότητες πλέον, θα γίνουν είδος υπό εξαφάνιση, αφού το πτωχευμένο κράτος δεν θα μπορεί να καταβάλει μισθούς και συντάξεις, οπότε θα πάψει το δημοσιο-υπαλληλίκι να είναι το όνειρο του κάθε γονιού. Οι καλύτεροι ή οι καλύτερα δικτυωμένοι θα επιζήσουν στην ελεύθερη αγορά, ενώ οι άλλοι θα απορροφηθούν ο καθένας ανάλογα με τη δυνατότητά του.
• Και μετά, ο επόμενος συλλογισμός ήταν ότι έτσι δε γίνεται ήδη? Μα αυτός δεν είναι ο χαρακτήρας της Ελληνικής κοινωνίας, ούτως ή άλλως? Δεν είναι ήδη ανασφάλιστοι οι εργαζόμενοι εκτός δημοσίου? Δεν κρύβουν όλοι τα εισοδήματά τους και όλοι δεν βασίζονται στις διασυνδέσεις τους για να κάνουν τη δουλειά τους? Η χώρα δεν είναι ήδη πτωχευμένη?
• Σαν το μαθητή που κάνει σκονάκι, εκμεταλλεύομαι την ηλιθιότητα και την ατιμία του δασκάλου για προσωρινό όφελός μου, τον περιφρονώ όμως και τον εξωθώ στα άκρα για να δώ πόσο γελοίος είναι στ'αλήθεια. Μέσα μου όμως θα ήθελα να είναι ο δάσκαλος αληθινά αυστηρός και απαιτητικός και αν δώ κάποιον τέτοιον τότε το αναγνωρίζω και λέω "Να! Αυτός είναι διαφορετικός". Ξέρω ότι αν φερθώ τίμια θα καταδικαστώ σε ισόβια αποτυχία και περιθωριοποίηση.
• Αυτό που δεν είχα συνειδητοποιήσει ως τώρα είναι ότι έστω και μέσα στο βόρβορο, συνεχίζουμε να τηρούμε τα προσχήματα κάνοντας ότι καλύτερο μας επιτρέπουν οι συνθήκες και ελπίζοντας ότι κάτι θα αλλάξει, περιμένοντας έναν Μεσσία που θα βρεί το γιατρικό. Ο μόνος λόγος που ακόμα περιμένουμε είναι γιατί ακόμα ΘΕΛΟΥΜΕ να δουλέψει σωστά το σύστημα, ακόμα θέλουμε να βλέπουμε τους εαυτούς μας ως κοινωνικά χρήσιμα όντα και θέλουμε να πιστεύουμε ότι υπάρχει κάποιος που να είναι και σοφός και ισχυρός.
• Το για πόσο ακόμα θα θέλουμε, είναι άγνωστο.

Εγώ...δεν...

• Η μοναξιά έρχεται από μέσα. Σα να είναι τα κόκκαλα από πάγο και το κρύο κάψιμο χρειάζεται χίλιες φωνές να ουρλιάξουν να ακουστεί. Μετά, η τυραννία της οργής.

Ψωμί, αυτός ο άγνωστος

• Πιασιάρικος τίτλος, ε?

• Το ψωμί που αγοράζω συσκευασμένο από το supermarket είναι φαινομενικά ακριβότερο από αυτό του φούρναρη αλλά για σκεφτείτε το εξής:
• Το βάρος του είναι ακριβώς όσο λέει. Ένα κιλό ισούται με ένα κιλό, εν αντιθέσει με το ψωμί από τον φούρνο που είναι πολύ λιγότερο. Λένε μισό κιλό αλλά εννοούν 350 γραμμάρια τις περισσότερες φορές.
• Αναγράφεται η σύστασή του στη συσκευασία, με αναλογίες των συστατικών ώστε αν υποθέσουμε ότι το παίρνω στο χημείο για ανάλυση, να μπορώ να του πάρω τα μαλλιοκέφαλά του στα δικαστήρια. Ο φούρναρης βάζει ότι θέλει, ενώ μόνο κριτήριο είναι η γεύση που όμως δεν είναι και το αντικειμενικότερο για την διατροφική ποιότητα του προϊόντος
• Αφού είναι κομμένο σε φέτες, ελέγχω καλύτερα την ποσότητα που θα σερβίρω, άρα αυτό που θα πάει χαμένο ή θα πεταχτεί στα σκουπίδια σαν αποφάγια θα είναι σημαντικά λιγότερο. Αντίθετα, η φραντζόλα και το καρβέλι υπόκεινται ένα σωρό "κακοποιήσεις", από τις επιθέσεις των πεινασμένων παιδιών που το κόβουν με τα χέρια με αποτέλεσμα το κατακρεουργημένο μέρος να μην τρώγεται, μέχρι την ψιχουλοποίησή του όταν αυτό μείνει κομμένο χωρίς να καταναλωθεί.
• Συν το ότι για να πάω στο φούρνο ειδικά για το ψωμί χρειάζομαι επιπλέον χρόνο...
• Συμπέρασμα. Αν υπάρχει διαφορά στην τιμή (που δεν υπάρχει αν λάβω υπόψιν την απάτη με το βάρος) αυτή η διαφορά αντισταθμίζεται από τη μεγαλύτερη διάρκεια και το μεγαλύτερο ποσοστό του προϊόντος που καταναλώνεται.
• Όσο για την αγνότητα των υλικών, δεν έχω κανένα στοιχείο υπέρ της μίας ή της άλλης πλευράς εκτός από την αναγραφή (ή μη)των συστατικών στις συσκευασίες, οπότε αν κάποιος γνωρίζει κάτι ας το πει.
• Τώρα, εφόσον το κάθε αρτοποιείο έχει τη δική του συνταγή για ψωμί και τη δική του συσκευασία, δεν βλέπω το λόγο να μην κατωχυρώσει ο καθένας την πατέντα της συνταγής ώστε να εκτυπωθεί στο περιτύλιγμα και η λίστα με τα συστατικά, ειδικά αφού πολλοί φούρνοι προμηθεύουν τα supermarket όπου θα πρέπει να ανταγωνιστούν τα τυποποιημένα και εντυπωσιακότερα ψωμιά.
• Και το κυριότερο, η χώρα προέλευσης των υλικών...

Ακριβοθώρητη

Στο επόμενο διάστημα, ίσως αραιώσουν οι αναρτήσεις. Τώρα, μόλις που προλαβαίνω να ρίχνω μια ματιά στο καζάνι μου και έχω παραμελήσει τα κ-e-νωνικά μου καθήκοντα. Ο καιρός δεν είναι ποτέ αρκετός. Έχω πολλά σχέδια στην φάση του σχεδιασμού, άλλα μόλις τώρα ξεκινούν και άλλα θέλουν πολλή δουλειά ακόμα. Πρέπει να πετάω για να προλάβω. Η αλήθεια είναι ότι τώρα βρίσκω τον καιρό να κάνω όλα εκείνα που μέχρι τώρα δεν προλάβαινα. Ξεθάβω ιδέες από το αρχείο του μυαλού μου, τις ξεσκονίζω και διαλέγω αυτές που ακόμα γυαλίζουν σαν καινούριες. Όλα θα πάνε καλά!

• Update: Εχθές το βράδυ, είχα βάλει τα παιδιά για ύπνο αλλά αυτά δε νύσταζαν. Άρχισαν λοιπόν να συζητάνε, ξαπλωμένα στα κρεβατάκια τους, για τη Λάρα Κροφτ που παίζει ο ξάδερφός τους και τους αρέσει. Ο σύζυξ κι εγώ είχαμε στήσει αυτί από το σαλόνι και γελούσαμε... Παρένθεση: Μερικές φορές παίζουμε ένα λεκτικό παιχνίδι με τα παιδιά. Αλλάζουμε μία συλλαβή ή ένα γράμμα κάποιας λέξης, ώστε να βγεί μία άλλη, πχ τρία-κρύα-βρύα....Κλείνει η παρένθεση. Συζητούσανε λοιπόν για τη Λάρα και άλλαζαν το όνομά της γελώντας με το αποτέλεσμα. Λάρα, Λέρα, ΜουΛάρα, ΚοιΛάρα, κοκ, μέχρι που ο γαλανός πέταξε το "Κολάρα". Ρωτάει ο μελαχροινός: Δηλαδή έχει μεγάλο κώλο? Απαντάει ο γαλανός :Όχι, γιατί κολλάει στους τοίχους!

• Όποια είναι χαζομαμά να σηκώσει το χέρι
• Ωραία κείμενα από έναν πειρατή