Η Ζωή Γράφεται με Ήττα

• Η ομορφιά είναι κάτι που όλοι επιθυμούμε για τον εαυτό μας και τους τριγύρω μας. Θέλουμε να είμαστε όμορφοι ώστε να βρούμε όμορφο σύντροφο (κατά τα κριτήριά του ο καθένας πάντα). Πέρα από τις αρχέγονες καταβολές αυτής της αναζήτησης και το συσχετισμό της καλλονής με την υγεία, ένα βήμα παρακάτω βρίσκεται το ανθρώπινο τέχνασμα και ο ανθρώπινος πόνος, που όπως επαναλαμβάνω συχνά, είναι αναίτιος.
• Πόνος όχι σωματικός λόγω ασθένειας ή ατυχήματος αλλά πόνος δυστυχίας από τον φόβο της απόρριψης και τη σπάθη της μοναξιάς. Η κοινωνική διάσταση της ομορφιάς που ξεπερνά το αναπαραγωγικό ένστικτο και ορίζει την ομορφιά ή έστω την ευπαρουσίαστη όψη σαν κριτήριο του χαρακτήρα, εσφαλμένα προφανώς. Η ομορφιά σαν συμπεριφορά περιλαμβάνει το ντύσιμο, το στήσιμο του σώματος και τον τρόπο ομιλίας. Θα μπορούσαμε να το αναλύσουμε σε βάθος αλλά αυτά τα ξέρουν και οι πέτρες. Ο προβληματισμός μου βραδυάτικα έχει να κάνει περισσότερο με το αν τελικά η ομορφιά είναι εισιτήριο επιτυχίας.
• Στις συναναστροφές η ομορφιά είναι καλός κράχτης, υπό την έννοια ότι ο απεναντινός σου θα μπεί ευκολότερα στον κόπο να ακούσει αυτά που λες. Και στις ρομαντικές σχέσεις ισχύει το ίδιο φυσικά, αφού κανείς δεν μπορεί να πλαγιάσει με κάποιον που δεν του αρέσει, τουλάχιστον όχι για πολύ. Αν η ομορφιά ήταν όμως το μόνο κριτήριο τότε από όλους τους ανθρώπους θα έβρισκαν ταίρι και θα αναπαράγονταν μόνον όσοι πληρούν τα ολοένα υψηλότερα κριτήρια ομορφιάς. Όπως όλοι ξέρουμε δεν συμβαίνει αυτό. Συχνά παρατηρούμε ζευγάρια με τον έναν σύντροφο ωραιότερο από τον άλλον, ή άτομα σπάνιας ομορφιάς να κακοπέφτουν ή να μένουν μόνα και ένα σωρό άλλες παραλλαγές πάνω στο ίδιο θέμα. Είναι αλήθεια ότι οι άνθρωποι των οποίων οι σχέσεις οδηγούνται σε πολυετή γάμο είναι εκείνοι με την πιο μέτρια εμφάνιση ενώ οι πολύ όμορφοι τείνουν περισσότερο να εναλλάσσουν συντρόφους ή να αργούν να κάνουν παιδιά και να κρύβουν ακριβώς τόσες ανασφάλειες όσες και όλοι εμείς. Να διευκρινίσω ότι είμαι υπέρ της ελευθερίας των ατόμων να ζούν όπως κρίνουν τη ζωή τους και ότι το κριτήριο του γάμου αναφέρεται περισσότερο σαν στατιστική πληροφορία για τις μακροχρόνιες σχέσεις παρά οτιδήποτε άλλο. Και σε καμμία περίπτωση δεν υπαινίσσομαι ότι όλοι οι γάμοι είναι ευτυχισμένοι... Είναι όμως αλήθεια ότι ο γάμος είναι το κοινωνικά αποδεκτό πρόσωπο του έρωτα, για αυτό και όλοι στο υποσυνείδητό μας τον έχουμε σαν την ευτυχή κατάληξη μίας σχέσης. Άρα, πίσω στο θέμα μας, οι όμορφοι άνθρωποι μπορεί να έχουν περισσότερες πιθανότητες να προσελκύσουν έναν σύντροφο αλλά οι πιθανότητές τους να ευτυχήσουν στ'αλήθεια είναι ακριβώς ίδιες με οποιοδήποτε άλλο άτομο, ασχέτως εμφάνισης.
• Τότε γιατί τα κάνουμε όλα αυτά? Οι γάμοι, το κυνήγι η απόλαυση η ηθική και ο έρωτας συμβαίνουν γιατί ο άνθρωπος θέλει την αναπαραγωγή ή την ομορφιά? Αν ήταν μόνο η αναπαραγωγή και η διαιώνιση τότε δεν θα είχαμε τόσους πολύπλοκους κανόνες για τα επακόλουθα της ερωτικής συνεύρεσης. Αν ήταν μόνο η ομορφιά τότε κατά τον Δαρβίνο, οι άσχημοι άνθρωποι θα έπρεπε να είχαν εκλείψει μέχρι τώρα. Γιατί σπαταλάμε τόση ενέργεια, χρόνο και ψυχικά αποθέματα για την εμφάνισή μας?
• Η απάντηση για εμένα είναι ότι η ομορφιά δεν αποτελεί πλέον αναπαραγωγικό προσόν (άλλωστε στον δυτικό κόσμο που ζούμε η ερωτική πράξη δεν αποτελεί πια πράξη αναπαραγωγής) αλλά κοινωνικό προσόν μόνο. Αν μία γυναίκα πάει στη δουλειά της χωρίς make up τότε θα θεωρηθεί ατημέλητη, μέγα ατόπημα. Αν μία όμορφη γυναίκα παραλείψει τα φτιασίδια τότε μία άσχημη θα την επισκιάσει με λίγη πούδρα παραπάνω παρόλο που η ασχήμια ποτέ δεν κρύβεται εντελώς.
• Πέρα από τα ψυχικά χαρίσματα του κάθε ανθρώπου, η ομορφιά είναι πλέον αναγκαστική για να έχει το άτομο μία πιθανότητα στο εκατομμύριο να βγάλει το κεφάλι του έξω από τα νερά της κοινωνικής απόρριψης.
• Και φταίς εσύ για αυτό.

Βλαστοκύτταρα, το νού σας!

• Χιλιάδες γονείς κάθε χρόνο πληρώνουν τις ιδιωτικές τράπεζες βλαστοκυττάρων προκειμένου να εξασφαλίσουν την υγεία των παιδιών τους, αν κάποιο σοβαρό νόσημα εμφανιστεί στο μέλλον. Δεν γνωρίζουν, όμως, ότι τα βλαστοκύτταρα αυτά ιατρικώς αποκλείεται να χρησιμοποιηθούν στο παιδί τους, ότι σε ποσοστό έως 70% το αίμα που συλλέγεται πρέπει να απορριφθεί και ότι, στην πράξη, η προσφυγή σε ιδιωτικές τράπεζες μειώνει σημαντικά τις πιθανότητες να βρεθούν κατάλληλα βλαστοκύτταρα από άλλα παιδιά, αν κάποτε τα χρειαστούν για το δικό τους.

• Τα τελευταία χρόνια μια νέα επιχειρηματική δράση αναπτύσσεται ραγδαία στην Ελλάδα. Πρόκειται για τις ιδιωτικές τράπεζες βλαστοκυττάρων, όπως είναι γνωστές στο ευρύ κοινό. Είναι χαρακτηριστικό ότι η χώρα μας διαθέτει ήδη το 20% των ιδιωτικών τραπεζών που λειτουργούν παγκοσμίως! Σε συνεργασία αποκλειστικά με ιδιωτικά μαιευτήρια, οι τράπεζες αυτές προωθούν στους εξαιρετικά ευάλωτους γονείς την ιδέα να διαφυλάξουν βλαστοκύτταρα (ο σωστός όρος είναι στελεχιαία κύτταρα ή αρχέγονα αιμοποιητικά κύτταρα - δεν πρόκειται για βλαστοκύτταρα) συλλέγοντας αίμα από τον ομφάλιο λώρο κατά τον τοκετό, με σκοπό να αντιμετωπιστούν αύριο σοβαρά προβλήματα υγείας των παιδιών τους, όπως π.χ. η λευχαιμία. Για τη διαδικασία λήψης, επεξεργασίας και φύλαξης, οι γονείς πληρώνουν περισσότερα από 2.000 ευρώ. Τα μισά περίπου αποτελούν αμοιβές μεσαζόντων.

• Στην πραγματικότητα, όμως, από ιατρική άποψη αποκλείεται εντελώς η χρήση αυτών των κυττάρων για τα παιδιά στα οποία «ανήκουν», σε κάθε περίπτωση κακοήθους αιματολογικής νόσου, όπως η λευχαιμία! Η αυτόλογη, όπως λέγεται, μεταμόσχευση είναι άχρηστη επειδή και τα κύτταρα που έχουν φυλαχθεί θα εξελιχθούν αργότερα σε λευχαιμικά. Επομένως το άρρωστο παιδί δεν θα ωφεληθεί ποτέ από τα δικά του κύτταρα που φυλάσσονται(;) κάπου κατεψυγμένα. Θα χρειαστεί, προκειμένου να θεραπευτεί, κύτταρα από άλλο παιδί. Πώς και πού θα βρεθούν αυτά;

• Απαραίτητη προϋπόθεση είναι να εντοπιστούν συμβατά κύτταρα. Ωστόσο, οι ιδιωτικές τράπεζες δεν ασχολούνται με την ιστοσυμβατότητα των κυττάρων που φυλάσσουν. Με τον τρόπο αυτό δεν συμμετέχουν στην παγκόσμια δεξαμενή μοσχευμάτων και μειώνουν τις πιθανότητες εύρεσης του κατάλληλου μοσχεύματος για όλους! Δεν βοηθούν, δηλαδή, κανένα παιδί - ούτε καν αυτό για το οποίο πλήρωσαν οι γονείς. Οπως μας διαβεβαίωσε ο ειδικός συνεργάτης της τράπεζας βλαστοκυττάρων του Ιδρύματος Ιατροβιολογικών Ερευνών της Ακαδημίας Αθηνών, κ. Ανδρέας Παπασάββας, καμία ιδιωτική τράπεζα δεν συμμετέχει στο διεθνές δίκτυο αναζήτησης netcord. Τελικά, στην πράξη, αυτό που κάνουν οι ιδιωτικές τράπεζες είναι να βλάπτουν τη δημόσια υγεία, καθώς αποσύρουν τα κύτταρα που συλλέγουν από την παγκόσμια δεξαμενή μοσχευμάτων, με αποτέλεσμα να δυσχεραίνεται το έργο της ανεύρεσης. Οταν οι γονείς ανακαλύψουν ότι ναι μεν πλήρωσαν τις 2.000 ευρώ, αλλά δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν το αίμα του παιδιού τους για τη θεραπεία της λευχαιμίας του, θα είναι πολύ αργά...

• Παράλληλα, από τα ΜΜΕ γίνεται μια συστηματική προβολή τού θέματος, στην οποία εμπλέκονται δυστυχώς και γιατροί «διεθνούς κύρους». Στο πλαίσιο αυτό, έως και καρδιές παραγόμενες από βλαστοκύτταρα βρίσκονται προ των πυλών (της φαντασίας!) οπότε η ψυχολογική πίεση προς τους γονείς διαρκώς αυξάνεται.

• Από ηθικής, τέλος, απόψεως, η λογική των ιδιωτικών τραπεζών βλαστοκυττάρων εισάγει τους νόμους της αγοράς στο χώρο μοναδικών βιολογικών προϊόντων, καταργώντας την αρχή της αλληλεγγύης, όπως ισχύει, άλλωστε, στην αιμοδοσία ή τις μεταμοσχεύσεις οργάνων. Κανείς δεν δίνει αίμα με στόχο να φυλαχθεί για τον εαυτό του. Καλύπτει ανάγκες άλλων, οι οποίοι θα καλύψουν τις δικές του αν χρειαστεί.

• Οι ευθύνες του υπουργείου Υγείας. Ασφαλείς δημοσιογραφικές πληροφορίες φέρουν το υπουργείο Υγείας εμπλεκόμενο σε μια διαδικασία με τελικό σκοπό την κάλυψη των εξόδων διατήρησης βλαστοκυττάρων από τα ασφαλιστικά Ταμεία. Η δαπάνη θα ξεπεράσει τα 100 εκατ. ευρώ το χρόνο. Κάτι τέτοιο, αν συμβεί, θα είναι παγκόσμια πρωτοτυπία, καθώς οι περισσότερες χώρες κινούνται προς την αντίθετη κατεύθυνση.
• Στη Γαλλία είναι απαγορευμένη η λειτουργία ιδιωτικών τραπεζών, ενώ αυστηρή σχετική ρύθμιση εισάγεται στην ισπανική νομοθεσία. Ακολουθούν και άλλες χώρες, ενώ, αντίθετα, ανεξέλεγκτη είναι η κατάσταση στην Ελλάδα, την Κύπρο αλλά και την Αγγλία, συχνά μέσω πολλών τραπεζών - επιχειρήσεων πίσω από τις οποίες ανακαλύπτει κανείς τους ίδιους ιδιοκτήτες.
• Αρκούν 5.000 συλλογές.
• «Στην πράξη, η Ελλάδα χρειάζεται περίπου 5.000 συλλογές (και όχι 100.000 το χρόνο!) στις ήδη λειτουργούσες δημόσιες τράπεζες, ώστε να καλύψει τις ανάγκες όλου του πληθυσμού. Στατιστικά, δηλαδή, με τον αριθμό αυτό καλύπτεται κάθε ιστολογικός τύπος», εξηγεί ο κ. Α. Παπασάββας. Αν, λοιπόν, το υπουργείο Υγείας χρηματοδοτήσει 3-4 δημόσιες τράπεζες με το ένα δέκατο των χρημάτων που σχεδιάζει να δωρίσει στις ιδιωτικές, μέσω των ασφαλιστικών Ταμείων, η Ελλάδα θα είναι διεθνώς πρωτοπόρος και κάθε παιδί θα βρίσκει το μόσχευμα που του χρειάζεται, στη δύσκολη ώρα. Αντ' αυτού, οργανωμένα συμφέροντα προσπαθούν να στραγγαλίσουν τη δημόσια τράπεζα.
• Τι θα έπρεπε να κάνει το υπουργείο Υγείας; Να δημιουργήσει και άλλες δημόσιες τράπεζες, να απαγορεύσει τη λειτουργία των ιδιωτικών και να υποχρεώσει τα ιδιωτικά μαιευτήρια να συνεργάζονται με αυτές, σύμφωνα με τις διεθνείς προδιαγραφές, εφόσον και οι γονείς το επιθυμούν, αμειβόμενα (αν πρέπει…) μόνο για τη διαδικασία λήψης του αίματος με ένα συμβολικό ποσόν το οποίο, βεβαίως, θα πρέπει να καλύπτουν τα ασφαλιστικά Ταμεία.

Είναι ακατάλληλα για τη λευχαιμία (Στέλιος Γραφάκος, παιδίατρος-αιματολόγος, διευθυντής της Μονάδας Μεταμόσχευσης Μυελού των Οστών στο Νοσοκομείο Παίδων «Αγία Σοφία»)

— Αν ένα παιδί πάσχει από λευχαιμία ή άλλη κακοήθη νόσο του αίματος η οποία απαιτεί μεταμόσχευση, μπορούν να χρησιμοποιηθούν στη θεραπεία του τα λεγόμενα «βλαστοκύτταρα»;

— Ασφαλώς όχι. Η αυτόλογη μεταμόσχευση δεν έχει έννοια σε αυτές τις περιπτώσεις. Ψάχνουμε πάντα για συμβατό μόσχευμα από άλλο παιδί, υγιές, πιθανώς αδελφάκι. Εμείς έχουμε κάνει 19 μεταμοσχεύσεις στη μονάδα μας, χρησιμοποιώντας τις 9 φορές μόσχευμα από άλλα παιδιά που έχουμε βρει σε δημόσιες τράπεζες «βλαστοκυττάρων» –όπως είναι γνωστές– σε Αμερική, Ισπανία ή Ιταλία. Για τις υπόλοιπες 10 χρησιμοποιήσαμε συμβατό μόσχευμα από αδελφό ή αδελφή.

— Η συντριπτική πλειονότητα των γονέων, όμως, προτιμούν τις ιδιωτικές τράπεζες. Τι αποτέλεσμα έχει αυτή η πρακτική;

— Στην πραγματικότητα τα «βλαστοκύτταρα» αυτά δεν μπορούν, όπως έχουν τα πράγματα, να χρησιμοποιηθούν για κανέναν. Εμείς δεν γνωρίζουμε την ιστοσυμβατότητά τους, επειδή οι ιδιωτικές τράπεζες δεν ασχολούνται με αυτό κι έτσι δεν μπορούμε να τα χρησιμοποιήσουμε. Τόσο η Αιματολογική Εταιρεία όσο και εγώ είμαστε εντελώς αντίθετοι με τις ιδιωτικές τράπεζες κι έχουμε κατ’ επανάληψη εκφράσει τις απόψεις μας στο υπουργείο Υγείας, χωρίς αποτέλεσμα. Πρόσφατα, απαγορεύτηκε και στην Ιταλία η λειτουργία τους. Η διεθνής τάση είναι υπέρ της κατάργησης των ιδιωτικών τραπεζών όπως λειτουργούν σήμερα. Πρέπει να αποκατασταθεί η κοινωνική αλληλεγγύη κι αυτό σημαίνει ότι τα «βλαστοκύτταρα» πρέπει να φυλάσσονται χωρίς κόστος για τον δότη και να είναι διαθέσιμα σε αυτόν που τα χρειάζεται με απόλυτη προτεραιότητα. Αν τα «κρύβουμε» είναι μη χρησιμοποιήσιμα και δεν έχουμε τέτοια πολυτέλεια για πολύτιμα μοσχεύματα.

— Λέγεται ότι μπορούμε, στο μέλλον από βλαστοκύτταρα να φτιάξουμε ιστούς ή όργανα π.χ. καρδιές. Αυτός δεν είναι αρκετός λόγος για να δοθούν προς φύλαξη βλαστοκύτταρα;

— Πρόκειται για παραπληροφόρηση. Τα λεγόμενα βλαστοκύτταρα – δεν πρόκειται για βλαστοκύτταρα, αλλά για στελεχιαία ή αρχέγονα κύτταρα– δεν είναι κατάλληλα για τέτοιους σκοπούς. Εκεί μπορούν να χρησιμοποιηθούν κύτταρα από τον μυελό των οστών του κάθε ασθενούς και, επομένως, δεν έχουμε ανάγκη το αίμα του ομφάλιου λώρου και τα κύτταρα που περιέχει. Ηδη σε συνεργασία με το Ωνάσειο χρησιμοποιούμε τέτοιες τεχνικές σε εμφραγματίες και δεν είναι κάτι άγνωστο στην Ελλάδα. Δεν έχει, όμως, καμία σχέση με τα «βλαστοκύτταρα»!

— Σύμφωνα με πληροφορίες, το υπ. Υγείας σκέπτεται να καλύψει τις δαπάνες φύλαξης βλαστοκυττάρων, μέσω των ασφαλιστικών Ταμείων. Τι γνώμη έχετε;

— Θεωρώ αδιανόητο κάτι τέτοιο. Προτιμώ να μην το σχολιάσω.

• Όλη η ανάρτηση εδώ

http://www.alopsis.gr/modules.php?name=News&file=article&sid=619

Οδηγός Διαχείρησης Δικτατόρισσας

• Μία γυναίκα γίνεται δικτατόρισσα είτε από μόνη της, λόγω κάποιας ορμόνης ή κάποιου αδένα ή ανατροφής, είτε λόγω ανεπαρκούς συντρόφου. Το ίδιο ισχύει φυσικά και για τους άντρες αλλά οι γυναίκες στιγματίζονται ως μέγαιρες ενώ ένας άντρας με τα ίδια χαρακτηριστικά δέχεται λιγότερη κριτική, ή ίσως θεωρηθεί από τον περίγυρο δυναμικός και πετυχημένος. Σε μία οικογένεια όμως, η ύπαρξη δικτατόρισσας μπορεί να οδηγήσει σε πολλές δυσάρεστες καταστάσεις.
• Καταρχάς, δικτατόρισσα γίνεται μία γυναίκα (αν δεν ισχύει παθολογικό, ορμονικό ή άλλο σωματικό πρόβλημα) όταν ο σύντροφός της είναι με τον έναν ή τον άλλον τρόπο απών. Μπορεί όντως να λείπει από το σπίτι για πολλούς λόγους ή να είναι τόσο άβουλος ώστε όλες οι ευθύνες να βαραίνουν τη σύζυγο/μητέρα. Σε αυτή την περίπτωση η δικτατόρισσα θα νιώσει ότι όλα γίνονται σωστά μόνο όταν τα κάνει η ίδια και δεν θα επιτρέψει σε κανέναν να βοηθήσει ούτε να εισχωρήσει σε αυτό που θεωρεί δική της δικαιοδοσία ούτε καν την έκφραση αντίθετης γνώμης. Είτε με διαρκή γκρίνια και κλάψα είτε με φωνή και βία, θα γίνεται αυτό που λέει εκείνη. Ο άβουλος άντρας τότε θα ακολουθεί οτιδήποτε διατάξει εκείνη και μετά αποσυρθεί περιμένοντας την επόμενη διαταγή αδρανής. Έτσι η δικτατόρισσα θα χάσει κάθε εκτίμηση και σεβασμό σε αυτόν, ενισχύοντας την κυριαρχικότητά της σε έναν φαύλο κύκλο πόνου και παρεξηγήσεων. Αργότερα, αν αφήσει ο σύντροφος να εξελιχθεί το φαινόμενο, η δικτατόρισσα δεν θα έχει σταματημό. Θεωρώντας ότι μόνο εκείνη μπορεί να έχει δίκιο, μετά από χρόνια μοναξιάς στην "κορυφή" της οικογένειας, θα αμφισβητήσει την κρίση των πάντων, των παιδιών της που θα έχουν ενηλικιωθεί, του γιατρού της, των φίλων της και φυσικά του συντρόφου της, αν αυτός δεν έχει πάρει των ομματιών του. Δεν το θέλετε αυτό, είτε είστε άντρας είτε είστε γυναίκα, γιατί αυτό το παιχνίδι καταλήγει σε πολλή μοναξιά και πικρία, πάντα.
• Τι να κάνετε αν είστε η γυναίκα: Χαλαρώστε. Μερικές φορές είναι σημαντικότερο να διατηρηθεί η καλή σχέση με τα μέλη της οικογένειας από το να μπούν τα πράγματα στη θέση τους, κυριολεκτικά ή μεταφορικά. Ο μόνος τρόπος να πάρει πρωτοβουλία ο σύντροφός σας είναι να κάνετε εσείς ένα βήμα πίσω. Τις πρώτες φορές θα τα μπερδέψει και θα κάνει λάθη, ή έτσι θα νομίζετε εσείς. ΜΗΝ γκρινιάξετε, ΜΗΝ εντοπίσετε το κάθε λάθος του, ΜΗΝ τον στραβοκοιτάξετε, ΜΗΝ του δείξετε τον δικό σας τρόπο. Αφήστε τον να έχει λόγο μέσα στο σπίτι, και κάποια πράγματα πρέπει να τα κάνει εκείνος με τον τρόπο του και όχι εσείς. Είναι και δικό του το σπίτι! Αφήστε τον, όσο κι αν η αγχώδης φύση σας εξεγείρεται για τις λεπτομέρειες. Η οικογένεια είναι και δική του. Ζητήστε τη γνώμη του ΚΑΙ ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΗΝ. Στην αρχή, από συνήθεια , θα ρίχνει σε εσάς το μπαλάκι της τελικής απόφασης αλλά αν κάνετε το δικό του μερικές φορές (έστω και κόντρα στην δική σας κρίση) στο τέλος θα έχετε έναν πραγματικό σύντροφο, να σας καταλαβαίνει και να σας στηρίζει και να σας ζεσταίνει, αντί για ένα ανδρείκελο, ένα έπιπλο στην ουσία. Και θα γλιτώσετε το στιγματισμό (μέγαιρα) .
• Τί να κάνετε αν είστε άντρας: Αναλάβετε δράση. Μάθετε που είναι οι πετσέτες, βάλτε μόνοι σας τα άπλυτά σας στον κάδο, βγάλτε τα σκουπίδια έξω χωρίς να σας το ζητήσει. Έτσι δεν θα είστε ο υποτακτικός της αλλά θα ενεργείτε με δική σας πρωτοβουλία, θα είστε κύριος του εαυτού σας. Βγείτε από την αδιαφορία. Ο αδιάφορος άνδρας είναι ο άνδρας που δεν αγαπάει. Αν αγαπάτε αυτό που έχετε με αυτή τη γυναίκα, τότε θα το παλέψετε. Φέρτε της αντίρρηση, πείτε τη γνώμη σας όταν θεωρείτε ότι το παρακάνει εις βάρος του καλού της οικογένειας, όχι για να την αποστομώσετε και να τη βάλετε στη θέση της αλλά με την έγνοια να γίνει ότι είναι καλύτερο για όλους. Ακούστε την, συζητήστε μαζί της για ότι σας απασχολεί, όλα όσα σας απασχολούν, δεχθείτε ότι σας φαίνεται σωστό, εκφράστε τις αντιρρήσεις και τα επιχειρήματά σας όταν διαφωνείτε. Η δικτατόρισσα θα θυμώσει και σίγουρα θα ανεβάσει τους τόνους, οδηγώντας τη συζήτηση σε τσακωμό. Μην υποχωρήσετε αλλά ούτε να παρασυρθείτε στον καυγά. Δώστε της να καταλάβει την λογική αυτού που λέτε ήρεμα αλλά ανυποχώρητα, όταν πιστεύετε ότι εσείς έχετε δίκιο. Και να είστε παρών όταν βρίσκεστε σπίτι, να συμμετέχετε στα δρώμενα ενεργά. Καθήστε να δείτε το ποδόσφαιρό σας αφού λυθούν τα ζητήματα που εκκρεμούν. ΜΗΝ την αφήσετε να τα βγάζει πέρα μόνη της: είναι σίγουρα ικανή να ανταπεξέλθει αλλά θα απογοητευθεί τρομερά από την αδιαφορία ή ανικανότητά σας. ΠΡΕΠΕΙ να είστε ικανός. Θα αντισταθεί σθεναρά. Δεν θα συνεργαστεί καθόλου γιατί θα νιώσει ότι χάνει την εξουσία της και ότι αν αφεθεί στη φροντίδα σας θα χάσει τον έλεγχο με αποτέλεσμα να πάνε όλα στραβά, ότι δεν θα υπάρχει κανείς να κάνει όσα πρέπει να γίνουν. Επιμείνετε και θα κερδίσετε την εκτίμηση και την εμπιστοσύνη της.
• Και οι δύο: Να θυμάστε ότι όλα είναι αντιμετωπίσιμα. Μην δεχθείτε τίποτα ως τελεσίδικο και μη-αναστρέψιμο. Μην μπείτε στο παιχίδι της εξουσίας και μην φτάνετε στα άκρα.

Περί...........ο λόγος

• ...κουκούλας...: Χωρίς ουσία το θέμα. Προφανώς χωρίς κουκούλα τα πρόσωπα των ταραξιών θα καταγράφονται στις κάμερες. Αυτό όμως θα οδηγεί σε συλλήψεις? Αυτό μου θυμίζει την κασέτα από τις κάμερες του γηπέδου που έδωσε ο Ντέμης... Εκτός αν κάποια στιγμή γίνει και αυτό. Πάντως, αν ήταν έστω και ένας που να μην φορούσε κουκούλα, με την υπόνοια και μόνο ότι χωρίς αυτήν έχει περισσότερες πιθανότητες να εντοπιστεί από τις κάμερες και να πιαστεί, μάλλον δεν έχει κίνητρο να συμμορφωθεί. Αντιθέτως, αν συλλαμβάνονταν όλοι όσοι διαπράττουν βανδαλισμούς , τότε ναι, αυτό θα αποτελούσε αποθαρρυντικό παράγοντα. Τώρα που το θυμήθηκα, είδατε ποτέ στις ειδήσεις σύλληψη κουκουλοφόρου? Εκτός από έναν εντεκάχρονο πριν από δύο χρόνια, εγώ μόνο πολίτες χωρίς κουκούλα έχω δει να συλλαμβάνονται, να ξυλοκοπούνται... Από την άλλη μεριά, εσείς πότε φορέσατε τέτοια κουκούλα, στην καθημερινή σας ζωή, εντός πόλης? Όσο κρύο κι αν είχε?
• ...ορίου ηλικίας... :Δεν ξέρω τι να υποθέσω. Είναι ανησυχητικό ότι καταργούνται δικαιώματα, πράγμα που δημιουργεί προηγούμενο για περισσότερες καταπατήσεις. Από την άλλη, το δημογραφικό πρόβλημα είναι υπαρκτό, πράγμα που σημαίνει ότι λίγοι νέοι εργαζόμενοι πρέπει να συντηρούν με την εργασία και φορολογία τους περισσότερους γέρους. Επίσης, είναι ευκολότερο για έναν τραπεζικό ή γραμματέα να δουλέψει στο γραφείο του άλλα πέντε χρόνια χωρίς την αγωνία εύρεσης πελατών ή απόλυσης, παρά για έναν οικοδόμο, τεχνίτη ή οποιονδήποτε ελεύθερο επαγγελματία, τώρα που το σκέφτομαι. Και οι στρατιωτικοί δεν έχουν λόγο να συνταξιοδοτούνται νωρίς, εφόσον υπάρχουν θέσεις στα αστικά κέντρα, σε γραφεία. Για μία φορά θα συμφωνήσω με τον univers σαν εργαζόμενη στον ιδιωτικό τομέα αλλά και σαν μητέρα. Τουλάχιστον ο χλεχλές έχει την ευκαιρία να το παίξει "καλός μπάτσος". Δεν φταίω εγώ, η κομισιόν το είπε. Το θυμάστε ότι πριν τις εκλογές και πάλι πριν ένα μήνα είχε πει με έμφαση ότι δεν θα θιχτεί κανένα εργασιακό ή ασφαλιστικό δικαίωμα, έτσι?
• ...ραδιόφωνου...: Σε τοπικό σταθμό της πόλης μου, ξεκινάω και πάλι τις εκπομπές, όχι ως τρίτο καζάνι αριστερά αλλά με άλλο όνομα, μιας και θα είναι στην πρωινή ζώνη. Ψάχνω πάλι για όνομα...

Τα Φώτα μου

• Αν κοιτάξουμε τριγύρω μας θα δούμε πολλές σπατάλες που όχι μόνο είναι άχρηστες για τη ζωή μας αλλά είναι και επιζήμιες για το περιβάλλον. Η χρήση του αυτοκινήτου και η ταχύτητα αντικατάστασης αγαθών όπως υπολογιστές, έπιπλα και ρούχα είναι υψηλές, εκτός αυτού όμως υπάρχουν κι άλλα εγκλήματα εις βάρος του περιβάλλοντος.
• Το γκαζόν. Αμέτρητες εκτάσεις σε κήπους, πάρκα, γήπεδα γκόλφ και ποδοσφαίρου ή σε "απλές" οικίες παγκοσμίως , απαιτούν τόννους νερού, λιπασμάτων και φυτοφαρμάκων αφού είναι ευαίσθητο. Εξαντλεί το έδαφος αφήνοντάς το ξερό και άγονο, και σε τελευταία ανάλυση είναι άχρηστο, αφού ένα ωραίο τριφύλλι είναι πολύ όμορφο , πιο ανθεκτικό και πιο ωφέλιμο για το έδαφος. Κάντε τα πάρκα και τα γήπεδα οικολογικά. Ποινικοποιήστε (ή έστω φορολογήστε ανελέητα)το γκαζόν.
• Οι πισίνες. Εκτός από τη διαδικασία κατασκευής, που κάθε άλλο παρά αθώα είναι, χρειάζεται και ποσότητες νερού και χημικών που κάπως θα πρέπει να παραχθούν και κάπου πρέπει να καταλήξουν μετά το πέρας της χρησιμότητάς τους. Γιατί να έχεις πισίνα δίπλα στη θάλασσα το καλοκαίρι? Και ποιός είσαι κύριος που θα λειτουργήσεις πισίνα ολυμπιακών διαστάσεων για τρία άτομα εν μέσω καύσωνα και λειψυδρίας? Πισίνα μόνο στην ενδοχώρα και σε αναλογία με τον πληθυσμό, όπως τα φαρμακεία. Ποινικοποιήστε (ή έστω φορολογήστε αδυσώπητα) τις πισίνες.
• Φορτηγά πλοία. Τα καθημερινά απόβλητα του κάθε φορτηγού ή δεξαμενόπλοιου που αδειάζει υποκριτικά στα τόσα μίλια από την ακτή, δήθεν και καλά για να μην μολύνει, μετρώνται σε τόνους, και δε μιλάμε μόνο για οργανικά απόβλητα αλλά για λάδια και χημικά καθαρισμού των αμπαριών και μύρια άλλα που ξεπερνούν κατά πολύ σε οικολογικό αντίκτυπο την μια-στο-τόσο πετρελαιοκηλίδα. Κάθε πλοίο να φέρει μονάδα βιολογικού καθαρισμού αλλιώς να μην κρίνεται αξιόπλοο. Ποινικοποιήστε τα απόβλητα.
• Οι πλαστικές εγχειρίσεις. Κτίρια, ιατρικό προσωπικό και πρώτες ύλες σπαταλώνται για έναν πόντο στη μέση και και δύο χιλιοστά στο φρύδι, ενώ τα νοσοκομεία αιμορραγούν και ανθρώπινες ζωές παίζονται ρουλέτα ελλείψει ακριβώς αυτών. Πλαστική μόνο σε δυσπλασίες ή ατυχήματα και μόνο για σταρ του σινεμά. Νομίζεις κυρά μου ότι τα δύο χιλιοστά στη μύτη φταίνε που τα έχεις κάνει μαντάρα στη ζωή σου? Ποινικοποιήστε (ή έστω φορολογήστε ασύστολα) την πλαστική χειρουργική.
• Τα χαρτιά μίας χρήσεως. Πανάκια για το μπάνιο, για την κουζίνα, για το μωρό, για το μακιγιάζ, ρολά κουζίνας, βεττέξ και πολλά άλλα παρόμοια. Όλα αυτά παράγονται από χαρτοπολτό, εκ του οποίου ένα μικρό μέρος είναι ανακυκλωμένο και , μετά τη χρήση του όχι μόνο δεν ανακυκλώνεται, αλλά καταλήγει στο περιβάλλον φορτωμένο με ένα σωρό χημικά και ακαθαρσίες. Χρησιμοποιήστε παλιόπανα που ξαναπλένονται. Η ανθρωπότητα δεν χρειάζεται πανάκια. Ποινικοποιήστε τα υγρά πανάκια.
• Κλείστε τα φώτα το Σάββατο, θα τα κλείσω κι εγώ. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό.

Εγώ έχω δίκιο!

• Δεν θα ξαναμπώ στο ίδιο μονοπάτι, δεν θα προσπαθήσω να αποδείξω τίποτα υπέρ της μίας ή της άλλη άποψης. Σήμερα, δεν με νοιάζει καν αν διαβάσει κανείς αυτό που γράφω. δεν θα υποστηρίξω κανέναν, κανέναν σας, κανέναν τους. Θα τα ρίξω κατά πάντων.
• Και ποιός είσαι εσύ ρε, που θα προσπαθήσεις να με πείσεις ότι αυτό που πιστεύω είναι λάθος?Λάθος είσαι εσύ και όλο σου το σόι! Πού ξέρεις εσύ ότι υπάρχει ή δεν υπάρχει, αν σχεδίασε τα πάντα ή αν μας κοροϊδεύει από ψηλά ή αν είναι μούφα και μούσι όπως η νεράιδα που παίρνει τα δόντια των παιδιών?
• Γιατί προσπαθείς να μου αλλάξεις την πίστη? Γιατί θέλεις να με κάνεις να παραδεχθώ ότι είμαι ανόητος αν πιστεύω ή ακόλαστος αν δεν πιστεύω? Τί στο διάλο θα κερδίσεις από αυτό? Το ξέρεις ότι ο προσηλυτισμός είναι αδίκημα? Θα σου κάνω μήνυση, ρε που μου χτυπάς την πόρτα με τα φυλλάδια, που μου ρίχνεις ξεματιάσματα, που μου λες ότι είμαι χαζός επειδή πιστεύω σε κάτι που δεν βλέπω. Θες να τσακωθούμε, θες να ανάψουνε τα αίματα και μου κοτσάρεις φάτσα κάρτα το μπάννερ στο λεωφορείο? Ποιός είσαι ρε έξυπνε, που θα με βάλεις στο τριπάκι να αποδείξω το αναπόδεικτο? Δεν καταλαβαίνεις ότι εδώ που βρίσκομαι το έχω διαλέξει? Όποιος πιστεύει ας πρόσεχε, κι όποιος δεν πιστεύει ας πρόσεχε κι αυτός! Και αν νιώθεις ότι αν δεν μπορείς να πιστεύεις το οτιδήποτε χωρίς να το κάνεις βούκινο και χωρίς να θες να το επιβάλεις σε άλλους, τότε οτιδήποτε κι αν είναι αυτό, πρόκειται για έκφραση της ανασφάλειάς σου και κοινωνικό παιχνίδι. Γιατί αν το πίστευες πραγματικά, θα το έκανες πράξη σε κάθε στιγμή της ζωής σου, θα ήταν δεύτερη φύση σου. Μέχρι να καταλάβεις τι από αυτά συμβαίνει, είσαι ακόμα ένας μπερδεμένος άσχετος όπως αυτοί που καταδικάζεις με τόσο στόμφο και αηδία. Ένα και το αυτό!
• Άντε μπράβο με τα θρησκευτικά εδώ μέσα! Λες και δεν έχουμε άλλο να ασχοληθούμε...
• UPDATE: Μετά από υπόδειξη του αδερφού μου, συμπληρώνω τα αίτια της αγανάκτησης μου. Διπλή η αφορμή μετά από δύο περιστατικά που συνέβησαν με λίγες ώρες διαφορά. Το πρώτο ήταν όταν κάποιος γνωστός που υποστήριζε ότι οι μοναχοί στο Άγιον Όρος δεν πρέπει να προσφέρουν ανακούφιση στους πονεμένους και τους φτωχούς δρώντας μέσα στον κόσμο, αλλά ότι έργο τους είναι δια της προσευχής να σώζουν καθημερινά τον κόσμο από την καταστροφή και τη Δευτέρα Παρουσία.
• Το δεύτερο ήταν μία συζήτηση που ξεκίνησε όταν κάποιος δήλωσε ότι είναι άθεος και όλοι οι υπόλοιποι το βρήκαν πολύ cool και ουάου! Και όταν δήλωσα ότι έχουν δικαίωμα οι άνθρωποι να πιστεύουν αν θέλουν, πέσαν να με φάνε.
• Από τη μία μεριά έχουμε έναν κλήρο που καπηλεύεται ψυχές και είναι βουτηγμένος στη διαφθορά, κι από την άλλη έχουμε τους έξυπνους που ισχυρίζονται ότι ή ο θεός ή ο Δαρβίνος. Έλεος! Κανονικά θα έπρεπε να μην ήταν καν θέμα διαφωνίας, θα έπρεπε να αποτελεί non-issue, όπως το ποιό φαΐ μας αρέσει ή τι ομάδα είμαστε. Ας κάνει ο καθένας τη ζωή του όπως νομίζει σωστό και ας αφήσει τους άλλους να κάνουν το ίδιο. Σεβασμός!

Σήμερα Έγινε

1. Οι άνθρωποι θα κάνουν αυτό που τους αρέσει. Μπορεί ο γιατρός να σου πεί πως το επόμενο τσιγάρο που θα κάνεις θα είναι και το τελευταίο σου, μπορεί να νιώθεις τύψεις προκαταβολικά για ότι πρόκειται να ακολουθήσει, μπορεί να ορκίζεσαι ότι έτσι είναι το καλύτερο για όλους και ότι δεν υπάρχει άλλη διέξοδος (που πάντα υπάρχει) όμως αυτό που τελικά θα κάνεις είναι αυτό που θέλεις. Πάντα. Ακόμα και αυτοί που είναι υποδειγματικοί, αυτοί που θεωρούμε ενάρετους και αξιοθαύμαστους, το κάνουν αυτό επειδή , κατά βάθος, έτσι τους αρέσει. Αν υποθέσουμε ότι έχουμε μπροστά μας τον Ηρακλή και τον ρωτήσουμε αν θα προτιμούσε για το καλό της ανθρωπότητας να περιθάλπει άρρωστους, τότε είναι σίγουρο ότι θα διάλεγε να συνεχίσει τη δράση του ως ματοβαμμένος ήρωας. People will do what they will. Eίναι σημαντικό να το θυμόμαστε αυτό όποτε γκρινιάζουμε στα κοντινά μας πρόσωπα και νομίζοντας ότι κάτι θα αλλάξουμε.
2. Οι άνθρωποι αναζητούν ταυτόχρονα να νιώθουν φυσιολογικοί αλλά και ξεχωριστοί. Από τη μία θέλουν να είναι όπως όλοι κι από την άλλοι να είναι μοναδικοί και ανεπανάληπτοι, όλοι να χειροκροτούν τα κατορθώματά τους. Θέλουν πχ να ακολουθούν τη μόδα αλλά να και να ξεκινήσουν οι ίδιοι μία καινούρια. Θέλουν να ξενο....άνε αλλά στα γεράματα να έχουν μία ζεστή οικογένεια. Θέλουν να κάνουν του κεφαλιού τους αλλά κανείς να μην τους κοιτάει παράξενα ούτε να τους σχολιάσει.
3. Οι άνθρωποι δεν μεγαλώνουν ποτέ. Απλώς ψηλώνουν λιγάκι. Η μόνη διαφορά είναι ότι με την πάροδο του καιρού, αυξάνονται οι "αποσκευές" και το κόστος της κάθε απόφασης βαραίνει αναλόγως. Τα κουσούρια αλλά και τα χαρίσματα, ο τρόπος, η σκέψη, οι επιθυμίες, ακόμα και μετά τη μεγάλη απογοήτευση, ακόμα και κάτω από τα συμβιβασμό με τις ταγές της κοινωνίας, παραμένουν ίδιες , έστω και μόνο σαν όνειρο ή κρυφή αναπόληση.
4. Οι άνθρωποι πονάνε ματαίως και αναίτια. Μέσα στο κεφάλι μας βρίσκονται ήδη όλες οι μεγάλες αποφάσεις, παρμένες σε ανύποπτο χρόνο, όταν κοιτάμε και κρίνουμε τους άλλους.

• Η αφορμή (τον κυνισμό μου μέσα):
• Μαμά, πως πετάει ο Πήτερ Παν?
• Δεν πετάει γιατί δεν υπάρχει στ'αλήθεια. είναι παραμύθι.(αφηρημένα, ετοιμάζοντας το μεσημεριανό γεύμα)
• (παύση. σκέψη.) Και οι θεοί του Ολύμπου πως πετούσαν?
• Δεν πετούσαν γιατί δεν υπήρχαν (αφηρημένα, και πάλι)
• Δεν υπήρχαν? Ούτε ο Δίας?
• Όχι. Έχεις δει εσύ ποτέ κανέναν να πετάει?΄Όπως ο Αη-Βασίλης. Είναι δυνατόν να πετάνε οι τάρανδοι και μάλιστα με ένα τόσο βαρύ έλκηθρο? Είναι λογικό?
• Δεν υπάρχει Αη-Βασίλης? (ορθάνοιχτα μάτια)
• Δεν υπάρχει. (δαγκώνομαι. ελπίζω να μην αφήσω κανένα τραύμα...) Έζησε παλιά, πολύ παλιά και ήταν πολύ καλός άνθρωπος που βοηθούσε τους φτωχούς και τα παιδάκια. Τόσο καλός που όταν πέθανε τον ονόμασαν άγιο και μας εμπνέει να κάνουμε καλές πράξεις. Δεν σας το είπε και η δασκάλα σας?
• Ναί. (παύση) Η γιαγιά είπε ότι αυτός μας έφερε τα δώρα.
• Έτσι λέμε, επειδή είναι πιο όμορφο. Αλλά ποιός σου έδωσε το δώρο στο χέρι σου?
• Η γιαγιά.
• Και η θεία Κατερίνα, και εγώ και ο θείος Σπύρος.
• Ναι (γνέφοντας καταφατικά στη θύμηση του κάθε δώρου).........(αλλαγή θέματος) Αύριο για κολατσιό θέλω να μου βάλεις ψωμί και μέλι.

Μουσική Για Παιδιά

• Βλέποντας τη Χιονάτη και τους Επτά Νάνους του Disney θαύμασα για ακόμη μία φορά το μεράκι εκείνων των ανθρώπων που με τόσα λίγα μέσα έφτιαξαν κάτι τόσο παραμυθένιο. Εκτός από τα σχέδια που είναι έργα τέχνης σε ορισμένα σημεία, εκτός από τους χαρακτήρες και τους διαλόγους που είναι έξυπνοι αλλά σέβονται και την αθωότητα του παιδιού, εκτός από τη λεπτομέρεια και τον πλούτο στη σκηνοθεσία....
• ...λάτρεψα τη μουσική επένδυση. Αν το καλοσκεφτεί κανείς είναι στην ουσία μια παιδική όπερα. Από την αρχή ως το τέλος η μουσική δεν είναι χαζοχαρούμενη και ψευτο-τενεκεδένια όπως στα περισσότερα παιδικά αλλά προσεγμένα στην ενορχήστρωση και στα συναισθήματα που εκφράζουν. Η μουσική δε σταματάει ποτέ στη διάρκεια της ταινίας ενώ κάποια κομμάτια αν δεν επρόκειτο για παιδικό θα τα χαρακτήριζα οπερέτες. Από την Χιονάτη το καλύτερο κατα τη γνώμη μου κομμάτι είναι το Χάι-Χό των νάνων, και η Ελληνική εκδοχή δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από την αρχική .
• Ο αδερφός μου (όχι αυτός που γύρισε από Σομαλία, ο άλλος που γύρισε από Ισπανία) είπε ότι τόση καλή μουσική πάει χαμένη στα παιδικά αλλά εγώ διαφωνώ, δε νομίζω ότι πάει χαμένη. Με αυτά τα κομμάτια καλλιεργείται το γούστο των παιδιών και εκτίθεται το αυτάκι τους και σε κάτι διαφορετικό από τα σαχλαμαρο-τράγουδα τύπου Mazoo. Tο γεγονός ότι ακόμα και σχεδόν έναν αιώνα αργότερα οι ταινίες του Disney είναι ακόμα πρώτες στις προτιμήσεις δεν είναι τυχαίο. Το γεγονός ότι μόνο αυτές παρουσιάζουν τη λιγότερη δυνατή βία και ότι δεν υποτιμούν τη νοημοσύνη του παιδιού αλλά παρουσιάζουν ένα ποιοτικό και καλοδουλεμένο προιον, πρέπει να αναγνωρίζεται.

• Ένα άλλο κομμάτι που αξίζει να ακούσει κανείς είναι από τις Αριστογάτες το Everybody Wants to Be a Cat, με απίστευτα φωνητικά και εναλλαγές αξιοζήλευτες. Μαζί με το τραγούδι του Βασιλιά Λούι από το Βιβλίο της Ζούγκλας είναι τα καλύτερα που ακούγονται σε ταινία κινουμένων σχεδίων. Είμαι σίγουρη ότι ,όταν ο Walt έστελνε τους σχεδιαστές πίσω στο σχεδιαστήριο για άλλη μία φορά που κάτι δεν ήταν τέλειο και τον έβριζαν από μέσα τους και ίσως τον έλεγαν στριμένο και δράκο εκμεταλλευτή, δεν συνειδητοποιούσαν αυτό που συνέβαινε...

Προσωπική Εκτίμηση

• Εκλογές δεν θα γίνουν παρά μόνον αν:

1. Περαστούν οι νόμοι για το εργασιακό και το ασφαλιστικό. Δυστυχώς, για πολλούς λόγους που χρειάζονται χιλιάδες λέξεις για να αναλυθούν εμπεριστατωμένα, είναι απαραίτητοι. Με το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού να γερνάει αλλά να ζει και μάλιστα παραγωγικά μέχρι μεγάλη ηλικία, με τους μετανάστες, με τον αμερικάνικο και ασιατικό ανταγωνισμό, με την ενέργεια να γίνεται όλο και μεγαλύτερος πονοκέφαλος, με τις μεγάλες απαιτήσεις από τις κυβερνήσεις, η Ευρώπη χρειάζεται την 4ήμερη εβδομάδα για να δώσει δουλειά σε όλους. Χρειάζεται το νέο ασφαλιστικό για να είναι βιώσιμα τα διάφορα ταμεία.
2. Το πει η Ευρώπη. Όλες οι ηγεσίες κλυδωνίζονται λόγω της "κρίσης" και όλοι οι Ευρωπαίοι θεωρούν αναποτελεσματικές τις κυβερνήσεις τους. Κακώς, φυσικά αφού το σχέδιο κυλάει ομαλά. Έχετε δει εσείς κρίση και οι τιμές να πέφτουν? Την τελευταία φορά που έγινε κάτι τέτοιο, το ψωμί έφτασε να κοστίζει τρία εκατομμύρια και οι τσίχλες πέντε. Το ότι οι τιμές έπεσαν σημαίνει ότι οι έμποροι εξακολουθούν να βγάζουν κέρδος, έστω και απολύοντας κόσμο και περικόπτοντας δαπάνες. Τι θα γίνει στο μέλλον? Θα δούμε.
3. Ενωθεί η Ευρώπη. Όταν αρχίσει η σκατοβροχή, όλοι θα δεχθούν την προστασία της ευρωπαϊκής ομπρέλας. Τότε , υπό την εκβιαστική πίεση της κρίσης, θα λυθούν και όλες οι διαμάχες που κοινό γνώρισμα έχουν τις τάσεις ανεξαρτησίας των διάφορων ομάδων. Ανεξαρτησία τέλος. Είσαι Ευρωπαίος. Μαζί με όλα τα άλλα θα περαστούν και όλοι οι νόμοι που τώρα κανείς δεν τολμά να αναφέρει για ιδιωτικό απόρρητο και προσωπικά δεδομένα.

• Μέχρι τότε λοιπόν, Κωστάκης και ξερό ψωμί.

Time, the Ultimate Commodity (Kazani School of Economics)

• Το κέρδος που αποκομίζεις με την κάθε ενέργεια υπολογίζεται με τον παρακάτω τύπο: χρόνος + ενέργεια+ πρώτες ύλες<έργο(ή αλλιώς αποτέλεσμα)
• Αν το πρόσημο του αποτελέσματος είναι αρνητικό τότε δεν μιλάμε για κέρδος αλλά ζημία, οπότε η επένδυση είναι κακή. Κάποιες εξηγήσεις είναι όμως απαραίτητες σε αυτό το σημείο. Τι είναι αποτέλεσμα, ή έργο και ποιό είναι αυτό που ονομάζουμε κέρδος.
• Το κέρδος μπορεί να είναι χρηματικό όταν τα χρήματα που επιστρέφουν σε εμάς είναι περισσότερα από αυτά που έχουμε επενδύσει σε ενέργεια (ανθρώπινο δυναμικό) και πρώτες ύλες. Το κέρδος όμως μπορεί να έχει και άλλες μορφές. Μπορεί να έχουμε προσωπικό όφελος αν το εγχείρημα έχει σαν αποτέλεσμα μία φιλία, μία καλή σχέση με το παιδί μας ή το σύντροφό μας ή μας δώσει κύρος με κάποιον τρόπο. Μπορεί να έχουμε ηθική ικανοποίηση ή απλή δικαίωση και αυτό είναι συχνά πολύ μεγάλο κέρδος. Σε κάθε περίπτωση, πριν αποφασίσουμε να ασχοληθούμε σοβαρά με το οτιδήποτε, πρέπει να αναλογιστούμε αν αξίζει τον κόπο, αν δηλαδή το χρηματικό, προσωπικό ή ηθικό όφελος και η ικανοποίηση που θα μας δώσει ξεπερνάει την αρχική επένδυση.
• Η ενέργεια, ο μόχθος, η εργασία, η δουλειά που επενδύουμε σε μια επιχείρηση η οποιαδήποτε προσπάθεια είναι δυνατόν να την καταβάλουμε οι ίδιοι, ή να το αναθέσουμε σε τρίτους, με χρηματικό αντίτιμο τις περισσότερες φορές, ενώ συχνά συμβαίνει οι άνθρωποι να ανταλλάσσουν υπηρεσίες χωρίς να παρεμβληθεί χρήμα στη συναλλαγή αυτή. Όπως όταν κρατάω εγώ τα παιδιά της φίλης μου για να βγεί ένα βράδυ και σε κάποια άλλη περίσταση εκείνη με βοηθήσει με άλλον τρόπο. Το κέρδος εδώ είναι μία φιλία και οπωσδήποτε αξίζει κάθε μόχθο.
• Οι πρώτες ύλες, τα υλικά που θα χρειαστούμε για την πραγματοποίηση ενός σχεδίου, όπως ένα αυτοκίνητο για τις μεταφορές μας, ένα γραφείο να στεγάσουμε την επιχείρησή μας, τα μπισκότα που θα πάρουμε μαζί μας σε κάποια εκδρομή ή τα βιβλία που αποστηθίζουμε για το πτυχίο μας, θεωρητικά, αν κάποιος μας έδειχνε τον τρόπο, θα μπορούσαμε να τα φτιάξουμε μόνοι μας. Αντί αυτού, τα αγοράζουμε, εξοικονομώντας το πρώτο, το υπέρτατο αγαθό, τον χρόνο.
• Σε κάθε περίπτωση, η αξία μιας οποιασδήποτε υπηρεσίας ή αγαθού που αγοράζουμε υπολογίζεται σε συνάρτηση με τον χρόνο που μας εξοικονομεί. Για να ταξιδέψεις μέχρι τη διπλανή πόλη,φερ'ειπείν, αν πάς με τα πόδια θα ξοδέψεις λιγότερα λεφτά αλλά περισσότερο χρόνο. Πηγαίνοντας με το λεωφορείο ή το αεροπλάνο, καταναλώνεις περισσότερη ενέργεια αλλά λιγότερο χρόνο. Σε αυτή την περίπτωση η αξία της ενέργειας μετράται σε χρόνο.
• Αγοράζοντας έτοιμα φαγητά, προσλαμβάνοντας καθαρίστριες για το σπίτι μας, το κάθε τι στο οποίο επενδύουμε χρήματα, μετράται σε χρόνο. Χρόνο να ασχοληθούμε με κάτι άλλο.
• Χρόνο να ...τι? Τις περισσότερες φορές αυτό που κάνουμε με τον χρόνο που αγοράζουμε είναι να δουλεύουμε περισσότερο, ξεχνώντας ότι ο αρχικός μας σκοπός ήταν άλλος. Ο χρόνος που θα μας εξοικονομούσαν όλες αυτές οι έγνοιες ήταν για να κάνουμε αυτά που μας αρέσουν, κι όμως τελικά δουλεύουμε ώστε να έχουμε αυτά που χρειάζεται για να δουλέψουμε περισσότερο.
• Η αξία των πραγμάτων έγκειται στον χρόνο που επενδύουμε σε αυτά, είτε πρόκειται για τον ίδιο μας τον εαυτό, είτε για τη δουλειά μας είτε για τους ανθρώπους που ονομάζουμε δικούς μας και με ένα κλικ της μοίρας χάνουμε έτσι απλά. Νομίζουμε οι άφρονες ότι για να δώσουμε το χρόνο μας σε κάτι πρέπει πρώτα αυτό να αξίζει αλλά αυτό που δίνει αξία στα πράγματα και στους ανθρώπους είναι ο χρόνος που θα τους αφιερώσουμε.
• Ίσως τελικά είναι προτιμότερο να πλένουμε μόνοι μας τα πιάτα, να φτιάξουμε μόνοι μας το ράφι της κουζίνας και να ασχοληθούμε οι ίδιοι με το διάβασμα των παιδιών. Ίσως ,τελικά, η ευκολία είναι απώλεια.

Η Πρέβεζα

• Η πόλη μου είναι ιδιαίτερη. Μικρή από πλευράς πληθυσμού και περιτριγυρισμένη από χωριουδάκια, κάποια από αυτά με μικρασιατικά ονόματα: Σαμσούντα, Κερασούντα, Νέες και οι δύο. Δεν θα ασχοληθώ με το παρελθόν της αλλά με το παρόν, όπως το ζω εγώ.
• Το κέντρο της, δύο πλακοστρωμένοι πεζόδρομοι εδώ και δέκα χρόνια περίπου, είναι γεμάτο καταστήματα ρούχων, τυροπιτάδικα και ένα κατάστημα παιχνιδιών, ενώ στην πλευρά της παραλίας είναι στρωμένο με καφετέριες αποκλειστικά. Στην παραλία βρίσκεται το δημαρχείο και η εθνική τράπεζα, από τα παλαιότερα κτίρια της πόλης, μαζί με το Θεοφάνειο. Η Θεοφάνειος Αίθουσα, κάποτε ήταν σχολείο αλλά μετά έγινε αίθουσα τέχνης στο ισόγειο, για εκθέσεις, και κινηματογράφος-θεατρική σκηνή στον πρώτο όροφο. Το καλοκαίρι έχουμε και τον θερινό κινηματογράφο στην Κυανή Ακτή και το Κηποθέατρο λίγο παραδίπλα για την ψυχαγωγία μας. Η οθόνη του θερινού περιτριγυρισμένη από θολωτά φυλλώματα ευκάλυπτων, χωρίζεται στα τρία από κάθετες ραφές, δίνοντας την αίσθηση του τρίπτυχου εικονίσματος σε κάθε σκηνή και σε συνδυασμό με τα κουνουπάκια που ίπτανται μπροστά στην οθόνη και το χαλίκι στο δάπεδο, είναι πολύ όμορφα και θυμίζει έντονα παλιό θερινό σινεμά. Το Κηποθέατρο φιλοξενεί πολλούς καλλιτέχνες τα καλοκαίρια ,καθώς και τις επιδείξεις των τοπικών χοροδιδασκαλείων, το χορωδιακό μας φεστιβάλ και τους περιοδεύοντες θίασους.
• Η Αρχαία Νικόπολη με το θέατρό της και η ακτή Μονολιθίου είναι τα δύο μας καμάρια, αλλά δεν προβάλλονται αρκετά. Οι περισσότεροι περνούν μπροστά από το Μονολίθι που είναι μία ατελείωτη παραλία δεκάδων χιλιομέτρων για να πάνε στην Πάργα που είναι πενήντα μέτρα όλο κι όλο. Καλύτερα κατά τη γνώμη μου κι ας χτυπιούνται κάποιοι άλλοι να "αξιοποιήσουν" αυτή την καλλονή. Λόγω κάποιας ασάφειας στα όρια δύο δήμων, ότι ξεκινάει για την "αξιοποίηση" της ακτής σταματάει στα χαρτιά.Με αυτό τον τρόπο, το πευκοδάσος με τα μονοπάτια του και η παραλία με το ψιλό βότσαλο παραμένει απείραχτη κι ελεύθερη, προς απόλαυση όλων.
• Είναι πολύ ήσυχη πόλη με πολλές ταβέρνες στα σοκάκια και μερικά θρυλικά μπαράκια, ενώ τα πιο μεγάλα κέντρα βρίσκονται μερικά χιλιόμετρα παραέξω. Έχουμε και bowling!
• Η πλατεία που βρίσκεται στο λιμάνι, αποτελεί πόλο έλξης για νήπια με μαμάδες ή γιαγιάδες, οπότε με την πρώτη ευκαιρία, λιακάδα, γιορτή, κατακλύζουν τον τόπο με ποδηλατάκια, ανεμόμυλους και τρελλή όρεξη για τρέξιμο. Στη μία άκρη της πλατείας βλέπει ο επισκέπτης το άγαλμα του Οδυσσέα Ανδρούτσου, ήρωα της Επανάστασης. Το άγαλμα απεικονίζει τον ήρωα όρθιο, με το χέρι στη λαβή του σπαθιού του και με κυλινδρικό μουστάκι. Ο καλλιτέχνης, για να ισορροπήσει το άγαλμα, προσέθεσε σαν στήριγμα κάτω από την φουστανέλα, κάτι που ομοιάζει με κορμό δέντρου, από μακριά όμως φαίνεται σαν να έχει ο ήρως τρία πόδια. Οι επισκέπτες σχολιάζουν με πολλούς διασκεδαστικούς τρόπους το χαρακτηριστικό αυτό ενώ οι ντόπιοι υπομένουν στωϊκά τα ίδια αστεία και τους ίδιους υπαινιγμούς ξανά και ξανά.
• Αυτό που χαρακτηρίζει την Πρέβεζα και τον τυπικό Πρεβεζιάνο είναι μία βαρύτητα στις κινήσεις και τη σκέψη, με χαρακτηριστικό παράδειγμα το γεγονός ότι είμαστε η μόνη πόλη στην περιοχή χωρίς εμποροπανήγυρη, γιατί οι ντόπιοι επιχειρηματίες για κάποιο λόγο δεν το θεώρησαν συμφέρον. Ευτυχώς εδώ και μερικά χρόνια γίνεται μια μικρή έκθεση βιβλίου με σχετική επιτυχία, για τα δεδομένα της Πρέβεζας.
• Όσοι επισκέπτονται την πόλη μου απορούν με όλα όσα μένουν ενεκμετάλλευτα και είναι όλο ιδέες και εμπνεύσεις."Γιατί δεν κάνετε έναν όμιλο?, Θα ήταν ωραίο ένα μουσείο...." Μόλις όμως κάποιος εγκατασταθεί στην Πρέβεζα κολλάει την Πρεβεζίτιδα, μία μεταδοτική ασθένεια με κύριο σύμπτωμα μία μόνιμη υπνηλία, συνοδευόμενη από ραθυμία και βραδύτητα στη σκέψη. Στους πάσχοντες συνιστάται απομάκρυνση από την περιοχή ενώ οι χρήζοντες άμεσης βοήθειας μετακομίζονται στα Ιωάννινα ή ενίοτε την Λευκάδα. Οι αυτόχθονες μην έχοντες άλλη επιλογήν, κείτονται στας τοπικάς καφετερίας, ίνα απολαύσωσι τον καφέ ή το ούζον των καταβάλοντας την μικροτέρα δυνατή προσπάθεια, όπου και παραμένουν ακίνητοι μέχρι την ώραν του μεσημεριανού, οπότε και κατευθύνονται με νωχελικά βήματα στας οικίας των, για μεσημεριανό γεύμα και ύπνο.
• Αυτό είναι υπαρκτό φαινόμενο και θεωρώ ότι έχει να κάνει με τη ζέστη ή οποία σε συνδυασμό με τα πολύ υψηλά επίπεδα υγρασίας, καθιστούν τη σωματική άσκηση εξαιρετικά άβολη, καθηλώνοτας τους πάντες στις καρέκλες τους.
• Προσφέρεται για την ανατροφή παιδιών, ακριβώς επειδή είναι ήσυχη, για τους νέους όμως καταντά βαρετή, αναγκάζοντας τους να αναζητούν τη διασκέδαση σε γειτονικές πόλεις. Λειτουργεί ένα Τ.Ε.Ι. και η σχολή εμποροπλοιάρχων (όπου διδάσκει ο πατήρ μου).
• Επισκεφθείτε την το καλοκαίρι αποφύγετέ την τον χειμώνα.
• Σημείωση: στην Πρέβεζα , και το λέω αυτό με υπερηφάνεια, δεν υπάρχει κανένα υποκατάστημα Goodies,MacDonalds, KFC, Everest. Το μόνο που ήρθε πριν καναδυό χρόνια είναι ο Γρηγόρης.

Παιχνίδι με τη γλώσσα

• Ο σωστός άνθρωπος, έλεγε η δασκάλα μου στο δημοτικό, είναι αυτός που όταν μιλάει, μεταδίδει αυτό που σκέφτεται στον ακροατή. Ίσως όμως αρμόζει καλύτερα να σκεφτόμαστε τις λέξεις ως εργαλεία που εξυπηρετούν την επικοινωνία, όπως υποστήριζε ένας φιλόλογος στο γυμνάσιο. Όπως και τα εργαλεία ενός τεχνίτη ή ενός μάστορα, οι λέξεις μας δίνουν την δυνατότητα να δουλέψουμε αποτελεσματικά. Αν έχεις πολλά εξειδικευμένα εργαλεία, τότε θα υπάρχει ένα για κάθε μία δουλειά που θες να κάνεις. Παίρνεις το κατσαβίδι νούμερο τόσο και κάνεις τη δουλειά σου. Αν όμως τα εργαλεία σου είναι λίγα τότε θα αναγκαστείς να χρησιμοποιήσεις άλλα, λιγότερο κατάλληλα, καταβάλλοντας περισσότερο μόχθο και χρόνο. Χωρίς το κατσαβίδι νούμερο τόσο, παίρνεις ένα άλλο, λίγο μικρότερο ή μεγαλύτερο που δε σε βολεύει, ή βρίσκεις διάφορες πατέντες ή παιδεύεσαι για ώρες, και ίσως στο τέλος κάνεις ζημιά. Για αυτό προσπαθεί ο άνθρωπος να μάθει όσο καλύτερα γίνεται τον λόγο.
• Για εμένα ο λόγος είναι ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα στην ύλη και τη νόηση, ανάμεσα στην χειροπιαστή πραγματικότητα και τις αόρατες ιδέες. Ένα βιβλίο είναι υλικό, δηλαδή είναι ένα αντικείμενο που το κρατάς το αγοράζεις και το πουλάς, όπως και ένα μουσικό όργανο ή ένας υπολογιστής. Η αξία αυτών των πραγμάτων εκτιμάται ανάλογα με τις λέξεις που τα συνοδεύουν, από την επίδραση που ασκούν στο μυαλό και τη σκέψη μας. Που θα ήταν η μόρφωση χωρίς τα βιβλία ? Που θα ήταν η μουσική χωρίς το ραδιόφωνο και που θα ήταν η υγεία χωρίς το σαπούνι? Που θα ήταν, η μάλλον που ήταν, ο άνθρωπος χωρίς αυτά?
• Για να μάθεις λέξεις και να καταλάβεις τα γοητευτικά μυστήρια της επικοινωνίας και του λόγου, ξεκινάς από νωρίς αν σου αρέσει. Ρωτάς τις σημασίες, θυμάσαι ρήσεις, διαβάζεις και αναζητάς πως λέγεται το καθετί. Μετά ακούς. Παρατηρείς πως συναλλάσσονται οι διάφοροι άνθρωποι σε διάφορες καταστάσεις , υπό διάφορες συνθήκες, ενώ μέσα σου ξεδιαλέγεις και για πάντα κρίνεις τί είναι καλύτερο. "Εγώ θα το έλεγα αλλιώς" σκέφτεσαι. Μαθαίνεις τις πονηριές και το κρυφτό των λέξεων. "Εγώ ποτέ δεν είπα κάτι τέτοιο", λέει αυτός που μόλις το είπε με άλλα λόγια. Οι μακριές προτάσεις γεμάτες σύνθετα ουσιαστικά είναι αυτές που βγάζει κανείς από το μανίκι για να μπερδέψει τον ακροατή του.
• Για του λόγου το αληθές: Η αναδόμηση των ελεγκτικών μηχανισμών με στόχο την διασφάλιση της προβλεπόμενης απορρόφησης των κοινοτικών πόρων, υπό την επίβλεψη της διεθνούς κοινότητας είναι αντικείμενο συζήτησης στο προσεχές συμβούλιο της ευρωπαϊκής επιτροπής τον Αύγουστο του 2010. Σε αυτή την πρόταση των (κάτσε να μετρήσω) 34 λέξεων, δεν υπάρχει ούτε ένα ρήμα και για αυτό τον λόγο για μεγάλο μέρος του εκλογικού σώματος αποτελεί μυστήριο. Οι περισσότεροι θα συγκρατήσουν τις λέξεις διασφάλιση και συμβούλιο που είναι ωραίες και δίνουν την αίσθηση της ασφάλειας (διασφάλιση!) ενώ στην ουσία η πρόταση αυτή μας λέει ότι δεν θα γίνει τίποτα μέχρι τον Αύγουστο του 2010 οπότε και θα αρχίσουν να μιλάνε για το θέμα (όχι να συμφωνήσουν ή να κάνουν κάτι για αυτό). Για αυτό είναι απαραίτητο να μαθαίνουμε στα παιδιά του ο καθένας πως να μιλάνε και πως να ακούνε, πως να κρίνουν και πως να ξεχωρίζουν την ουσία της κάθε κουβέντας.
• Για να συμβεί αυτό, ξεκινάμε από την πρώτη κιόλας μέρα να του μιλάμε κανονικά, χωρίς τις χαριτωμενιές τύπου "Σέλει νελάκι το νινί?" αλλά με σωστή άρθρωση και προφορά. Χωρίς να υποτιμήσουμε ή να υπερεκτιμήσουμε τις ικανότητές του, εξηγούμε τα πάντα έτσι που να τα καταλάβει, με λέξεις όχι δύσκολες, αλλά αληθινές. Μάθετέ του ότι βρίσκεται μπροστά σας, μία αεροτομή, ένας δικηγόρος, ένα τιρμπουσόν, Χωρίς προκατάληψη ή εμπάθεια(για αγόρια, για κορίτσια, για βλάχους, .....), εξηγήστε σε τι χρησιμεύει το καθετί και γιατί το εγκρίνετε ή το κατακρίνετε. Εγώ εξήγησα στον πεντάχρονο (πέρυσι) γιό μου τί είναι προμήθεια και το κατάλαβε, αν και τώρα πρέπει να το έχει ξεχάσει.
• Πάρτε μαζί σας το παιδί στις απλές συναλλαγές. Θα ακούσει και θα μάθει πάρα πολλά και θα αποκτήσει θάρρος και αυτοπεποίθηση.
• Όταν αναπόφευκτα βλέπει τηλεόραση, καθήστε αν γίνεται μαζί του και σχολιάστε τα δρώμενα και τα λεγόμενα, ζητώντας τη γνώμη του και εξηγώντας του ότι είναι καινούριο. Πείτε του ότι οι διαφημίσεις δεν τα λένε όλα(το παιδικό γιαούρτι και το παριζάκι περιέχουν χρωστικές και συντηρητικά), ότι στην πραγματικότητα τα κουνέλια δεν τρώνε σουβλάκι και ότι δεν είναι σωστό να σκοτώνεις ανθρώπους, ακόμα κι αν είναι κακοί.
• Όλα αυτά , βέβαια, άν ενδιαφέρεσαι, όπως έχουμε πεί πολλές φορές ως τώρα.

Το Σύμπαν και το Τυρί

• Αρχικά το διάβασμα αντικαταστάθηκε από τα μπλογκ. Αν υπάρχει όρεξη και χρόνος για ψάξιμο, βρίσκεις πολύ καλό υλικό για οτιδήποτε σε ενδιαφέρει. τελευταία όμως μου λείπει η συγκέντρωση ακόμα και για το μικρότερο κείμενο. Πολλά μικρά πραγματάκια που τριβελίζουν το μυαλό, πολλά που πρέπει να γίνουν και ειδικά τα κείμενα του δόκτορος δεν τα έχω διαβάσει εδώ και ένα μήνα περίπου. Όλο το αναβάλω για όταν είμαι πιο ξεκούραστη, πιο ψύχραιμη και πιο συγκεντρωμένη, αλλά αυτό δεν έχει συμβεί ακόμα.
• Χθές βράδυ πήγα στο σουπερμάρκετ της γειτονιάς να αγοράσω τυρί. Επιστρέφοντας αργά - αργά στο σπίτι κοίταξα ψηλά στα άστρα και τον γαλαξία που φαινόταν από τη μία ως την άλλη μεριά του στερεώματος. και σκέφτηκα ότι κάπου εκεί εκρήγνυνται άστρα, εκλύεται απίστευτη ενέργεια, δημιουργούνται και πεθαίνουν κόσμοι, και να'μαι κι εγώ εδώ κάτω να κρατάω τυρί. Φυσιολογικά και τα δύο.
• Λέω να ασχοληθώ για λίγο καιρό με το αγαπημένο μου χόμπι
• Και ένα βιντεάκι για εσάς.