Οντότητες

• θΕίμαστε αυτό που τρώμε: (ή πίνουμε ή εισπνέουμε) οι ουσίες που προσλαμβάνουμε, διαμορφώνουν το σώμα μας, τα επίπεδα ορμονών μας, τη ζωντάνια , την κόπωση ή ότι άλλο που νιώθουμε. Το αλκοόλ φέρνει δυσθυμία, η ζάχαρη νωθρότητα, καθορίζοντας τις αντιδράσεις μας σε κάθε ερέθισμα.
• Είμαστε αυτο που φοράμε: φοράμε ότι μας ταιριάζει, άρα αυτό που φοράμε αποτελεί προβολή της δυναμικότητάς μας και ως τέτοιο εκλαμβάνεται από τους άλλους.
• Είμαστε αυτά που μαθαίνουμε: θυμόμαστε πιο εύκολα ότι μας αρέσει. Μιας και τα "γράψει" το κασετοφωνάκι του εγκέφαλου, όλες οι επόμενες δράσεις μας επηρρεάζονται από αυτά που πλέον έχουμε για αλήθειες.
• Είμαστε το σόι μας: τα γονίδια και τα πρότυπα, οι νουθεσίες ή η έλλειψη αυτών είναι για εμάς ότι το φορμάτ για το δίσκο.
• Είμαστε οι άνθρωποί μας: αυτοί που διαλέγουμε ή αυτοί που μας διαλέγουν. Ορίζουν τη ζωή μας και κατευθύνουν το νού μας, όπως κι εμείς το δικό τους.
• Είμαστε το επάγγελμά μας: ανάλογα με την ικανότητα και το χαρακτήρα, αποφεύγουμε το ένα και κυνηγάμε το άλλο, ενώ αν στερούμαστε συνάψεων προσκολώμαστε σε ότι δεν έχει πολύ κόπο.
• Είμαστε αυτά που λέμε: ψέματα και αλήθειες, γνώμες και καταδίκες, έπαινοι και επικρίσεις, βλήματα που πλήττουν τα τείχη της πραγματικότητας.
• Είμαστε αυτά που κάνουμε: ο δίκαιος κάνει δίκαια πράγματα, ο εργατικός δουλεύει, ο δημιουργικός δημιουργεί και ο άχρηστος βρίσκει δικαιολογίες.

Υ.Γ. Ο ορθογραφικός έλεγχος δεν ξέρει τι του γίνεται τελευταίως.... Υ.Γ. 2 Το artwork είναι δικής μου εμπνεύσεως και επινοήσεως, σαν wallpaper, αλλά τελικά το έβαλα στην ανάρτηση. Αντιγράψτε ελεύθερα.

Skoupidia Telos

• Το πρόβλημα της συσσώρευσης σκουπιδιών, λύθηκε τελικά.
• Πολλές οι δυσκολίες, ανάμεσά τους το θέμα της αποκομιδής από τις πόλεις που απαιτεί επιπλέον ενέργεια (οχήματα), το θέμα των αέριων και υγρών τοξικών ουσιών που περνούν από τις χωματερές στο περιβάλλον και, φυσικά, το θέμα χώρου.
• Στο παρελθόν είχαν γίνει κάποιες προσπάθειες για καύση των σκουπιδιών, όμως τα αέρια απόβλητα της καύσης ήταν εξαιρετικά επιβλαβή και παρέμενε το κόστος μεταφοράς των σκουπιδιών στους χώρους καύσης, μία χρονοβόρα και ενεργειοβόρα διαδικασία.
• Τί θα γίνεται λοιπόν.
• Μέχρι τώρα, βάζαμε τα σκουπίδια σε σακούλες τς οποίες μετά ρίχναμε σε κάδο. Την επομένη (αν δεν ήταν καλοκαίρι και δεν απεργούσαν οι σκουπιδιάρηδες) το όχημα μάζευε όλα τα σκουπίδια από όλους τους κάδους κάθε πόλης και τα μετέφερε στην πλησιέστερη χωματερή όπου παρέμεναν ώσπου να αποσυντεθούν, παράγοντας δηλητηριώδη αέρια και ζουμιά που περνούσαν στο υπέδαφος και τον αέρα, μολύνοντας σοδειές, τροφικές αλυσίδες και υδροφόρους ορίζοντες.
• Με το νέο σύστημα αλλάζουν κάποια πράγματα, εύκολα όμως.
• Οι κάδοι σκουπιδιών (κουζίνας, μπάνιου, γραφείου...) πλέον γίνονται σωλήνες (Α) που καταλήγουν σε καυστήρες (D) στο υπόγειο του οικοδομικού τετράγωνου (παρεμβάλονται διάφορες βαλβίδες για να εμποδίζουν την μετάδοση οσμών, εντόμων, κτλ) που καίνε σε 24ωρη βάση, μιάς και τα σκουπίδια ποτέ δεν τελειώνουν. Επίσης, το σύστημα της αποχέτευσης διαμορφώνεται έτσι ώστε ένα "σουρωτήρι" (C) να ξεχωρίζει ότι τυχόν στερεά απόβλητα τύχει να καταλήξουν εκεί και να τα διοχετεύει στον αγωγό των υπόλοιπων σκουπιδιών. Τα υγρά της αποχέτευσης πηγαίνουν στον βιολογικό καθαρισμό (E), ενώ ότι στερεό καίγεται στον καυστήρα.
• Τα αέρια παράγωγα της καύσης, βλαβερά προφανώς, θα περνούν από μία σειρά φίλτρων νέας τεχνολογίας (E) που θα συγκρατούν το κάθε ένα και από κάποιο στοιχείο έτσι ώστε, μετά από πολλά φίλτρα, να απελευθερώνεται στην ατμόσφαιρα καθαρός αέρας. Το υλικό που συλλέγεται στα φίλτρα θα υπόκειται ειδική επεξεργασία, θα απομονώνονται τα στοιχεία και θα επαναχρησιμοποιούνται σε διάφορες χημικές εργασίες στη βιομηχανία. (Υπό μελέτη βρίσκεται ακόμα η μέθοδος που θα επιτρέπει στα θερμά άερια παράγωγα της καύσης να περνούν πρώτα από το κεντρικό σύστημα θέρμανσης, εξοικονωμόντας ενέργεια και από εκεί, πριν περάσει από τα φίλτρα.)
• Ο καυστήρας δεν θα λειτουργεί μάταια φυσικά. Θα παράγει θερμότητα, η οποία θα τροφοδοτεί με ενέργεια έναν ατμοκινητήρα (G,H) ο οποίος με τη σειρά του θα παράγει αρκετή ενέργεια για να καλύψει κάποιες ή όλες τις ανάγκες των νοικοκυριών σε ηλεκτρισμό.
• Τι κερδίζουμε:

1. Μηδενικό κόστος μεταφοράς, μιας και τα σκουπίδια μεταφέρονται από την παραγωγή κατευθείαν στον καυστήρα.
2. Ελαχιστοποίηση της ενέργειας που απαιτείται για τη συλλογή των σκουπιδιών. Θα παραμείνουν μόνο μερικά για έκτακτες ανάγκες και τα οχήματα της ανακύκλωσης.
3. Το κυριότερο, καταργούνται οι χωματερές. Δεν παράγονται αέρια και υγρά από την αποσύνθεση των απορριμάτων, δεν καταστρέφονται δασικές, οικοδομήσιμες ή καλλιεργήσιμες εκτάσεις, δεν διασκορπίζονται βακτήρια ούτε τοξίνες στην τροφική αλυσίδα.
4. Θέσεις εργασίας: οι μετατροπές στο ήδη υπάρχον σύστημα δεν είναι μεγάλες, αλλά κάποιος θα πρέπει να τις κάνει και φυσiκά υπάρχει και το θέμα της συντήρησης. Ήδη υπάρχουν καυστήρες, αποχετεύσεις και τα λοιπά. Με σταδιακή εφαρμογή αρχικά σε όλες τις νέες οικοδομές και κατόπιν ίσως με μία μικρή επιδότηση για προσαρμογή των παλαιότερων, τα νοικοκυριά θα έχουν δωρεάν ρεύμα και οι κυβερνήσεις έναν λιγότερο βραχνά.
5. Μαζί με τις άλλες εναλλακτικές, καθαρές μεθόδους παραγωγής ενέργειας, μπορεί να περιορίσει σημαντικά το περιβαλλοντικό κόστος της ανθρώπινης δραστηριότητας.

• Να πούμε και καμμία χαζομάρα να περάσει η ώρα...

Εργασία με Στάδια

• Αυτό που σημειώνω με όλη αυτή την υπόθεση με τα stage, είναι το εξής, ή μάλλον τα εξής:
• Εξής 1: αποτελεί ένα εξαιρετικά δυσάρεστο μέτρο με μεγάλο πολιτικό κόστος (όπως θα το χαρακτήριζε ο παταγωδώς απερχόμενος αποφασισμένος) το οποίο είναι όμως και απολύτως απαραίτητο κατά τη γνώμη μου, για πολλούς λόγους. Είναι από εκείνες τις δύσκολες αποφάσεις που δήθεν θα έπαιρνε ο αποφασισμένος αλλά ποτέ δεν το έκανε. Είναι απλό : ή υπάρχουν τα λεφτά ή δεν υπάρχουν, και στην προκειμένη περίπτωση, δεν υπάρχουν, τελεία.
• Εξής 2: παρόλο που θίγει αρκετά άτομα, η αντίδραση είναι μηδαμινή, δηλαδή με εξαίρεση τους άμεσα ενδιαφερόμενους και τους αντιπολιτευτές που πάνε να βγάλουν ότι μπορέσουν από την επακόλουθη δυσαρέσκεια, η υπόλοιπη κοινή γνώμη είτε τελεί υπό σύγχυση είτε που αδιαφορεί, είτε που περιμένει να δει τι θα γίνει, υπάρχουν δε και ολίγοι που βρίσκουν σωστή αυτή την απόφαση. Εκτός από τους stageίτες, δε νομίζω να κουνηθεί αλλουνού κανένα φρύδι. Πάρτα για πολιτικό κόστος...
• Εξής 3: ο παν-καλός το πρωί είπε ότι οι θιγμένοι του stage αν πρέπει να ζητήσουν ευθύνες από κάποιον, τότε να πάνε σε αυτούς που τους κοροϊδέψανε, δηλαδή στη νέα δημοκρατία... δεν είναι εντελώς λάθος, νομίζω.
• Εξής 4: μαζί με το πάγωμα των προσλήψεων, είναι πιθανό να χαρακτηριστούν σαν νέα ευνοιοκρατικά μέτρα, υπέρ των πράσινων παιδιών αυτή τη φορά. Ωστόσο, μαζί με την ηλεκτρονική υποβολή αιτήσεων και το σύστημα προσλήψεων αποκλειστικά μέσω ασεπ, δεν δείχνει να πηγαίνει προς την οδό την κακίας. Άλλωστε, με όλο το έθνος αγριεμένο από την καχυποψία και με το δίκαννο έτοιμο στο χέρι, νομίζω ότι δεν τον παίρνει να στραβοπατήσει ούτε μία φορά...
• Αυτά, πάω να να δω Las Vegas, με εκείνο το ψηλό παιδί με το κοστούμι, Ντάνι τον λένε θαρρώ.

Χρόνια Πολλά

• Για την αγρικουλτούρα
• Για τον doctor
• Και για όλους τους Δημήτρηδες και τις Δήμητρες της βλογοπαρέας
• Αν ξέχασα κανέναν, το τραγουδάκι είναι και για εκείνον...

Ο Εγώ και Έτσι είμαι

• Υπάρχουν μερικοί άνθρωποι που ξεκινούν όλες τις προτάσεις τους με το "εγώ". Πολύ συχνά θα πουν κάτι που μοιάζει με το "Εγώ δεν τα σηκώνω κάτι τέτοια" ή "Εγώ ποτέ δεν...." φράσεις που από μόνες τους δεν υποδηλώνουν κάτι αλλά όταν επαναλαμβάνονται συχνά ίσως σημαίνουν μία απορρόφηση του ατόμου αυτού με τον εαυτό του. Είναι πολύ εύκολο να κρυφτεί αυτό αν για παράδειγμα, αντί να πουν "Εγώ ξέρω κάποιον που...." να ξεκινήσουν την πρότασή τους αλλιώς με κάτι σαν "Ένας συνάδελφος....". ΑΝ δεν μπορούν να το κάνουν ούτε αυτό, τότε αυτό σημαίνει ότι δεν ξεπερνούν τον εγωισμό τους και ότι οι ίδιοι είναι το κέντρο του κόσμου τους.
• Δεν είναι κι αυτό κακό από μόνο του, σε υπερβολικό βαθμό όμως μπορεί να κουράσει το περιβάλλον τους, και πόσο μπορεί κανείς να κουράσει το περιβάλλον του πριν καταλήξει μόνος. Γιατί όταν ενδιαφέρεται κάποιος τόσο πολύ για τον εαυτό του, δεν του μένει χρόνος, διάθεση και ενέργεια για να ασχοληθεί με τους συνάνθρωπούς του, δλδ τον σύντροφό του, τους φίλους του, κτλ. Είναι πολύ δύσκολο να παραμείνεις φίλος με κάποιον που δεν ενδιαφέρεται για σένα.
• Μία άλλη φράση που χρησιμοποιούν συχνά αυτά τα άτομα είναι το περίφημο :Έτσι είμαι και σ' όποιον αρέσω" . Αυτή η φράση, όποτε την ακούω (και δυστυχώς την έχω ακούσει αρκετές φορές) με εξοργίζει, γιατί χρησιμοποιείται σαν άλλοθι για τη μη δράση. Όποιος τη λέει θέλει να μας πεί ότι δεν πρόκειται να αλλάξει στάση, κι ας χτυπιέσαι όσο θέλεις εσύ. Όσο κι αν σε πληγώνει.
• Κατά βάθος, το "Έτσι είμαι εγώ" είναι μία φράση που αποτελεί το τελευταίο προπύργιο του εγωισμού, όταν όλα τα επιχειρήματα έχουν καταρρεύσει. Όταν ο εγωιστής δεν έχει άλλα επιχειρήματα και είναι προφανές ότι έχει άδικο, τότε πετάει ένα "έτσι είμαι και σ' όποιον γουστάρει", σε μία τελευταία προσπάθεια να αμυνθεί, να σώσει τον εγωισμό του από την ταπείνωση μίας συγγνώμης ή έστω μίας ομολογίας. Η φράση αυτή όταν τη λέει κάποιος, σημαίνει ότι πιο πάνω από όλα είναι ο εγωισμός του, πάνω κι από εσένα, πάνω και από κάθε δίκαιο, πάνω από οποιαδήποτε λογική. Αδιαφορώ για το τι λές και για το τι νιώθεις. Δεν αλλάζω στάση γιατί έτσι είμαι και άμα γουστάρεις, αλλιώς τα μπογαλάκια σου και δρόμο. Αδιαφορώ.
• Αν πρόκειται για ένα κοντινό πρόσωπο, τότε δεν είναι και ότι πιο ευχάριστο να σου λέει κάτι τέτοιο, αλλά αν έχουμε την ψυχραιμία είναι εύκολο να ανταποδώσουμε την μπλόφα του, αποχωρώντας άμεσα. Δεν μου αρέσει, οπότε μαζεύω τα μπογαλάκια μου και δρόμο.
• Μόνο που δεν είναι μπλόφα γιατί ακόμα και τότε ο "Εγώ" θα προτιμήσει να κόψει τη γλώσσα του και να την κάνει στιφάδο παρά να παραδεχτεί ότι έκανε λάθος, και αυτό γιατί δεν σας αγαπάει, ή τουλάχιστον όχι αρκετά ώστε να υπερνικήσει τον εγωισμό του. Γιατί ΑΝ αγαπάς κάποιον, τότε δεν θες να τον βλέπεις στεναχωρημένο, αλλά αναζητείς τον τρόπο να λύσεις το κάθε ζήτημα αντί να του πείς να πάει να πνιγεί.
• Όταν συμβεί αυτό, ο Εγώ θα απορήσει τι σας έπιασε και θα κλείσει το φάκελό σας χωρίς δεύτερη σκέψη και το ίδιο θα έπρεπε να κάνετε κι εσείς, εκτός αν η αυτοεκτίμησή σας είναι τόσο χαμηλή ώστε να δέχεστε την κακομεταχείριση σαν κάτι το φυσιολογικό.

Περνάω ίωση

Λεφτά

• Το ερώτημα που παραμένει, είναι που θα βρούμε τα λεφτά.
• Οι αυτονόητες λύσεις που έχει στο τσεπάκι κάθε κυβέρνηση είναι η φορολογία και ο δανεισμός.
• Το θέμα όμως είναι ότι δεν έχουν αποτέλεσμα, απλά επιδεινώνουν την κατασταση αφού ειδικά ο δανεισμός είναι ένα φίδι που δαγκώνει την ουρά του.
• Όλοι μας υποθέτω ξέρουμε αυτή την απλή αλήθεια ότι όταν κάποιος δεν έχει λεφτά, δεν αγοράζει πράγματα. Σε επίπεδο επικράτειας αυτό σημαίνει πολλά πράγματα, όλα τους δυσάρεστα.
• Κανένα δημόσιο έργο να μην ξεκινήσει. Ούτε κι αν ανατεθεί σε ιδιώτες ούτε σε ξένες εταιρείες, ούτε νοσοκομείο, ούτε γέφυρα, ούτε τίποτα, παρά μόνο να περατωθούν όσα ήδη βρίσκονται σε εξέλιξη, ή όσα σχετίζονται με επισκευές ήδη υπαρχόντων υποδομών. Μπορεί αυτό να κοστίσει σε απώλεια εισοδήματος σε πολλούς εργαζόμενους, αλλά αυτό όπως πάντα είναι δικό τους πρόβλημα. Αστειεύομαι φυσικά. Το πρόβλημα της ανεργίας που θα προξενήσει μία τέτοια τακτική μπορεί να τακτοποιηθεί εν μέρει, αν το ελληνικό προσωπικό διοχετευθεί σε άλλες υπηρεσίες, μιάς και πολλές δημόσιες υπηρεσίες (όπως η αστυνομία, τα νοσοκομεία, το λιμενικό, ...) πάσχουν από την ασθένεια της υποστελέχωσης. Εννοείται ότι δεν πρόκεται να αναγκάσουμε έναν μηχανικό να ρίχνει ενέσεις σε γέρους, αλλά ίσως να μπορεί να βοηθήσει στην επισκευή μίας πτέρυγας νοσοκομείου, ενός παλαιού σχολικού κτιρίου, κτλ. Όσοι ξένοι εργάζονται σε έργα, απλά να απολύονται και να πάνε να επιβαρύνουν τη δική τους χώρα. Άλλωστε για να επισκευάσεις ένα παλιό σχολείο δε χρειάζεται να είσαι και κανένας Καλατράβα!
• Ένα added bonus από αυτή την τακτική είναι ότι όχι μόνο δεν δίνουμε ένα σωρό λεφτά σε υλικά ή ημερομίσθια αλλοδαπών εργατών, αλλά γλυτώνουμε και τη ρεμούλα που στήνεται συνήθως από όλους αυτούς τους περί ων ο λόγος εις βάρος του δημόσιου τορβά.
• Ένα άλλο κολπάκι που έχει ψωμί και μάλιστα φρεσκοψημμένο και ευωδιαστό, είναι οι παραγραφή χρεών που γινότανε ως τώρα, με το πρόσχημα ότι αν μία μεγάλη εταιρεία κλείσει, πολλοί άνθρωποι θα χάσουν τη δουλειά τους. Αυτό, σαν ιδέα, είναι μέσες-άκρες σωστό, αλλά δεν μας εξηγεί γιατί οι εταιρείες των οποίων τα χρέη έχουν παραγραφεί εξακολουθούν να δημιουργούν νέα χρέη, τα οποία από όσο ξέρω παραγράφονται και αυτά. Κατάσχεση, λοιπόν, και εκποίηση. Αντι να ξεπουλιέται ο εθνικός πλούτος (βλ. Ο.Λ.Π) ας πουληθεί η ENDEAVOUR, που έχει και κάποια προοπτική αξιοποίησης που να δελεάσει κάποιον ξένο επενδυτή. Με αυτόν τον τρόπο, διατηρούνται κάποιες από τις θέσεις εργασίας, μπαίνει ζεστό χρήμα στον κουμπαρά ΚΑΙ ανεβαίνει το επίπεδο των παρεχομένων υπηρεσιών, αφού τα ντόπια λαμόγια μάλλον θα πάρουν πόδι.
• Ένα άλλο, ανώδυνο και πολύ εύκολο, είναι το εξής: για έναν μήνα να μην καταβληθούν οι μισθοί όλων των δικαστικών και δημοσίων υπάλληλων (συμπεριλαμβανομένων και των 300 βουλευτών) των οποίων οι αμοιβές υπερβαίνουν τις 2.500€. Ούτως ή άλλως λαμβάνουν ένα σωρό φακελάκια, δωροδοκίες, γρηγορόσημα και λαδώματα από παντού, οπότε ένας απλός ψωρομισθός όχι μόνο δεν θα τους λείψει αλλά ούτε καν που θα τον προσέξουν. Μην ξεχνάμε άλλωστε ότι σε περιπτώσεις εθνικής ανάγκης, όλοι οι μεγάλοι πατριώτες πάντα συνέβαλλαν με δωρεές οι οποίες προέρχονταν από τις ίδιες τους τις περιουσίες...
• Τέλος, να μειωθεί ο ΦΠΑ στο 14% αλλά να αυξηθεί στο 22% σε είδη πολυτελείας, όπως πισίνες, κήποι πάνω από ορισμένα τετραγωνικά, δεύτερο αυτοκίνητο σε κάθε οικογένεια, τρίτη και τέταρτη κατοικία, ηχοσυστήματα άνω των 500€, ......και πάει λέγοντας. Δε νομίζω να υπάρχει καλύτερος τρόπος από αυτόν να ξετρυπώσουμε το μαύρο χρήμα.
• Δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει να την πληρώνει πάντα ο μεσαίος ή ο ελεύθερος επαγγελματίας την κάθε καλοπέραση του κάθε καταχραστή ή του κάθε υπουργού...

Εμείς οι Ποιοτικοί

• Η μουσική, όπως κάθε τέχνη, αποτελεί μέσο έκφρασης. Τόσο αυτός που την παράγει όσο και αυτός που την απολαμβάνει, τη χρησιμοποιούν για να δείξουν το πως νιώθουν, δηλαδή ο συνθέτης που είναι λυπημένος θα συνθέσει ένα λυπημένο τραγούδι, με τον ίδιο τρόπο που ο λυπημένος άνθρωπος θα επιλέξει να ακούσει αυτό το τραγούδι που ταιριάζει με τη διάθεσή του.
• Οι ανθρώπινες εμπειρίες και τα συναισθήματα που αυτές προκαλούν περιλαμβάνουν όλες τις διαθέσεις, από την ξέφρενη χαρά μέχρι την απύθμενη απόγνωση. Για κάθε μία από αυτες τις διαθέσεις υπάρχει μία μουσική, άσχετα με το είδος αλλά απόλυτα σχετική με την ανθρώπινη ύπαρξη. Υπάρχουν κομμάτια χαρούμενα που κατατάσσονται στην ροκ, άλλα που ανήκουν στη τζαζ ή τη χιπχοπ, λαϊκά, παραδοσιακά, κλασσικά. Κάθε είδος μουσικής έχει κομμάτια ώστε να καλύψει όλη την γκάμα των συναισθημάτων μας.
• Γενικά, θα μπορούσαμε να αποδεχτούμε ότι αν είσαι χαρούμενος ακούς χαρούμενη μουσική, ενώ το είδος της μουσικής εξαρτάται από τα γούστα.
• Εκτός από αυτό, κάποια είδη μουσικής υπάρχουν για έναν συγκεκριμένο λόγο, όπως φερ'ειπείν η εκκλησιαστική μουσική, ενώ οι περισσότερες λαϊκές μουσικές είναι πιο γλυκές και ζεστές, για αυτό και έχουν μεγαλύτερη αποδοχή. Είναι χαρακτηριστικό ότι πολύ συχνά μας συγκινούν και μας αγγίζουν λαϊκά τραγούδια άλλων λαών με εντελώς διαφορετική κουλτούρα.
• Κάθε άνθρωπος, ανάλογα με τα γούστα, ακούει τη μουσική που του αρέσει. Πολλοί άνθρωποι, οι περισσότεροι δηλαδή, κλειδώνουν σε ένα είδος μουσικής αποκλείοντας όλα τα υπόλοιπα, χωρίς καν να έχουν ακούσει ένα δείγμα της. Με αυτόν τον τρόπο χάνουν πραγματικά αριστουργήματα που ειδάλλως θα τους διασκέδαζαν και θα τους έκαναν να βλέπουν με άλλο μάτι τη μουσική.
• Για παράδειγμα, αρκετοί κουλτουριάρηδες περιφρονούν την παραδοσιακή μουσική καθώς τη θεωρούν συντηρητική και παλιομοδίτικη. Προφανώς, δεν έχουν ακούσει τα πρόστυχα γαμοτράγουδα ούτε τα χιουμοριστικά ούτε ένα σωρό άλλα που υπάρχουν σε διάφορες γωνιές της χώρας μας. "Τι καν'ς κοπέλα μ' εκεί κατ', κι έχεις τα πόδια σου στ'αυτιά τ'?" αναρωτιέται κάποιος... Αυτός ο στίχος δεν είναι συντηρητικός αλλά ούτε και πολύ πρόστυχος :με έναν τρόπο ρεαλιστικό αλλά ταυτόχρονα διασκεδαστικό ,που μόνο οι έλληνες ξέρουν, μαρτυρά μία βαθύτατη γνώση της ανθρώπινης φύσης.
• Επιτρέπεται να μην αρέσει σε κάποιους, δεν επιτρέπεται σε κανέναν όμως να περιφρονεί τον άλλον για τη μουσική που ακούει.
• Πολλοί άλλοι περιφρονούν την ξένη ή την κλασσική μουσική γιατί είναι λέει κουλτουριάρικη. Χωρίς να το ξέρουν όμως την ακούν καθημερινά σε διαφημίσεις και τηλεοπτικές σειρές ή σπότ, και μάλιστα ανταποκρίνονται και σαφώς καλύτερα σε όσες διαφημίσεις περιέχουν κλασσική μουσική. Κλασσικό παράδειγμα το αζαξ που είχε διασκευή της κάρμεν, και έγινε από τις πιο επιτυχημένες διαφημίσεις της εποχής της.
• Αποκλείοντας κάποιο είδος μουσικής αποκλείεις και πολλές απολαύσεις. Για παράδειγμα, υπάρχουν αρκετοί που, επειδή περιφρονούν τη δημοτική μουσική, χαλάνε το κέφι σε έναν γάμο ή άλλο γλέντι, καθήμενοι με ξινισμένο ύφος και τσιγάρο στα πικραμένα χείλη και ένα σκάτς που νωχελικά αργοπίνουν με ανωτερότητα και ξενερώνουν και όλους τους υπόλοιπους που αναρωτιούνται τι έπαθε τούτος και ξίνισε τα μούτρα του λες και τον έφτυσαν . Κρίμα δεν είναι?
• Βέβαια, πολλοί θα ισχυριστούν ότι η μουσική παιδεία σχετιζεται άμεσα με την γενικότερη καλλιέργεια ενός ανθρώπου, σε αυτό όμως αντιλέγω ότι όλοι οι φονιάδες των λαών, κλασσική μουσική ακούγανε. Μιλάμε για πολλή καλλιέργεια!
• Εν κατακλείδι, ο μουσικός ρατσισμός είναι κακό πράγμα, απαιτώ να σταματήσει αμέσως τώρα και ο χαρακτηρισμός "ποιοτικός" να μην αναφέρεται σε είδος μουσικής αλλά σε ενορχήστρωση ή εκτέλεση κάποιου κομματιού...

DJ Παπαδέας στην Πρέβεζα

• Έχουμε λοιπόν ένα κλάμπ γεμάτο νέους, φοιτητές επί το πλείστον.
• Για warm up έχει αναλάβει ένας ντόπιος djούλης, αρκετά συμπαθητικός.
• Στις 12 η ώρα και κάτι έρχεται η φίρμα, ο dj Ανδριανός Παπαδέας.
• Είναι ένα παληκάρι όπως όλα τα άλλα, λεπτοκαμωμένος και μικρόσωμος. Δεν θα τον ξεχώριζες σε ένα πλήθος, αλλά έχει κερδίσει το πρώτο βραβείο ανάμεσα από τους έλληνες dj από ότι μαθαίνω.
• Στην αρχή, ώσπου να καταλάβει τι παίζει με τα μηχανήματα, κάνει μία μικρή κοιλιά. Μετά, σιγά-σιγά αρχίζει να μπαίνει στο πνεύμα και βάζει τα δικά του. Ανεβαίνει και ανεβαίνει. Είναι δύο η ώρα και ο ρυθμός ακόμα ανεβαίνει σε ένα ξέφρενο ρυθμό, άλογο αλλά αδιαμφισβήτητο. Η ένταση είναι τέτοια που δεν μπορείς να αγνοήσεις τον ήχο: είσαι ύλη και τα κύματα περνούν από μέσα σου, από τις κλειδώσεις και τις νιώθεις στο θώρακά σου.
• Κουνάς το κεφάλι, μετά σπάς τα γόνατα στο ρυθμό. Μετα και τα χέρια. Μετά αρχίζεις σταδιακά να χορέυεις, όλο και πιο έντονα, δε σε νοιάζει τίποτα εκτός από τον κυρίαρχο ρυθμό.Σε παρασέρνει...
• Γυρνάς.
• Όλοι εκτός από εμένα είναι ακίνητοι.
• Μόνο εγώ χορεύω.
• Όχι, είναι κι άλλος ένας...
• Η μουσική που παίζει ο παπαδέας, σε οποιοδήποτε άλλο σημείο του πλανήτη θα ξεσήκωνε τους θαμώνες, απλά και μόνο με την ένταση του ρυθμού, ακατανίκητη και ασταμάτητη, όπως οι σεισμικές δονήσεις.
• Όχι όμως στην Πρέβεζα.
• Ο Πρεβεζιάνος είναι καθωσπρέπει, και οι καθωσπρέπει άνθρωποι δεν παραδίνονται στις ορμές τους, ειδικά όταν αυτές συνεπάγονται να σηκωθούν από την καρέκλα τους και να κάψουν καμμία θερμίδα. Κανείς δεν χορεύει στηνΠρέβεζα, παρά μόνο κλαρίνα στα πανηγύρια, μία φορά το χρόνο.
• Έτσι λοιπόν μέχρι που έφυγα από το κλαμπ, ο παπαδέας προσπαθούσε να ξεσηκώσει τα πλήθη με μουσικές εκστασιακές, σαν αυτές που έχει κάθε πολιτισμός για να δίνει στους ανθρώπους του την ευκαιρία να αποβάλει την πίεση, μέχρι που έφυγα ήμουν η μόνη που χόρευε μαζί με καναδυό άλλους μοναχικούς σε διάφορες γωνιές του μαγαζιού, υπο τα βλέμματα των άλλων, των σοβαρών πολιτών που σίγουρα θα σκέφτονταν "Πωπωπωπωπωπωπωπω! Τι φρικτό μον ντιέ!"
• Πολύ καλή μουσική, μπράβο στον Παπαδέα.
• Frown upon Πρεβεζιάνους!
• Κάποιος έπρεπε να είχε προειδοποιήσει τον άνθρωπο ότι παίζει μουσική για zombi, να ξέρει κι αυτός πως να πορευτεί με τους ξενέρωτους, αντί να προσπαθεί να τους ξεσηκώσει...

Όμορφη Ζωή με

• Ζεστό Νερό. Αχνιστό και χαλαρωτικό, σαν ολόσωμο χάδι.
• Ένα βιβλίο.
• Μαυροδάφνη. Ένα ποτήρι για ηρεμία, δύο για κεφάλι, τρία για ύπνο.
• Δουλειά καμωμένη καλά. Διάλειμμα, έπαινος, περηφάνεια.
• Γέλιο.
• Ύπνος ήσυχος.

Ο Έλληνας

• Πολλή περιφρόνηση έχει ο κόσμος για τον Έλληνα. Ακόμα και ο ίδιος ο Έλληνας δεν πολυέχει σε εκτίμηση τον εαυτό του, γι αυτό και υπομένει τον έναν και τον άλλον κομπογιαννίτη που βγαίνει στην εξουσία.

• Ο Έλληνας, μέχρι πριν από 50 χρόνια βρισκόταν μόνιμα σε εμπόλεμη κατάσταση, είτε με ξένους εχθρούς είτε για χατήρι των εγχώριων προδοτών. Ο Έλληνας έχει δώσει το αίμα του, την περιουσία του, τον κόπο και τη ζωή του για να στηθεί αυτή η χώρα, τη στιγμή που μεγάλοι πατέρες έδιναν διαταγές εκ του μακρόθεν, αρχηγοί κάλπικοι και καλομαθημένοι, που έρχονταν κατόπιν επαναστάσεως με ταρατατζούμ σαν σωτήρες, όλοι τους αγγελικά πλασμένοι στα εξωτερικά, κοιτώντας αφ'υψηλού του ζυμωμένους με αίμα και χώμα ήρωες της καθημερινής ζωής. Ξενόφερτοι αριστοκράτες που σιγουρεύονταν για την εξουσία τους ρίχνοντας στη φυλακή τους πολεμιστές, ή πιο πονηροί, τους άφησαν να πεθάνουν ξεβράκωτοι με σύνταξη τρείς κι εξήντα, κρατώντας για τον εαυτό τους και τις ηδυπαθείς κυρίες τους τους φόρους των φτωχών. Ο Έλληνας σκοτώθηκε σε μάχες κυριαρχίας ανάμεσα σε εξουσιαστές χρωματιστούς.
• Τον Έλληνα, κανείς να μην τον ξαναπιάσει στο στόμα του, γιατί ο Έλληνας ταΐζει τους στυλάτους και τους εκλεπτυσμένους που τον περιφρονούν για την αγωγή του. Ο Έλληνας πληρώνει και ξαναπληρώνει και ξαναπληρώνει, αλλά το μόνο που έχει να λαβαίνει είναι κοροϊδία, διαφθορά και αδιαφορία και καταστροφή και κατάρρευση. Ο Έλληνας ανέχεται κάθε λογής σκουπίδια και ωστόσο συνεχίζει να υπερδουλεύει για να πληρώνει τα κλεμμένα των κυρίων, υποαμειβόμενος και υπερφορολογημένος, ο πιο αδικημένος της ευρωπαϊκής παρέας. Ούτε να επιχειρήσει, ούτε να μορφωθεί ούτε να γιατρευτεί αν δεν μπεί στην κλίκα των τσακαλιών. Μπαίνει στην κλίκα και προσαρμόζεται και μεγαλουργεί και τότε τον κατηγορούν οι υπέρκομψοι κλέφτες για κλοπή.
• Τόσο έχει πειστεί ότι αξίζει τους πολιτικούς του, που έχει και ίδιος υποταχθεί στην κακογουστιά που τον ταΐζουν, με το ζόρι.
• Όποιος ξαναπεί για τους Έλληνες, θα έχει να κάνει μαζί μου!
• UPDATE:
• Ένα τραγούδι για όλους, ειδικά τη xristeo

Οικολόγος Πολιτικός και Πολίτης

• Έχοντας ακούσει και διαβάσει κάμποσα για την πρόταση και την άρνηση, έχοντας καταλήξει στο συμπέρασμα ότι οι συνεργασίες στην Ελλάδα σπάνια έχουν καλό τέλος, οδηγήθηκα στον εξής συλλογισμό.
• Το περιβάλλον είναι ένα θέμα το οποίο θα απασχολήσει τα κοινά σε όλα τα επίπεδα, από την παραγωγή , την οικονομία και το εμπόριο μέχρι ίσως και την εξωτερική πολιτική, άρα δεν πρόκειται για ένα επιμέρους δευτερεύον πρόβλημα αλλά για θεμελιώδες ζήτημα που βρίσκεται στη βάση της ανάπτυξης, μιας και η ανάπτυξη σχετίζεται άμεσα με τη γη και το χώμα και το νερό. Γεωργία, τουρισμός...
• Ίσως λοιπόν, το καλύτερο θα ήταν να συσταθεί ένας φορέας που να είναι αρμόδιος για θέματα περιβάλλοντος, ένας φορέας ανεξάρτητος, αυτόνομος και αυτοδύναμος, που να μην περνά από την ύπαρξη στην ανυπαρξία ανάλογα με τις αλλαγές κυβερνήσεων, αλλά να υπάρχει πάντα, όπως το ικα ή η πυροσβεστική ή το λιμενικό. Ένας οργανισμός που θα συγκεντρώσει όλα τα παρακλάδια που υπάρχουν διάσπαρτα δεξιά κι αριστερά σε ένα σώμα: διαχειρισμός απόβλητων, ρύπανση, ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, έρευνα , ανάπτυξη και πως όλα αυτά συνδυάζονται μεταξύ τους.
• Ένας οργανισμός που να συνεργάζεται με κάθε υπουργείο, που να επιβλέπει τις μελέτες και τις κατασκευές των έργων και να έχει την ισχύ να αναστέλλει εργασίες που κρίνονται αντιπεριβαλλοντικές. Ένας φορέας που θα έχει συνολική εικόνα για το τι συμβαίνει στα χώματα και τα ύδατα της χώρας, που θα κρατά αρχεία και στατιστικές, που θα συνεργάζεται με τα ερευνητικά κέντρα των πανεπιστημίων, που θα έχει ισχυρό λόγο, που θα έχει την ισχύ να επιβάλλει κυρώσεις. Ένας φορέας που θα αποτελείται από επιστήμονες και όχι πολιτικούς από εσωτερικό και εξωτερικό, που θα ανταλλάσσει στοιχεία με άλλες παρόμοιες οργανώσεις του εξωτερικού και, εν τέλει, θα συνεχίζει τη δράση του όποια κυβέρνηση κι αν έχει την εξουσία σε κάθε χρονική περίοδο. Όχι υπουργείο, αλλά οργανισμός.
• Η ύπαρξη κόμματος οικολόγων είναι άκυρη, όπως θα ήταν η ύπαρξη κόμματος γιατρών ή τουριστικών υπαλλήλων: είναι τόσο σημαντικό που απλά δεν πρέπει να σχετίζεται με ή να εξαρτάται από την πολιτική.

Πόσα Απίδια Βάνει ο Σάκος?

Ορίστε μία πρόκληση! Συμβουλή: Δοκιμάστε και με το "no"

Ας Πρόσεχαν

• Κάποτε, σε μία συζήτηση με έναν πελάτη μας από Ιταλία, είχαμε μία μεγάλη διαφωνία. Το θέμα είχε ξεκινήσει από το τσιγάρο και την απαγόρευσή του. Ο ιταλός ισχυρίστηκε ότι δεν πρέπει να απαγορευτεί, γιατί αν έπρεπε να απαγορευτούν όλα όσα μας βλάπτουν, θα έπρεπε να απαγορευτούν η ζάχαρη, το αλάτι, το κόκκινο κρέας και το αλκοόλ.
• Ακόμα και τα ναρκωτικά? Να επιτρέπονται και αυτά?
• Ναί μου είπε.
• Το βρήκα απίστευτα κυνικό αυτό που είπε και από τότε με απασχολεί συνεχώς, ένα θέμα στο οποίο ξέρω ότι έτσι είναι αλλά θα ήθελα να είναι αλλιώς.
• Μου εξήγησε ότι στην εποχή μας ακόμα και τα μικρά παιδιά ξέρουν για τον καπνό, τα ναρκωτικά και το αλκοόλ, κι ωστόσο είναι τόσο χαζοί ώστε γνωρίζοντας που θα καταλήξουν όλα αυτά, αναζητούν και αγοράζουν ακριβώς αυτές τις ουσίες. Το εμπόριο υπάρχει για να βγάζουν λεφτά οι έμποροι και ότι ζητήσει ο πελάτης αυτό βγάζει περισσότερο κέρδος. Αν ο πελάτης ζητήσει κρακ, τότε ο έμπορος θα πουλήσει κρακ.
• Συνέχισε την επιχειρηματολογία του με μία διαπίστωση ότι οι απαγορεύσεις είναι αδύνατον να εφαρμοστούν γιατί δεν μπορεί να έχεις από έναν αστυνομικό να προσέχει από έναν πολίτη και επιπλέον το απαγορευμένο είναι πιο ποθητό.
• Είπε επίσης ότι ένας άνθρωπος με σοβαρά προβλήματα που είναι αυτοκαταστροφικός, αν δεν το ρίξει στα ναρκωτικά θα το ρίξει σε κάτι άλλο, με το ίδιο αποτέλεσμα.
• Και τα μικρά παιδιά?
• Αυτά είναι δουλειά των γονιών.
• Ήμουν πολύ σοκαρισμένη για να συνεχίσω την κουβέντα. Δεν υπήρχε αντίρρηση για όλα αυτά, όμως ήταν πολύ λάθος όλη η εικόνα.
• Αν ήταν νόμιμα τα ναρκωτικά, τότε θα ασκούσαν την ίδια γοητεία? Το πείραμα της Ολλαδίας τι μας έχει διδάξει?
• Αν οι έμποροι αντί να πηγαίνουν φυλακή απλώς πλήρωναν ΦΠΑ? Αν οι χρήστες μπορούσαν να βρούν τη δόση τους στο φαρμακείο αντί να ληστεύουν? Η παραγωγή ναρκωτικών είναι τόσο ακριβή ώστε να δικαιολογεί υψηλές τιμές ή μήπως το ρίσκο της παρανομίας ανεβάζει και το κόστος? Το κόστος της αναποτελεσματικής καταπολέμησης των ναρκωτικών με οργανισμούς, αστυνομικές επιχειρήσεις και φυλακές είναι καλή επένδυση ή τζάμπα μαγκιά για τα μάτια του κόσμου, δήθεν και καλά κράτος πρόνοιας?
• Η πολιτεία πόσο μπορεί να παρεμβαίνει στη ζωή του καθενός?

Ενέργεια=Τροφή=Επιβίωση

• Το ανθρώπινο είδος έχει ήδη αρχίσει να εκλείπει από τη γή. Περιοχές που δεν προσφέρουν τις κατάλληλες συνθήκες ήδη πλήττονται από επιδημίες, λιμούς και φυσικές καταστροφές που οφείλονται στον άνθρακα των ανθρώπινων δραστηριοτήτων. Όμως.
• Όμως αυτοί που έχουν το πάνω χέρι της φυσικής ή ,ακριβέστερα, της οικονομικής επιλογής, για να επιβιώσουν όπως επιτάσσει το ένστικτο της αυτοσυντήρησης, θα υπερασπιστούν τα αποθέματά τους πάσει θυσία. Ανάλογα, αυτοί που δεν έχουν αποθέματα, θα επιδιώξουν να αποκτήσουν πάσει θυσία τροφή και ενέργεια για να επιζήσουν, λεφτά σα να λέμε δηλαδή, η ενέργεια του Homo Hostilis. Επιβίωση του (οικονομικά) ισχυρότερου.
• Παρατηρείται ,λοιπόν, αυτό που στα ζωικά είδη δεν μας ενοχλεί και πολύ, μιας και το αντιμετωπίζουμε χωρίς πολλές ενοχές, η μαζική μετακίνηση πληθυσμών, τουτέστιν μετανάστευση. Φυσιολογικό και δίκαιο, αλλά σε εμάς τους δυτικούς σημαίνει ότι θα πρέπει να μοιραστούμε φαγητό με άλλους, κόντρα στα ένστικτά μας.
• Εφευρίσκουμε την ανθρωπιστική βοήθεια, για να τους πείσουμε να μείνουν εκεί που είναι.
• Εφευρίσκουμε τεχνητούς πολέμους για να περιορίσουμε τους πληθυσμούς. Χρειαζόμαστε μόνον όσους είναι απαραίτητοι για την παραγωγή πρώτων υλών της ευημερίας μας. Σκλάβοι.
• Θέλουμε όμως να λέμε ότι είμαστε ηθικοί και ότι ενεργούμε για το καλό της ανθρωπότητας. Ίσως και να είναι έτσι, ίσως η ανθρωπότητα να είναι οι υπέροχοι, υπερέχοντες εμείς. Ίσως.
• Το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν υπάρχει αρκετό για όλους, ότι κάποιοι θα χαθούν στην πορεία της φυσικής (οικονομικής) επιλογής, ότι ο δυτικός φτιάχνει τους κανόνες ώστε να τον βολεύουν και ότι ο κάθε ένας από εμάς θα προτιμούσε να επιζήσουν τα δικά του παιδιά και όχι των άλλων.
• Για να έχει ο δυτικός θεάνθρωπος τη δυνατότητα να ζήσει στον παράδεισο, πρέπει να πεθάνουν πολλοί, να απομείνουν οι μισοί, το πολύ.
• Πρέπει η τεχνολογία να περπατήσει τόσο, ώστε να μπορεί να παράγει τόννους αγαθών με αμεληταίο ανθρώπινο δυναμικό, ώστε να μην διαταράσσονται από ενοχές ή τύψεις οι ιδανικές αναζητήσεις του νού του στη τέχνη και τη φιλοσοφία.
• Πρέπει να εκπληρωθούν οι γραφές. The rich shall inherit...
• Όταν κάποιος βγαίνει δημοσίως και ανακοινώνει ότι τόσα εκατομμύρια άνθρωποι θα βρεθούν κάτω από το όριο της φτώχειας στο επόμενο διάστημα, αυτό μας λέει.
• Πως είναι δυνατόν να μου αρέσι αυτό και ταυτόχρονα αυτό?

Τι θα Συμβεί, επιτέλους!

• Εάν έχετε ανασφάλειες και γνωρίζετε την Αγγλικήν, τότε το μέλλον δεν είναι πλέον αβέβαιο.

Ο Νεόσοφος

• Σαν τον νεόπλουτο, ανακαλύπτει θησαυρούς και πρωτόγνωρες απολαύσεις.
• Ανακαλύπτει λέξεις που οι άλλοι δεν γνωρίζουν και καταλαβαίνει ότι χρησιμοποιώντας τες, τους μπερδεύει. Έχει πρόσβαση σε αλήθειες απρόσιτες για άλλους, μυστικά που αλλάζουν ζωές των ανθρώπων, κι εκείνοι δεν έχουν ιδέα!
• Χρησιμοποιεί αυτή τη δύναμη με απερισκεψία αρχικά, συνήθως χωρίς να καταλάβει τη δύναμή του. Μετά τα πρώτα λάθη όμως συνειδητοποιεί την εξουσία που του δίνει αυτή η γνώση, και εκεί είναι η παγίδα στην οποία πέφτουν οι νεόσοφοι: νομίζουν ότι είναι πανίσχυροι, ότι μπορούν να κάνουν ότι θέλουν με τα μυαλά των ανθρώπων και ότι μόνο αυτοί, οι νεόσοφοι, ξέρουν αυτά τα κόλπα. Πολλοί το χρησιμοποιούν για προσωπικό τους όφελος και πλουτισμό, ενώ δεν είναι λίγοι αυτοί που δεν διστάζουν να πατήσουν στα κουφάρια των απλών ανθρώπων, και μάλιστα με τόση πονηριά ώστε να κυκλοφορούν χωρίς να ντρέπονται στην κοινωνία κι ας έχουν κλέψει περιουσίες από ανυπεράσπιστες γριούλες.
• Περνώντας στο επόμενο στάδιο, σαν νεόσοφος ανακαλύπτεις κάτι άλλο, συνήθως μετά από οδυνηρά μαθήματα: όχι μόνο υπάρχουν κι άλλοι που τα ξέρουν αυτά τα κόλπα, αλλά ακόμα και ο απλός βλάχος διαβάζει στα μάτια την πονηρή πρόθεση, με αποτέλεσμα κάποτε να βρεθείς εκτεθειμένος. Θα χρειαστείς τη βοήθεια του βλαχαδερού, μία πολύ ταπεινωτική κατάσταση, ειδικά μετά από την υπεροπτική συμπεριφορά σου.
• Πολλές φορές, δεν έχει σημασία. Πολλές φορές γίνονται ρεζίλι και πιάνονται στα πράσσα, αλλά εξακολουθούν να το παίζουν μπονβιβέρ και φιλοσοφημένοι τύποι και παριστάνουν τους οινογνώστες στα γεύματα, ίσως και εν αγνοία τους ότι ο απλός βλάχος τους έχει πάρει χαμπάρι και του σέρνει τα εξ αμάξης γελώντας στα καφενεία. Κανείς δε νοιάζεται για τον βλάχο μέχρι τις εκλογές, άλλωστε...
• Το θέμα είναι όμως ότι ακόμα και στο απόγειο της αλαζονείας, τον χρειάζεσαι τον μποστανόβλαχο, για να αγοράσει από το πολυκατάστημά σου, για να έρθει στο ιατρείο σου, για να του πάρεις τα ωραία του λεφτάκια και για να μη σε χρεώνει διπλά και τρίδιπλα για να σου στρώσει ένα πλακάκι στην πισίνα και για να σε ψηφίσει. Αυτό είναι το επόμενο στάδιο, κατά το οποίο ο νεόσοφος βρίσκεται στη δυσάρεστη θέση να παριστάνει τον ευγενικό σε άτομα που θεωρεί υποδεέστερης κουλτούρας.
• Το οποίο οδηγεί στο επόμενο στάδιο, το κρίσιμο μάθημα που αργά ή γρήγορα μαθαίνουν οι περισσότεροι αλλά κάποιοι άλλοι ποτέ, ότι κανείς δεν είναι πραγματικά υπεράνω και ότι στην αλληλουχία των αξιωμάτων όσο χαμηλότερα βρίσκεται η βάση, τόσο χαμηλότερα βρίσκεται και η κορυφή. Διδάσκεται ο νεόσοφος ότι ο απλός βλάχος μπορεί να μην έχει πλούσιο λεξιλόγιο, ίσως να μην μπορεί να αποδείξει ότι είσαι ένοχος, αλλά ξέρει με έναν τρόπο εμπειρικό και ενστικτώδη ότι είσαι σκάρτος και ότι για αυτό με την πρώτη ευκαιρία είναι δικαιολογημένος αν σου κάνει παλιανθρωπιά. Καταλαβαίνεις ότι δεν είσαι και τόσο μάγκας τελικά. Όχι μόνο δεν είσαι υπεράνω αλλά πρέπει κιόλας να παλεύεις διαρκώς με τους ομοίους σου και με τους από πάνω σου και με τους από κάτω σου. Πρέπει να φανείς ακόμα πονηρότερος.
• Όχι μόνο να φαίνεσαι καλός, αλλά να υπάρχουν και αποδείξεις: αγαθοεργίες, δωρεές, χάρες, εκδουλεύσεις, χατήρια. Μπαίνεις στον κόπο να διατηρείς μια καλή εικόνα, ένα τέχνασμα που δυστυχώς είναι πολύ παλιό και πιάνει μόνο αν μποστανόβλαχος έχει κάποιο σημαντικό όφελος, ένα δίκοπο μαχαίρι γιατί οδηγεί σε συναλλαγές πολύ ψυχοφθόρες, ειδικά αν ο μποστανόβλαχος είναι πονηρούλης και έχει περισσότερες αξιώσεις στο μέλλον.
• Έχοντας κάποια εμπειρία μετά από τόσα χρόνια, λογικά θα πρέπει πια να έχεις καταλάβει μία απλή αλήθεια: μπορείς να κοροϊδέψεις μερικούς ανθρώπους μερικές φορές, αλλά δεν μπορείς να κοροϊδεύεις όλους τους ανθρώπους όλες τις φορές.
• Έχεις πάψει πλέον να είσαι νεόσοφος. Μία κούραση, ένας κυνισμός ίσως σε καταβάλει, η συνήθεια όμως είναι μεγάλο πράμα, οπότε συνεχίζεις. Ίσως περάσεις από το στάδιο του Νονού, δηλαδή από το στάδιο εκείνο κατά το οποίο καταφεύγεις σε ακόμα περισσότερα βρώμικα κόλπα, ακόμα πιο αδίστακτες τακτικές, ακόμα πιο ελεεινό αλισβερίσι, ακόμα πιο ανήθικο και άνομο σκύλεμα ζωών. Είτε το περάσεις αυτό το στάδιο, είτε όχι, είτε το καταφέρεις είτε όχι, υπάρχει το επόμενο στάδιο. Η σήψη.
• Από τα βρωμερά ζουμιά της, κάτι άλλο θα ξεκινήσει, ίσως μύρια σκουλήκια, ίσως τίποτα άλλο εκτός από ένα ξερό κόκκαλο, ή αν είμαστε τυχεροί, ένας καλύτερος άνθρωπος.
• Ίσως αυτός να ξέρει ότι η καλή δουλειά δεν πάει ποτέ χαμένη.

Πύρρειος Ήττα και Σεμέν

• Η νέα αντιπολίτευση έχει πολλά να κάνει.
• Πρώτον να ανακαλύψει νέο πρόσωπο για αρχηγό. Αυτό είναι το εύκολο. Γιομάτο αρχηγούς το μέρος.
• Ο νέος αρχηγός πρέπει να ξεσκαρτάρει τα στελέχη του, να επιλέξει νέα πρόσωπα γιατί ένας καλός αρχηγός αξίζει όσο οι επιτελείς του.
• Πρέπει να φύγουν πολλοί. Τα άτομα που μετά την εικοσαετία του πασόκ είχαν απωθημένο με τα αξιώματα και τα οφφίκια, δεν έκαναν καλά τη δουλειά τους και έφεραν την καταστροφή. Προσωπικά, λίγους θα κρατούσα μετά από όλα αυτά τα στραβοπατήματα, αλλά ποιός με ρωτάει...
• Βλέποντας τους υπουργούς και βουλευτές να εξέρχονται με την ουρά στα σκέλια, συνειδητοποίησα ότι εκτός από τον αποφασισμένο, με απογοήτευσαν και αυτοί, ο καθένας για διαφορετικό λόγο .
• Χαρά που κάνανε στο mega για τον γαπούλη! Νά το χαμόγελο!
• Εκείνο το μελαχροινό αγόρι τα είπε πολύ ωραία, έδωσε και συγχαρητήρια. Η μελαχροινή του σύντροφος όμως που ήταν?

• Χαίρομαι που ανέβηκε ο σύριζα ειδικά έστω και λίγο (ο εκβιασμός ακυβερνησία ή πασοκ οδήγησε πολλούς στο πασόκ, που ειδάλλως ίσως να ψήφιζαν κάποιο μικρότερο κόμμα), λυπάμαι που δεν έλαβαν αυτό που τους αξίζει οι οικολόγοι.
• Κάθε σαλόνι πρέπει να έχει ένα σεμέν. Δεν μπορείς να το βγάλεις από το μυαλό της κυρα-θείτσας με καμμία παναγία, ακόμα και χρυσό να είναι το σαλόνι, ακόμα κι αν είναι από τον γάμο της εδώ και 45 χρόνια, πρέπει να έχει σεμέν και μαλιστα με φούντες να κρέμονται από τα πλαινά. Κάθε πολιτικό δρώμενο πρέπει να περιέχει events με λίγο απηρχαιωμένο λόγο, εκατονταετή συνθήματα, αναμάσημα ιδεών, εξωπραγματικές αξιώσεις , μεγαλόστομους αφορισμούς και ξεφτισμένους αρχηγούς. Εκείνη η παπαρήγα είναι πληγή για το κόμμα της πλέον.
• Μύνημα για τον γαπ? Άντε, και καλή τύχη μάγκες!

Σώπα

• Πολλές γυναίκες θεωρούν ότι έχουν σοβαρούς λόγους να κάνουν υπομονή, όχι για τον εαυτό τους αλλά για τους άλλους. Για τα παιδιά, για την οικογενειακή ηρεμία, για να μην πικράνουν κάποιον, για να στηρίξουν ψυχολογικά, για να ενθαρρύνουν, συχνά πνίγουν αυτά που έχουν να πουν, δαγκώνουν τη γλώσσα τους και συνεχίζουν να διαφεντεύουν την πατριαρχική οικογένεια μόνες. Κάτι άλλο που κάνουν είναι να βάζουν σε αναμονή τις επιθυμίες τους για να δώσουν προτεραιότητα στις ανάγκες των αγαπημένων προσώπων.
• Αρχικά, αυτό είναι από μόνο του μία ηθική ικανοποίηση. Τους βλέπει ευτυχισμένους και χαίρεται το είναι της. Δεν χρειάζεται τίποτα άλλο.Ξέρει ότι κάνει το σωστό.
• Σιγά σιγά έρχεται η κούραση. Αρχίζει να πίνει καφέδες. Στο τέλος της ημέρας η κούραση αξίζει τον κόπο.
• Μετά οι καφέδες αυξάνονται. Η κόπωση φαίνεται, αλλά συνεχίζει πιέζοντας τον εαυτό της, γνωρίζοντας ότι αυτό ήταν που ήθελε πάντα και ότι αυτό αξίζει για εκείνη περισσότερο από όλα. Ε, δεν πειράζει που έχασε εκείνο το έργο. Άλλωστε, τί είναι σημαντικότερο: μία ταινία ή εκείνοι? Να πάει στα τσακίδια η ταινία.
• Κάποτε, καθώς οι στιγμές της κούρασης γίνονται ολοένα και περισσότερες,χάνεται σταδιακά η χαρά και η υπερηφάνεια που ήταν το αρχικό κίνητρο και μένει η συνήθεια και το άγχος. Λίγοι πιάνουν αυτή την αλλαγή γιατί ακόμα εξακολουθεί να εκτελεί τα καθήκοντά της όπως πριν. Χωρίς να γίνει αντιληπτό ούτε καν από την ίδια, είναι πιθανό να αρχίσει να βλέπει τους αγαπημένους ανθρώπους σαν αιτήματα :"Τι θέλει αυτός τώρα?"
  
• Ζητάει βοήθεια αλλά πολλές φορές δεν εισακούγεται. Την εμπιστεύονται όλοι τόσο πολύ που δεν έχουν καμμία αμφιβολία. Θα τα καταφέρει.
• Ίσως να νιώσει μόνη της, ίσως να βάλει τις φωνές, ίσως να κλάψει, αλλά τις περισσότερες φορές θα συνεχίσει με το ζόρι.
• Όλα όσα έχει στερηθεί, θα βγούν σαν παράπονο, σαν πίκρα και απωθημένο. Σαν τη Μήδεια, θα θυμηθεί ότι απέμεινε ο εαυτός της. Θα θελήσει να κάνει αυτά που εκείνη πραγματικά θέλει αλλά πουθενά δεν θα είναι η απόλαυση γιατί μέσα της θα υπάρχει η απογοήτευση: κανείς δε νοιάζεται για τις μαμάδες.Όλες οι απολαύσεις θα είναι μοναχικές και βεβιασμένες γιατί μέσα τους κρύβεται και η σκέψη όλων των χαμένων χρόνων. Δεν θέλει να συνεχίσει άλλο για τους άλλους.
• Κάπου τότε αρχίζει και η εμμηνόπαυση, από μόνη της ένα κοινωνικό στίγμα: "Να κοιτάξεις τις ορμόνες σου!" είναι η καθιερωμένη απάντηση στις αγωνίες της.Πάνω που όλα έδειχναν να παίρνουν το δρόμο τους, εκείνη πρέπει να ξαναπεράσει εφηβεία, μόνο που τώρα κανείς δεν το βρίσκει χαριτωμένο. Η συμπεριφορά της θα είναι ανεξήγητη και θα διώξει μακρυά της τους ανθρώπους, ίσως και τον σύντροφό της. Θα την απορρίψουν για αυτό που είναι.
• Δεν είναι ανάγκη να γίνει έτσι. Δεν είναι ανάγκη να γίνει ούτε το αντίθετο, δηλαδή να τα παρατήσει κανείς όλα, γιατί με την παραίτηση χάνεται η αυτοεκτίμηση.
• Πολλές γυναίκες χαίρονται τη ζωή από νωρίς πρίν η αγανάκτηση κάνει ρίζες, πολλές γυναίκες δεν αφήνουν εκκρεμότητες με τον εαυτό τους.

Ασπάμε

• Έλαβα αυτό το πολιτικό σπαμ, από υποψήφιο που δε ζητάει απλώς υποστήριξη, όχι απλή ψήφο, αλλά να τρέξουμε για αυτόν, να επιστρατεύσουμε γνωστούς και φίλους. Εξ'αρχής το σπαμ το πάντα το περιφρονούσα, αλλά το printscreen που θα δείτε πλησιάζει και κατά τη γνώμη μου ξεπερνάει, τα όρια της αξιοπρέπειας.
• Και το παρακάτω κλιπ από το facebook του freddos ο οποίος το πήρε από κάποιον άλλον, νομίζω ότι είναι το καλυτερο σε αυτές τις εκλογές. Εμπνευσμένο.
• .