Εφεύρηκα!

• Βρήκα πως θα βγούμε από την κρίση σαν έθνος. Θα χρειαστεί συλλογική προσπάθεια και αγώνας ανυποχώρητος αλλά θα δικαιωθούμε στο τέλος.
• Ιδού η Ρόδος.
• Καταγγελίες. Πολλές καταγγελίες για το κάθε τι. Σου απλώνει το χέρι για φακελάκι? Καταγγελία. Σου αργεί την υπογραφή? Αγωγή για αποζημίωση και καταγγελία. Γρηγορόσημο? Καταγγελία. Έχτισε πάνω στο ποτάμι? Κακοτεχνία στο οδόστρωμα? Παραβίαση εργασιακών δικαιωμάτων? Σε κοίταξε κανείς στραβά? Ψυχική οδύνη!
• Το αποτέλεσμα: Οι δικηγόροι που είναι όσοι και οι μύγες θα βρούν επικερδή απασχόληση, θα χτίσουν περισσότερα σπίτια, θα δουλέψουν οι οικοδόμοι και όλοι όσοι εμπλέκονται σε real estate, θα γίνουν προσλήψεις στους προαναφερθέντες τομείς (από καθαρίστριες μέχρι managers) . Παράλληλα, οι προαναφερθέντες δικηγόροι θα προβούν στην αγορά άλλων αγαθών, όπως αυτοκίνητα, μεταξωτά εσώρουχα και αυγοτάραχο για το ούζο τους, οπότε θα κυκλοφορήσει το χρήμα, θα κινηθεί η αγορά. Βουαλά!
• Ιδού και το πήδημα.
• Δεν πρέπει να λείψει κανείς από αυτή την προσπάθεια, για κανέναν λόγο και με καμμία δικαιολογία. Ούτε ακόμα κι αν πεθαίνει στο ράντζο δικός ή συγγενής να μην δώσεις φακελάκι. Ούτε κι αν κάθε μέρα που καθυστερεί η υπογραφή να μη λαδώσεις τον ηλίθιο που έτσι κι αλλιώς πληρώνεται αδρότατα. Ούτε ακόμα κι αν βαριέσαι πολύ και είναι ώρα για καφέ. Η συσπείρωση είναι η δύναμή μας! Συν ότι μπορεί στο τέλος να εφαρμοστούν οι νόμοι και να φοβηθούν οι απατεώνες αν ξέρουν ότι δεν θα τους καλύψει κανείς. Γιατί με τη συμμετοχή και την υποχώρηση, υποθάλπτουμε και καλύπτουμε και συντηρούμε τα κοπρόσκυλα.

• Να γίνει εδώ της καταγγελίας.

Και ο Παλαιοκώστας θέλει το Γερμανό του

• Δηλαδή μέχρι τώρα δεν υπήρχε κατάστιχο του ποιός είχε ποιό κινητό? Δεν υπήρχαν κατάλογοι που να αντιστοιχούν νούμερα με άτομα? Δηλαδή αν ήξεραν για τις κλήσεις ορισμένων ανθρώπων θα παρακολουθούσαν τις συνομιλίες τους? Δηλαδή δεν έφταιγε η ανικανότητα των αρμόδιων ατόμων ούτε το δυσλειτουργικό σύστημα, αλλά το ιδιωτικό απόρρητο?
• Η μήπως δεν κατάλαβα καλά? Θα δούμε....
• Ας αλλάξουμε θέμα.
• Έχετε φάει πορτοκαλοσαλάτα?
• Κόβουμε το πορτοκάλι σε κύβους. Ψιλοκόβουμε φρέσκο κρεμμυδάκι και προσθέτουμε άλας, έλαιον, όξος και καμμία ελίτσα αν μας βρίσκεται. Είναι από τα φαγητά που σε στηλώνουν όταν χρειάζεσαι λίγη παραπανίσια ενέργεια και διαιτητικό και πεντανόστιμο. Παραδοσιακή συνταγή από τον Λούρο Πρέβεζας.

Νεος Γενναίος Ηγέτης

• Στο παρελθόν, ένας ηγέτης έπρεπε να έχει με το μέρος του την κοινή γνώμη, δηλαδή τους πολίτες, για να εξασφαλίσει την εξουσία του. Μιας και το πετύχαινε αυτό, τότε μπορούσε να τους χρησιμοποιήσει για οποιονδήποτε σκοπό ήθελε, ως πολεμιστές στα στρατεύματα, ως εργάτες της γης, ως οτιδήποτε εξυπηρετούσε την κάθε συγκυρία ή σκοπιμότητα. Για να το κάνει αυτό ο ηγέτης χρησιμοποιούσε την ηθική, τη θρησκεία τον πατριωτισμό, τα ιδανικά, τα φρονήματα. Ως εκεί είχαν νόημα οι επαναστάσεις.
• Μέσα στον τελευταίο αιώνα ο ηγέτης πέρασε στο επόμενο στάδιο. Δίνοντας κάτι στον πολίτη ώστε να είναι ευχαριστημένος, κάνεις κι εσύ τη δουλειά σου ανενόχλητος. Ο πολίτης που περνά καλά, δεν φέρνει αντιρρήσεις για να μην χάσει αυτά που έχει. Και σε σχέση με το παρελθόν ή τις υπανάπτυκτες περιοχές, δεν είναι καθόλου λίγα, ειδικά αν σκεφτείς ότι μέχρι πριν από 100 χρόνια ο απλός, μη πλούσιος άνθρωπος δεν είχε στο σπίτι του τροφή, βιβλία, κορνίζες, τουαλέτα ή βρύση, και ούτε καν παράθυρα μερικές φορές. Παιδεία και εργασιακά δικαιώματα είναι ακόμα δύο από τα βραβεία του καλού πολίτη που μπαίνει στον παράδεισο του συστήματος.
• Όμως αυτό δεν αρέσει στον ηγέτη γιατί είναι χρονοβόρο, πολυδάπανο, σκέτος μπελάς. Μόλις ικανοποιήσεις τη μία ομάδα, τσούπ, ξεπετιέται η άλλη. Η οργάνωση που απαιτείται για να διατηρήσεις ένα σύστημα που να προβλέπει για όλους δεν συμφέρει τον ηγέτη που θέλει να καταχραστεί όσα το δυνατόν περισσότερα με τη λιγότερη δυνατή σκοτούρα. Περνάει λοιπόν στο επόμενο στάδιο. Δεν ξέρω αν είναι απλώς μια εντύπωση, αλλά όπως φαίνεται έτσι είναι.
• Ο ηγέτης δίνει στον πολίτη απόλυτη ελευθερία λόγου και έκφρασης. Οι ομοφυλόφιλοι, οι άθεοι, οι ριζοσπάστες, οι αναρχικοί, οι υποστηρικτές της Εξέλιξης, οι υποστηρικτές της θεϊκής δημιουργίας, οι μετριοπαθείς, οι ακραίοι, οι συνειδητοποιημένοι και οι απολιτίκ, όλοι μπορούν να λένε ότι θέλουν. Θέλεις να απεργήσεις? Τέλεια, είναι δικαίωμά σου, τράβα μπροστά. Θέλεις να διαβάζεις βιβλία με αρχαίες σοφίες και να τις αποκαλύπτεις με αποτροπιασμό στο κοινό? Κανένα πρόβλημα. Θες να διαδηλώσεις για να σταματήσει ο πόλεμος στην Παλαιστίνη? Θέλεις να βάλεις την υπογραφή σου σε όλες τις ομάδες που μάχονται την παιδική κακοποίηση? Θέλεις να αποκαλύψεις ένα σκανδαλώδες σκάνδαλο για τον τάδε υπουργό? Κάντο, θα έχει ενδιαφέρον! Έχεις καταλάβει τι κουμάσια σε κυβερνούν και αγανακτείς? Πέστα παιδί μου να ξεσκάσεις! Αφήνει λοιπόν ο ηγέτης τον απλό κόσμο να αλληλοσπαράζεται με ψευδο-ζητήματα κάθε είδους, πολιτικά, ιδεολογικά, συνδικαλιστικά, ξέροντας ότι όταν τελειώσει ο καυγάς ή η συζήτηση, ο πολίτης θα ξαναγυρίσει στο ίδιο σύστημα που έχει συνηθίσει, έχοντας ξεδώσει, έχοντας διοχετεύσει την οργή του σε κάτι που μόνο αποτέλεσμα έχει την εκτόνωση της αγανάκτησης και τίποτα άλλο. Φροντίζει μόνο να μην ανεβαίνουν πολύ οι τόνοι και αν παραζεσταθούν τα αίματα, ρίχνει και μία δύναμη καταστολής και κάθε κατεργάρης στον πάγκο του. Θέλεις να ψηφίσεις οικολόγους? Μπράβο παληκάρι μου, μπράβο λεβέντη μου!
• Με αυτό τον τρόπο, η συναίνεση της πλειοψηφείας δεν είναι καθόλου απαραίτητη και μπορεί ο ηγέτης να κάνει ότι θέλει, αφού μάλιστα, όντας σε θέση ισχύος, έχει δέσει πισθάγκωνα τον πολίτη με νόμους ώστε αν παρεκτραπεί να το πληρώσει πολύ ακριβά.
• Ίσως να είναι και η ιδέα μου αλλά μπορεί κάποιος να μου πει αν οποιαδήποτε διαδήλωση διαμαρτυρίας τα τελευταία χρόνια άλλαξε κάτι πραγματικά? Ή μήπως πρόκειται για μία νέου τύπου χούντα, όπου έχεις μεν απόλυτη ελευθερία λόγου και πράξης αλλά στα μύδια μας και εμείς θα αλλάξουμε το ασφαλιστικό και τα εργασιακά και τις φορολογίες όσο κι αν χτυπιέσαι και τρέχα μετά να πείς ότι έχεις δίκιο και σε αδικήσανε? Τι άλλαξε στην Ελλάδα τα τελευταία 20 χρόνια? Γιατί δεν πάμε σε εκλογές αφού όλοι το ζητάνε? Αφού έχει ήδη πέσει, αφού έχει ήδη φάει τον άμπακο, γιατί δεν κάνει στην άκρη να πάρει κι άλλος σειρά?

Όταν Υπάρχει

• Ξεκινάς από το σημείο που σου αρέσει πιο πολύ. Μερικές φορές είναι η γωνία από τα χείλη, άλλες φορές είναι ο λαιμός ή τα μάτια. Ξεκινάς από εκεί και συνεχίζεις προς τα πάνω, προς τα μέσα.
• Πρώτα είναι το βλέμμα που σταματάει στα αγαπημένα μέρη.
• Μετά είναι το άγγιγμα. Η αγκαλιά, το φιλί, το καθησυχαστικό χτύπημα στην πλάτη, το χάδι και το πειραχτικό ανακάτεμα των μαλλιών.
• Ύστερα έρχεται η κουβέντα. Η συζήτηση για ότι κατέβει στο μυαλό, ότι συνέβη στη διάρκεια της ημέρας, ότι συναρπαστικό, στενάχωρο, θετικό ή αρνητικό λάβει χώρα εντός των αισθήσεων. Η ομιλία και ο λόγος που διδάσκει απλές καθημερινές αλήθειες αλλά και βαθιά νοήματα, η έναρθρη επικοινωνία ανάμεσα σε δύο νοήσεις που βαίνουν παράλληλα κι ωστόσο τέμνονται στο άπειρο. Keep Talking.
• Η διδαχή μπαίνει πάντα ανάμεσα κάνοντας τη σχέση πλούσια και δυνατή.
• Φροντίδα. So you think you can love me and leave me to die έλεγαν οι Queen και είχαν δίκιο. Όταν υπάρχει, τότε υπάρχει και η φροντίδα, από το ταπεινό φαΐ μέχρι την υψηλή φιλοδοξία.
• Το γέλιο, η χαρά και η καλοπέραση. It all boils down to having a good time.
• Γονιός και παιδί, φίλος και φίλος, σύντροφος και σύντροφος, η αγάπη είναι όμορφο και γλυκό πράγμα.

Έχω οκτώ απορίες

• Μία φίλη μου μου μίλησε για ένα φίλτρο βρύσης που υποτίθεται ότι καθαρίζει το νερό από τα βλαβερά χημικά που το μολύνουν. Μου είπε για τον μόλυβδο και τα φυτοφάρμακα που καταλήγουν εκεί και για πολλά ακόμα.
• Κι εγώ αναρωτιέμαι. Από πού να φυλαχθεί κανείς? Τα χημικά είναι παντού, από τα καθαριστικά και τα εντοκτόνα μέχρι το ψωμί που τρώμε και τον αέρα που ανασαίνουμε. Έστω ότι αγοράζω το φίλτρο αυτό. Θα πίνω καθαρό νερό. Μετά όμως θα ζήσω μέσα σε ένα σπίτι γεμάτο πλαστικά ή συνθετικά αντικείμενα, με κάθε είδους ακτινοβολίες να διαπερνούν το είναι μου ανά πάσα στιγμή, με διάφορες επιστρώσεις στα ποτήρια και τα πιάτα και τα παιχνίδια, με υπολείμματα (αναπόφευκτα) καθαριστικών στις επιφάνειες, με χρωστικές και συντηρητικά στις τροφές, κρέας με ορμόνες και αντιβιοτικά, λαχανικά με φυτοφάρμακα και λιπάσματα, με καλλυντικά που είναι "ασφαλή" και ουσιαστικά, οτιδήποτε κάνουμε αφήνει κάποιο χημικό αποτύπωμα στο κορμί μας.
• Και προχωράω παραπέρα τον συλλογισμό. Το οικολογικό αποτύπωμα της δυτικής ζωής ποιό είναι? Οι τόνοι καθαριστικών που χρησιμοποιούνται για να αστράφτουν τα σπίτια μας, πώς παράγονται και πού καταλήγουν? Οι αναθυμιάσεις που εισπνέουμε από αυτά τί μας κάνουν? Μήπως είναι καλύτερη (και οικολογικότερη) η σκόνη και το ακάρι?
• Τί είναι καλύτερο, να αγοράζω ξύλινα, βαμβακερά , γυάλινα, μεταλλικά και χάρτινα που είναι φυσικά υλικά που σημαίνει ότι ανακυκλώνονται και δεν είναι καρκινογόνα αλλά συνεπάγονται επιβάρυνση των φυσικών πόρων, ή να προτιμήσω συνθετικά και πλαστικά που είναι φθηνότερα, κρατάνε περισσότερο (συνήθως) και επίσης ανακυκλώνονται αλλά παράγονται από πετρέλαιο? Συνολικά, τί είναι καλύτερο για την υγεία αλλά και για το περιβάλλον? Το φίλτρο βρύσης που μου δίνει καθαρό νερό, πόσο οικολογικό είναι?
• Είμαι τόσο μπερδεμένη με αυτά τα ζητήματα που απλά συνεχίζω να κάνω ότι έκανα και πριν, ξέροντας ότι κάτι από όλα αυτά θα προξενήσει ασθένειες σε εμένα και την οικογένειά μου αλλά και τί άλλο να κάνει κανείς? Δεν μπορείς να μην τρως τίποτα, ούτε να μην καθαρίζεις.
• Το ποσοστό των πληθυσμών που ακολουθούν τον δυτικό τρόπο ζωής, προξενεί αλλαγές στο κλίμα και τα οικοσυστήματα, ωστόσο είναι το όνειρο όλων. Είναι ο μόνος τρόπος να ζει κανείς? Υπάρχει κάτι άλλο που να είναι εφικτό και βιώσιμο? Εκτός από τη μείωση της κατανάλωσης, μήπως μπορεί να αλλάξει και κάτι άλλο στη ζωή μας?
• Καλημέρα από την Αθήνα!

Φαραωνικό Παιχνίδι

• Το παιχνίδι στο οποίο αυτο-προσκλήθηκα με αφορμή την ανοιχτή πρόσκληση της Φαραώνας, έχει ως εξής: πρέπει να εξηγήσει ο καθένας τι σημαίνει το avatar, το εικονίδιο και το όνομα που έχει διαλέξει ο καθένας για τον εαυτό του.
• Η φωτογραφία που, προφανώς, απεικονίζει εμένα είναι τραβηγμένη στο Ναύπλιο πέρυσι, κατά την ανάβαση στο κάστρο με τα 999 σκαλοπάτια. Τη διάλεξα γιατί δίνει μία ιδέα αλλά χωρίς πολλές λεπτομέρειες, αφήνοντας την φαντασία του καθενός να την προσαρμόσει στο γούστο του.
• Γιατί αθηνόβιο. Αρχικά είχα διαλέξει το Athynella,Αθηνέλα, αλλά το απέρριψα γιατί παραπέμπει σε Μπαρμπαρέλα, Εμμανουέλα, και διάφορα συναφή, πράγμα που τελικά δε μου άρεσε. Παραπλανητικά, σαν λέξη το Αθηνόβιο δημιουργεί την εντύπωση ότι πρόκειται για κάτοικο των Αθηνών, αλλά η ετυμολογία του είναι άλλη. Αθηνά και Μικρόβιο, έχει σχέση με αυτά που νιώθω σαν ελαττώματά μου. Θα ήθελα να έχω πραγματικό χιούμορ που δημιουργεί σχέσεις αντί για σαρκαστική ειρωνεία που τις υπονομεύει. Παρά τη θετική μου προδιάθεση για τη ζωή και μία αισιόδοξη θεώρηση του κόσμου, συχνά πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτεται με έναν κυνισμό σαν σιδερένια πόρτα. Έχω χάσει κάποιες φιλίες έτσι. Με μία τάση να πιάνομαι από λέξεις και μία προσκόλληση στις ανούσιες λεπτομέρειες, μπορώ να κάνω τον οποιονδήποτε να χάσει την υπομονή του.
• Το κράτησα αυτό και στη βλογοχώρα με το σκεπτικό ότι κάπου θα υπάρχουν κι άλλοι σαν εμένα να ανταλλάζουμε καμμία κουβέντα, ή κάπου θα υπάρχει το ακριβώς αντίθετο, και τότε ίσως να έχει ενδιαφέρον.
• Η κόκκινη εικόνα είναι το εναλλακτικό avatar, αυτό που απέρριψα ως απρόσωπο. Είναι ένα σχήμα που είδα κάποτε να σχηματίζεται με μεγάλη ακρίβεια στα σύννεφα, και από τότε είναι κάτι σαν έμβλημά μου, με το οποίο μαρκάρω την πρώτη σελίδα κάθε βιβλίου που μου αρέσει.
• Ας συνεχίσει το παιχνίδι όποιος έχει όρεξη, αλλά έχω περιέργεια για τον άμπανο, τον αεροστατικό και τον λόκους.

Να Τα Ακούνε Μερικοί

• Προσωπικά βρίσκω αυτή την ημέρα ψυχαναγκαστική. Πολύ στημένη η φάση. Άσχετα αν το ζευγάρι μόλις γνωρίστηκε ή αν έχει γιορτάσει το ιωβηλαίο, ντέ και καλά να ανταλλάξουν δώρα και να αρχίσουν τα σορόπια. Έτσι, με το ζόρι, με το έτσι θέλω.
• Από την άλλη όμως...
• Σκεφτείτε όλα τα κακιασμένα ανέκδοτα για τις συζύγους, τις ξανθιές και τις μανάδες. Σκεφτείτε όλες τις γουρουνιές που απλώς σκέφτεστε ή μοιράζεστε με τους φίλους σας γελώντας πρόστυχα και τρανταχτά. Σκεφτείτε πόσες φορές βρίσατε τη μάνα κάποιου στο γήπεδο ή και αλλού. Σκεφτείτε ότι αυτά τα ξέρουν οι γυναίκες και ωστόσο σας αγαπάνε και σας κάνουν τα χατήρια. Σας νοιάζονται τόσο που μπορούν να διαβάζουν τη σκέψη σας και απομνημονεύουν τα γούστα και τις προτιμήσεις σας, ενώ εσείς ξεμπερδεύετε με ένα λουλουδικό. Γκρινιάζουν γιατί ανυσηχούν που πήρατε βάρος και αγχώνεστε στη δουλειά και δεν προλαβαίνετε να τρώτε σωστά. Σας κοιτούν στα μάτια ψάχνοντας για άλλη μία φορά αυτό που ήδη ξέρουν και σας ρωτάνε τι σκέφτεστε. Σας θέλουν δίπλα τους για να διαλέξετε κουρτίνες και μαζεύουν τις κάλτσες που σκορπάτε στο πάτωμα. Ντύνονται για εσάς, και κάνουν τον κόσμο πιο όμορφο και ηδονικό. Δουλεύουν ασταμάτητα και ανυσηχούν για να μπορείτε να θεωρείτε αυτονόητη την φροντίδα. Δεν βαριούνται να ακούν ότι τις αγαπάτε και ανυσηχούν μη σας χάσουν...
• Αν τα κάνει για εσάς όλα αυτά, ε τότε αγοράστε της κάτι που να της αρέσει, δώστε της και ένα φιλάκι . Μέρα που είναι, κάντε της τα χατήρια.

Διαχείριση Εαυτού

• Ας πάρουμε για παράδειγμα τις πιπεριές. Είναι ζουμερές, ελαφρώς πικρές, ενίοτε καυτερές και τις βάζουμε σε σαλάτες, σάλτσες και ψητά. Ας υποθέσουμε λοιπόν ότι έχουμε κάμποσες πιπεριές αλλά μας αρέσουν καλύτερα οι μελιτζάνες. Τότε, είτε που θα συμβιβαστούμε με την πιπεριά είτε που θα πασχίσουμε πάσει θυσία να φτιάξουμε μουσακά. Αν κάνουμε αυτό το τελευταίο, μάλλον θα παιδευτούμε πολύ και ίσως τελικά απογοητευτούμε από το αποτέλεσμα. Αν όμως αποδεχτούμε ότι αυτό που έχουμε είναι πιπεριά, τότε έχουμε περισσότερες πιθανότητες να κάνουμε κάτι ωφέλιμο με αυτές, όπως πχ γεμιστά ή ψητές με φέτα, έστω κι αν στο τέλος το εκτιμήσουν μόνο οι καλεσμένοι...
• Έτσι και με τον εαυτό μας, πρέπει κατά τη γνώμη μου να βλέπουμε τα γνωρίσματά μας όχι ως προτερήματα ή ελαττώματα, αλλά ως αληθινές πραγματικότητες και να επιστρατεύουμε το σωστό γνώρισμα για την επίτευξη του κατάλληλου στόχου. Αν για παράδειγμα είμαστε ευέξαπτοι, τότε την ενέργεια του θυμού μπορούμε να την διοχετεύσουμε σε κάποια κοπιαστική σωματικά δραστηριότητα όπως το να πλύνουμε τα χαλιά ή να κόψουμε ξύλα για το τζάκι. Αν είμαστε από τα άτομα που δυσκολεύονται να συγκεντρωθούν μπορούμε να "σπάμε" την κάθε εργασία σε κομμάτια μικρότερης διάρκειας με ενδιάμεσα διαστήματα σε άλλες ασχολίες (εγώ έτσι κάνω) ώστε να επιστρέφουμε με φρεσκαρισμένοι και με ανανεωμένο ενδιαφέρον στο καθήκον μας. Αν είμαστε από αυτούς που θέλουν τον χρόνο τους και δεν αποδίδουμε υπό συνθήκες πίεσης, τότε μπορούμε να ξεκινάμε το οτιδήποτε μία ώρα (ή μία μέρα, εβδομάδα...) νωρίτερα για να αποφύγουμε τις κακοτοπιές. Όλα όμως ξεκινούν με το να παραδεχθούμε τον εαυτό μας όπως είναι, πράγμα όχι και τόσο εύκολο, παρά το γεγονός ότι η κοινωνία είναι τώρα πιο ανεκτική σε σχέση με το παρελθόν. Κι αυτό γιατί οι απαιτήσεις είναι περισσότερες.
• Δεν έχει όμως σημασία. Πρέπει να θυμόμαστε ότι οι διαβαθμίσεις του φυσιολογικού ποικίλουν από το απόλυτο μηδέν μέχρι το καζάνι των εκατομμυρίων βαθμών του κάθε άστρου.
• Από την άλλη μεριά, το να πούμε "Εγώ έτσι είμαι" και να παραδοθούμε στα καπρίτσια μας είναι ευχάριστο για μία στιγμή, μας αφήνει όμως την ενοχή ότι δεν κάναμε το σωστό. Αν το κάνουμε αυτό χάνουμε την εκτίμηση στον εαυτό μας γιατί ξέρουμε ότι δεν βάλαμε τα δυνατά μας, δεν εξαντλήσαμε τις δυνατότητές μας. Γιατί μόνον οι σοβαρά διαταραγμένοι δεν έχουν καμμία απολύτως αίσθηση καθήκοντος και ηθικής.
• Με την θεωρία της πιπεριάς, καταφέρνουμε να τιθασεύσουμε την ενέργειά μας χωρίς να αλλάξουμε τίποτα από τον πυρήνα της προσωπικότητάς μας, χωρίς να θυσιάσουμε την μοναδικότητά μας. Αν καταφέρουμε να επιβληθούμε με αυτόν τον τρόπο στον εαυτό μας, επιτυγχάνοντας έναν σκοπό, τότε εκτιμούμε τα χαρίσματα που μας έδωσε η Μαμά Φύση, νιώθουμε καλά και προχωράμε παραπέρα. Σε νέους στόχους και με ενισχυμένη αυτοπεποίθηση.

Διάφορα Και Σκόρπια

• Διαβάζοντας εδώ την πρόθεση παραίτησης ακόμα ενός άνθρωπου, σκέφτομαι ότι αν ήθελε να παραιτηθεί θα το είχε ήδη κάνει, όπως οι δήθεν αυτόχειρες που πρώτα ειδοποιούν γνωστούς και φίλους... Ερμηνεύω την κίνηση αυτή ως κερδοσκοπική. Όπως κάποιος άλλος πήγε να παραιτηθεί το καλοκαίρι αλλά "άλλαξε γνώμη", έτσι και αυτός θα κάτσει μάλλον στα αυγά του, αφού βέβαια αποζημιωθεί για τον κόπο του και την ψυχική οδύνη.
• Όσο για τις εκλογές και το προτεινόμενο εκλογικό σύστημα, αναρωτιόμουν γιατί να κάνει τέτοια αλλαγή η κυβερνίτσα μας. Ίσως τελικά να μην είναι για το καλό του τόπου που χρειάζεται στιβαρή κυβέρνηση με ακλόνητη πλειοψηφεία, όπως είχα αρχικά πιστέψει, αλλά για να εξασφαλίσει ότι θα ξαναβγεί έστω και με μικρότερο ποσοστό.
• Κάτι καλό έγινε και τα καλά πρέπει να τα τονίζουμε και να τα επιβραβεύβουμε. Μπράβο λοιπόν στον άνθρωπο που μπήκε στον κόπο να αλλάξει κάτι και να βοηθήσει όσο μπορεί. Υπάρχει τρόπος και είναι στο χέρι του καθενός μας να εξαντλήσει τις ικανότητες και τις δυνατότητές του. Και είναι και κερδοφόρο!
• Διαβάστε: Στις δυτικές πλαγιές της Οθρυος, σε υψόμετρο 1.000 μέτρων και σε απόσταση 40 χιλιομέτρων από την κοντινότερη κωμόπολη (τον Αλμυρό), οι 700 κάτοικοι, όλοι τους κτηνοτρόφοι, απολαμβάνουν εισοδήματα από 30 έως 100 χιλιάδες ευρώ και μια ποιότητα ζωής που μπορεί να συγκριθεί μόνο με την πλούσια Ελβετία. Εδώ ο κόσμος δεν φεύγει προς τα αστικά κέντρα, αλλά επιστρέφει στο χωριό του.
• Μου θύμισε το νοσοκομείο που γέννησα. Στο πρώτο παιδί, εμπιστεύτηκα το τοπικό νοσοκομείο, μιάς και οι γιατροί εκεί μέσα είναι πολύ καλοί. Όμως τελικά κινδύνευσε η ζωή του μωρού από παραλείψεις και ελλιπή φροντίδα από το νοσηλευτικό προσωπικό. Δεν είχα μαξιλάρι. Οι δικοί μου αναγκάστηκαν να τσακωθούν με τον κόσμο και να κλέβουν από διπλανά άδεια δωμάτια. Δεν υπήρχε μαία, αλλά μία παντελώς άπειρη παιδίατρος που το μόνο που ήξερε και επαναλάμβανε σαν το ιερό ομ ήταν "Δείξτε του την αγάπη σας" χωρίς όμως να μου πει πως στο καλό το κάνει κανείς αυτό όταν δεν ξέρει από παιδιά. Αντί να μου δείξουν πως να θηλάσω, πράγμα που πιστέψτε με δεν το πετυχαίνεις με την πρώτη, μου έφερναν ξανά και ξανά τις μπουκάλες με τη σκόνη. Άτιμη προμήθεια..Κάποια στιγμή το μελαχροινό μου ανέβασε πυρετό. Ζήτησα θερμόμετρο αλλά η αχαρακτήριστη το ακούμπησε στο μέτωπο και είπε ότι δεν έχει τίποτα και ότι είναι φυσιολογικό. Μετά από αναζητήσεις στους διαδρόμους μήπως πετύχουμε κανέναν με θερμόμετρο (μία ημέρα μας πήρε) και αφού δεν ξαναμπήκε ούτε γιατρός ούτε νοσοκόμα στο δωμάτιό μου, βρήκαμε θερμόμετρο. Είχε 38 πυρετό. Φωνάξαμε πάλι την νοσοκόμα και πάλι μας "καθησύχασε" χωρίς να κάνει τίποτα άλλο.Όλες οι εξετάσεις μου ήταν καθαρές και κάθε μέρα έπαιρναν το παιδί για να το καθαρίσουν, τελικά όμως μου ανακοίνωσαν ότι έπαθε περιγεννητική μόλυνση...Δεν ξέρω τι του έκαναν πάντως καθάρισμα δεν ήταν. Μετά από λίγες ώρες το παιδί έκανε σπασμούς. Η παιδίατρος είπε ότι δεν αναλαμβάνει την ευθύνη και με ασθενοφόρο το πήγαμε στα Γιάννενα, στο Χατζηκώστα. Για 15 ημέρες έμεινε στην εντατική το μωράκι μου με την ενδοφλέβια στο κεφαλάκι του και εγώ, λεχώνα και χωρίς ακόμα να έχω συνέλθει από τον τοκετό, πήγαινα εκεί 4 φορές την ημέρα για να το δώ και να το θηλάσω.
• Την δεύτερη φορά πήγα κατευθείαν στο Χατζηκώστα στα Γιάννενα. Άλλος κόσμος. Πρίν και μετά τη γέννα, με επισκέπτονταν πολλές φορές την ημέρα, έλεγχαν την κατάστασή μου και μου εξήγησαν τι να κάνω και πως. Η μαία με βοήθησε πολύ και ήταν δίπλα μου σε κάθε απορία και κάθε αγωνία. Μου έδωσε και το κινητό της για να την καλέσω αν χρειαζόμουν κάτι όταν έλλειπε! Μου χαμογελούσαν. Έμπαιναν στο δωμάτιο και με ρωτούσαν αν χρειάζομαι τίποτα και φρόντιζαν να έχω χαρτοπετσέτες για να σκουπίζω το μωράκι το γαλανό. Μου έδωσαν δωρεάν κρέμες για τους ερεθισμούς και ότι άλλο υλικό χρειάστηκα. Μου εξήγησαν τι ασκήσεις να κάνω για να επανέλθω γρηγορότερα από μία δύσκολη γέννα και πριν φύγω ο κάθε ένας με αποχαιρέτησε!
• Η προσωπική προσπάθεια του κάθε ενός έχει σημασία, δεν πάει χαμένη. Ένας- ένας στο νοσοκομείο αυτό βοήθησαν ώστε να δουλέψει το σύστημα.

Αλεξιθρησκεία

• Η θρησκεία. Είχα πεί ότι δεν θα ξανα-ασχοληθώ με το θέμα αλλά νά που με απασχολεί και πάλι.
• Δεν θα ασχοληθώ με το αν υπάρχει θεός ή όχι γιατί πάλι θα καταλήξουμε στο γεγονός ότι δεν ξέρουμε. Θέλω όμως να πώ ότι δεν έχει και τόσο σημασία.
• Άντε, και πές ότι υπάρχει. Ωραία. Τώρα? Τί θα αλλάξει? Αν υπάρχει, θα σωφρονιστούμε όλοι? Θα γίνουμε ενάρετοι? Θα σταματήσουν οι αδικίες και τα εγκλήματα που είναι ακριβώς τα ίδια για όσο υπάρχει πολιτισμός? Θα πηγαίνουμε εκκλησία?
• Άντε και πές ότι δεν υπάρχει. Θα είμαστε ελεύθεροι να κάνουμε ότι μας καπνίσει? Τζάμπα ξοδεύτηκα στα βαφτίσια του παιδιού? Ακυρώνεται το τέλος του κόσμου? Δεν είμαι αμαρτωλή? Μπορώ να πνίξω όσους με βλάπτουν? Επιτρέπεται το προγαμιαίο σεξ?
• Τι θα άλλαζε αν με κάποιον τρόπο αποδεικνύονταν το ένα ή το άλλο? Δεν θα συνεχίζαμε τη ζωή μας όπως πριν, όπως πάντα, από την αρχή ως τώρα?
• Τόση βάσανος, τόσες φυλλάδες επί φυλλάδων, τόσος χρόνος και αγωνία, τόση αγανάκτηση, σύγχυση, τόσες διαφωνίες....
• Μέσα μας όλοι έχουμε μία βεβαιότητα ακλόνητη για το τί πρέπει να γίνει, τί δεχόμαστε για καλό ο καθένας ξεχωριστά αλλά και συνολικά, συλλογικά σαν κύτταρα του ίδιου πλάσματος.
• Σύμφωνα με τους νόμους της φύσης, ότι είναι αχρείαστο εξαφανίζεται, όπως τα γαϊδουράκια και οι τεχνίτες που λαξεύουν πέτρες. Από εκεί και μετά, τί με πειράζει εμένα αν του αλλουνού του αρέσει να ξυπνάει χαράματα τις Κυριακές και να κάνει το σταυρό του? Αν εμένα δεν μου αρέσει, δεν πάω και ούτε στέλνω το παιδί μου. Αν "κόψει" η κίνηση θα κλείσει το μαγαζάκι, αν όχι θα ανοίξει κι άλλο υποκατάστημα. Όπως δεν με πειράζει που οι άλλοι διαφημίζουν κρέμες κατά της κυτταρίτιδας, με τον ίδιο τρόπο δεν με πειράζει που κάποιοι άλλοι διαφημίζουν θαυματουργά εικονίσματα.
• Αν το καλοσκεφτείς, ίδιες μπαρούφες είναι. Αν εξαφανιστεί η κυτταρίτιδα (που δεν γίνεται με καμμία κρέμα) δεν θα με απατήσει ο σύντροφός μου? Εδώ και η Λάσκαρη που ήτανε θεά έφαγε κέρατο. Και μή μου πεί κανείς ότι είναι ευτυχισμένες όλες όσες δεν έχουν κυτταρίτιδα..... Έτσι και με τα υπερκόσμια. Κάνεις ότι καλύτερο μπορείς και ελπίζεις σε μία ευτυχή κατάληξη, χωρίς όμως να μπορείς να κάνεις κάτι άλλο εκτός από αυτό.
• Εκτός αν το βλέπουμε σαν το επιστέγασμα της επιστημονικής έρευνας, οπότε δικαιολογείται μία εμπάθεια, αλλά και πάλι οι απλοί άνθρωποι, εγώ κι εσύ, μόνο να περιμένουμε την αντίστοιχη ενημέρωση μπορούμε.
• "Έκτακτο δελτίο: Ανακοινώθηκε από επιστήμονες της NASA...."
• Η επίσημη θέση μου εδώ. Μην τα ξαναλέω...

Αν είχα έτοιμη την κάμερα!

• Σκηνικό: τα δύο παιδιά ζωγραφίζουν ήσυχα στο τραπέζι της κουζίνας.....
• Μελαχροινός: Μαμά, να φάω ένα πορτοκάλι?
• Εγώ: Όχι, πάρε καλύτερα ένα μήλο
• Μ: Θέλω πορτοκάλιι...(παραπονιάρικα)
• Ε: Μόλις ήπιες γάλα. Αν φας πορτοκάλι θα σε πιάσει τσιρλιπιπί.
• Μ: (με σκανταλιάρικο χαμόγελο) Τσιρλιπι - τί?
• Γαλανός: Τσιρλι - πισί

Αγαπητό Ημερολόγιο

• Ναι!Πήραμε την πολυπόθητη υπογραφή!. Ο Ιστιοπλοϊκός Όμιλος Πρέβεζας είναι γεγονός! Εδώ βλέπετε ένα πρόχειρο σχεδίασμα του σήματός μας, μάλλον όμως θα αλλάξουν τα χρώματα.
• Ο σύζυγος είπε στα παιδιά το ανέκδοτο με τον κύπριο που πήγε σε φαστφουντάδικο ζητώντας σάντουϊτς με ντομάταν, τυρίν και πιπεριάν. Όταν ο υπάλληλος του είπε να μη βάζει ν στο τέλος των λέξεων, αυτός συνέχισε ζητώντας ζαμπό, μπέικο...
• Από τότε τα πιτσιρίκια μου μιλούν "κυπριακά" στο σπίτι, δηλαδή βάζουν παντού το ν αλλά το βγάζουν από τις λέξεις που λήγουν σε αυτό. Για παράδειγμα "μαμάν, να δούμεν στην τηλεόρασην Σπάϊντερμα?"
• Καλημέρα σε όλους!!!

Δικό μου, Μόλις τώρα το σκέφτηκα

Ότι δε σε σκοτώσει, σε κάνει κυνικό και καχύποπτο κάθαρμα.

Ποιό καράβι να σέρνει αυτή άραγε?

• Η είδηση εδώ

μερικές φορές είναι πολύ ηλίθιο να περιμένεις από κάποιον να σκεφτεί από μόνος του κάτι, χωρίς να το ζητήσεις.

......και σε αυτό οφείλονται οι περισσότερες παρεξηγήσεις, ιδιαίτερα μεταξύ κοντινών ανθρώπων όπως μητέρα και παιδί, άντρας και γυναίκα , φίλος και φίλη. Δεν έχει σημασία πόσες φορές το έχεις αναφέρει τυχαία στην κουβέντα, ούτε ότι ήδη το ξέρει ότι το θες, ότι κι αν είναι αυτό. Πρέπει να το ζητήσεις, γλυκά και όμορφα σα να είναι η πρώτη φορά. Ακόμα και το μωρό, για να το ταΐσει η μάνα του, μερικές φορές, πρέπει να κλάψει.

Παιδεία, Παιδία και Πεδία.

• Με αφορμή τις συζητήσεις με έναν φίλο blogger, θέλω να εκθέσω τη δική μου άποψη για το θέμα Παιδεία ή Εκπαίδευση? Πτυχιοπωλεία ή Παιδαγωγικά Σχολεία?
• Κάπου ανάμεσα, αλλά λιγάκι προς το δεύτερο, κλίνει η δική μου θεώρηση της Παιδείας.
• Όλοι ξέρουμε ότι ένα παιδί κοινωνικοποιείται από την πρώτη του ημέρα στον κόσμο. Από την πρώτη επαφή με τους γονείς και το ενδιαφέρον που θα δείξουν για αυτό, μέχρι τον κόσμο που μπαινοβγαίνει στο σπίτι και τον τρόπο που η οικογένεια αντιμετωπίζει τις συναναστροφές αυτές, το παιδί μιμείται, μαθαίνει και τελικά εφαρμόζει ότι βλέπει από τον περίγυρο, υιοθετώντας συνήθως αυτά που του φαίνονται πιο σωστά, έξυπνα ή και αστεία μερικές φορές. Αν για παράδειγμα όσο είμαστε στο μανάβη συμφωνούμε με όσα λέει εκείνος αλλά μόλις φύγουμε σχολιάσουμε περιφρονητικά "Τίκοτσάνες έλεγε αυτός ο μανάβης!" τότε το μάθημα της υποκρισίας είναι αποτυπωμένο στον παιδικό εγκέφαλο τόσο βαθιά, που καμμία λεκτική νουθεσία "Μην λες ψέμματα" να μην την αναιρεί. Η συμπεριφορά των γονέων είναι η μεγαλύτερη διδαχή τους.
• Αν όμως διαφωνήσουμε με τον μανάβη και διαλεχθούμε μαζί του μέσα στα όρια της ευπρέπειας και της λογικής, τότε θα δώσουμε το παράδειγμα προς μίμηση του να υποστηρίζεις αυτό που πιστεύεις με κόσμιο και ειλικρινή τρόπο, χωρίς να μειώσεις ούτε να προσβάλλεις κάποιον. Έτσι, η συμπεριφορά του γονιού επηρρεάζει όλες τις στιγμές του παιδιού , από το παιχνίδι, τη διατροφή, την ενδυμασία, το χιούμορ, όλα.
• Κάποια στιγμή το παιδί φεύγει από τη στενή περιφρούρηση των γονέων και έρχεται σε επαφή με δάσκαλους, συμμαθητές, φίλους, συγγενείς και βλέπει διαφορετικές απόψεις, διαφορετικές στάσεις ζωής. Το δημοτικό είναι το πρώτο crash test της σχέσης ανάμεσα στο παιδί και τον γονιό. Τότε καταλαβαίνει για πρώτη φορά ότι ίσως ο δάσκαλος να κάνει λάθος. Ο γονιός βρίσκεται στην εξαιρετικά δύσκολη κατάσταση να πρέπει να βοηθήσει το παιδί, χωρίς όμως να καταστρέψει την πειθαρχία στον θεσμό του ανώτερου, του δασκάλου, παραδεχόμενος απερίφραστα ότι ο δάσκαλος είπε κοτσάνα. Κάτι τέτοιο οδηγεί το παιδί στην απαξίωση του εκπαιδευτικού συστήματος και ,μοιραία, κάθε συστήματος. Πρέπει λοιπόν να βρώ έναν τρόπο να μάθω το σωστό στο παιδί μου αλλά και να καλύψω τον δάσκαλο, για να έχει το παιδί μου κάτι να σέβεται εκτός από εμένα και τον εαυτό του. Ο δάσκαλος όμως πρέπει και αυτός να είναι σε εγρήγορση, ώστε να αντιλαμβάνεται τέτοια ατυχήματα και να τα διορθώνει (όλοι άνθρωποι είμαστε) έτσι ώστε τα λάθη να είναι μεμονωμένα και όχι μόνιμη κατάσταση, αλλιώς όσο και να προσπαθήσει ο γονιός, αν ο εκπαιδευτικός πέφτει συνεχώς σε ατοπήματα, θα καταλήξω να πω στο παιδί μου "Παιδί μου, ο δάσκαλός σου είναι λίγο αυστηρός, απαιτητικός, άσχετος, ....κτλ, Κάνε υπομονή μέχρι του χρόνου". Αν και του χρόνου ο άλλος δάσκαλος είναι ίδιος κι απαράλλαχτος, και του χρόνου, και του χρόνου, τότε η άποψη που θα σχηματίσουν γονείς και παιδί είναι αναπόφευκτα μία και ξέρουμε ποιά είναι αυτή.
• Δυστυχώς, σε αυτή την τόσο σημαντική φάση της εκπαίδευσης, λίγη σημασία έχει δοθεί. Η τάση που κυριαρχεί τα τελευταία χρόνια είναι "φουσκώστε τα με αριθμούς" χωρίς να δοθεί καμμία έμφαση στην πολυπληθυσμική ταυτότητα των αιθουσών και τις διαφορετικές τους ανάγκες. Υπερπλήρεις αίθουσες με παιδιά διάφορων εθνικοτήτων και πεποιθήσεων που κατέχουν την ελληνική σε διαφορετικούς βαθμούς, καθιστούν το μάθημα πρακτικά αδύνατον.
• Επίσης, οι γονείς είναι και οι δύο αναγκασμένοι να δουλεύουν, πράγμα που οδηγεί σε λύσεις απελπισίας, όπως το να μένουν στο σπίτι μόνα τους ανήλικα παιδιά, χωρίς έλεγχο ή βοήθεια από τους γονείς. Πολλές οικογένειες, περισσότερες από όσες φαντάζεστε καταλήγουν σε αυτό το μέτρο, με αποτέλεσμα τα παιδιά να βλέπουν ακατάσχετα τηλεόραση, να κάθονται με τις ώρες στον υπολογιστή και να κάνουν κάθε είδους παρέες. Η οικονομική κατάσταση λοιπόν επηρεάζει τη συνοχή της οικογένειας η οποία αποτελεί τον πυρήνα της κοινωνίας. Όταν βγαίνει λοιπόν ο κάθε πρωθυπουργίσκος και λέει "τρία χρόνια λιτότητα" τότε το δυστύχημα δεν είναι το στεγαστικό δάνειο αλλά τι θα θυσιάσουμε για να το πληρώσουμε. Άρα το θέμα δεν είναι ούτε ο τρόπος εισαγωγής στα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα, ούτε η κατάργηση του Ασύλου, αλλά τί δουλειά έχει γίνει ως τότε.
• Στο γυμνάσιο μέχρι τώρα οι καθηγητές ήταν επιστήμονες χωρίς καμμία παιδαγωγική κατάρτιση, με καταστροφικές συνέπειες στην ευαίσθητη προ-εφηβική και εφηβική φάση της ανάπτυξης των παιδιών. Από ότι μαθαίνω, αυτό τώρα πάει να αλλάξει, ευτυχώς. Στο Λύκειο, θεωρώ ότι λίγα μπορούν να γίνουν και ακόμα λιγότερα μετά από αυτό, αφού μέχρι εκείνη την ηλικία η συμπεριφορά και κοινωνική ταυτότητα του ατόμου έχει σχηματιστεί σχεδόν πλήρως.
• Αν η επαφή του νέου με τον κοινωνικό περίγυρο είναι απογοητευτική στα χρόνια του γυμνασίου και του λυκείου, αυτό δε βοηθά καθόλου στην ένταξή του σε ένα σύνολο ευνομούμενο και τα παραδείγματα που θα πάρει τότε θα είναι καθοριστικά.
• Τώρα για το πανεπιστήμιο και τις σχολές, ξέρω ότι θα διαφωνήσετε αλλά πιστεύω ότι όχι, δεν πρέπει να είναι πτυχιοπωλεία, αλλά ότι πρέπει να καταρτίζουν σωστούς επαγγελματίες που να προσφέρουν έργο ωφέλιμο και ουσιαστικό στην κοινωνία. Και μόνο ένας καλός επαγγελματίας έχει τη δυνατότητα να είναι και ηθικός. Γιατί αν δεν είναι ικανός, έχει μεγαλύτερη πιθανότητα να αναζητήσει πλάγιους τρόπους για να πετύχει επαγγελματικά. Και εκεί τα παραδείγματα προς μίμηση είναι πολύ σημαντικά, αλλά όχι καθοριστικά. Εκτός γονικού ελέγχου, ο νέος (και όχι πλέον παιδί) είναι πραγματικά ελεύθερος για πρώτη φορά, αν και εξαρτάται ακόμα από τους γονείς για τη διαβίωσή του συνήθως. Εκεί θα φανεί τί έγινε όλα τα προηγούμενα χρόνια και μόνον ένας πραγματικά εμπνευσμένος και ταλαντούχος δάσκαλος μπορεί να σώσει μία κατάσταση.
• Κρίνω λοιπόν ότι η ηθική και η παιδεία διδάσκονται σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης, όχι σαν ξεχωριστό μάθημα, πράγμα που θα ήταν ανόητο άλλωστε, αλλά από την ηθική, την αξιοπρέπεια, την τιμιότητα και τη στάση ζωής του κάθε ενός από τους δασκάλους που θα βρεθούν στην πορεία του κάθε παιδιού μετά από τους γονείς ,αλλά και σε συνάρτηση με τη συνεργασία γονέων και δασκάλων.
• PS: Δεν θέλω να τους βάλω όλους στο ίδιο τσουβάλι, ούτε να δώσω την εντύπωση ότι δεν είχα καλούς δασκάλους. Απλά οι καλοί ήταν λιγότεροι. Αφιερωμένο λοιπόν στους ανθρώπους που αγάπησα μέσα στις αίθουσες και μου έμαθαν να αγαπώ τη μάθηση και να σκαλίζω τις εγκυκλοπαίδειες του παππού στα κρυφά ("Ήλιος" λεγόταν ). Η κυρία Κλειώ από την 1η Δημοτικού, ο κύριος Γιώργος από την 5η, ο κύριος Γρηγόρης ο χημικός από την 1η Λυκείου και η κυρία Ρούλα από τα Αγγλικά. Και η κυρία Μαρία που με έμαθε να ακούω μουσική.

Αύξηση 90% πήραν ορισμένοι, Δηλαδή από 3000€ θα παιρνουν 6000€

• Γράφει ένας φοιτητής

• "Κάθεσαι και διαβάζεις.Άλλοτε πολύ, άλλοτε λιγότερο.Δεν έχει σημασία.Μέρα-νύχτα είσαι χωμένος κάπου ανάμεσα σε βιβλία,σε σημειώσεις δικές σου,σε σημειώσεις από παλιότερους,σε λυμένες ασκήσεις και παραδείγματα,σε περασμένα θέματα.Χάνεις τον ύπνο σου,χάνεις τις εξόδους σου,χάνεις πολλά στο βωμό του διαβάσματος.Προσπαθείς να είσαι όσο πιο καλά προετοιμασμένος μπορείς,με την ψυχολογία στα ύψη,έτοιμος να πας και να γράψεις καλά.Αν όχι άριστα έστω να περάσεις"

• Αυτά τα λόγια μου λέει μια φωνούλα όταν κάθομαι και διαβάζω σε κάθε μάθημα,σε κάθε εξεταστική.Και συνεχίζει:

• -Γιατί??Για ποιό λόγο??Γιατί το κάνεις αυτό??

• -Άσε με.Τώρα είναι αλλιώς.Θα πάω,θα γράψω καλά και θα γυρίσω χαρούμενος σπίτι μου..

• Κι όλα αυτά μέχρι να φτάσω στο χώρο της εξέτασης.Εκεί που θα δω το ίδιο μαύρο χάλι που βλέπω εδώ και τρία χρόνια.Εκεί που θα δω την οροφή να στάζει το νερό της βροχής και τις ζαρντινιέρες ανάμεσα στα καρεκλάκια να εκμεταλλεύονται αυτές τις σταγονίτσες.Εκεί που μετά απο λίγο θα τρέμουν τα κοκκαλάκια μου από το κρύο, εκεί που ο φωτισμός δεν είναι επαρκής(δεν υπάρχει λέει ηλεκτρολόγος!!!!!!!!!!),εκεί που οι αρμόδιοοι δεν είχαν ειδοποιήσει τους άλλους αρμόδιους οτι σήμερα έχουμε εξέταση μαθήματος...Εκεί..

• Και θα εξεταστώ στο μάθημα για το οποίο τα βιβλία θα μοιράζονται από αύριο.Μπορεί και μεθαύριο.Και τα θέματα δεν θα ναι του επιπέδου που είναι οι παραδόσεις και θα ψάχνω μάταια μια λύση..

• Σαν να μην φτάνουν όλα αυτά,έχω και τον Πρύτανη να μας λέει,ανεβασμένος στο σκαλοπατάκι όπως ο Καίσαρας στο θρόνο του,πως έχουμε δίκιο γι αυτές τις απαράδεκτες συνθήκες που επικρατούν και να ζηταέι και συγγνώμη.

• Ωραία και τί έγινε;Τί θα αλλάξει τώρα;Θα ζεσταθεί η αίθουσα;Θα κλείσουν ως δια μαγείας οι τρύπες της οροφής;Η μήπως θα έρθει ο ηλεκτρολόγος;Η θα γίνει κανα θαύμα και θα περάσω το μάθημα;;;Τί απ όλα αυτά κύριε Πρύτανη;;;;;;

• ΤΙΠΟΤΑ.ΤΙΠΟΤΑ.ΤΙΠΟΤΑ

• Γιατί τίποτα δεν έχει αλλάξει ούτε από πέρισυ,ή πριν 3 χρόνια ή κι αν ρωτήσω να μάθω,είμαι σίγουρος οτι τίποτα δεν άλλαξε,τουλάχιστον προς το καλύτερο,εδώ και 23 χρόνια σ'αυτό που λέγεται ελληνικό πανεπιστήμιο..Ίσως να φταίμε και μεις οι φοιτητές.Αλλά εμείς έτσι το παραλάβαμε.Από εσάς.Που ήσαστε και σεις φοιτητές,είχατε τις ίδιες σκέψεις με εμένα,τις ίδιες ανησυχίες αλλά ΔΕΝ κάνατε και ακόμα χειρότερα,ΟΥΤΕ ΤΩΡΑ ΚΑΝΕΤΕ κάτι για να αλλάξει αυτή η κατάσταση.

• Πείτε μου εσείς όλοι,καθηγητές,πρόεδροι,πρυτάνεις για ποιό λόγο να τα ζούμε όλα αυτά;Γιατί να συμμετέχουμε σ'αυτό το θέατρο του παραλόγου που εσείς σκηνοθετείτε;Γιατί να μην ακούω τη φωνούλα κάθε πρωί;Γιατί να έχω την ψευδαίσθηση ότι τώρα είναι αλλιώς;Δώστε μου ένα,έστω ένα κίνητρο,να ερχόμαστε σ'αυτη τη σχολή,να παρακολουθούμε,να εξεταζόμαστε,να θυσιάζουμε χρόνο,χρήμα και τα νιάτα μας.Ένα φτάνει.Αλλά να είναι τέτοιο ώστε να μας κάνει να προσπερνάμε όλα τα παραπάνω.Να ελπίζουμε οτι αυτά είναι απλώς μια μαύρη σελίδα.Μια παρένθεση που θα κλείσει σύντομα και θα έρθουν καλύτερες μέρες για μας,για εσάς,για όλους.

• Δεν ξέρω.Αισθάνομαι πολύ χαζός.Μάλλον όχι.Εσείς με έχετε κάνει να αισθάνομαι τόσο χαζός..Τί να πω..
• Σταματήστε να διαδηλώνετε. Είναι αναποτελεσματικό. Το παιδί φωνάζει όταν ο γονιός νοιάζεται. Όταν ο γονιός αδιαφορεί, το παιδί φεύγει.
• Ένας είναι ο τρόπος. Μην καταβάλετε καμμία εισφορά. Ούτε ικα, ούτε τεβε ούτε ογα ούτε τανπυ, ουτε εφορία. Καμμία πληρωμή, καμμία εισφορά.
• Να δούμε από πού θα πληρώνουν τα ματ, τους παρατρεχάμενους που δε λένε να βάλουν μία υπογραφή και τους βουλευτές που κοιμούνται στα έδρανα.

Τίποτα Δεδομένο

• Τα προσωπικά δεδομένα που πολλοί έχουν καταγράψει στο διαδίκτυο αγοράζονται και πωλούνται από τις εταιρείες για να αξιοποιηθούν ως στατιστικές πληροφορίες. Αυτό το ξέραμε. Κι αν δεν το ξέραμε, το φανταζόμαστε. Φωτογραφίες, επαγγελματικά στοιχεία, επίπεδο μόρφωσης, προτιμήσεις μουσικές ή άλλες, όλα διαβάζονται και εκτιμούνται και αξιοποιούνται αναλόγως. Ακόμα και κάτι χαζοτέστ τύπου "ποιός χαρακτήρας από Τα Φιλαράκια είσαι" που τα συμπληρώνεις για πλάκα και ελαφρά τη καρδία, χωρίς να είσαι και πάντα ειλικρινής, κάποιος, κάπου τα παίρνει σοβαρά και σα μερμήγκι τα μαζεύει ένα-ένα σα ψίχουλα, ακούραστα και ακατάπαυστα.
• Ε, και?
• Γιατί μας ενοχλεί αυτό? Γιατί μας κάνει να θέλουμε να διαγράψουμε ότι έχουμε γράψει για τον εαυτό μας και γιατί αγανακτούμε? Αν οι πληροφορίες αυτές χρησιμοποιηθούν για την παραγωγή ενός προϊόντος που θα με εξυπηρετεί καλύτερα, όπως ένα ασφαλιστικό πακέτο , αυτό γιατί είναι κακό? Μία ιδεώδης κοινωνία, όπου όλα πάνε ρολόι, πως αλλιώς θα μπορούσε να λειτουργήσει? Θαυμάζουμε την οργάνωση των ευρωπαϊκών χωρών, χωρίς να ξέρουμε πόσες ελευθερίες έχουν στερηθεί για να το πετύχουν. Όταν όμως ακούς τους πολίτες των χωρών αυτών να διαμαρτύρονται για μέσες-άκρες τα ίδια πράγματα που μας ενοχλούν και στο ελλαδάκι, αυτό σε βάζει σε σκέψεις. Πολλές σκέψεις.
• Αυτό που μας ενοχλεί είναι η ληστρική φύση του ανθρώπου. Αυτός που βρίσκεται χαμηλά, πιστεύει στην καλωσύνη και τη γενναιοδωρία γιατί αυτό τον συμφέρει. Αυτός που βρίσκεται ψηλά πιστεύει στο δίκαιο του δυνατότερου γιατί αυτό τον συμφέρει. Και αν οι δύο τους αλλάξουν θέση, θα αλλάξουν και πεποιθήσεις, όπως όλοι ξέρουμε. Ξέρουμε ότι αυτός που θα χρησιμοποιήσει αυτά τα δεδομένα, δεν θα το κάνει για το καλό της κοινωνίας αλλά για να πλουτίσει, δηλαδή αποσπώντας σου τα ωραία σου λεφτάκια, για ένα όσο πιο φτηνό προϊόν γίνεται, ώστε το κέρδος του να είναι το μεγαλύτερο δυνατό. Θα σου πουλήσει ότι χειρότερο στην όσο υψηλότερη τιμή του επιτρέψεις.
• Φυσικά είναι και από μόνο του εκνευριστικό να έχεις κάποιον όλην ώρα πάνω από τον ώμο σου (μεταφορικά)να καταγράφει ότι κάνεις με ένα "Α,χα! Ώστε σ' αρέσουν οι μελαχροινοί!" και να βγάζει συμπεράσματα από το κάθε τι. Απλά είναι εκνευριστικό, τελεία.
• Τι μπορείς να κάνεις? Τίποτα στην ουσία. Μπορείς να διαγράψεις ή να αλλοιώσεις τα δεδομένα σου, μπορείς να πάψεις να ασχολείσαι με το facebook ή οτιδήποτε άλλο στο διαδίκτυο, ή μπορείς να το χρησιμοποιείς αποκλειστικά για επαγγελματικούς λόγους. Ότι και αν κάνεις πάντως τα μερμήγκια των δεδομένων θα συνεχίσουν τη δουλειά τους.

Μία Δογματική Ταινία.

• Δύο έκπτωτοι άγγελοι
• Ένας επιπλέον απόστολος
• Μία μούσα
• Δύο αταίριαστοι προφήτες
• Μία υπάλληλος σε κλινική εκτρώσεων
• Τρείς μπράβοι του σατανά
• Και ο Σατανάς Αζραέλ
• Αυτοί είναι οι χαρακτήρες της ταινίας "Δόγμα" που είδα εχθές εδώ και θυμήθηκα γιατί μου άρεσε. Δυστυχώς δε βρήκα ελληνικούς υπότιτλους οπότε θα δυσκολευτείτε αν δεν ομιλείτε την αγγλικήν.
• Ειρωνικό, σαρκαστικό, αστείο, κυνικό αλλά με μία στάλα αισιοδοξία και ανθρωπιά, πραγματεύεται το θέμα της θρησκείας. Μερικές ατάκες (και έχει πολλές) με έκαναν να σκέφτομαι ότι είτε κάποιος διαβάζει το μυαλό μου, είτε είμαστε πολλοί τελικά. Παλιά ταινία (1999) χωρίς πάρα πολλά εφέ αλλά με καλές ερμηνείες και πρωτότυπη πλοκή.
• Ανάμεσα στα άλλα, διατείνεται ότι ο Ιησούς ήταν μαύρος, ότι είχε πολλά αδέρφια, ότι μπορεί να είσαι προφήτης και σεξομανής ή στριπτιτζού, και ότι υπάρχει θεός. Για αιρετική ταινία, είναι λίγο ανατρεπτικό αυτό.
• Ο ομορφότερος, νεαρότερος και καλύτερος Μπεν Άφλεκ, ένας τέλειος Ματ Ντέημον, μία Σάλμα Χάγιεκ σε ρόλο δυναμικό και γήινο, και στο ρόλο του Θεού...... έκπληξη! (αν δεν το έχετε δεί ακόμα !?, μη την χαλάσω ...)
• Από όλη την ταινία κράτησα μία φράση "Δεν έχει σημασία σε τι πιστεύεις, αρκεί να έχεις πίστη "

Το Άγχος Είναι Φίλος Μου

• Η φράση-υπόδειξη που μας λένε για κάποιοι άνθρωποι σε καταστάσεις πίεσης και άγχους είναι μία:"Ηρέμησε" ή μερικές φορές "Χαλάρωσε". Είναι λίγο δύσκολο να το κάνεις αυτό όταν τα πράγματα σκούρα. Τις περισσότερες φορές είναι χωρίς αντίκρυσμα αυτή η συμβουλή. Πώς να ηρεμήσεις όταν πχ ένας δικός σου είναι βαριά άρρωστος, ή όταν έχεις χάσει όλα σου τα λεφτά ή όταν μόλις χώρισες....?
• Η μαμά Φύση έχει βρεί τον μηχανισμό του άγχους για να μπορέσουμε, εξαιτίας των ορμονών που απελευθερώνονται εκείνη την αγχώδη στιγμή, να ενεργήσουμε ώστε να γλυτώσουμε από αυτό που προξενεί το άγχος. Fight or Flight, δηλαδή πάλη ή φυγή, είναι συνήθως οι δύο διέξοδοι από οποιαδήποτε δύσκολη κατάσταση.
• Η φυγή είναι το εύκολο, και μερικές φορές το καλύτερο που έχει να κάνει κανείς σε μία μη-αντιμετωπίσιμη κατάσταση. Η πάλη έχει πολλές μορφές. Από την απλή συζήτηση, τη σκληρή δουλειά, το βίαιο ξέσπασμα, την προσφυγή σε δικαστήρια ή απλά την εσαεί επιμονή. Η πάλη εκτιμάται περισσότερο και για αυτό η λέξη "αγωνιστής" έχει θετική χροιά. Με τον ένα ή τον άλλον τρόπο, το άγχος μας ωθεί να δώσουμε λύση στα προβλήματα.
• Το κακό είναι ότι συχνά βρισκόμαστε εγκλωβισμένοι σε δυσάρεστες καταστάσεις, φαινομενικά χωρίς διέξοδο. Είναι όμως μόνο φαινομενικά έτσι, αφού η εμπειρία μου ως τώρα μου λέει ότι όταν οι άνθρωποι λένε "αδιέξοδο" εννοούν ότι δεν είναι διατεθειμένοι να κάνουν αυτό που χρειάζεται
• Ξέφυγα. Το θέμα είναι ότι χωρίς άγχος δε γίνεται τίποτα. Αν δεν ανησυχήσεις, αν δεν περάσεις ώρες καταστρώνοντας στρατηγικές ή σχέδια, αν δεν κουραστείς για κάτι τότε δεν θα πραγματοποιηθεί ποτέ. Το άγχος είναι ο οίστρος, η αλογόμυγα που , με το τσίμπημά της, μας πάει παραπέρα.
• Την επόμενη φορά που θα μου πεί κάποιος να ηρεμήσω και να χαλαρώσω, θα του πω να πάει να ....χαλαρώσει και να ηρεμήσει αυτός. 'Άντε πάενε να χαλαρώσεις, ρε!" :)

Προσωπικά....

......κουράστηκα. Ας συμβεί κάτι καλό.