Οποιαδήποτε ομοιότης με υπαρκτά πρόσωπα ή καταστάσεις είναι εντελώς συμπτωματική

• Είναι μία φίλη μου, που εσείς δεν την ξέρετε φυσικά , και σε καμμία περίπτωση δεν τη λένε Αθηνά. Αυτή η τύπισσα λοιπόν, που καμμία σχέση δεν έχει με εμένα, είναι πολύ ατσούμπαλη, μα πάρα πολύ ατσούμπαλη. Έτσι, ενώ έχει ένα σωρό θεόσταλτα και μοναδικά χαρίσματα, από την αδεξιότητα και την αφηρημάδα της, όλο μαντάρα τα κάνει.
• Για παράδειγμα, μία φορά που έκανε μάθημα σε κάτι δεκαπεντάχρονα μαντράχαλα και τους είχε βάλει κάτι multiple choice να λύσουν, έφτασαν και στην ερώτηση 16 που είχε σωστή απάντηση την επιλογή c, η οποία αντιστοιχούσε στη λέξη extinguish. "Τελικά ποιό είναι το σωστό στο 16 κυρία?". Η κυρία λοιπόν ενοχλημένη γιατί το είχε ήδη επαναλάβει κάμποσες φορές, ξεκίνησε να λέει c αλλά αποφάσισε να πει αντί αυτού extinguish με αποτέλεσμα να τα μπερδέψει και να πει sextinguish..."Κυρία...που έχετε το νου σας..."
• Μία άλλη φορά, η ατσούμπαλη δασκάλα είχε ετοιμάσει για το Β2 και το Β5 την ίδια ύλη, ανυσηχούσε όμως μήπως ήταν πολύ φορτωμένο το μάθημα και δεν θα τα προλάβαινε όλα. Τελειώνοντας το μάθημα με το Β2 (μπι τού) σκέφτηκε ότι ίσως το Β5(μπι φάιβ) που ήτανε πιο αδύνατοι μαθητές δεν θα τα κατάφερναν. Και με αυτή τη σκέψη, χτύπησε το κουδούνι και η δασκάλα απευθύνθηκε στο Β2 έχοντας την έγνοια της στο Β5, οπότε της βγήκε "Μπι φτού, έχετε να διαβάσετε....".
• Και στην προσωπική της ζωή όμως έκανε πολλές τσαπατσουλιές και αφηρημάδες, όπως πχ μία φορά που έπλυνε το πρόσωπό της 3 φορές το πρωί και μετά κυκλοφορούσε σαν ξεραμένη φράουλα, ή τότε στο γάμο της που έξυσε τη μύτη της και σε όλες τις φωτογραφίες βγήκε με ένα κόκκινο πασάλειμα στο σημείο που βγήκε το make up, ή τότε που είχε βάλει τσάι να βράζει, ξεχάστηκε στην tv και δεν πήρε χαμπάρι που αυτό είχε ξεχειλίσει, ούτε τον αδερφό της που της φώναζε "Αθηνά, το τσάι χύνεται!" αλλά ξαφνικά ξυπνάει από μόνη της αναφωνόντας "Το τσάι χύνεται!" και τρέχει στην κουζίνα αλαφιασμένη...Από τότε, όποτε έκανε αφηρημάδα, την επείραζαν τα αδέρφια της "Το τσάι χύνεται!!".
• Μία άλλη φορά, κάνοντας εκπομπή στο ραδιόφωνο, μπέρδεψε το όνομα ενός καλλιτέχνη. Ξαναβγήκε στον αέρα να το διορθώσει και ζήτησε συγγνώμη για το καρδάμ....Ιστορικές στιγμές κυρίες και κύριοι, όπως καταλαβαίνετε και από μόνοι σας...
• Χαρακτηριστικό επίσης το περιστατικό με το τυρί. Σε γιορτινό τραπέζι η αδέξια κοπελιά στέκονταν ακριβώς δίπλα στο ψυγείο. Κάποιος της εζήτησε το μπολ με το τυρί και εκείνη με μεγάλη προθυμία την ίδια στιγμή έβγαλε ένα λεμόνι.
• Ή τότε που μαζεύοντας τα ρούχα, μία κάλτσα της έπεσε κάτω και λερώθηκε. Για να μην την μπερδέψει με τα καθαρά ρούχα, την έβαλε βιαστικά στην κωλότσεπη. Αφού ετακτοποίησε τα ρούχα, έφυγε για ψώνια και γύρισε όοοολη την Πρέβεζα με την λερωμένη κάλτσα να κρέμεται από την κωλότσεπη.
• Στο γραφείο της πάντα υπήρχε ένα χαρτί στο επίπεδο του ματιού, που έγραφε με μεγάλα κεφαλαία κόκκινα γράμματα "ΝΑ ΠΑΡΩ ΤΟ ΓΑΛΑ ΓΙΑ ΤΟ ΣΠΙΤΙ!!" αλλά και πάλι το ξέχασε καναδυό φορές, ενώ θα μείνει αξέχαστη εκείνη η φορά που ανέβηκε στο μηχανάκι, γύρισε το κλειδί αλλά κάποιος της μίλησε και το ξέχασε. Για ένα τέταρτο της ώρας η κοπέλα προσπαθούσε να γυρίσει το ήδη γυρισμένο κλειδί και αναθεμάτιζε το μηχανάκι "Μα τί έπαθε πάλι!!!??", μέχρι που το κατάλαβε και έφυγε στα μουλωχτά χωρίς να πει σε κανέναν τίποτα για το συμβάν.

Περί συμβίωσης

• Απαντώ σε ανάρτηση του γιάννη, όχι για κανέναν άλλο λόγο εκτός του ότι άμα είναι να τσακωθώ με κάποιον να μη το κάνω αρένα το μπλογκ του φίλου μου.
• Μία κοινωνία έχει ανάγκη τα μέλη της να είναι κοινωνικοποιημένα και παραγωγικά. Αυτό μόνο μία οικογένεια μπορεί να το προσφέρει, αφού κανένας άλλος θεσμός δεν είναι τόσο βαθειά ριζωμένος στη συνείδηση του ανθρώπου, τόσο που ακόμα και οι ομοφυλόφυλοι (που κατα τη φυσιολογική-βιολογική πορεία είναι αδύνατον να τεκνοποιήσουν) την αναζητούν απεγνωσμένα, για αυτόν ακριβώς το λόγο: για να μπορούν να θεωρούν τους εαυτούς τους ενταγμένους στην κοινωνία. Για να νιώθουν κανονικοί.
• Η οικογένεια που είναι το κύτταρο της κοινωνίας, πρέπει να προστατευτεί από τα κόμπλεξ κατωτερότητας των ομοφυλόφιλων.
• Για να μην παρεξηγηθώ, δεν είμαι κατά της συμβίωσης ή συνύπαρξης των ομοφυλόφιλων, πράγμα που θα ήταν πολύ χαζό, αφού είτε το εγκρίνει κανείς είτε όχι εκείνοι υπάρχουν και ήδη κάνουν τις ζωές τους όπως οι ίδιοι θεωρούν καλύτερα. Είμαι όμως κατά του να καταστρέψουμε κάθε ηθική και κοινωνική δομή για χατήρι τους.
• Και ξανα-εξηγούμαι: είναι δυνατόν ένα ολόκληρο έθνος να ασχολείται με τα ερωτικά μίας ομάδας?
• Είναι άποψή μου ότι ο καθένας κάνει ότι θέλει στο κρεβάτι του, αλλά το πρωί που πάει στη δουλειά θα πρέπει να ασχοληθεί με τη δουλειά του αντί να σηκώνει παντιέρες οποιουδήποτε είδους. Άλλωστε, υπάρχουν ένα σωρό σύμφωνα και άλλες διαδικασίες που επιτρέπουν στους άνθρωπους αυτούς να επισημοποιήσουν τη συμβίωσή τους, οπότε τι άλλο θέλουνε? Παράσημο? Εμένα πάντως κανείς δε μου έδωσε παράσημο που παντρεύτηκα, ούτε είμαι εξασφαλισμένη από κανέναν νόμο αν ο σύντροφός μου αλλάξει γνώμη στην πορεία γιατί, παρόλο που νόμοι υπάρχουν, η πονηριά των ανθρώπων μπορεί και διαχειρίζεται τους νόμους όπως βολεύει κάθε φορά, δηλαδή δεν αποτελεί και τόοοοσο μεγάλη εξασφάλιση τελωσπάντων.
• Ένα φυσιολογικό ζευγάρι δεν είναι το ίδιο με ένα ζευγάρι ομοφυλόφιλων, για τον απλούστατο λόγο ότι το φυσιολογικό είναι φυσιολογικό και το διαφορετικό είναι διαφορετικό. Δεν είναι σωστό ή λάθος, απλά διαφορετικό. Δεν είναι όλα φυσιολογικά, δεν είναι όλα αποδεκτά και κάπου πρέπει να μπαίνει και ένα όριο στην ανθρώπινη ασυδοσία: με τον ίδιο τρόπο που θεωρώ λάθος να κάνει παιδί με εξωσωματική μία πενηντάχρονη, να φτιάχνουν κλώνους του πεθαμένου τους σκυλιού ή να χτίζουν χιονοδρομικά κέντρα και πισίνες σέρφινγκ στην έρημο, με τον ίδιο τρόπο θεωρώ λάθος να υιοθετούν παιδιά οι ομοφυλόφιλοι. Γιατί το κάθετί έχει τις συνέπειές του. Το ότι η τεχνολογία έχει προχωρήσει δε σημαίνει πως ότι μας καπνίσει πρέπει να το κάνουμε και να είμαστε και μάγκες από πάνω!
• Όταν λέμε "οικογένεια" εννοούμε ένα πράγμα και αυτό αποτελεί τον ορισμό. Αν προσθέσουμε άλλες παραμέτρους ή διαφοροποιήσεις, τότε αμέσως έχουμε κάτι το διαφορετικό και η διαφορετικότητα έχει το τίμημά της, είτε πρόκειται για παχυσαρκία, είτε για αναπηρία, είτε για εξαρτήσεις είτε για στιγματισμούς που δε σου πάει ο νους. Η διαφορετική οικογένεια είναι φυσιολογικό και αναμενόμενο να τυγχάνει διαφορετικής αντιμετώπισης από μία συνηθισμένη οικογένεια. Δεν μπορείς να κυκλοφορείς με το ροζ λοφίο και να έχεις την απαίτηση να μην το παρατηρήσει κανείς! ΑΝ φέρεσαι διαφορετικά, θα σε αντιμετωπίζουν διαφορετικά και αυτό είναι κάτι που όλοι πρέπει να δεχθούμε, άσχετα με τα χαρακτηριστικά ή το προφίλ μας. Είναι λοιπόν ο ομοφυλόφιλος έτοιμος να πληρώσει το τίμημα της διαφορετικότητάς του όπως οι υπόλοιποι?

• Δεν έχω τέτοιες ενδείξεις. Το μόνο που βλέπω είναι ότι θέλουν χωρίς να δώσουν τίποτα στην κοινωνία να έχουν εκτίμηση.
• Τη δική μου εκτίμηση την έχει όποιος έχει την ευθύνη της ύπαρξής του χωρίς να αναζητά συγχαρητήρια από τον καθένα, όποιος είναι ηθικός (ανεξάρτητα από τις προτιμήσεις του), όποιος κάνει σωστά τη δουλειά του βοηθώντας το συνάνθρωπό του και όποιος έχει δύο δράμια μυαλό να σκεφτεί ότι αυτή που τον γέννησε ήτανε μία μάνα με έναν πατέρα, δλδ μία οικογένεια και ότι καταστρέφοντας την οικογένεια καταστρέφεις αυτό στο οποίο θέλεις να ανήκεις: την κοινωνία.

Είναι δυνατόν να κάνεις συζήτηση υπό αυτές τις συνθήκες?

• Σκηνικό: Ο μελαχροινός μου διαβάζει τα μαθήματά του στο δωμάτιό του. Εγώ και ο σύζυξ καθόμαστε στο σαλόνι βλέποντας αφηρημένα ειδήσεις. Ο Βγενόπουλος τα χώνει στον υπουργό οικονομικών, οπότε μία γελοία σκέψη βρίσκει τον δρόμο της προς τις φωνητικές χορδές μου.
• " Να δεις για να συγχύζεται ο Βγενόπουλος κάτι καλό θα έκανε ο κρέππας. Τότε που τον βόλευε, δεν θυμάμαι να έβγαλε κιχ, που ρήμαζε τη χώρα ο Αλογοσκούφης!"
• Από το παιδικό δωμάτιο: "ΑΑΑΑχαχαχαχαχαχαχα.....ααααχαχαχαχαχαχα, χιχιχιχ, ααααχαχαχαχαχαχαχα...χεχεχε,χχαχαχαχααααα"
• Εμείς κοιταζόμαστε με απορία. Τί έπαθε το παιδί!
• Από το παιδικό δωμάτιο: Καλά, μα ΠΟΙΟΣ είναι ο αλογοσκούφης?! ΑΑΑχαχαχαχαχαχαχα!"

Σκανδαλόμετρο

• Ήδη διανύουμε τον δεύτερο μήνα διακυβέρνησης πασόκ και κανένα σκάνδαλο δεν έχει ταράξει ακόμα τα νερά της δημοσιότητας. Βέβαια ειναι πολύ νωρίς ακόμα, αλλά ήδη η προηγούμενη κυβέρνηση τέτοια εποχή είχε δώσει στίγμα διοργανώνοντας φιλολογικά τσάγια όπου τα αξιότιμα μέλη της διάβαζαν ποιήματα με περισσή χάρη, πάντα όμως στα πλαίσια της σεμνότητας και της ταπεινότητας.
• Ο χρόνος μετράει ήδη.
• Για να δούμε λοιπόν!

Φορμάτ Μυαλού (Αυτό εννοούσε ο Άμπανος)

• Πρίν αρχίσει το μυαλό του παιδιού να απομνημονεύει δεδομένα, πρέπει να έχει προετοιμαστεί για αυτό, πρέπει δηλαδή να έχουν τεθεί σε λειτουργία κάποιες βασικές....λειτουργίες.
• Αρχικά θα πρέπει να υπάρχουν δεδομένα, δηλαδή ο γονιός θα πρέπει να επισημαίνει την ύπαρξη ορισμένων πραγμάτων που το παιδί από μόνο του δεν μπορεί να παρατηρήσει, αφού μόνο όσα ήδη γνωρίζουμε αναγνωρίζουμε. Έτσι, βλέποντας ένα αυτοκίνητο ίσως αγγίξει το φτερο ή την ζάντα, οπότε είναι ευκαιρία να εξηγήσουμε ότι αυτό είναι ένα φτερό ή μία ζάντα και υπάρχει για αυτό και εκείνο το σκοπό. Έχει πολύ μεγάλη σημασία αυτό να γίνεται χαλαρά και παρεμπιπτόντως και σε κάμμία περίπτωση δεν πρέπει να επιμείνουμε αν το κουτσούβελο αδιαφορήσει, όσο κι αν εμείς θέλουμε να του μεταδώσουμε τη δική μας αγάπη για τα αυτοκίνητα και την ταχύτητα. Είναι σίγουρο ότι θα την ενστερνιστεί, απλά χαλαρώστε. Σιγά σιγά. Θυμηθείτε ότι είναι απαραίτητο να γνωρίζει και πράγματα διαφορετικά μεταξύ τους ώστε να αποκτήσει μία καλή βάση λεξιλογίου όσο νωρίτερα γίνεται. Περιγράψετε ότι βρεθεί μπροστά σας, ένα κυπαρίσσι με κυπαρισσόμηλα, μία μπουλντόζα με τις τεράστιες δαγκάνες της, μία βιτρίνα, μία πασχαλίτσα, ένα μανταλάκι...έχει πολλή πλάκα! Βρείτε έμπνευση από αυτά που του κινούν το ενδιαφέρον. Αν κάτι του αρέσει, περιγράψτε το πιο λεπτομερειακά. Αν όχι, απλά αναφέρετέ το.
• Το λεξιλόγιο είναι σημαντικό γιατί με αυτό θα αναπτύξει και την ικανότητα έκφρασής του. Αν δεν ξέρει πως να πει "λυπάμαι" τότε σε μία ανάλογη κατάσταση θα δυσκολευτείτε να συνεννοηθείτε. Μαζί με το λεξιλόγιο και την ικανότητα έκφρασης, ενισχύεται και η μνήμη του, οπότε αργότερα και η μαθησιακή του ικανότητα.
• Επίσης είναι απαραίτητο να απαντάτε κάθε μα κάθε ερώτηση πολύ ειλικρινά. Αν (δεν) εγκρίνετε τον γάμο ανάμεσα σε ομοφυλόφιλους εξηγήστε τους λόγους (για μεγαλύτερες ηλικίες αυτό, αφού έχουν προηγηθεί άλλες συζητήσεις ηθικοπλαστικού περιεχομένου) φροντίζοντας οι λόγοι σας να στέκονται λογικά ώστε να μην μπορεί να σας στριμώξει. Αν σας στριμώξει τότε έχει δίκιο και τον οδηγείτε στην αντίθετη κατεύθυνση από αυτή που αρχικά σκοπεύατε. Αν δεν βρίσκετε λόγο να στηρίξετε την απαγόρευση ή μη έγκρισή σας, ξανασκεφτείτε το: έχετε άδικο ή απλά δεν είστε ετοιμόλογος?
• Κάτι άλλο που ενθαρρύνει την ανάπτυξη των νοητικών λειτουργιών είναι η απλή καθημερινή συζήτηση, έστω κι αν το παιδί δεν συμμετέχει σε αυτή αλλά πιάνει κουβέντες την ώρα που είναι απασχολημένο με κάτι άλλο. Αν πάτε για ψώνια, στο ίκα, στο κτέο, αν διαφωνήσετε με οποιονδήποτε, αν έχετε διαφορετική άποψη από τη γιαγιά ή τον μπαμπά σε κάποιο θέμα, ο τρόπος που θα το διαπραγματευτείτε είναι μεγάλο μάθημα, ειδικά αν υπάρχει επανάληψη και εναλλαγή στα μοτίβα των συζητήσεων: η ευγενική συζήτηση, η διαπραγμάτευση, ο συμβιβασμός, η διαφωνία, η υποχώρηση, η επιμονή...
• Ακόμα περισσότερο, αν έχει όρεξη για κουβέντα, ακολουθήστε το ρυθμό του, είτε πρόκειται για μία μπερδεμένη αφήγηση ενός επεισοδίου της ντόρας της εξερευνήτριας, μίας εντελώς φανταστικής ιστορίας που επινοεί καθώς μιλάει, ένα παράπονο από το νηπιαγωγείο ή τί θέλει να του πάρετε στα γεννέθλιά του. Σημαντική λεπτομέρεια? Να ακούτε πραγματικά εκφράζοντας απόψεις, συμφωνία, διαφωνία, έκπληξη, μία ιδέα, ακριβώς όπως σε μία συζήτηση με ενήλικο. Ζητήστε του να θυμηθεί λεπτομέρειες από την ημέρα του, για να εξασκηθεί η παρατηρητικότητα και η μνήμη του.
• Συνώνυμα. Στα Ελληνικά, υπάρχουν πολλά. Επίσης, όταν εξηγείτε κάτι φροντίσετε να το εξηγήσετε με διαφορετικές εκφράσεις, δύο ή και τρείς. Διευρύνεται το λεξιλόγιό του, μαθαίνει τρόπους έκφρασης και μαθαίνει την μεθοδικότητα. Επίσης, τα παιδιά σπάνια καταλαβαίνουν με την πρώτη κάτι που τους εξηγούμε, οπότε επαναλαμβάνοντας με διαφορετικά λόγια την ίδια έννοια εξασφαλίζουμε ότι όντως κατάλαβε αυτό που θέλουμε να καταλάβει.
• Αφήστε το να κάνει πράγματα, ακόμα κι αν γίνει ατσαλιά στο σπίτι. Είναι απίστευτη η ευχαρίστηση που νιώθει ένα πιτσιρίκι όταν βυθίζει τα παχουλά χεράκια του στη σακούλα με τα φασόλια , στην άμμο, όταν αγγίζει τα φύλλα ενός φυτού ή όταν αφήνει το νερό να περνά ανάμεσα από τα δάχτυλά του. Όταν πασχίζει να φάει μόνο του κρατώντας αδέξια το κουτάλι, όταν περιεργάζεται το φαγητό του, όταν ξαπλώνει στο χορτάρι, όταν "πλένει" τα χέρια του σε μία λακούβα... Επίσης, κάποια πράγματα που για τους γονείς αποτελούν κουραστικές αγγαρείες, για τα παιδιά είναι μία συναρπαστική πρόκληση. Μην το πάρετε αγκαλιά στις σκάλες. Αν νιώθει έτοιμο τότε από μόνο του θα προσπαθήσει να ανέβει, ειδάλλως θα φοβηθεί και (πάλι από μόνο του) θα ζητήσει τη βοήθειά σας. Εμπιστετείτε το.
• Εμπιστευτείτε το όταν λέει ότι δεν κρυώνει (στα πλαίσια της λογικής φυσικά) όταν λέει ότι δεν πεινάει και όταν ζητά κι άλλο ψωμί ενώ έχει ήδη φάει 6 φέτες σήμερα. Εμπιστευτείτε το όταν επιχειρεί κάτι που για εσάς φαίνεται παράτολμο. Να θυμάστε ότι στην αρχή κανείς δεν μπορεί τίποτα, μέχρι που τελικά μπορεί. Δείξετε πως να προφυλάσσεται, πως να προστατεύει τον εαυτό του, πως να αποφεύγει τις κακοτοπιές. Βοηθήστε το να καταφέρει αυτό που θέλει, είτε πρόκειται για το σκαρφάλωμα ενός δέντρου, είτε για να μάθει το ποίημα της 25ης Μαρτίου, είτε το πώς να κόψει ένα κομμάτι χαρτί, είτε πρόκειται για τον πύργο με τα τουβλάκια, είτε για το πως σιδερώνουμε ένα μπλουζάκι. Αν του πείτε ότι δεν μπορεί, ότι είναι επικίνδυνο και ότι θα σκοτωθεί, τότε για πάντα θα φοβάται και δεν θα μπορέσει ποτέ να κάνει τίποτα. Δεν θέλετε να γίνετε δεσμοφύλακας αλλά συνεργάτης και σύμμαχός του.
• Μερικές φορές έχει ανάγκη να κλειστεί στο μυαλό του. Όταν είναι απασχολημένο με ένα αντικείμενο, αφήστε το να το περιεργαστεί με την ησυχία του. Αφήστε το να παίξει στην παραλία χωρίς να του υποδείξετε τίποτα, αφήστε το να χαθεί στις σκέψεις του κοιτώντας από το παράθυρο του αυτοκίνητου. Αφήστε το να παίξει στο δωμάτιό του μέχρι να έρθει μόνο του να σας ζητήσει φαγητό ή νερό ή αγκαλίτσα. Οταν επιστρέψει όμως, δώστε του όλη την προσοχή σας, ακόμα κι αν είχατε βρεί την ευκαιρία να ρίξετε μία ματιά στο μπλογκ σας (εχμ....ναι. Ας συνεχίσουμε...)
• Αφήνετε βιβλία σε μέρη που να τα φτάνει. Ακόμα κι αν δεν είστε τύπος διαβαστερός, είναι πολύ πιθανό να τον τραβήξουν οι εικόνες και τα χρώματα. Έστω και μία σελίδα να διαβάσει, είναι προς ώφελός του. Διαβάστε του, ή αν βαριέται δείξτε του μόνο τις εικόνες. Μην τον πιέσετε. Διαλέξετε βιβλία με τα αγαπημένα του θέματα και, αν σας το ζητήσει ή αν σας το επιτρέψει, διαβάστε τα μαζί. Πρίν τον ύπνο αντί για παραμύθι είνα καλά, αλλά μόνο εφόσον το ευχαριστιέται και χαλαρώνει. Αν είστε τύπος του βιβλιοφάγου, ακόμα καλύτερα, θα αποτελέσετε υπόδειγμα για εκείνο. Προσοχή, μην επιμείνετε. Όταν μεγαλώσει και πάει σχολείο θα τα φάει στη μάπα, οπότε προς το παρόν απλά επικεντρώστε σε ότι του αρέσει.
• Σημασία δεν έχει τόσο πολύ το τί θα μάθει με όλα αυτά, αλλά το να θέλει να μάθει, να έχει ενδιαφέρον για τον κόσμο που το περιβάλλει και να σας αγαπά και να σας εμπιστεύεται. Αν γίνουν αυτά, τότε όλα τα άλλα θα ακολουθήσουν. Η αρχή είναι το ήμισι του παντός, και στην διαπαιδαγώγηση.
• Όλα αυτά στα πρώτα δύο χρόνια, αλλιώς θα συνηθίσει στην έλλειψη επικοινωνίας και θα έχετε άλλα ντράβαλα μετά... Αν περιμένετε να μεγαλώσει για να του μιλήσετε, το χάσατε το τραίνο. Θα έχουν προλάβει να του μιλήσουν οι φίλοι του, το ίντερνετ, οι λίνιρντ σκίνιρντ και ο μπομπ ο σφουγγαράκης, και κάθε φορά που τσακώνεστε θα σας παπαγαλίζει τα λόγια τους.

Ένα όμορφο video

Πληρωμένοι κι Απλήρωτοι

• Αυτό που γίνεται με την αμφισβήτηση του επιστημονικού κόσμου δεν ξέρω αν έχει ξανασυμβεί ποτέ.
• Βγαίνουν ολόκληροι επιστήμονες, γιατροί επιδημιο-τέτοιοι και δόχτωρες, και καθηγητές και διευθυντάδες, και φωνάζουν όλοι μαζί "Κάντε το εμβόλιο ρεεεε!" και δεν τους πιστεύουμε.
• Παλιά ο γιατρός ήτανε θεός. Κι αν δεν ήτανε ο γιατρός της πόλης ήτανε ο "μεγάλος" γιατρός, ο "κυριακάτικος" της Αθήνας, ο καθηγητής ή ο διευθυντής του νοσοκομείου. Κι αν δεν ήτανε ούτε κι αυτός, τότε οπωσδήποτε θα ήτανε ο ρώσσος, ο αμερικάνος ή ο εγγλέζος.
• Τώρα....εκτός από δεύτερη, θέλουμε και τρίτη γνώμη για να βεβαιωθούμε, και επαληθεύουμε τη γνωμάτευση με αυτό που διαβάσαμε στο ίντερνετ ή ακούσαμε από έναν άλλον που είχε πάει στον ίδιο γιατρό ή είχε την ίδια πάθηση. Ακόμα χειρότερα, νομίζουμε ότι "θα περάσει" ή ότι εμείς ξέρουμε καλύτερα ή ένας θεός ξέρει τί άλλο. Δεν εμπιστευόμαστε τους γιατρούς και αυτό είναι μία πικρή αλήθεια.
• Φταίνε όσοι επιστήμονες πούλησαν τη δουλειά τους στις πολυεθνικές, όπως εκείνοι που έλεγαν ότι τα κινητά τηλέφωνα δεν πειράζουν ούτε προξενούν καρκίνους στο μυαλό? Μήπως φταίνε όσοι γιατροί ξεζουμίζουν τους ανθρώπους, παίζοντας με το φόβο και την αγωνία τους στέλνοντάς τους για άχρηστες εξετάσεις και συνταγοπνίγοντάς τους με άχρηστα φάρμακα, ή φάρμακα δευτέρας διαλογής? Ή μήπως φταίνε όσοι γιατροί ζητάνε εμμέσως πλήν σαφώς το φακελάκι του ετοιμοθάνατου?
• Μπορει από την άλλη να φταίνε εκείνοι οι επιστήμονες που, έκαναν ανόσιες έρευνες πάνω σε όπλα μαζικής καταστροφής? Ή μήπως εκείνοι οι επιστήμονες που το έπαιξαν θεοί με τις ανθρώπινες ζωές, και έβγαλαν συμπεράσματα όπως "Για να συνεχιστεί η ανάπτυξη, θα χρειαστεί να χρησιμοποιηθούν τα όπλα που έχουν κατασκευαστεί" ή ακόμα χειρότερα, "Για να μείνει σταθερή η τιμή του αργού θα πρέπει να διατηρηθεί ο έλεγχος στο βορειοδυτικό σουδάν" ? Και τα δύο σημαίνουν πόνο και θάνατο και αδικία.

• Όλοι αυτοί είναι αξιοσέβαστοι κύριοι με γραβάτα και κοστούμι και περγαμηνές και κύρος. Με γνώμη βαρύνουσα.
• Ίσως η μόνη διαφορά με το παρελθόν είναι ότι πλέον ο μέσος παγκοσμιωμένος άνθρωπος ξέρει γραφή και ανάγνωση. Για να εμπιστευτεί την ημιμάθειά του περισσότερο από τους αλλοτινούς θεούς, ίσως έχει κλονιστεί η πίστη του σε εκείνους.
• Και δεν υπάρχει κανείς να τον διαψεύσει.
• Αυτοί οι στίχοι με αυτή την παρουσίαση, είναι το κάτι άλλο...

Απωθημένο 3: η βαθιά κρυμμένη, άπραγη αγάπη

• Σε κάποιο στίχο τους οι Βασίλισσες έλεγαν ανάμεσα σε άλλα "...so you think you can love me and leave me to die...". Λογικό. Δεν αφήνεις τον άνθρωπο που αγαπάς να τα περνάει μόνος του τα ζόρια. Αν δεν μπορείς να κάνεις έμπρακτα κάτι, τουλάχιστον μία ενθαρρυντική κουβέντα, έναν καλό λόγο μπορείς να τον πείς για να νιώσει καλύτερα ο άνθρωπός σου.
• Αντίστροφα, αν κάποιος κάνει όλα αυτά τα πράγματα για εσένα, τότε καταλαβαίνεις ότι νοιάζεται, ότι ενδιαφέρεται ή ότι ενδεχομένως σε αγαπάει ή έστω είναι καλός άνθρωπος. Ενδεχομένως, γιατί με τους ανθρώπους ποτέ δεν ξέρεις που να πάρει η οργή.
• Αντιστρέφοντας για άλλη μία φορά, εάν κάποιος δεν κάνει τίποτα από αυτά, τότε το πιθανότερο είναι να αδιαφορεί ή να μας αντιπαθεί ή ακόμα και να μας μισεί.
• Και έρχεται κάποιος και σου λέει"εγώ έτσι είμαι, κι άμα γουστάρεις" . Και μετά σου λέει ότι η αγάπη είναι χωρίς ανταλλάγματα για αυτό καλά θα κάνεις να μην περιμένεις τίποτα από αυτόν. Σου λέει ότι πρέπει να τον αγαπάς για αυτό που είναι και όχι για αυτά που σου προσφέρει και ότι αν περιμένεις κάτι από αυτόν είναι αλισβερίσι και αγοραπωλησία.Και σου λέει "από μακριά κι αγαπημένοι". Και σου λέει "Σήκωσε τα μανίκια σου. Εσύ είσαι δυνατή και θα τα καταφέρεις χωρίς τη βοήθεια κανενός" και φεύγει φουμάροντας το τσιγαράκι του. Και μετά σου λέει ότι αφού ούτε εκείνος σου ζήτησε ποτέ τίποτα, ούτε κι εσύ να του ζητάς τίποτα. Και σου λέει ότι όποιος προσφέρει βοήθεια σου παίρνει τον έλεγχο.
• Ένας τέτοιος άνθρωπος όχι μόνο δεν σε αγαπάει, όχι μόνο δεν δίνει δυάρα για εσένα αλλά ούτε και για κανέναν άλλον εκτός από την πάρτη του.
• Άντε γειά.
• Άντε γειά!

Τρείς λόγοι να γίνεις δάσκαλος, κυρία Διαμαντοπούλου

• Την εβδομάδα που μας πέρασε επέστρεψα προσωρινά στο φροντιστήριο που δούλευα πριν από τρία χρόνια. Κάποια από τις κυρίες είχε σοβαρό πρόβλημα και την αντικατέστησα.
• Θυμήθηκα γιατί μου άρεσε το δασκαλίκι και οι λόγοι είναι πολύ απλοί.
• Πρώτον, η επαφή με τα παιδιά, είτε μικρά είναι είτε μεγάλα, είναι κάτι το αναζωογονητικότατο για το μυαλό. Πρέπει πάντα να βρίσκεται ο δάσκαλος σε εγρήγορση, να είναι ετοιμόλογος, δίκαιος, εφευρετικός, συνεπής, ενδιαφέρων, ενημερωμένος και πολυπράγμων αφού μέσα στη διδασκαλική δραστηριότητα μπορεί να συμπεριλαμβάνονται τραγούδια, ζωγραφική, χοροί, θεατρικά, και όλα αυτά χωρίς να υπολογίσουμε το κάθε μάθημα που αποτελεί παράσταση από μόνο του, για πολλούς λόγους. Μπαίνοντας σε μία αίθουσα, βρίσκεσαι σε άλλο κόσμο. Τα ξεχνάς όλα, μα όλα, εκτός από τις φατσούλες και τα ποδαράκια που δεν φτάνουν στο πάτωμα. Ή τα μαντράχαλα που σε κοιτούν με πρόκληση και αρρενωπή αλαζονία. Ή τις νεράιδες που σιγομιλούν πλαγιαστά σχολιάζοντας μουλωχτά ένας θεός ξέρει τί. Ότι και να με απασχολεί, στο μάθημα το ξεχνώ.
• Δεύτερον, η δουλειά με τα παιδιά έχει άμεση ανταπόδοση, άμεση ανταπόκριση και ανταμοιβή. Αν κάνεις καλά το μάθημα, φεύγουν χαρούμενα όχι επειδή επιτέλους σε ξεφορτώνονται αλλά επειδή πέρασαν καλά στο μάθημα και το βρήκαν ενδιαφέρον. Όταν σε αγαπούν σε κοιτούν με λατρεία, όταν σε μισούν νιώθεις μαχαιριές κατάστηθα. Η απογοήτευση του χαμηλού βαθμού, η περηφάνια του άριστα, η ευγνωμοσύνη όταν τα βοηθάς, όλα είναι ορατά εκεί, επιτόπου, χωρίς τις τζιριτζάντζουλες και την επιφύλαξη των ενηλίκων.
• Χίλια περιστατικά θα μπορούσα να αφηγηθώ όπως και κάθε δάσκαλος, όμως άλλο είναι το θέμα της ανάρτησης.
• Όταν ακούω ότι οι τρείς λόγοι να γίνεις δάσκαλος είναι ο Ιούνιος, ο Ιούλιος και ο Αύγουστος, μου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι, γιατί είναι άδικο και γιατί ξέρω ότι δεν είναι όλοι οι δάσκαλοι ίδιοι. Άδικο, γιατί η πίεση που δέχεται ένας δάσκαλος εντός αλλά και εκτός σχολείου είναι απίστευτη, και δεν άρεται την περίοδο των διακοπών. Η πνευματική κόπωση όλης της χρονιάς απλά πρέπει να εκτονωθεί, οι διακοπές είναι απαραίτητες αλλιώς είναι δυνατόν να τρελαθεί κανείς. Αλλά για να διατηρήσεις το κύρος σου σαν δάσκαλος δεν μπορείς να κάνεις ορισμένα πράγματα που σε άλλους ανθρώπους ούτε καν αποτελούν θέμα, από το ντύσιμο μέχρι τη δημόσια εικόνα σου και τις διαπροσωπικές σου σχέσεις όπως φαίνονται προς τα έξω.
• Υπάρχει όμως ένα "αλλά" και είναι μεγάλο.
• Κάθονται το καλοκαίρι και πληρώνονται. Και τρείς εβδομάδες τα Χριστούγεννα και δύο εβδομάδες το Πάσχα, και άλλες σχολικές αργίες. Κανείς άλλος δεν έχει τέτοια μεταχείριση.
• Από τη μία μεριά είναι αδύνατον να γίνει μάθημα το καλοκαίρι (λόγω καιρικών συνθηκών) και όπως προείπα, είναι απαραίτητο να έχει κάποια πνευματική αποσυμπίεση ο δάσκαλος για να είναι αποδοτικός την επόμενη χρονιά. Από την άλλη, στη διάρκεια της σχολικής χρονιάς εκτός από τις αργίες και τις διακοπές, έχουν και κάτι άσχετα όπως συνελεύσεις και συμβούλια και απεργίες και άλλες κοτσάνες, απαράδεκτες κατά τη γνώμη μου, ειδικά τη στιγμή που οι σα-δε-ντρέπονται κλέβουν το κράτος τσιμπώντας πελάτες για ιδιαίτερά τους μαθήματα και σιγά μην τα δηλώνουν. Και επιπλέον, πληρώνονται ολόκληρη τη μέρα ενώ δουλεύουν τη μισή ή ορισμένες ώρες μόνο, και πολλοί από δαύτους είναι και εντελώς άχρηστοι σαν επιστήμονες.
• Τι ζητώ εγώ, λοιπόν.
• Ζητώ να απαγορευτούν οι συνδικαλιστικές ή άλλες δραστηριότητες των εκπαιδευτικών στη διάρκεια της σχολικής χρονιάς και ειδικότερα στις ώρες διδασκαλίας.
• Εκλογές, συνελεύσεις και συμβούλια, όπως επίσης σεμινάρια ή ενημερώσεις να γίνονται το καλοκαίρι, για να μην χάνονται οι λίγες και πολύτιμες ώρες διδασκαλίας.
• Αυτό, εκτός από την εκπαίδευση, θα ενισχύσει και την γυναικεία παραγωγικότητα, καθώς πλέον οι κυρίες μαμάδες δεν θα γίνονται ρεζίλι στους εργοδότες τους ζητώντας όλη ώρα άδειες για να μαζέψουν τα παιδιά τους από ένας θεός ξέρει που αλητεύουν.
• Αυτό θεωρώ ότι είναι κάτι περισσότερο από απαραίτητο. Είναι στοιχειώδης κοινή λογική.

Να τους δω να τρέχουν

• Όταν τέλειωσαν οι εκλογές και άρχισε τις απανωτές εντυπωσιακές κινήσεις η γαποκυβέρνηση, έλεγα ότι αν ο γαπούλης πραγματοποιήσει όσα υποσχέθηκε, θα τον εψήφιζα ισοβίως, μέχρι που να μου σαλέψει και να συνομιλώ με τα ξωτικά.
• Ένα όμως κενό μου έμεινε.
• Η ατιμωρησία.
• Ο τσοβόλας και ο κωσκοτάς καθήσαν στο εδώλιο.
• Γιατί όχι και ο βουλγαράκης, και το ταχυδρομάκι, και ο σουφλιάς και εφραίμ και ο γρηγοροφονιάς, και ο χριστοφοράκος και ο ιπτάμενος γενικός ?
• Θέλω να την πληρώσει κάποιος ή καλύτερα όλοι τους.
• Τρελαίνομαι όσο ακούω για μέτρα και λιτότητες και φορολογίες για εμάς, κι αυτοί λες και δεν τρέχει τίποτα ζούν από τα κλεμμένα και χαίρονται τις χαρές της ζωής, ατενίζοντας το χάος αφ'υψηλού.
• Αν δεν την πληρώσει κάποιος , δεν θα υπάρχει τίποτα.

.

Τί έγινε?

Πολυτεχνείο χωρίς ταραχές?

Ταξικές συνομωσίες μίας απελπισμένης μάνας

• Ένα από τα πράγματα που έπρεπε να συμβιβάσω με τον ερχομό των παιδιών, ήταν η τάξη του σπιτιού. Όσο είναι μικρά τα ελέγχεις και ούτε λίγο ούτε πολύ, είναι σαν κατοικίδια των οποίων η φροντίδα περνά εξ ολοκλήρου από το χέρι σου. Μεγαλώνοντας αρχίζουν να ανεξαρτητοποιούνται και εκεί που δεν το περιμένεις, παίζουν μόνα τους (αφήνοντας συντρίμια ολούθε), διαλέγουν τί θα φάνε ( επικεντρώνοντας σε γλυκά και ότι τους φέρει ο θείος ή ο παππούς παρά σε φρούτα και λαχανικά) και γενικά δεν ακολουθούν το θεάρεστο πλάνο που οι πάνσοφοι γονείς έχουν καταστρώσει για αυτά.
• Δεν είναι και πολλά που μπορείς να κάνεις και όλα τους είναι χιλιοειπωμένα και χιλιοκαμωμένα από άλλες μανάδες πριν από εμάς αλλά για εμάς είναι η πρώτη φορά και μας φαίνονται καινούρια ("καινούργια" νεοελληνιστί τρομάρα τους) και συγκλονιστικά.
• Στο θέμα της τάξης, όσο είναι μικρά, απλά μαζεύεις μέχρι τελικής πτώσεως, προτιμώντας να κάνεις το συμμάζεμα το βράδυ μία και καλή αφού πάνε για ύπνο, παρά να τα κυνηγάς όλη μέρα καταλήγοντας να συμμαζέψεις το ίδιο παιχνίδι ίσαμε χίλιες φορές με τρομερές συνέπειες για τη μέση και την ψυχική σου υγεία. Εκτός αν περιμένεις κόσμο φυσικά ή συντρέχει άλλος λόγος.
• Μετά όμως περιπλέκεται το ζήτημα. Το ζητούμενο είναι να μάθουν να εκτιμούν και να απολαμβάνουν την τάξη ώστε να μάθουν κατόπιν και να βάζουν τάξη στα πράγματά τους. Βασικό στοιχείο είναι να το κάνουν αυτό όχι μετά από κάποια δωροδοκία (αν μαζέψεις θα σε αφήσω να παίξεις υπολογιστή) αλλά από αίσθηση της καθαριότητας. Μπορούμε, αφού κάνουν ότι τους ζητήσαμε και χωρίς να έχει προηγηθεί συμφωνία, να τα επιβραβεύσουμε με μία έκπληξη, κάτι που ξέρουμε ότι θα εκτιμήσουν, όχι σαν αμοιβή αλλά για να δείξουμε ότι εκτιμούμε αυτό που κάνει. Μερικές φορές αρκεί ένα "Ευχαριστώ" ή ένας έπαινος ή μία αγκαλίτσα ή ένα "Κόλλα Πέντε". Αν είναι ανάγκη να του τάξουμε κάτι κάθε φορά που έχει κάποιο καθήκον, τότε σε λίγο η τιμή θα ανέβει επικίνδυνα και θα έχουμε στα χέρια μας ένα κάθαρμα που δεν θα κάνει τίποτα χωρίς αντάλλαγμα. Η τάξη και η καθαριότητα δεν είναι αυτοσκοπός ούτε δικαιολογεί ακραίες καταστάσεις. Άρα λοιπόν χρειάζεται διπλωματία και πονηριά εκ μέρους της μεσοπονεμένης μαμάς.
• Καταρχάς, εξηγούμε τους λόγους για τους οποίους η τάξη είναι απαραίτητη. Για να μην χάνουμε τα αγαπημένα μας αντικείμενα, για να μην τα πατάμε και πονάνε τα πόδια μας, για να μην γίνει κανένα ατύχημα ή ζημιά, για να είναι ευπαρουσίαστο το σπίτι μας και να νιώθουμε όμορφα μέσα σε αυτό. Το τελευταίο πρέπει να το παρουσιάσετε με αρκετή πειθώ, καθώς τα παιδιά δεν δίνουν δυάρα αν είναι ή όχι ευπαρουσίαστο το σπίτι, ή ενδεχομένως να έχουν διαφορετικά γούστα από εσάς: "μαμά! κοίτα τι ωραια που στόλιθα τον τοίχο! Δεν είναι ωραίοθ ο δεινόθαυροθ?". Πρέπει να το πάρετε απόφαση: ο μόνος που θέλει το σπίτι καθαρό και τακτικό είστε εσείς, και οι άλλοι απλά πρέπει να το ακολουθήσουν.

• Ωστόσο, η φράση "Θέλω το σπίτι μου όπως το θέλω εγώ" είναι από μόνη της λάθος αφού το σπίτι ανήκει σε όλους όσους ζούν μέσα και όλοι πρέπει να το απολαμβάνουν αλλά και να το φροντίζουν.

• Αφού εξηγήσουμε τους λόγους και τους βρεί λογικούς και το παιδί, αρχίζουμε την εφαρμογή των κανόνων, φροντίζοντας να επιτρέψουμε αρκετές ελευθερίες. Κανείς δεν μπορεί να συμμορφωθεί με την απόλυτη απαγόρευση και , στο κάτω-κάτω, το σπίτι είναι και δικό τους, ένα πράγμα που εμείς οι μαμάδες τείνουμε να ξεχνάμε πολλές φορές. Αν πάψουν να νιώθουν άνετα στο ίδιο τους το σπίτι, τότε χάνεται το όλο νόημα της υπόθεσης.
• Αφήνουμε, πχ να κάνουν τα πειράματά τους με το νεροπίστολο και τα μπαλόνια, αλλά στο μπαλκόνι ή το μπάνιο και φυσικά υπό τον όρο ότι θα επαναφέρουν τον χώρο στην πρότερη κατάστασή του ή όσο γίνεται πλησιέστερα σε αυτό. Αρχικά θα πρέπει να τα επιβλέπετε για να μην τα αφήσουν στη μέση ή αρχίσουν πάλι τα παιχνίδια, σε καναδυό χρονάκια όμως θα έχουν στρώσει όπως το χιόνι στο βουνό και θα το κάνουν μόνα τους και μάλιστα πολύ αποτελεσματικά.
• Τα στολίδια είναι δικά σας, τα παιχνίδια δικά τους. Εσείς φροντίζετε το βάζο και τα κηροπήγια (αν έχετε την αταβιστική διάθεση να τα αφήνετε εκτεθειμένα με τα παιδιά να τριγυρνάνε στο σπίτι) και τα παιδιά θα φροντίζουν τα παιχνίδια τους. Δίκαιο. Και εφαρμόσιμο.
• Απαγορεύονται οι τραυματισμοί και οι ζημιές κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού. Αυτοί οι δύο πρέπει να είναι και οι βασικοί λόγοι στους οποίους θα στηρίξετε την εφαρμογή της τάξης: για το καλό τους. Για όλα πρέπει να υπάρχει λόγος αλλιώς θα έχετε σύντομα μία ανταρσία τύπου "Δεν θέλω, δεν έχω όρεξη, δε γουστάρω" και τότε δεν θα μπορειτε να κάνετε τίποτα εκτός από το να βάλετε τις φωνές, πράγμα εξαιρετικά δυσάρεστο για εκείνα αλλά και εσάς. Δώστε λόγο για οτιδήποτε ζητήσετε. Αν δεν βρίσκετε λόγο να στηρίξετε τις απαιτήσεις σας, τότε ίσως να μην είναι τελικά όσο σημαντικό ή απαραίτητο όσο νομίζατε.
• Αν δεν έχετε βοήθεια στο σπίτι, τότε απλά θα δεχτείτε ότι ποτέ δεν θα το δείτε στην εντέλεια. Για να γίνει κάτι τέτοιο, θα πρέπει να κουραστείτε αφάνταστα και να μην έχετε χρόνο για τίποτα άλλο, ούτε για δική σας ξεκούραση, ούτε για να ασχοληθείτε με την οικογένειά σας, ούτε για να απολαύσετε τους καρπούς του μόχθου σας που είναι πολύ κρίμα. Αν πχ, περάσετε όλο το σουκού καθαρίζοντας τοίχους, χαλιά, τζάμια, πατωματα, κουζίνες, υπνοδωμάτια κτλ, τότε αν κάποιος ρίξει ένα ψιχουλάκι θα βάλετε ουρλιαχτό αγαναχτισμένο και ίσως τσακωθείτε υστερικά γιατί θα νιώθετε ότι δεν εκτιμούν αυτό που κάνατε, ενώ το μόνο που έγινε ήταν να τους πέσει ένα ψιχουλάκι. Μπορεί να φτιάξετε μία υπέροχη πίττα και οι κουρτίνες να αστράφτουν από το σιδέρωμα, και όλες οι φίλες σας να λένε τι καλή νοικοκυρά που είστε, αλλά τα παιδιά σας θα είναι και θα νιώθουν παρατημένα αν όλη τη μέρα η μόνη κουβέντα που τους πείτε είναι "Βγάλε τα παπούτσια σου. Φάε. Μάζεψε τις κάλτσες σου". Και αν είναι ή νιώθουν παρατημένα, τότε δεν θα είναι καθόλου συνεργάσιμα και φυσικά, θα χαθεί η χαρά από την οικογένεια.
• Αυτό που θέλουν τα παιδιά είναι να βρίσκονται με τους γονείς τους και οι γονείς έχουν άγχος για τα πράγματα που πρέπει να γίνουν. Μπορείτε να τα συνδυάσετε κάνοντας κάποια από αυτά μαζί ή αναθέτοντας κάποιες απλές εργασίες στο παιδί σας. Μπορεί κάλλιστα να μαζέψει τα ρούχα από μία μικρή απλώστρα ή να αδειάσει το πλυντήριο πιάτων. Ή να πάει μέχρι το μαγαζί να φέρει μακαρόνια, ή να πετάξει τα σκουπίδια...Ωστόσο, το νοικοκυριό είναι ευθύνη δική σας και μόνο μικρή βοήθεια θα δώσουν τα παιδιά, όπως είναι και το σωστό. Άλλωστε μεγαλώνοντας θα περάσουν όλη τους τη ζωή μέσα στο άγχος όπως κι εμείς, οπότε ας χαρούν όσο γίνεται την παιδική τους ηλικία.
• Οι άνθρωποι είναι πιο σημαντικοί από τα πράγματα.

Η μεγαλύτερη δυστυχία..

...είναι να έχεις πατέρα Θεσσαλονικό και μάνα από το Αγρίνιο. Όταν μιλάς θα λές πράγματα όπως: "Φέρε τη μηχανγιή ρε μαλλλλλάκα!" (συγγνώμη για τα "γαλλικά")

Ανασφάλιση και Ανθυγεία

• Το ασφαλιστικό καλύπτει δύο ανάγκες: αυτή της ιατρικής περίθαλψης και αυτή της συνταξιοδότησης. Έχουμε λοιπόν το περίφημο ικα ( ή οποιοδήποτε άλλο ) που συνδυάζει και τα δύο ετερόκλητα και άσχετα μεταξύ τους πράγματα.
• Αυτό που επιβαρύνει τη λειτουργία του κάθε ενός από αυτούς τους οργανισμούς είναι το κόστος λειτουργίας, δηλαδή το κόστος του να έχεις κτίρια (ιδιόκτητα ή νοικιασμένα) μέσα στα οποία υπάρχουν υπάλληλοι ( από την 3+60 καθαρίστρια μέχρι τον million-dollar διευθυντή) που να δουλεύουν.
• Άρα, οι κρατήσεις του κάθε ασφαλισμένου ( θεωρητικά) μοιράζονται σε τρείς μεριές : για την συνταξιοδότηση, για τα έξοδα λειτουργίας και στο σύστημα υγείας. Ναι. Σίγουρα.
• Όλοι ξέρουμε ότι πολλοί υπάλληλοι είναι ανεπαρκείς ή διεφθαρμένοι, ότι το σύστημα είναι χαζό γιατί δεν εξυπηρετεί ούτε τους ασθενείς ούτε τους γιατρούς και, επιπλέον, κοστίζει πολύ.
• Ένα παράδειγμα: ο γιατρός του ικα έχει ένα ιατρείο στο υποκατάστημα του ικα και άλλο ένα, το ιδιωτικό του ιατρείο όπου δέχεται ασθενείς εκτός ωρών ικα. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να δουλεύει ο γιατρός χωρίς διακοπή από το πρωί μέχρι το βράδυ, να χάνει χρόνο στο πήγαινε-έλα, να σημειώνονται αργοπορίες και απρόοπτα στα ραντεβού, και φυσικά, η σπατάλη του να έχει κάθε γιατρός δύο ιατρεία, εκ των οποίων το ένα ανεπαρκώς εξοπλισμένο και απαράδεκτο σαν χώρος εργασίας.
• Αντίστοιχα, και για τους ασθενείς, τα ραντεβού είναι δύσκολο να τα έχουν τότε που τα χρειάζονται, οπότε είτε που καταφεύγουν σε κομπινούλες για να εξυπηρετηθούν σωστά, είτε που δεν εξυπηρετούνται.
• Έχουμε λοιπόν ένα σύστημα ανεπαρκές, δηλαδή άχρηστο.
• Στα σκουπίδια λοιπόν, όπως κάθε παλιό και άχρηστο πράγμα.
• Είμαστε τώρα χωρίς γιατρούς και χωρίς ασφάλιση και πρέπει κάπου να τους βρούμε. Και που θα κοιτάξουμε?
• Γιατρους είναι εύκολο να βρούμε, αρκεί να πάμε στα ιατρεία τους ή στα νοσοκομεία όπου εργάζονται. Πάμε λοιπόν, όπως ήδη γίνεται σε ορισμένες περιπτώσεις, και τους λέμε: θα σου στέλνω πελάτες. Θες? Θα αμοίβεσαι τόσο ανα περίπτωση, με βάσει τις συνταγές και τις αποδείξεις και τα βιβλιάρια, τα οποία θα ελέγχω κάθε μήνα. Όποιος είναι στον ογα θα σου αποφέρει τόσο, από το ικα τόσο, και πάει λέγοντας. Έτσι, το ζήτημα των ραντεβού λύνεται, λύνεται και το πρόβλημα του πέρα-δώθε από ιατρείο σε ιατρείο, λύνεται και το πρόβλημα του να συντηρείς δηλαδή να πληρώνεις, ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό. Εξαφανίζεται η γραφειοκρατεία του τμήματος παροχών που αποτελεί βραχνά για τον ασφαλισμένο ασθενή, καθώς μόνο ο γιατρός πλέον θα έρχεται σε επαφή με αυτό για να εισπράξει τα δεδουλευμένα του. Επίσης δίκαιο, αφού οι κακοί γιατροί δεν θα πληρώνονται, όπως γίνεται τώρα: έχεις έναν γιατρό που κάθεται σε άδειο γραφείο στο ίκα και παιρνει το μισθό ντούκου-ντούκου το λαμόγιο.
• Το νοσηλευτικό προσωπικό θα επανατοποθετηθεί σε νοσοκομεία, που τόσο χρειάζονται ενίσχυση σε αυτόν τον τομέα, όπου πλέον θα εργάζονται αποτελεσματικότερα.
• Ασφάλιση τώρα. Ασφάλιση ίσον λεφτά και ποιός ξέρει λεφτά καλύτερα από μία τράπεζα?
• Η εισφορά του κάθε ασφαλισμένου θα μοιράζεται σε τέσσερα μέρη. Το ένα (15%) θα κρατηθεί για τη λειτουργεία του ίκα, ογα κτλ που πλέον όμως θα είναι μικρότερο, αφού θα αποτελεί ελεγκτικό μηχανισμό μόνο. Ένα μικρό κομμάτι της τάξεως του 2% του συνολικού ποσού της εισφοράς θα το παίρνει η τράπεζα για τον κόπο της ( που δεν είναι και πολύς αφού ήδη υπάρχουν προσωπικό και υποδομές) . Το πιο μεγάλο κομμάτι της εισφοράς ( όχι μικρότερο από 65%) θα πηγαίνει στον λογαριασμό του ασφαλισμένου, που θα είναι προθεσμιακός με μεγάλη διάρκεια ( ώσπου να τα πάρει πίσω ως σύνταξη) για να εξασφαλιστεί ότι ο ασφαλισμένος δεν θα τα φάει στα μπουζούκια. Και τέλος, ένα μέρος της εισφοράς (το υπόλοιπο 18%) θα πηγαίνει στις αμοιβές των γιατρών που θα εξυπηρετούν τους ασθενείς χωρίς να κουνηθούν από το ωραίο τους γραφειάκι αλλά και στον υπόλοιπο χώρο της δημόσιας υγείας, όπως πχ στα νοσοκομεία .
• Τί κερδίζουμε:

1. Τεράστια οικονομία σε αμοιβές και κτιριακές εγκαταστάσεις.
2. Περιορισμός της διαφθοράς σε προσλήψεις και προμήθειες των ασφαλιστικών οργανισμών αλλά και σε κατάχραση δημοσίου χρήματος, αφού οι εισφορές θα πηγαίνουν κατευθείαν στην τράπεζα και οι διευθυντάδες ούτε από μακριά δεν θα τα βλέπουν.
3. Αμεσότερη και αποτελεσματικότερη περίθαλψη και εξυπηρέτηση.
4. Εξασφάλιση των συντάξεων του κάθε ενός ασφαλισμένου, χωρίς κοροιδίες και χωρίς σκαμπανεβάσματα ανάλογα με το πόσο θα "φάει" η κάθε εξουσία. Οι άνθρωποι θα παιρνουν σύνταξη στ'αλήθεια και το κράτος δεν θα ξοδεύται.
5. Το νοσηλευτικό προσωπικό θα αναζωογονήσει τη λειτουργία των νοσοκομείων, κάνοντάς τα αποτελεσματικότερα.
6. Οι τράπεζες ( ή ίσως μόνο η εθνική τράπεζα, ή ίσως γίνει κάποια συμφωνία με ορισμένες τράπεζες) θα πάρει μία σημαντική ώθηση που θα επιτρέπει την μεγαλύτερη γενναιοδωρία σε δανεισμό και διαπραγματευτική ισχύ γενικότερα, πάντα υπό τον άγρυπνο και τακτικό έλεγχο του κράτους.
7. Δεν χρειάζεται να απολυθεί κανείς. Το ήδη υπάρχον προσωπικό θα τοποθετηθεί σε διαφορετικά κτίρια, τα οποία ήδη υπάρχουν!
8. Τα τερατωδώς τεράστια κτίρια των υποκαταστημάτων μπορούν να ενοικιαστούν σε ιδιώτες ή επιχειρήσεις αποφέροντας επιπλέον έσοδα, ενώ το διοικητικό-ελεγκτικό προσωπικο του ικα (το μόνο προσωπικό πλέον) μπορεί να εγκατασταθεί σε πιο ρεαλιστικά κτίρια.

Την καλημέρα μου.

Απαντήσεις

• Ένα ερωτηματολόγιο σχετικά με τη νέα γρίπη.
• Αποτελεί κίνδυνο? Τι πιστεύει ο μέσος άνθρωπος και πως τη βιώνει? Είναι πραγματική η εικόνα που μας δίνουν τα δελτία ειδήσεων?
• Δώστε τη δική σας απάντηση, έτσι για να δούμε τι γίνεται, έστω σε επίπεδο παρέας.

Βίωμα

• Πριν από καμμιά δεκαπενταριά χρόνια είχα πάθει ένα δυστύχημα. Έπεσα με το μηχανάκι και χτύπησα στο κεφάλι, όχι σοβαρά, αλλά μία διάσειση την έπαθα και είχα πολλές εκδορές και πολλούς μώλωπες στο πρόσωπο, που έδειχναν πιο σοβαρά από ότι ήταν στην πραγματικότητα.
• Με κρατήσαν μέσα, φυσικά.
• Τη νύχτα, έδιωξα τους δικούς μου καθώς δεν υπήρχε λόγος να μείνουν μόνα τα μικρότερα αδέρφια μου και, όταν έφυγαν οι επισκέψεις, έμεινα μόνη μου.
• Με πήρε ο ύπνος.
• Κάποια στιγμή, λίγο μετά τα μεσάνυχτα, κάτι με ξύπνησε.
• Άνοιξα τα μάτια.
• Στο πόδι του κρεβατιού στέκονταν ο νεκροθάφτης.
• Φορούσε το μαύρο κοστούμι με το μαύρο παλτό και με κοιτούσε σιωπηλός.
• Με ρώτησε αν νιώθω καλά και μου έδωσε ένα λουλούδι, ένα άσπρο γαρύφαλο που περίσσεψε από κάποιον πελάτη...
• "Να προσέχεις" μου είπε.
• "Πρέπει να φύγω τώρα" είπε και έφυγε.
• Από τότε προσέχω.
• Ο Μήτσος ο νεκροθάφτης ήταν μέλος της παρέας μας και μάλιστα το πιο κεφάτο. Τον βλέπαμε καθημερινά γιατί το μαγαζί του ήταν ακριβώς δίπλα από το μαγαζί μίας φίλης μου. Μας έλεγε διάφορες ιστορίες για το πως ξεκίνησε όταν μαθήτευσε στην επιχείρηση του πατέρα του, διάφορα περιστατικά απίστευτα, τις τεχνικές που εφάρμοζε για να καλλωπίσει τους ταλαιπωρημένους ώστε να φαίνονται καλοί κατά το τελευταίο τους ταξίδι, ιστορίες για συγγενείς και σόγια, πάντα ανώνυμα.
• Είχε κουφάνει τη γυναίκα του στο κέρατο, μετά παντρεύτηκε μία άλλη πολύ νεότερη και που τον έχανες που τον έβρισκες όλο στα μπουζούκια και στις διασκεδάσεις ήτανε. Έκανε κόρτε σε ότι θυληκό κυκλοφορούσε.
• Τα παιδιά περνούσαν με τα μηχανάκια μπροστά από το γραφείο του και φώναζαν "Δεν θα πεθάνουμε ποτέ, ποτέ, ποτε! Κουφάλα νεκροθάφτη!" κι αυτός γελούσε και τα κερνούσε καφέ.
• Μία ακόμα από τις θρυλικές μορφές της Πρέβεζας...

Τα τουβλάκια

• τΜε ένα αριστοτεχνικό ριμπάουντ, που μόνο με χρόνια και επίμονη προπόνηση μπορεί να επιτύχει κανείς, το τουβλάκι χτυπάει στον τοίχο και μπαίνει στο κουβαδάκι που είναι η θέση του, μαζί με όλα τα υπόλοιπα Συνεχίζοντας το μάζεμα των υπόλοιπων παιχνιδιών που "μάζεψαν" τα παιδιά νωρίτερα αναρωτιέμαι γιατί να γίνονται όλα αυτά.
• Δηλαδή, ποιά είναι η ευχαρίστηση του να είσαι γονιός? Σε μία συζήτηση με κάποιους μελλοντικούς γονείς που μας ρωτούσαν εμάς τους βετεράνους, παρατήρησα ότι οι απαντήσεις μας ήταν γεμάτες αγγαρείες, έλλειψη ύπνου, δραστικό περιορισμό προσωπικού χρόνου, ακαταστασία, άγχος, αμφιβολίες, κούραση και εξάντληση ψυχικών αποθεμάτων. Αν με ρωτήσουν ποιά είναι η απόλαυση του να είσαι γονιός, τί, μα τί, θα απαντήσω?
• Οπωσδήποτε υπάρχει μία ικανοποίηση, αλλά πως την περιγράφει κανείς?
• Κάποτε, ο παραμυθάς Νίκος Πιλάβιος είχε πει ότι γονιός είναι κάποιος που χαίρεται όταν κάποιος άλλος κάνει τα κακά του, τρώει ή κοιμάται και μέσα σε αυτό υπάρχει μία αλήθεια, γιατί όταν βλέπεις το μικρούλι να κάνει ένα-ένα τα βηματάκια της ζωής του είναι πολύ όμορφο και πολύ συγκινητικό.
• Απλά είναι όμορφο και για αυτό μας αρέσει και για αυτό κάνουμε όλα αυτά τα πράγματα. Άλλωστε, τί στον κόσμο είναι εύκολο?
• Όταν λοιπόν μαγειρεύουμε ή σιδερώνουμε μέχρι τα βαθιά μεσάνυχτα, δεν είναι γιατί μας αρέσει να μαγειρεύουμε ή να σιδερώνουμε ως τα βαθιά μεσάνυχτα αλλά γιατί μας αρέσει το πρωί να είναι τα πλασματάκια καλοντυμένα και ζεστά και χορτάτα.
• Όπως όλα όσα κάνουμε, έτσι και αυτό το κάνουμε επειδή έτσι μας αρέσει , επειδή εμείς το θέλουμε και είμαστε διατεθειμένοι να καταβάλουμε κάθε προσπάθεια ώστε να τα καταφέρουμε, όπως όταν διαλέγουμε επάγγελμα ή σύντροφο. Γιατί έτσι γουστάρουμε.
• Πως να εξηγήσεις σε έναν τυφλό το κόκκινο χρώμα?

Απλές Αλήθειες

• Ποιά είναι η διαφορά ανάμεσα σε ένα δεξιό και σε ένα αριστερό κόμμα?
• Χοντρικά, θα μπορούσαμε να πούμε ότι τα δεξιά κόμματα είναι πιο συντηρητικά, δηλαδή πιστεύουν σε και προωθούν τη διατήρηση των κερδών στα χέρια των λίγων, ενώ τα αριστερά κόμματα υποστηρίζουν την αναδιανομή του πλούτου (άλλη αναμασημένη καραμέλα κι αυτή...) και την άρση των ταξικών διαφορών.
• Το τελευταίο διάστημα όμως η ιδεολογία έχει δώσει τη θέση της σε κάτι άλλο που απασχολεί τον κοινό νού και αυτό είναι η επιτυχημένη διαχείριση των εθνικών θεμάτων, άσχετα με το σε ποιο θεό πιστεύει ο καθένας ηγέτης. Αυτό που ζητάει πλέον ο πολίτης είναι να γίνεται σωστά η δουλειά, και σε αυτό το βαθμό μπορούμε να υποθέσουμε ότι ο μέσος ψηφοφόρος έχει ωριμάσει αρκετά. Ο μέσος ψηφοφόρος, πλέον, δεν είναι οπαδός, δεν αρκείται στο να καμαρώνει συναισθηματικά τον πρωθυπουργό του απλά και μόνο επειδή κέρδισε "ο δικός του", αλλά θέλει να έχει καλές υπηρεσίες, παιδεία, περίθαλψη, δημόσιο τομέα και πολλά άλλα. Δεν συγκρίνουμε πια ιδεολογίες αλλά έργα.
• Τώρα, το μεγαλύτερο μέρος των ψηφοφόρων είναι αυτοί που έχουν ανάγκη, αν υποθέσουμε ότι οι οικονομικά ασθενέστεροι είναι περισσότεροι από τους πλούσιους, πάλι χοντρικά. Οπότε, ένας κοινός ψηφοφόρος δεν έχει κανέναν απολύτως λόγο να υποστηρίξει μία δεξιά κυβέρνηση.
• Τώρα πως εξηγείται ότι ένας στους τρείς έλληνες ψήφισε μέα κουλποκρατία (ο αχαρακτήριστος το λέει και δημόσια!)...Πιστεύω, χωρίς να ειμαι πολύ σίγουρη, ότι ένα μεγάλο μέρος των ψήφων ήταν συναισθηματικοί, δηλαδή άνθρωποι που, αν και φτωχοί, ψήφισαν αυτό που έμαθαν από τον μπαμπά τους, ή επειδή θυμόνταν τα παλιά μεγαλεία της παράταξης, ή από συνήθεια, ειδικά αν είναι κάποιας περασμένης ηλικίας και το μόνο που θυμούνται είναι ο εμφύλιος, άρα και που ακούνε παπανδρέου βγάζουνε σπυριά. Και φυσικά να μην ξεχνάμε όσους έχουν κάποιο συμφέρον και τα σόγια τους...
• Προσωπικά θεωρώ ότι όποιος έχει εισόδημα κατώτερο από 10.000 διαπράττει μέγα σφάλμα αν ψηφίζει δεξιό κόμμα, αλλά αυτό είναι δική μου άποψη μόνο.
• Υπό αυτό το πρίσμα, όποια κι αν είναι ο επόμενος αρχηγός της νέας δεινοκρατίας, δεν έχει καμμία πιθανότητα να γίνει η πρώτη γυναίκα πρωθυπουργός αν δεν αλλάξει ριζικά το πολιτικό υπόβαθρο της παράταξης.
• Θα πρέπει να απαλλαγεί από τους φθαρμένους από τα χρόνια και τη φαγωμάρα που μόνο να τρώνε ξέρουνε πια. Αυτό την συμφέρει και από την ανταγωνιστική σκοπιά, δηλαδή να ξεπαστρέψει τους ποντικούς από το κελάρι της. Θα πρέπει να αναδείξει νέα στελέχη που να είναι στ'αλήθεια ικανά να αναλάβουν το βάρος της διαδοχής του πασοκ, που μέχρι τότε θα έχει κάνει ένα σωρό αλλαγές, ώστε να έχουν την πιθανότητα να επανεκλεγούν σε τρείς τετραετίες από τώρα. Θα πρέπει να δείξει ότι πραγματικά θα ωφελήσει τον πολίτη , ότι δεν θα τον θυσιάσει στους μεγιστάνες, γιατί οι απλοί πολίτες είναι περισσότεροι από τους μεγιστάνες και αυτοί ίσως την επαναφέρουν στο προσκήνιο. Δηλάδή θα πρέπει να πάψει να είναι δεξιό κόμμα...

Έτσι μπράβο!

• Όπως θα έπρεπε εδώ και καιρό, κάτι γίνεται επιτέλους.
• Μόνο να επεκταθεί και στους δικαστικούς- πολιτικούς το μέτρο...

Κάτι λέγαμε για τρελούς

Φύσα -Ρούφα Ποιητή

• Η ανάρτηση του doctor επανέφερε στη μνήμη μου μία συζήτηση από εκείνες που απολαμβάνουμε όταν δεν έχουμε τίποτα καλύτερο να κάνουμε παρά να ξαμολύσουμε το νου μας να κυλιστεί όπως γουστάρει στα πνεύματα κάθε είδους.
• Ας υποθέσουμε ότι έχουμε μπροστά μας ένα ποίημα, μία ταινία, ένα τραγούδι. Το πως θα αντιληφθεί κανείς τα λόγια που ακούει είναι ένα θέμα πολύ προσωπικό, που τελικά λίγο έχει να κάνει με το τι ήθελε να πει ο ποιητής.
• Προσωπικά, με γοητεύουν περισσότερο οι στίχοι των τραγουδιών που είτε φέρνουν εικόνες στο μυαλό, είτε που ξυπνούν κάποια συναισθήματα, για αυτό και όσοι με ξέρουν γνωρίζουν ότι μερικές φορες μπορεί να έχω ετερόκλητα κομμάτια στις συλλογές μου. Για παράδειγμα, το stairway to heaven ή το echoes είναι από τα κομμάτια με τις πιο όμορφες εικόνες, αλλά από την άλλη το ίδιο μπορεί να πει κανείς και για το Καραντί ή την Κυρα-Γιώργαινα, οπότε όλα τα προαναφερθέντα μπαίνουν στην playlist...
• Τώρα αν υποθέσουμε ότι οι εικόνες που προβάλλονται σε ένα τραγούδι ή ποίημα προέρχοντα από το μεράκι του κάθε συγγραφέα/ποιητή, και αν λάβουμε υπόψιν ότι στις μέρες μας λίγες ανάγκες μας μένουν ανικανοποίητες, τότε δεν είναι να απορείς που όλα τα τραγούδια δεν έχουν τι να πουν εκτός από χωρισμούς και κρεβατώματα...Ο νταλκάς έρχεται από τον πόνο, άρα είναι θετικό σημάδι για την εξέλιξη της κοινωνίας ότι δεν έχουμε πόνο να ποιήσουμε. Rejoice!
• Πολλά άλλα τραγούδια δεν τα πολυκαταλαβαίνουμε αλλά σε συνδυασμό με τη μουσική επένδυση μας ξυπνούν αισθήματα που αντιστοιχούν με κάτι που ήδη έχουμε μέσα μας και τότε μας αγγίζουν. Για παράδειγμα αυτό το σουξεδάκι, αν και δε λέει πολλά από μόνο του, το άκουσα σε μία ιδιαίτερα φορτισμένη στιγμή και μου έκανε κλικ ο στίχος :"No more drama in my life...". Μπήκε στην playlist κι αυτό όπως καταλαβαίνουμε όλοι.
• Μερικές φορές όμως, τα λύρικς είναι τόσο ασαφή κι αφηρημένα που απλά δεν μπορείς να είσαι σίγουρος τι ήθελε να πει ο ποιητής, οπότε αναπόφευκτα ο καθένας το ερμηνεύει όπως του αρέσει, δίνοντας τη δική του προσωπική εκτέλεση εντός του κρανίου του. Δηλαδή, σα να λέμε, ένα τέτοιο κομμάτι κάτι σου δίνει να καταλάβεις αλλά τίποτα το συγκεκριμένο παρεκτός ίσως από το ότι κάτι έκανε αυτός και το μετάνιωσε. Όλα τα υπόλοιπα είναι στη φαντασία του ασθενούς κάθε φορά, αν και υπάρχουν άλλα που είναι πραγματικά ψυχεδελικά που απευθύνονται αποκλειστκά στο συναίσθημα, όπως φερ'ειπείν το προαναφερθέν echoes. Αν σε ρωτήσει κάποιος τί λέει το τραγούδι, άντε να εξηγήσεις...
• Με λίγα λόγια, εν ολίγοις που λέγαμε και στο χωριό μου την ώρα που αρμέγαμε τα ζα, το πως θα ερμηνεύσει το κάθε έργο τέχνης ο κάθε ένας από εμάς σχετίζεται περισσότερο με τα μάτια του θεατή παρά με την πρόθεση του καλλιτέχνη. Ένα άλλο περίτρανο παράδειγμα είναι το εξής: πρίν αγαπήσουμε ή αποκτήσουμε παιδιά βλέπουμε την Έκτη Αίσθηση χωρίς να δώσουμε σημασία σε οτιδήποτε άλλο εκτός από τις ερμηνείες και τη σκηνοθεσία, την πλοκή και άλλα τέτοια ξενέρωτα. Αν όμως είμαστε ερωτευμένοι με το σύντροφό μας ή είμαστε χαζομαμάδες ή χαζομπαμπάδες, τότε μας συγκινεί περισσότερο η σκηνή που είναι το πιτσιρίκι μόνο του κάτω από ένα τραπέζι ή όταν εκείνη αποκοιμιέται βλέποντας το βίντεο του γάμου τους...
• Αυτή είναι και η ομορφιά της τέχνης, να ταιριάζει μέσα μας. Αν δεν ήταν έτσι, τότε δεν θα το λέγαμε τέχνη αλλά μαθηματικά, τα οποία επίσης μπορούν να γίνουν τέχνη αν βάλεις μέσα συναίσθημα...
• Τα έμπλεξα.
• Ας το πιάσουμε από άλλη άκρη το νήμα.
• Η εικόνα που έκλεψα από το διαδίκτυο δείχνει μία κυρία με ένα κοχύλι στο στόμα της.
• Φυσάει ή ρουφάει?
• Είναι καθαρά θέμα ερμηνείας...
• Το Καραντί των Ξέμπαρκων είναι κατά τη γνώμη μου ανώτερο

Οι τρελλοί

• Δεν ξέρω αν συμβαίνει κι αλλού αυτό αλλά στην Πρέβεζα έχουμε τρελλούς , ακίνδυνα αλλά σαλεμένα άτομα που τριγυρνούν στους δρόμους προς τέρψι και διασκέδασι των γνωστικών Πρεβεζιάνων. Θα μου πείς, υπάρχει γνωστικός Πρεβεζιάνος? Εύλογο το ερώτημα, η απάντηση είναι ότι μάλλον υπάρχει κάπου ένας αλλά θεωρείται ότι πρόκειται για αστικό μύθο.
• Ένας από τους τρελλούς, έχει πεθάνει εδώ και χρόνια, πουλούσε φυστίκια με ένα καροτσάκι. Είχε τους καλύτερους ο άτιμος και τους πουλούσε σε άσπρο χαρτί τυλιγμένο σε χωνάκι. Αν του έλεγες ότι δεν έχει πουλί κατέβαζε τα βρακιά του και το έδειχνε. Αποδήμησε εις κύριον έχοντας χαρίσει άφθονο αγνό, ξένοιαστο γέλιο στη νεολαία της Πρέβεζας.
• Ο άλλος, ο ΤάοΤάο, ζει ακόμα και κυκλοφορεί στα σοκάκια με μία εικόνα του βασιλέως και διάφορα εικονίσματα υπό μάλλης. Κάθε τόσο, χωρίς κανένα προφανή λόγο αρχίζει το κύρηγμα: "Θα καείτε στην κόλαση! Αμαρτωλοί μετανοείτε!..." Σήμερα τον άκουσα να περνάει κάτω από το μπαλκόνι την ώρα που άπλωνα ρούχα βρίζοντας τον εαυτό του: "Γέρασες κι ακόμα μυαλό δεν έβαλες! Όλο βόλτες είσαι! Τίποτα δεν ξέρεις να κάνεις στην ηλικία σου! Μόνο βόλτες και στους δρόμους! Σε γνωρίιιιιι-ζωαποτην-όοοοοοοοψηηηηηη! ΠΟΥ ΜΕ ΒΙΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ ΜΕΤΡΑΑΑΕΕΕΕΙΙ ΤΗ ΓΗΗΗΗΗΗ!" και πάει λέγοντας...
• Ειναι κι άλλοι, που δεν κάνουν τιποτα το ιδιαίτερο, απλα δείχνουν κάπως περίεργοι, όπως ο Βαγγέλης. Μερικές φορές κρατά μία εφημερίδα στο χέρι και συμπεριφέρεται σαν τον πάσα ένα κουτσομπόλη γείτονα, πάντα έτοιμος για κουβέντα και πάντα στους δρόμους. "Ωραίο κορμί έχει η Μπρίτνεη αλλά κάνει χαζομάρες, πήγε και έκοψε τα μαλλιά της, κρίμα...!". Είναι και καναδυό γυναίκες αλλά δεν έχουν καθόλου πλάκα, αντιθέτως δείχνουν τρομαχτικές με τα ανακατωμένα τους μαλλιά και τα υστερικά τους μάτια, ενώ οι άντρες τρελλοί που έχω δεί στη γύρα είναι απλώς πειραγμένοι.
• Ο καλύτερος όμως ήτανε ένας άλλος, που κυκλοφορούσε με λευκό σακάκι, λευκό παντελόνι καμπάνα, λευκό πουκάμισο και τραγιάσκα. Ήτανε μουστακαλής και τριγυρνούσε με ποδήλατο. Αυτός λοιπόν είχει κάνει διάφορα απίστευτα πραγματα, όπως να τυπώσει ημερολόγιο με τη φάτσα του και να το πουλάει έναντι του ποσού των χιλίων δραχμών, διπλάσιο από την τιμή των σχολικών ημερολογίων που προωθούσαν οι μαθητές για να μαζέψουν λεφτά για τις πενταήμερες τότε...Ανάρπαστο έγινε! Ήταν έτοιμος να το επανακυκλοφορήσει λόγω εξάντλησης αποθεμάτων όταν πέθανε.
• Το άλλο που είχε κάνει, και το καλύτερο, ήτανε ένα καλοκαίρι που είδε κάτι Γερμανίδες τουρίστριες σε μία καφετέρια και του καλάρεσαν. Χωρίς να χάσει χρόνο, τις πλησίασε για να τους μιλήσει προτείνοντας ως έδειξη φιλικών διαθέσεων το κόκκινο γαρύφαλλο που πάντα φορούσε στο πέτο του λευκού του κοστουμιού. Αυτές τον έδιωξαν γελώντας υποτιμητικά. Εκείνος, χωρίς ούτε για μία στιγμή να χάσει την αυτοκυριαρχία ή το ήθος του, έφυγε. Ξαναγύρισε μετά από μερικά λεπτά για να τους προσφέρει από ένα λουκάνικο φρανκφούρτης.....

Μαζί για τα Μάρμαρα (Δεν είμαι μέλος αλλά...)

Τα μέλη του Keep on Blogging σε μια προσπάθεια να στηρίξουν την επιστροφή των γλυπτών του Παρθενώνα στο φυσικό τους χώρο αποφάσισαν να δράσουν όλοι μαζί ενωμένοι ανεβάζοντας την ίδια ημέρα Κυριακή 1 Νοεμβρίου το παρακάτω κείμενο: Οι περισσότεροι από εμάς έχουμε επισκεφτεί ή θα επισκεφτούμε το νέο μουσείο Ακρόπολης. Κάποιοι έχουμε επισκεφτεί και τα κομμάτια που είναι στο Βρετανικό Μουσείο. Επειδή τα έργα τέχνης αξίζουν περισσότερο όταν είναι ολοκληρωμένα. Επειδή τα κενά στις μετώπες του Παρθενώνα αποτελούν παραφωνία στο υπέροχο αυτό δημιούργημα. Επειδή πλέον υπάρχει ζεστός και φιλόξενος χώρος που μπορεί να τα φιλοξενήσει. Επειδή αυτός ο χώρος βρίσκεται σε αρμονία και άμεση οπτική επαφή με την ίδια την Ακρόπολη. Επειδή ο αγώνας της αείμνηστης Μελίνας Μερκούρη και η προσδοκία όλων των Ελλήνων είναι καιρός να ευοδωθούν. Για όλα αυτά λέμε ΝΑΙ στην επιστροφή των μαρμάρων του Παρθενώνα.

The members of Keep on Blogging , in an attempt to support the return of the Parthenon Marbles to their natural space, have decided to act together by posting on the same day, Sunday November 1st, the text below: Most of us have already or will visit the New Acropolis Museum. Some of us have also visited the pieces held at the British Museum. Since works of art are more valuable when they are complete. Since there now exists a warm and hospitable place to host the marbles. Since it’s high time that Melina Mercouri’s battle and the expectations of all Greeks were realized. We say YES to the return of the Parthenon Marbles to Greece.