Οι επαναστάσεις ξεκινάνε από κάτω

Εγώ, Εμείς, Αυτοί και Όλοι

• Αυτοί, ευθύνονται για τα κακά του κόσμου. Ελέγχουν τα μέσα ενημέρωσης, διοχετεύουν μεταλλαγμένα προϊόντα στην αγορά, διακινούν όπλα και ναρκωτικά, είναι διεφθαρμένοι, θέλουν να φιμώσουν τους μπλόγκερ, εκμεταλλεύονται τους φτωχούς, δεν δίνουν δεκάρα για το μέλλον του πλανήτη ούτε για την υγεία των καταναλωτών, συγκαλύπτουν ο ένας τις βρωμιές του άλλου.
• Αυτοί είναι οι κυβερνήσεις, οι δημοσιογράφοι, οι έμποροι, οι τραπεζίτες, οι επιχειρηματίες, οι παραγωγοί πετρελαίου, τσιγάρων , οπλικών συστημάτων και fastfood.
• Το κίνητρό τους, προφανώς, είναι το κέρδος δηλαδή τα χρήματα, σκοπός τους είναι λοιπόν να αυξήσουν τις πωλήσεις τους.
• Σε ποιόν πουλάνε όμως?
• Ποιός τα αγοράζει όλα αυτά?
• Όταν ο κακός μεγαλοβιομήχανος μετατρέπει σε χαρτοπολτό ή κομοδίνο ή καλλιέργεια κακάο τον Αμαζόνιο, τότε σε ποιόν θα τα πουλήσει τα περιοδικά και τα έπιπλα και τις σοκολάτες?
• Εμείς τα αγοράζουμε, φυσικά, κάθε ένας από ένα, ξεχωριστά και όλοι μαζί.
• Και σου λένε μετά οι κακοί ότι αφού το ζητάνε οι άνθρωποι το παράγω για να βγάλω κέρδος. Και λέω μετά εγώ ότι αφού είναι στο ράφι είναι κρίμα να πάει χαμένο, έτσι κι αλλιώς ένα δεν κάνει διαφορά.
• Σαν ένας μεγάλος έρανος: "Βοηθήστε να εξαφανίσουμε τους αρκτικούς πάγους και όλες τις παράκτιες πόλεις" "Δώσε κι εσύ τον οβολό σου: με μόνο 5 ευρώ κερδίζεις ένα περιοδικό γεμάτο διαφημίσεις και συμβάλλεις στην ερήμωση των δασών".
• Αν εγώ το αγοράσω τότε αυτοί βγάζουν κέρδος.
• Άρα, ότι κι αν ψηφίσω (όσες υπογραφές κι αν μαζέψω, όσες πορείες κι αν οργανώσω) απλά δεν έχει σημασία γιατί ήδη έχω δώσει την οικονομική μου ενίσχυση στους "αυτούς" αγοράζοντας πράγματα που δεν χρειάζομαι, οπότε για να παραχθούν τα δάση θα καίγονται, τα παιδιά των υπανάπτυκτων χωρών θα είναι σκλάβοι και στην πόλη μου θα συσσωρεύονται μετανάστες.
• Πολιτική είναι ο τρόπος που ζούμε και το που δίνουμε τα λεφτά μας.

Κούλα

• Οι άνθρωποι μερικές φορές μας νευριάζουν. Δεν μας καταλαβαίνουν, θέλουν να μας ξεγελάσουν, να δείξουν ότι ξέρουν περισσότερα, να μας εκμεταλλευτούν. Μερικές φορές είναι εγκληματικά χαζοί ή αδιάφοροι, κολλημένοι στις εμμονές τους, αναίσθητοι, ανάλγητοι, εγωιστές, ματαιόδοξοι, ασεβείς, ή ότι άλλο μπορεί να τρελλάνει κάποιον.
• Επίσης, όλοι έχουν κουσούρια, μικρά αγκαθάκια που τους ταλαιπωρούν και τους κάνουν να συμπεριφέρονται ανεξήγητα, πολύ περίεργα για εμάς. Τραύματα, αμφιβολίες, πληγές, ορμόνες, θυμοί, κούραση και αδικοχαμένες επιθυμίες που σε μεγάλη ένταση οδηγούν τους άνθρωπους σε πραγματική αγανάκτηση και τότε δεν τους νοιάζει τίποτα, μερικές φορές χωρίς καν να ξέρουν τον πραγματικό λόγο.
• Συχνά, είναι τόσο απορροφημένοι στις εσωτερικές τους αναζητήσεις που δεν καταλαβαίνουν ή δεν μπορούν να ενδιαφερθούν για τον πόνο που προξενούν με τα λόγια ή τις πράξεις τους, παρά μόνο καταλαβαίνουν μόνο όσα παθαίνουν οι ίδιοι.
• Μερικές φορές, όταν βλέπεις να συμβαίνει αυτό, σου έρχεται να ρίξεις στο εκνευριστικό άτομο ένα ξεγυρισμένο χαστούκι, να το στείλεις από κει που'ρθε, μήπως και από το ταρακούνημα συνέρθει.
• Όμως αυτό, αν και ίσως προσφέρει στιγμιαία ευχαρίστηση και εκτόνωση, δεν αλλάζει τίποτα, για κανέναν. Ο εκνευριστικός παραμένει εκνευριστικός και εσύ εκνευρισμένος. Και ο πόνος παραμένει πόνος.
• Οι άνθρωποι πονάνε πολύ από μέσα τους. Δεν υπάρχει τρόπος να μετρήσεις αυτόν τον πόνο γιατί σε κάθε έναν εκδηλώνεται διαφορετικά. Άλλος κλείνεται στον εαυτό του, άλλος χτίζει τείχη επιθετικότητας, άλλος μετατρέπεται σε χωρατατζή της παρέας, άλλος επιδίδεται με μανία στην τελειοποίηση μίας ικανότητας, άλλος βυθίζεται στο τέλμα της απραξίας, κι άλλα πολλά ... Πονάνε για πολλούς λόγους, οι περισσότεροι από τους οποίους σχετίζονται με τους άλλους άνθρωπους, γιατί είναι γνωστό ότι πάντα πληρώνουμε τα λάθη των άλλων και οι άλλοι πληρώνουν τα δικά μας λάθη.
• Αν ο δάσκαλός μας δεν καταλάβει ότι έχουμε βαρηκοΐα στην πρώτη δημοτικού, τότε θα μείνουμε αμόρφωτοι, αν ο γιατρός κάνει λάθος διάγνωση πεθαίνουμε, αν εμείς οι ίδιοι δεν κάνουμε καλά τη δουλειά μας ζημιώνουμε και απογοητεύουμε τον συνάνθρωπό μας. Έτσι είναι.
• Αυτό δεν αλλάζει το γεγονός ότι οι άνθρωποι πονάνε.
• Και δεν μπορούν να το πούν γιατί οι υποχρεώσεις "τρέχουν", δεν το λένε σε κανέναν. Μερικές φορές μάλιστα δεν ξέρουν πως να το εξηγήσουν ή γιατί τους συμβαίνει αυτό. Απορούν με τον εαυτό που δεν μπορούν να ελέγξουν. Απλά δεν μπορούν να σταματήσουν να είναι αυτό που είναι.
• Υπάρχουν κάποιοι που το παλεύουν, υπάρχουν κάποιοι που ποτέ δεν θα καταλάβουν τίποτα και υπάρχουν κάποιοι που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο το αντιμετωπίζουν. Οι περισσότεροι άνθρωποι εκτιμούν μία ευγενική και λογική προσέγγιση, αρκεί να μην έχεις το ύφος "Έλα να σου πω εγώ τι να κάνεις". Οι περισσότεροι επίσης, ξέρουν τι είναι το σωστό και τι πρέπει να κάνουν αλλά από ανασφάλεια τελικά παραδίδονται στο πόνο αμαχητί. Πάντα, μα πάντα από ότι έχω ζήσει προσωπικά ως τώρα, όταν ζητάνε συμβουλή έχουν ήδη πάρει τις αποφάσεις τους και απλά θέλουν να τις επικυρώσουν στον ίδιο τους τον εαυτό αποστομώνοντας εσένα. Όλοι τους είναι συζητήσιμοι και, αν βρείς το κουμπί, συνεργάσιμοι. Όλοι θέλουν να τους δίνεις σημασία, όλοι θέλουν να τους εκτιμάς, όλοι θέλουν να έχουν δίκιο. Όλοι θέλουν να μην τους πρήζεις με τα δικά σου. Ότι δεν κάνουν από φιλότιμο το κάνουν για τα λεφτά.
• Όλα αυτά είναι ανθρώπινα, τα έχω κι εγώ.
• Υπάρχουν κάποιοι όμως που δεν έχουν ελπίδα. Είναι εντελώς αποκλεισμένοι από την αλληλεπίδραση. Θα αποδείξουν ότι έχουν δίκιο πάσει θυσία, συχνά λένε (και εννοούν) ότι δεν τους νοιάζει τίποτα και κανείς, ξεκινούν όλες τις προτάσεις με το "Εγώ" όπως "Εγώ ποτέ δεν κάνω τέτοια πράματα, εγώ δεν τα σηκώνω κάτι τέτοια...", συχνά φωνάζουν και χάνουν τον έλεγχο του θυμού τους, είναι δύσπιστοι και καχύποπτοι με όλους, χαίρονται να βρίσκουν ελαττώματα σε όλους για να έχουν την ευκαιρία να επιβάλλουν τη γνώμη τους, είναι στυγνά ανταγωνιστικοί, είναι απόλυτοι στις διατυπώσεις τους και, το χειρότερο, δεν δέχονται βοήθεια γιατί το βλέπουν σαν προσπάθεια υπονόμευσης. Δεν εννοούν να καταλάβουν ότι είναι σαν τους άλλους. Αυτοί οι άνθρωποι είναι δύσκολοι στη συναναστροφή και για αυτό, αν δεν καταλήξουν εντελώς μόνοι, μένουν με ελάχιστους φίλους τους οποίους περιφρονούν κιόλας. Είναι οι άνθρωποι "καμμένα χαρτιά". Δεν μπορείς να συνεννοηθείς με τίποτα, ή τουλάχιστον δεν έχω βρεί τον τρόπο.
• Ακόμα κι αυτοί πονάνε.
• Η άνευ όρων αγάπη του γονιού ή εραστή ή φίλου είναι αυτό που απαλύνει τον πόνο. Δεν είναι όλοι γονείς, εραστές ή φίλοι μας για να τους αγαπάμε έτσι αλλά όλοι έχουν κάτι καλό και όμορφο να εκτιμήσεις και από εκεί είναι πιο ευχάριστο να ξεκινάει κανείς. Άλλος έχει χιούμορ, άλλος εφευρετικότητα, άλλος γενναιοδωρία, άλλος εργατικότητα, άλλος καλοσύνη, όλοι κάτι καλό έχουν μέσα τους και αν το βρείς ξεκινάς από εκεί την συναναστροφή με κατανόηση, όχι φιλία αλλά απλά μία ευχάριστη συμβίωση στον κόσμο.
• Γιατί αν αρχίσεις να απαριθμείς ελαττώματα, δεν θα τελειώσεις ποτέ, ειδικά αν ξεκινήσεις με τα δικά σου.

Άλλο ένα αγαπημένο Τραγούδι

Σημαντικό κι Ευχάριστο

Στις αρχές του 2010 προγραμματίζεται να ξεκινήσει η κατασκευή αστεροσκοπείου στο όρος Όρλιακα του νομού Γρεβενών, ανακοίνωσε η τοπική αυτοδιοίκηση. Η τελική μελέτη για το έργο αναμένεται να έχει ολοκληρωθεί ως τον Οκτώβριο. Το χρονοδιάγραμμα για το νέο αστεροσκοπείο ανακοινώθηκε από το νομάρχη Γρεβενών, Δημοσθένη Κουπτσίδη, στη διάρκεια της τρίτης «Αστρογιορτής» που διοργάνωσε η Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση στα Γρεβενών.

Στην εκδήλωση παρέστη και ο Γρεβενιώτης αστροφυσικός συνεργάτης της ΝΑΣΑ, Αθ. Οικονόμου, ο οποίος μάλιστα κατάγεται από την περιοχή που θα φιλοξενήσει το παρατηρητήριο, το δημοτικό διαμέρισμα Ζιάκα του δήμου Θ. Ζιάκα.

Σύμφωνα με τον κ. Οικονόμου και τους συνεργάτες του στο ΑΠΘ, τους κκ Σειραδάκη και Κάνουρα, η τοποθεσία του αστεροσκοπείου είναι η καλύτερη που υπάρχει στα Βαλκάνια και τη Νότια Ευρώπη. Βρίσκεται σε υψόμετρο 1.450 μέτρων και παρουσιάζει την ελάχιστη φωτορύπανση, ενώ είναι εύκολα προσβάσιμη.

Στο αστεροσκοπείο θα εγκατασταθούν τρία τηλεσκόπια, από τα οποία το ένα θα χρησιμοποιείται για εκπαιδευτικούς σκοπούς.

Η είδηση εδώ.

Το Βασίλειο της Ύλης

• Η σκέψη, ο νούς και η διάνοια πάντα πάλευαν να ορίσουν την ύλη. Με αναλυτική ματιά, καταγράφει ο άνθρωπος την αλήθεια της ύλης και εκδίδει μανιφέστα, νόμους και διατάγματα. Βρίσκει την οργάνωση πίσω από το χάος και προγραμματίζει το επόμενο βήμα.
• Υπάρχει ένας νόμος απαράβατος της ύλης που η διάνοια τείνει να ξεχνά, ο Νόμος της Καλής Ιδέας.
• Με το νού λύνουμε ένα πρόβλημα, η λύση δε, είναι συνήθως μια αναλαμπή, μία ιδέα φαεινή, πολύ καλή μας φαίνεται. Με το νού κάνουμε υπολογισμούς, προβλέψεις που συνιστούν μία Θεωρία. Αν ισχύει ο νόμος, τότε η Θεωρία είναι σωστή και το αποτέλεσμα θα πρέπει να είναι αυτό, θα έχουμε βάλει τάξη στο χάος.
• Και πάνω που τα έχεις σκεφτεί όλα και τα έχεις βάλει σε όμορφα κουτάκια στις θυρίδες του μυαλού, μία σταγόνα στους αδένες ανατρέπει αυτά που αντιλαμβάνεσαι, η πρώτη σταγόνα βροχής πάνω στη γαμήλια τούρτα που περίμενες μία ζωή, ένα τυχαίο γεγονός φανερώνει την πραγματική αλήθεια, πάει η Θεωρία, αειφόρος ανάπτυξη τέλος, μας τελείωσε. Η Καλή Ιδέα είναι απλά μία ονείρωξη, το ιδανικό είναι διαφημιστικό κόλπο. Φτού κι απ'την αρχή.
• Σαν τον αυστηρό πατέρα η Ύλη επαναφέρει το Νού με ένα χαστούκι ηχηρό και τσουχτερό, και λέει "Όχι άλλο! Μάζεψε τα Παιχνίδια σου, Τώρα!"
• Αλλά όχι εντελώς από την αρχή. Πισωπατώντας έντρομος μπροστά στα θύματα των λαθών του, ο Νούς ξαναβάζει ένα πόδι μπροστά, μισό βήμα έστω, κοντύτερα στο ιδανικό, κοντύτερα στο κανονικό.
• Γιατί με το βλέμμα στυλωμμένο στο ιδανικό που ίπταται με ορθάνοιχτα φτερά άπιαστο στα ύψη της σκέψης λέει "νά, έτσι πρέπει να είναι, αυτό θέλω", ούτε που προσέχει ο νούς την πασχαλίτσα, κόκκινη φλόγα της αληθινής ζωής, ανάμεσα στα χορτάρια, προσβάσιμη κι απλή και όμορφη.
• Η Ύλη προϋπήρξε του Νού, και είναι σοφότερη.

τσούκου-τσούκου, πίτσι-πίτσι

• Ήτανε μία φορά ένα κορίτσι που είχε μαγαζί στην παραλία μίας πόλης. Ο δήμαρχος της πόλης είχε βάλει κάδους απορριμάτων, αλλά στο απέναντι πεζοδρόμιο, οπότε οι περαστικοί, που ήτανε μπουρτζόβλαχοι και σαπιοτεμπέληδες, έριχναν τα σκουπίδια τους κάτω. Τώρα η κοπέλα, που δεν ήθελε να φέρνει πελάτες σε βρώμικο μέρος, σκούπιζε όλο το πεζοδρόμιο από τη μεριά του μαγαζιού της. Οι ακαμάτηδες μπεκροξεφτίλες από το διπλανό καφενείο, που με τα αποτσίγαρά τους έφτιαχναν ένα λοφίσκο κάθε μέρα, την κορόιδευαν και έπαιρναν μάτι και έλεγαν ότι καλύτερα να καθάριζε το σπίτι της και ότι ξέχασε το παρκέ και άλλες κοτσάνες και χασκογελούσαν σαν άχρηστοι κόπανοι που ήτανε.
• Η κοπέλα στην αρχή θύμωνε. Καταριότανε το βλαμμένο το δήμαρχο που έβαλε τους κάδους στο άλλο πεζοδρόμιο που δεν είχε μαγαζιά και δεν περνούσε ποτέ κανείς αντί για το πεζοδρόμιο με όλα τα καταστήματα. Μετά καταριότανε τον δήμαρχο πάλι που δεν έφερνε τους καθαριστές από αυτή τη μεριά της πόλης. Μετά έβριζε από μέσα της τους χοντρο-ηλίθιους γουρουνοβρωμιάρηδες που γέμιζαν την πόλη σκουπίδια και δε σιχαίνονταν να περνοδιαβαίνουν ανάμεσα σε κάθε είδους βρωμιές. Αλλά επειδή ήθελε το μαγαζί της καθαρό, σκούπιζε και ξανασκούπιζε, από τη μία άκρη του πεζοδρομίου μέχρι την άλλη, για να μην φέρνει ο αέρας τα σκουπίδια στο κατώφλι της. Και περνούσε ο καιρός.
• Κάποτε ένας από τους άλλους μαγαζάτορες στο πεζοδρόμιο, που είδε τι συνέβαινε, υποσχέθηκε να μιλήσει στο δήμαρχο που ήταν, λέει, φίλος του. Πράγματι, λίγο καιρό μετά, άρχισαν να καθαρίζουν και αυτό το δρόμο οι καθαριστές του δήμου και κάπως λιγόστεψαν τα σκουπίδια. Όμως δεν προλάβαιναν τους καφρομπινιάρηδες, που ήταν πολλοί και δεν έλεγαν να χρησιμοποιήσουν τα τασάκια του καφενείου ή πετούσαν από τα αυτοκίνητα τα πλαστικά ποτήρια του καφέ. Έτσι, συνέχισε το σκούπισμα η κοπέλα.
• Με τον καιρό, άνοιξαν δύο καινούρια μαγαζιά στο πεζοδρόμιο. Οι νέοι μαγαζάτορες στην αρχή δεν έδωσαν προσοχή στην καθαριότητα του δρόμου. Μετά όμως είδαν ότι συμφέρει περισσότερο να σκουπίσεις λίγο απ'έξω παρά να έχεις κλειστή την πόρτα και να καις το αιρκοντίσιον ολημερίς. Έτσι άρχισαν να νοιάζονται κι αυτοί. Ένας από αυτούς έβαλε και ένα μικρό κάδο! Σαν επιπλέον ενθάρρυνση για τη χρήση του κάδου, η κοπέλα συχνά έκανε σχόλια μεγαλόφωνα για να τα ακούνε οι λιγδογιαγκούλες : "Κοίτα χάλι! Μα ποιός βρωμιάρης ρίχνει σκουπίδια κάτω, δίπλα από τον κάδο? Μα έτσι κάνουν και στο σπίτι τους, ήθελα να'ξερα?"
• Τα γομάρια από το καφενείο, ντράπηκαν (λίγο όμως) και έριχναν λιγότερα αποτσίγαρα ενώ μερικοί από αυτούς, βαρέθηκαν και να "δουλεύουν" την κοπέλα και πλέον μόνο έπαιρναν μάτι.
• Το θέμα είναι ότι αν το άφηνε η κοπέλα στον δήμαρχο, δεν θα γινότανε ποτέ τίποτα, ούτε θα άλλαζε κάτι όσο κι αν τον έβριζε. Ούτε θα γινότανε καθαρότερο το μέρος αν εκείνη έλεγε ότι "εγώ θα βγάλω το φίδι από την τρύπα? Εγώ θα μάθω τρόπους στους καλαμοπίτουρες?". Αν το άφηνε στο δήμαρχο, θα ήτανε κι αυτή συνυπεύθυνη για το χάλι.
• Τα καλά πράγματα συμβαίνουν επειδή τα θέλουμε.

Πως να ρημάξετε μία χώρα (Β' μέρος)

• Εφόσον έχουν γίνει σωστά τα πρώτα βήματα, είναι βέβαιο ότι ο τόπος θα έχει περιέλθει σε δεινή κατάσταση ήδη, είναι όμως αναγκαίο να διασφαλίσουμε ότι η δουλειά μας δεν θα πάει χαμένη εξαιτίας κάποιου επίμονου πατριώτη που ίσως να έχει τη σωστή ιδέα τη σωστή στιγμη.
• Ήδη λοιπόν οι παραγωγικές δομές θα έχουν παραλύσει και η κοινωνική συνοχή θα έχει δεχθεί ανεπανόρθωτο πλήγμα, είναι όμως δυνατόν ένα χαρισματικό άτομο με ηγετικές ικανότητες να αποτελέσει κάτι σαν μεσσιανικό πρότυπο, κλέβοντάς σας την εξουσία και ανατρέποντας το κερδοφόρο χάος που δημιουργήσατε. Πως το αντιμετωπίζετε?
• Η εκκλησία θα βοηθήσει σε αυτό. Φροντίζουμε να σπείρουμε τη διχόνοια και τη διαφθορά μέσα στους κόλπους της εκκλησίας και να το κάνουμε γνωστό μέσω των μέσων ενημέρωσης. Οι άνθρωποι θα χάσουν την πίστη τους όχι μόνο στα Θεία αλλά και στην ύπαρξη ενός θεσμού που έχει ως στόχο την πνευματική καθοδήγηση και ένας άνθρωπος χωρίς πίστη είναι σαν καράβι χωρίς άγκυρα, έρμαιο των συγκυριών, γιατί ακόμα και οι άθεοι απογοητεύονται όταν μαθαίνουν ότι τα ιερά πρόσωπα και αυτοί που υποτίθεται ότι στηρίζουν τους ανθρώπους είναι απλώς μπίζνεσμεν. Θα πάψουν να συναθροίζονται στις εκκλησίες και να αλληλο επηρρεάζονται, πάει η κοινωνική αλληλεγγύη.
• Επίσης άλλη μία "άγκυρα" για τη συλλογική συνείδηση των πολιτών είναι η πίστη στους νόμους και στην εξουσία, το οποίο όμως είναι εύκολο να καταπολεμήσουμε, καταφέρνοντας ακόμα ένα καίριο χτύπημα στη συνοχή. Το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να φτιάξουμε νόμους αντιφατικούς, ελλιπείς, μη εφαρμόσιμους, πολύπλοκους και ,πάνω από όλα, άδικους. Αρχικά ο πολίτης θα προσπαθήσει να είναι νομοταγής, όταν όμως διαπιστώσει μέσα από την καθημερινή εμπειρία και παρατήρηση ότι είναι όχι απλά αδύνατον αλλά και ασύμφορο οικονομικά, τότε η πρώτη του αντίδραση θα είναι να αναζητήσει άλλους νομοθέτες. Αυτό όμως θα είναι αδύνατον αφού το περιβάλλον σύγχυσης που έχουμε δημιουργήσει θα καθιστά αδύνατη την ύπαρξη τέτοιου ατόμου, αλλά ακόμα κι αν βρεθεί τέτοιο πρόσωπο, κανείς δεν θα το εμπιστεύεται.
• Έτσι, ακόμα κι αν εμφανιστεί ένας εμπνευσμένος, χαρισματικός ηγέτης που θα έχει το κλειδί της σωτηρίας, κανείς δεν θα τον πιστεύει.
• Έχοντας παραλύσει τον παραγωγικό ιστό, η χαριστική βολή είναι οι εξαγωγές, οι οποίες πρέπει να σταματήσουν. Έχοντας συλλέξει μεγάλα κεφάλαια από βαρειά φορολογία, πρόστιμα, εκβιασμούς και κατασχέσεις ή ακόμα και δωρεές, αντί να διοχετεύσουμε αυτόν τον πλούτο στην εγχώρια αγορά ή το δημόσιο, φροντίζουμε να βγεί εκτός συνόρων με κάθε τρόπο. Αγοράζουμε οικίες σε άλλες χώρες, δημιουργούμε λογαριασμούς σε ξένες τράπεζες, συνεργαζόμαστε με ξένες εταιρίες, επενδύουμε σε αγορές εκτός συνόρων γενικώς. Έτσι, χωρίς αξιόλογη εγχώρια παραγωγή, χωρίς εξαγωγές και με αναγκαστική εισαγωγή όλων σχεδόν των ειδών επιβίωσης (από βιομηχανικά προιόντα μέχρι σιτάρι) η διαρροή συναλλάγματος και πόρων θα οδηγήσει σε μαρασμό και ύφεση την οικονομία.
• Έχουμε λοιπόν μπροστά μας ένα χάος, όπου ο ένας τρώει τα σωθικά του άλλου, σε ένα αδυσώπητο και απελπισμένο παιχνίδι επιβίωσης.
• Μπορούμε πλέον να δράσουμε ανενόχλητοι. Ήδη, η διαδικασία αποικοδόμησης της χώρας μας έχει αποφέρει μεγάλα κέρδη, τώρα όμως, χωρίς κανέναν έλεγχο και καμμία επίβλεψη, μπορούμε να απομυζήσουμε ακόμα περισσότερα κέρδη και κανείς δεν θα μπορεί να μας σταματήσει. Αν κάποιος επικαλεστεί το νόμο ή τη δικαιοσύνη, εμείς θα του πούμε "Να, αυτός είναι ο νόμος, είμαι νόμιμος!" και τον στέλνεις αδιάβαστο. Αν κάποιος επικαλεστεί την ηθική, τότε προσβάλετε τη δική του ηθική: σίγουρα κάποιο στραβοπάτημα θα έχει κάνει κι αυτός μέσα σε όλο αυτό το αλισβερίσι.
• Δεν μπορεί να πει τίποτα.
• Στην Ελλάδα, έχουν προλάβει άλλοι οπότε για να παίξετε αυτό το παιχνίδι πρέπει να αναζητήσετε άλλο πεδίο δράσεως.

Ελευθερία ή Θάνατος

• Θέλεις να πεθάνεις από κάποια μυστήρια μόλυνση? Θέλεις να υποφέρεις εσύ και οι άλλοι γύρω σου? Είναι σωστό να κακοποιούνται τα παιδιά? Θέλεις να καταστραφεί ο πλανήτης?Να χαθούν τα ντόντο από προσώπου γής? Είναι σωστό να υπάρχει έγκλημα και βία? Να κακοποιούνται τα ζώα? Είναι καλή η τρομοκρατία?
• Όχι βέβαια.
• Και τί θα κάνουμε, τι πρέπει να γίνει?
• 
• Βουαλά!
• Κάμερες παρακολούθησης,τράπεζες δεδομένων, ταμαφλού. Απαγόρευση των πάντων. Απαγορεύεται να αρρωστήσεις. Απαγορεύεται να πάρεις άρωμα στο αεροπλάνο, καταργούνται οι σκουπιδοτενεκέδες για να μη κρύψουν βόμβες οι τρομοκράτες. Απαγορεύεται η θλίψη και η μελαγχολία, απαγορεύεται η ασχήμια και το πάχος. Απαγορεύεται η μυωπία. Απαγορεύεται να μη φοράς κράνος, το κάπνισμα, η μεταλαβιά και το σεξ. Απαγορεύεται η κατανάλωση αλκοόλ πριν το 18ο έτος. Απαγορεύεται το κοκορέτσι.
• Πρόσεχε! Θα πεθάνεις!

Απόψε θα βρίσκομαι στο "Φεγγάρι"

Ευχαριστώ

• Σήμερα βρέθηκε στην πόλη μας ο θίασος της Κάρμεν Ρουγγέρη με την παράσταση "Η Χιονάτη και οι επτά ψηλοί νάνοι"(ο μελαχροινός μου σχολίασε:"ψηλοί νάνοι ήταν ή κοντοί γίγαντες?). Κάθε χρόνο έρχεται αλλά πρώτη φορά καταφέραμε να είμαστε εδώ και να το δούμε μαζί με τα παιδιά.
• Η παράσταση ήταν τόσο όμορφη που κράτησε τον μικρό και γαλανό μου ακίνητο σε όλη τη διάρκεια του έργου, πράγμα όχι και τόσο εύκολο για ένα παιδί που λατρεύει το σκαρφάλωμα περισσότερο από το τρέξιμο. Ηχητικά εφέ, όμορφα κοστούμια, φαντασία στα σκηνικά και ηθοποιοί που εκτός από την αποστήθιση των λέξεων ήξεραν και να δείχνουν αισθήματα. Τα παιδάκια μου το λάτρεψαν, πράγμα που σημαίνει πως ,όταν τους ξαναπώ να δούμε θέατρο, θα δεχθούν με ευχαρίστηση.
• Δεν ξέρω πόσο καλή μπορεί να είναι μία παιδική παράσταση σε άλλες μεγαλύτερες πόλεις, αλλά εδώ στην επαρχία δεν υπάρχει τίποτα, όχι για τα παιδιά, αλλά ούτε για κανέναν με εξαίρεση κάποιες μαθητικές ή ερασιτεχνικές παραστάσεις και καναδυό περιοδεύοντες θίασους το καλοκαίρι.
• Σήμερα για πρώτη φορά τα παιδάκια μου είδαν καλή θεατρική παράσταση.
• Ευχαριστώ

Κι ένα για το Αθηνόβιο

Ένα τραγούδι για το Καλοκαίρι

Θα μπορούσε, αλλά όχι. Ούτε αυτό.

Ούτε αυτό το τραγούδι είναι για Σένα

Αυτό το τραγούδι δεν είναι για Σένα

Βούλιαξε η Πρέβεζα!

• Όλα γεμάτα, παντού κόσμος. Περιμένουν τη λιτανεία. Τα μαγαζιά όμως άδεια, θα γεμίσουν μετά. Καθήσαμε στον Κώτση για γεμιστό μπιφτέκι και μπύρα, μετά από μία μέρα όλη γραφειοδουλειά.
• Ο σύζυξ μου εξήγησε (πάλι) ανάμεσα σε δύο βαρελίσιες πως δουλεύει μία μηχανή εσωτερικής καύσεως. Παρά τη χρυσοψαρίαση, αυτή τη φορά κάτι θυμόμουν και προχωρήσαμε και παρακάτω. Είναι ένας άνθρωπος γεμάτος υπομονή...
• Πέρασε η λιτανεία, η μπάντα ήταν άψογη, ο κόσμος ρέει προς την αντίθετη κατεύθυνση τώρα, ένας από τους πελάτες μας χαιρετά από το διπλανό τραπέζι.
• Τελείωσε η μπύρα. Τελείωσε το μπιφτέκι. Πάμε σπίτι σιγά-σιγά. Ζεστή βραδυά. Πίσω μας ακόμα έρχεται κόσμος στην παραλία. Απόψε όλοι θα είναι έξω.
• Η θάλασσα στο λιμάνι γυαλί. Ο πελάτης του Andromeda ειδοποιεί ότι έφτασε απόψε Πρέβεζα, αύριο πρωί θα τα πούμε.
• Όλα είναι όμορφα το καλοκαίρι.

Τα Γιγαντόπουλα

• Όταν γεννήθηκαν τα παιδιά, είχα ήδη σχηματισμένες πεποιθήσεις για την ανατροφή τους, σαν εκπαιδευτικός και παιδί πολύτεκνης οικογένειας. Όπως όλοι οι νέοι γονείς, διάβασα, ρώτησα, άκουσα, και είχα μία τελειομανία. Για τον ύπνο, την διατροφή, την καθαριότητα, τις αξίες, κτλ, ανάμεσά τους και η αποστροφή για κάθε είδους βία. Σαν πολιτισμένος άνθρωπος, με κάποια ικανότητα έκφρασης και επικοινωνίας, θεωρούσα ότι η βία, η σωματική, είναι κάτι το κακό το οποίο μόνο σε περιπτώσεις ακραίες είναι πραγματικά απαραίτητο να χρησιμοποιήσει κανείς. Έτσι, μέχρι τα δύο τους χρόνια τα παιδιά όχι μόνο δεν είχαν πιάσει στα χέρια τους παιχνίδι με την μορφή όπλου (ούτε σπαθί, ούτε τουφέκι, ούτε σφεντόνα, ούτε ασπίδα, ούτε τίποτα) αλλά δεν είχαν δεί ούτε παιδικά τύπου spiderman, ούτε είχαν ακούσει παραμύθια για τον Ηρακλή ούτε τίποτα που να έχει σχέση με σκοτωμούς και μέταλλα που διαπερνούν σώματα, παρά μόνο όταν εμβολιάζονταν στον γιατρό.
• Κάπου εκεί, γύρω στα δύο χρόνια, τους πήραμε παιδικές ομπρελίτσες, τις οποίες καταευχαριστήθηκαν. Τις άνοιγαν, τις έκλειναν, τις στριφογύριζαν...και, προς έκπληξή μου, άρχισαν να τις κραδαίνουν σαν σπαθιά!
• Το πιο κοινό σοκ ενός νέου γονιού, είναι όταν διαπιστώνει ότι παρά τα σχέδιά του, παρόλο που κάνει το καλύτερο δυνατό και δεν αφήνει τίποτα στην τύχη, παρά την ομοιότητα που έχει με το παιδί, το παιδί τελικά είναι διαφορετικό άτομο από τον ίδιο τον γονιό. Του σερβίρεις καλομαγειρεμένα, πεντανόστιμα, θρεπτικά πιάτα και όλη μέρα τρώει ψωμί, ή ακόμα χειρότερα, τίποτα. Διαλέγεις τα καλύτερα και πιο παιδαγωγικά βιβλία και παιχνίδια, κι αυτό περνάει όλη την ημέρα μέσα στα χώματα και τις πέτρες και τις λάσπες. Το πηγαίνεις σε όλα τα μέρη για να γίνει κοινωνικό, να δει άλλα παιδάκια κι αυτό κάθεται στη γωνία με ένα φτυάρι. Είστε και οι δύο τύποι έξω καρδιά κι αυτό όλη μέρα κρύβεται στην αγκαλιά χωρίς να αρθρώνει λέξη(ή το αντίθετο συχνά).
• Πως είναι δυνατόν?
• Πρώτον και κύριον, το πιο πιθανό είναι να το είδαν κάπου αλλού, όπως πχ όταν το άφηνα στης γιαγιάς, και αυτό δεν μπορείς να το αποφύγεις. Αργά ή γρήγορα το παιδί εκτίθεται σε ερεθίσματα εκτός του οικογενειακού περιβάλλοντος, οπότε ότι συζήτηση και νουθεσία έχεις να δώσεις, καλύτερα κάνε το νωρίς, πρίν το δεί και του φανεί σαν κάτι το συναρπαστικό. Ο spiderman, δεν υπάρχει στ'αλήθεια, στα παραμύθια όλοι κάνουν ότι θέλουν, ο Πήτερ Παν δεν έπρεπε να κόψει το χέρι του κάπτεν Χουκ...πολύτιμα μαθήματα, ανώδυνα, μέσα από ευχάριστες μεταφορές και μαγευτικά σκηνικά. Αφού είναι σίγουρο ότι θα τα δεί και θα του αρέσουν, τουλάχιστον ας είμαι από δίπλα να το σχολιάζω, να το κουβεντιάζουμε(πχ, ο Κύριος Απίθανος, νομίζεις ότι είχε δίκιο που τίναξε το Απιθανόπαιδο έξω από το αυτοκίνητο?) και απλά να είμαστε μαζί, πολύτιμο αυτό και για τους δύο μας.
• Δεύτερον, γονίδια. Μετά από επτά γενιές, ξαναβγαίνει στην επιφάνεια το παρελθόν της οικογένειας, υπό τη μορφή εντελώς διαφορετικών ορμονών, σωματικής διάπλασης, εγκεφαλικών συνάψεων. Όσο κι αν έχεις διαφορετική άποψη, το παιδί δεν θα γίνει χορτοφάγος, ούτε ευγενής διαννοούμενος. Βέβαια, αν μπείς στον κόπο να παρατηρήσεις τα πραγματικά χαρίσματα του παιδιού, μπορείς το βοηθήσεις να τα εκμεταλλευτεί έτσι ώστε να είναι πιο ευτυχισμένο και επιτυχημένο σαν ενήλικος. Μπορεί να γίνει ένας πρωταθλητής στη ξιφασκία, αν είναι αθλητικός τύπος, ένας μηχανικός αεροσκαφών αν έχει μανία να βρίσκεται μέσα στα γράσσα και τα δρεπανοκατσάβιδα, κ.ο.κ.
• Τρίτον, χρόνος. Μας πήρε πολύ καιρό να γίνουμε αυτοί που είμαστε, πολλές ώρες διδασκαλίας, πολύ διάβασμα, πολλή προσπάθεια από το οικογενειακό περιβάλλον, πολύ χρόνο μπροστά στην τιβή. Το παιδί απλά δεν έχει διανύσει την ίδια απόσταση. Μπορεί τώρα να είστε έξω καρδιά, αν ρωτήσετε όμως τους γονείς ή άλλους γηραιότερους συγγενείς, ίσως σας πουν ότι κι εσείς ήσαστε συνεσταλμένος χαρακτήρας. Μπορεί τώρα να τρελαίνεστε για ψάρι αλλά τότε να μην το θέλατε με τίποτα. Το βέβαιο είναι ότι εφόσον κάποιος κρατάει επαφή με το παιδί, τότε οι νουθεσίες μένουν στο μυαλό του, έστω κι αν σαν παιδί (ή σαν πονηρός ενήλικος?) μερικές φορές καμώνεται ότι το ξεχνάει για να περάσει το δικό του, ή αν χρειαστεί να το επαναλάβουμε 32.000 φορές και αύριο άλλες τόσες. Δώστε του χρόνο, μην βιάζεστε, δύο χρόνια χρειάζεται το κάθε στοιχείο για να αφομοιωθεί στην συμπεριφορά ενός παιδιού, μην το ξεχνάτε. Ακόμα και σαν μεγάλοι, χρειαζόμαστε χρόνο προσαρμογής όταν αλλάζει το τοπίο, οι κανόνες ή το σώμα μας, μέρα με τη μέρα.
• Πέρα από την εικόνα που έχουμε για τα παιδιά μας τώρα, υπάρχει και το μέλλον, όλες οι δυνατότητες και οι πιθανότητες, όλα τα θαυμαστά πράγματα που μπορεί να έχει το μέλλον του. Οι πατουσίτσες του θα θεριέψουν, το μυαλουδάκι με τις αστείες ιδέες θα ξεπεράσει τον ορίζοντα του σπιτιού, του σχολείου, της πόλης και του κόσμου που έχω φτιάξει για αυτόν. Τα μάτια του θα περιπλανηθούν πραγματικά και νοερά σε απίθανα μέρη. Τα χεράκια που τώρα με κόπο οδηγούν το μολύβι στο χαρτί κάποτε θα αγγίξουν άλλες πραγματικότητες.
• Δεν είναι καταπληκτικό?

Γνωμικά Μοναδικά

• Αναρτημένο σε Α4 κόλλες, πίσω από το γκισέ για τα παράβολα, στην Εφορία.

• "Τρία είναι τα συστατικά της ευτυχίας: Εργασία, Ψυχαγωγία, Κλειστό στόμα"

• "Αν δεν έχεις χρέη, έμπα εγγυητής. Αν δουλειά δεν έχεις, έμπα μάρτυρας"

• Τι συμπεραίνει κανείς?

Τι νομίζατε , Ρεεεεεε!!!!

• Νομίζατε ότι ίστε ανόνιμι? Πος ότι κοτσάνα σας κατέβι στο μιαλό μπορίτε να τι λέτε χορίς σινέπιες?
• Καταρχάς, να εξηγούμεθα, ποτε δεν διαβασα τροκτικο και τα άλλα του ιδους, αφου δεν ιδα να λενε κατι πιότερο απο τις διαφορες φιλαδες. Δεφτερον, καπιος που βγενει δεφτερος στι λιστα μολις πλικτρολογισις στο γκουγκλ "τρο", έχι πλιροσι χοντρά, που σιμένι οτι ινε χομένος βαθιά. Αλοστε, αν καπιος θελι να ενιμεροθί, ιπαρχουν ένα σορό σάιτ, κε με πιο ντιζαινάτο χομ πέιτζ.
• Το δικέωμα τις ελέφθερις έκφρασις ίνε σινιφασμενο με τιν παρισία, με το να σικοσι κανίς το ανάστιμά του, όχι να ριχνει σπόντες κρυφά, ούτε να κρίβετε, ούτε ίπουλα να εκσφενδονίζι ανιπόστατες ιδίσις που δεν εχι διασταβρόσι, παρά μονάχα κάπου τις διάβασε. Αν, πιχι, κάπιος βγί κε διμοσιέφσι ότι ο κίριος Άλφα ίνε έμπορας ναρκοτικόν, μόνο κε μόνο για να του κλίσι το μαγαζί (όπος σιχνά σιμβένι στα πλέσια του ανταγονισμού), τότε ο κίριος Άλφα, θα θελίσι να κσέρει πιό καθίκι να μινίσι, έτσι δεν ίνε? Η ανονιμία ινε παράνομι όταν μιλάμε για διμοσιογραφία, κε έτσι πρέπι, αλιός θα γίνουμε ακόμα πιο σκατά από ότι ίμαστε ίδι. Όταν το βίμα διμοσίεφσε άρθρο για επίσκεπσι που δεν ίχε γίνι, τότε όλι ίπαμε "ούξου!" κε τι δινατότια αφτί τιν ίχαμε γιατί αφτός που το έγραπσε ΙΧΕ ΙΠΟΓΡΑΠΣΙ! Επόνιμα, κε φισικά τόρα δεν το θιμόμαστε.
• Άρα λιπόν κίριι δίθεν διμοσιογράφι, αμα ιστε τόσο μάγγες κε τόσο νιάζεστε για το καλό μας, τότε βγίτε στους δρόμους να ακολουθήσετε ίχνι, να πέρνετε σινεντέφξις, να εξιχνιάζετε σκάνδαλα, να ρισκάρετε τιν βολί σας, όχι να αναδιμοσιέβετε ότι διαβάζετε. Νε, κάπγι το κάνουν, το κσέρο.
• Ίτε έτσι, ίτε αλιός, όλι έχουν δικέομα να πουν ότι κοτσάνα τους κατέβι. Ακομα κε ι χαφιέδες, κε ι λακεδες, κε ι καραγγιόζιδες κε ι πακιστανί κε ι χρισαβγίτες...ακόμα κε ι γιαγιά μου που ισχιρίζετε ότι τις καλίτερες παρελάσις τις ίδε επί βασιλέος κε μακάρι να κσανάρθι βασιλιάς, μίπος κε δί καμία παρέλασι τις προκοπίς προτού πεθάνι.
• Κε μιν κσεχνάτε το άλο: τόσα μετριτίρια επισκεπσιμότιτας, πού νομίζετε ότι λογοδοτούν? Νομίζετε ότι κσεγελάσατε το σύστημα? αφού για να στίσις μπλογγ πρέπει να δόσις ιμέιλ κε αφτό το χρισιμοπηίς από τους ίδιους ιπολογιστές κάθε μέρα, νόμιζες ότι κανίς δεν θα σκεφτόταν να δί, από που γράφι τούτος εδό ο μάγγας? Εδό εξαρθρόσανε κικλόματα πεδοφιλίας κε προλάβανε αφτοκτονίες, εσί θα κσέφεβγες? Τόσο χάκερ ίσε τελοσπάντον? Κε το άλο? Που για να ανεβάσις ικόνα μπένι ο γουγλάτορας στο πισί σου κε πσαχουλέβι? Κε ανεβάζις ανάρτισι με το κινιτό κε με ιμέιλ? Τί νομίζατε ρεεεεε! Ότι αφτά γίνοντε χορίς να παραβιάσι κανίς το απόριτό σας? Ότι κάπιος μπορι να έχι όλες αφτές τις πλιροφορίες αλά θα πι "Όχι" επιδί ίνε καλό πεδί? ΕΕΕ, ρε γλέντια...
• Άντε μπράβο, που γίνανε όλι, τριανταφιλόπουλι, εδό χάμο. Κσέρετε πόσι γ***σανε τον Μάκι μέχρι να γίνι ταρζάν? Για σίρε να ροτίσις...! Θέλι κότσια να λες τιν αλίθια, όχι να πίνις καφεδάκι μπροστά από το πισί ολιμερίς. Ενομένι my ass...
• Εφτιχός που δεν ίμε διμοσιογράφος.

Απο πίσω και από κάτω

• Οι περισσότεροι άνθρωποι βλέπουν τις αλλαγές που συντελούνται παθητικά, από την οπτική γωνία του θύματος, σαν αδικημένοι εργάτες, σαν άτομα με παραβιασμένα δικαιώματα, σαν αγρότες χωρίς επιδότηση. Τρομαγμένοι, κοιτούν ανήσυχα τριγύρω περιμένοντας το επόμενο χτύπημα. Κι άλλοι φόροι? Κι άλλα κρούσματα? Κι άλλες ταραχές? Κι άλλες καταστροφές?
• Με λίγη ψυχραιμία μπορεί κανείς να δει τα πράγματα όχι από πίσω (σαν ακόλουθος, σαν υποτακτικός) ούτε από κάτω(σαν άμοιρο θύμα) αλλά από μπροστά και από πάνω. Σαν κάποιος που μπορεί κάτι να κάνει.
• Τώρα, οι κλασσικές μέθοδοι που κάποτε ανέτρεπαν σύμπαντα, είναι πια τζούφιες. Δεν περνάνε πια. Ο απλός άνθρωπος σαστίζει. Φωνάζει χωρίς να ακούγεται, δεν είναι πια στη μόδα το αλύχτισμα της επανάστασης. Η επανάσταση είναι και αυτή μάρκετινγκ. Η επανάσταση είναι κι αυτή επικοινωνιακό τέχνασμα. Η επανάσταση μας αφήνει δυσαρεστημένους αλλά αδιάφορους, όπως τα φονικά στις ειδήσεις.
• Οι μεγάλοι δεν δίνουν δυάρα για τις διαμαρτυρίες, για τις υπογραφές, για τις εκλογές, για προκηρύξεις, για πορείες, απεργίες ή τις παράπλευρες απώλειες. Γιατί να νοιαστούν άλλωστε?

• Μην αναμετρηθείτε με τις αρχές. Οι άρχοντες ξέρουν περισσότερα βρώμικα κόλπα από τον απλό άνθρωπο και αν κάποιος δείχνει να ξέρει κι αυτός τα κόλπα τότε σίγουρα είναι κι αυτός χωμένος στη διαφθορά τους, οπωσδήποτε. Έχουν τα μέσα να κάνουν ότι θέλουν. Ξαναγράφουν τους νόμους όπως θέλουν, εξαπολύουν λυσσασμένους σκύλους σε όποιον σηκώσει κεφάλι, κραδαίνουν καταστροφές για να υποτάξουν τις ελεύθερες σκέψεις και χρηματοπιστωτικοί πύθωνες στραγγαλίζουν συνειδήσεις. Αποφύγετε τα κόλπα, τις αντιδικίες με την εξουσία, μην επιχειρήσετε να βρείτε με αυτόν τον τρόπο το δίκιο σας, ακόμα κι αν έχετε μπάρμπα τον πρωθυπουργό, γιατί τότε θα είστε κι εσείς ένας αλήτης.(Ελπίζω μα μη θίγεται κανείς τώρα). Θα κάνουν ότι θέλουν γιατί απλά μπορούν να το κάνουν.

• Πρώτα, λοιπόν, πρέπει να σώσουμε το τομάρι μας. Τραβήξτε την ουρά σας, καλύψτε τα νώτα σας. Δεν είναι δειλία, είναι αυτοσυντήρηση Μην τσιμπάτε στο δόλωμα των διαμαρτυριών. Για την παιδική κακοποίηση, για την Κύπρο, για τις φώκιες, για τη σφαγή των αρμενίων, μην παρατάσσεστε. Η διαμαρτυρία σας είναι έτσι οργανωμένη ώστε να διαιωνίζει την κατάσταση (είναι αλήθεια, έτσι συμβαίνει) από μυαλά που έχουν πάει σε καλύτερα σχολεία. Σώστε εαυτόν και μετά, αν θέλετε να υπερασπιστείτε το δίκαιο σκοπό σας, ξοδέψετε λιγότερα λεφτά. Μην αγοράσετε ρούχα, μην αλλάξετε ταπετσαρίες, μην έχετε πάντα στο ψυγείο κάτι για αν έρθει καλεσμένος, μην βάψετε τα νύχια σας κοραλί, βολευτείτε με 3 ζευγάρια παπούτσια (συγγνώμη ρία) . Κάθε φορά που αγοράζετε κάτι αχρείαστο, σκοτώνετε ένα παιδί, χρηματοδοτείτε έναν καρτελομάγκα, ενισχύετε μία δικτατορία, εξαφανίζετε μία έκταση τροπικού δάσους, διαιωνίζετε μία αδικία.
• Δεύτερον, βοηθήστε τον διπλανό σας. Ο καλύτερος τρόπος να το κάνετε αυτό είναι να είστε καλοί στη δουλειά σας. Μην τον ταλαιπωρήσετε έξι μήνες για μία υπογραφή, μην του πουλήσετε ελαττωματικά προιόντα, μην τον παραπληροφορήσετε, μην τον δηλητηριάσετε, μην τον ζημιώσετε με την άγνοιά σας. Κάνετε σωστά την έρευνα, το σκάψιμο, το μάθημα, την επισκευή, το τηλεφώνημα, τη φύλαξη του παππού ή του μωρού, τον υπολογισμό. Κάνετε καλά τη δουλειά σας και εκείνος το εκτιμά πάντα, ακόμα κι αν είναι εκνευριστικός, ακόμα κι αν δεν έχει ιδέα, ακόμα κι αν στην αρχή σας βρίσει. Σιωπηλά, κοιτάξτε τον με κατανόηση.
• Τρίτον, να είστε έξυπνοι. Μορφωθείτε, διαβάστε βιβλία από χαρτί όσο υπάρχουν ακόμα, μάθετε ότι μπορείτε να μάθετε. Μαζέψτε πληροφορίες και γνώσεις, αποστηθίστε δεδομένα και ρωτήστε όσους ξέρουν για τα πάντα. Τι σημαίνει cumulonimbus, πως φτιάχνεται μία βρύση, που ζει ο μπαμπουίνος. Κρατήστε το μυαλό σας ξύπνιο για να διακρίνετε τις μπαρούφες που ξεστομίζουν οι αλήτες που κυβερνούν.
• Ανακαλύψτε τους ανθρώπους που ζουν δίπλα σας. Περνάμε τόσο χρόνο μιλώντας σε αγνώστους, διασχίζουμε ηπείρους για να συναντήσουμε κάποιον "φίλο" και παραμελούμε τον γείτονά μας, τον συνάδελφό μας, το παιδί μας. Δείτε τους πιο προσεκτικά, είναι τόσο καλοί όσο και οι άλλοι, μόνο που τους έχουμε για δεδομένους. Μιλήστε τους όπως γράφετε στα φόρουμ και τα μπλογκ. Μη νομίσετε ότι αυτός που γράφει ωραία στο μπλογκ είναι πιο φιλοσοφημένος από τον ψιλικατζή ή τον γραμματέα, γιατί θα εκπλαγείτε. Στέλνοντας ανθρωπιστική βοήθεια στην Αιθιοπία δεν βοηθάτε κανέναν. Βοηθήστε αυτούς που βρίσκονται δίπλα σας μέσα από τη δουλειά, με το χαμόγελο και την υπομονή, με το μυαλό σας και με τη συμβουλή σας.
• Όλα τα άλλα είναι απλά ... κοτσάνες.
• Όσο φωνάζετε αγανακτισμένοι, όσο διαδηλώνετε και ξεσπάτε, τόσο βοηθάτε στον αποπροσανατολισμό και τη σύγχυση, τόσο πιο εύκολα σας καθοδηγούν ώστε να πετύχουν τους σκοπούς τους. Όσο μαντρώνεστε στο όνομα κάποιας δίκαιης εκστρατείας, τόσο θα χάνετε την ελεύθερη κρίση σας.

Μπάμπης ο Ανώνυμος - Διαβαθμίσεις του φυσιολογικού (βρε μανία!)

• Ένας ανάπηρος από τη μέση και κάτω παίζει μπιλιάρδο, σα να είναι φυσιολογικός. Δεν μας κοιτάει αλλά ξέρει ότι τον βλέπουμε "αλλιώς". Το βλέμμα του είναι στηλωμένο στο παιχνίδι αποφασισμένος να δείχνει ότι είναι αποφασισμένος να κάνει αυτό που κάνει.
• Είναι ,και αυτό, φυσιολογικό.
• Μία γυναίκα πάει να ψηφίσει. Μπορεί και να σπουδάσει, και να κάνει καριέρα. Ένας άντρας μπορεί να κλαίει, να πάει το μωρό βόλτα με το καροτσάκι, να πλύνει πιάτα. Ο θεατρίνος δεν είναι πια ένας υποτιμητικός όρος. Όλα είναι φυσιολογικά. Μαύρος πλανητάρχης! Και αυτό φυσιολογικό. Δωδεκαθεϊσμός, αναρχία, άνθρωποι που αλλάζουν θρησκείες, σκι με χιόνι στην έρημο, οι κινέζοι βάζουν πρόστιμα στους δίτεκνους, όλα λογικά, αν και ανήκουστα μέχρι πριν από εκατό...όχι πενήντα....όχι. Είκοσι χρόνια. Είναι τραγικά λίγο.
• Το φυσιολογικό έχει γίνει αγνώριστο.
• Οι ομοφυλόφιλοι δεν είναι ακόμα αποδεκτοί, όμως.
• Μόνο σαν κωμικοί χαρακτήρες σε αισθηματικές κομμεντί παρουσιάζονται στο κοινό, που ζητά από την τέχνη μία εξιδανικευμένη εκδοχή της κανονικότητας, του φυσιολογικού. Είναι φυσιολογικό να είσαι μοιχός, είναι αποδεκτό να προβάλλονται φόνοι, σκηνές με ερωτικά υπονοούμενα ακόμα και στις ώρες υψηλής τηλεθέασης, αλλά οι ομοφυλόφιλοι, όχι, ούτε καν σαν μία απλή αναφορά, όχι στα σοβαρά.
• Είναι πεποίθησή μου ότι υπάρχει λόγος που ο κόσμος είναι έτσι όπως είναι και ότι τι παρόν καθεστώς είναι το καλύτερο δυνατό για την παρούσα στιγμή, ειδάλλως δεν θα "έστεκε" θα κατέρρεε νομοτελειακά από μόνο του. Υπάρχει λόγος που οι ομοφυλόφιλοι είναι ακόμα κατατρεγμένοι. Σε μία χώρα που όλοι οι πολιτικοί είναι διεφθαρμένοι και διατηρούν την εξουσία τους αλλά κανένας δημόσια γνωστός ομοφυλόφιλος, η απάντηση είναι προφανής, αν και πρόκειται για προσωπική μου γνώμη, όπως όλα σε αυτό το ιστολόγιο.
• Γιατί είναι μέσα στο κεφάλι τους. Οι ίδιοι νιώθουν αφύσικοι, παρείσακτοι και περιθωριακοί
• Οι σκλάβοι ήτανε φυσιολογικοί σε όλο το διάστημα της ανθρώπινης ιστορίας, και μάλιστα αν ήσουν μαύρος ακόμα και ο ίδιος ήξερες ότι κάποιος λευκός θα ήταν ο αφέντης σου. Μέχρι πριν από διακόσια χρόνια, οπότε οι λευκοί διακήρυξαν ότι η ελευθερία είναι για όλους. Είδαν το αλλιώς, ένιωσαν όχι-σκλάβοι. Ξαφνικά, η οργή χιλιάδων χρόνων βρήκε στόχο, εκφράστηκε και ,μέσα από συλλογικές και προσωπικές θυσίες, δικαιώθηκε. Πολλοί σκοτώθηκαν , βασανίστηκαν, χάσαν τα λίγα που είχαν χωρίς ποτέ να δούν αλλαγή στη διάρκεια της ζωής τους. Με προσωπικό κόστος, με προσωπικό αγώνα, με προσωπική έκθεση, με προσωπικές απώλειες. Πολλές.
• Όχι με παρελάσεις.
• Θες να σε σέβονται χωρίς να κάνεις αγώνα, αλλά απλά και μόνο επειδή "είχες το θάρρος" να φορέσεις καρναβαλίστικα γυναικεία ρούχα σε ένα αχανές πλήθος, τόσο ανώνυμο όσο και η μάσκα που φοράς κάθε μέρα για να το παίξεις πολίτης με κύρος. Δεν είναι έτσι οι αγώνες. Για αυτό και δεν έχετε πετύχει τίποτα.
• Οι σουφραζέτες, που διεκδίκησαν και πέτυχαν την γυναικεία ψήφο, αρχικά αποτελούσαν περίγελω της κοινωνίας. Ακόμα και οι άλλες γυναίκες τις περιφρονούσαν. Πλήρωσαν και αυτές το προσωπικό και συλλογικό τίμημα και τώρα μέχρι και οι ασιάτισσες ακολουθούν το ίδιο πρόσταγμα.
• Αν είναι φυσιολογικό να είναι κανείς ομοφυλόφιλος, τότε γιατί ακόμα και στην Αγγλία παραιτούνται μόλις διαρρεύσει μία τέτοια πληροφορία στα μέσα? Γιατί ο Αντρέας δεν παραιτήθηκε αλλά όλοι οι ομοφυλόφιλοι παραιτούνται? Μα επειδή οι ίδιοι ντρέπονται για αυτό που είναι, και δεν μπορείτε για πάντα να ρίχνετε το φταίξιμο στην ανατροφή σας, σαν κακομαθημένα. Ούτε να τρέξετε στη μαμά σας κλαίγοντας "Μαμά, αυτός ο φυσιολογικός με πείραξε....!"
• Είναι πεποίθησή μου ότι για να γίνει κάποιος δεκτός ως φυσιολογικός πρέπει να είναι φυσιολογικός ή να τηρεί τα προσχήματα.
• Μία τσούλα γίνεται δεκτή στην κοινωνία μόνο και μόνο επειδή παριστάνει και ντύνεται σαν την καθωσπρέπει κυρία. Και μάλιστα πάει και στην εκκλησία και κάνει τάματα. Οι παντρεμένοι κρύβουν τις ερωμένες τους και κυκλοφορούν αξιοσέβαστοι το πρωί με τις επίσημες συζύγους. Δεν είναι υποκρισία, είναι η πραγματικότητα, γιατί αλλιώς δεν θα μπορούσαμε να κάνουμε τίποτα χρήσιμο παρά μόνο θα ασχολούμασταν με το σεξ, πράγμα ευχάριστο αλλά καθόλου ταιριαστό σε έναν πολιτισμένο άνθρωπο. Κάνουμε ότι κάνουμε τις νύχτες στο κρεβάτι μας και το πρωί φοράμε τη γραβάτα και κάνουμε τον αυστηρό στους μαθητές μας. Δεν είναι λάθος, είναι ο μόνος λογικός τρόπος να ζούμε τις επιθυμίες μας χωρίς να καταστρέψουμε τον κοινωνικό ιστό.
• Όχι, οι ομοφυλόφιλοι θέλουν ξεχωριστή αντιμετώπιση. Θέλουν να ασχολούνται με το σεξ παντού και πάντα. Να το βροντοφωνάξουν. Ξέρετε κανέναν που να βροντοφωνάξει τις σεξουαλικές του επιθυμίες δημοσίως και μετά να έχει τα μούτρα να εμφανιστεί δημοσίως, ομοφυλόφιλο ή όχι? "Μου αρέσουν τα πιπίνια, δήλωσε ο κ. Πρωθυπουργός....". Ο Ζαχόπουλος πήδηξε από μπαλκόνι και δεν είναι ομοφυλόφιλος ούτε πρωθυπουργός!
• Αν θέλεις να πηγαίνεις στη δουλειά με τακούνι και ταγιεράκι ενώ είσαι άντρας, τότε ο μόνος τρόπος να το κερδίσεις είναι να το κάνεις, κι ας χάσεις τη δουλειά σου. Και στην επόμενη δουλειά που θα βρείς να παρουσιαστείς με την ίδια περιβολή, και στην επόμενη και παντού, μαζί με όλους όσους ζητούν το ίδιο δικαίωμα. Να αναλάβεις το προσωπικό κόστος. Να κάνεις τον αγώνα σου. Αν περιμένεις πότε θα ευαρεστηθεί το πρωτεύον αρσενικό να σου επιτρέψει την ελεύθερη έκφραση, τότε θα περιμένεις άλλα χίλια χρόνια.
• Αν θέλεις απλά να μπορείς να λες ότι σου αρέσουν τα άτομα ιδίου φύλου, τότε αυτό το έχεις ήδη. Αν δεν το έχεις, και πάλι ο μόνος δρόμος είναι αυτός της κατά μέτωπο διεκδίκησης.
• Αυτό που ξέρω είναι ότι δεν πρόκειται να αλλάξεις, ότι όλα μέσα σου λένε "ναι" σε αυτό που είσαι και νιώθεις και ξέρω ότι όταν κάποιος ζεί την αλήθεια τότε κανένας στον κόσμο δεν θα μπορέσει να του πεί "Σκάσε! Στη γωνία σου!" γιατί η αλήθεια αυτή θα είναι μέσα του πιο αληθινή από τον κόσμο όλο.
• Αν δεν το νιώθεις, τότε απλά δεν το θέλεις αρκετά.