Πέμπτη, 24 Σεπτεμβρίου 2009

Η κληρονομιά

  • Ο ένας παππούς σκοτώθηκε στον πόλεμο και ο άλλος αρρώστησε και πέθανε όταν ήμουν τριών χρονών. Ο δεύτερος, ήταν ναυτικός στο Σουέζ, η καταγωγή του όμως ήταν από νησί του αιγαίου. Δεν πήγε σχολείο, έμαθε όμως από μόνος του να διαβάζει και αγόραζε ανελλιπως μία εγκυκλοπαίδεια σε τεύχη που λεγόταν "Ήλιος". Όταν μάζεψε όλα τα τεύχη, τα έδωσε για δέσιμο και δεν τσιγκουνεύτηκε να βάλει το καλύτερο δέρμα. Με τα χρόνια και τον διωγμό των ευρωπαίων από την Αίγυπτο, το μόνο που πήραν μαζί τους εκτός από τα απολύτως απαραίτητα, ήταν η εγκυκλοπαίδεια και όσο περισσότερα βιβλία μπορούσαν να χωρέσουν στα μπαούλα που είχαν, ανάμεσά τους και ένας καταπληκτικός ονειροκρίτης, πολλοί καζαμίες και μυθιστορήματα της εποχής, όλα αναγνώσματα του παππού. Όλα γραμμένα στην καθαρεύουσα.
  • Στο σχολείο, όταν θέλαμε να ψάξουμε κάτι για τις εργασίες μας, συχνά συμβουλευόμασταν την "Ήλιος" και μάλιστα είχαμε μάθει απ'έξω και τη σειρά των τόμων: Α-ΑΙΣ, ΑΙΣ-ΑΝΣ, ΑΝΣ-ΒΑΒ, ΒΑΒ ΓΑΛ, ΓΑΛ-ΔΙΑ, ΔΙΑ-ΕΠΙ, ΕΠΙ-ΗΛΙ,....κάτι τεράστιοι τόμοι με κιτρινισμένα φύλλα και βάρος μεγαλύτερο από εμάς τους ίδιους τότε.Έτσι μάθαμε τα ελληνικά. Ο δε ονειροκρίτης, τον οποίο παίρναμε πολύ στα σοβαρά, είχε προβλέψεις όπως "Εάν ιδείς εις τον ύπνον σου κόρην να μαγειρεύει ιχθύες, περίμενε μεγάλην συμφοράν εις την οικίαν σου συντόμως, εάν δε οι ιχθύες είναι ζωντανοί...." και τα λοιπά. Θυμάμαι ότι τα ζώδια ήταν διαφορετικά τότε, δηλαδή σε διαφορετικές ημερομηνίες, πράγμα που σήμαινε ότι αν ήσουν πχ Ταύρος τότε με σημερινά δεδομένα θα έπρεπε να είσαι Κριός, ένα μπέρδεμα που μας ανάγκαζε να κοιτάμε τις προβλέψεις για τους χαρακτήρες μας σε δύο ζώδια για να είμαστε σίγουροι. Κάποτε μάλιστα προσπαθήσαμε να καταλάβουμε από τα χαρακτηριστικά των ζωδίων σε ποιό ανήκε η γιαγιά και συνεπώς, το πότε γεννήθηκε αφού ούτε η ίδια ούτε κανείς άλλος ήξερε, χωρίς επιτυχία όμως.
  • Η αγάπη του για τα γράμματα και το διάβασμα είναι αυτό που μας έμεινε από τον παππού, ο οποίος περιφρονούσε όσους ήταν αμόρφωτοι κι ας μην είχε δεί ούτε απ'έξω σχολείο.

7 σχόλια:

  1. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. 1.Οι παππούδες και γιαγιάδες στην παιδική ηλικία είναι ο σύνδεσμός μας με την φαντασία, με το μυθικό, είναι οι πρώτοι μας ήρωες φορτωμένοι με μια τεράστια γκάμα λογιών λογιών παράξενων και εξαιρετικά ελκυστικών ιστοριών.Ακόμα κι αν δεν τους γνωρίσαμε οι ιστορίες γύρω από αυτούς και τα πράγματα που αφήσαν πίσω είναι εξαιρετικής συναισθηματικής αξίας. Εγώ έχω ένα αναπτήρα ΡΟΝΣΟΝ από τον παππού μου και είναι ο θησαυρός μου.

    2. Η μόρφωση είναι σε δύο επίπεδα. Την μόρφωση από το διάβασμα που είναι πληροφορίες από κάποια τρίτα πρόσωπα, είναι σημειολογίες που μας δίνουν την δυνατότητα να τακτοποιήσουμε προσωρινά κάποια εσωτερικά μας ερωτήματα, είναι ένα ταξίδι εικόνων που φτιάχνει το μυαλό μας. Και φυσικά είναι γνώση.
    Όμως πέρα από την συνεχή συσσώρευση βιβλιογνώσεων την ολοκλήρωση της γνώσης έρχεται να συμπληρώσει η εμπειρία.
    Γιατί δεν μπορείς να καταλάβεις την έννοια του επικλινούς επιπέδου αν δεν έχεις αφεθεί να κυλίσει το ποδηλατάκι σου σε ένα κατηφορικό δρόμο.
    Το ίδιο συμβαίνει και με τα συναισθήματα και τις εικόνες που δημιουργούνται στο μυαλό σου διαβάζοντας ένα βιβλίο. Τρανταχτό παράδειγμα ήταν ένα τσούρμο πιτσιρικάδες από την Αθήνα που έφθασαν στο χωριό πριν μερικά χρόνια. Μόλις είδαν την αγελάδα κάναν λες και είδαν τις πυραμίδες. ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ ΟΟΟΟΟΟΟ κοίτα μια αγελάδα.
    Για μένα η εμπειρία ήταν πάντα ανώτερη της γνώσης. Και το επεδίωκα γιατί κουραζόμουν πολύ να ταξιδεύω μέσα από τις ιστορίες των άλλων. Και μπορώ να πω ότι παλαιότερα σνόμπαρα περισσότερο τους εξαιρετικά μορφωμένους. Μου φαινόταν ότι επειδή είχαν χωθεί στα βιβλία είχαν χάσει πολύτιμες εμπειρίες από την ζωή τους.Μπορεί να φταίει και η χρονική μετακίνηση των ζωδίων ποιος ξέρει.
    Σημασία έχει πως ενώ τα βιβλία σου εξιτάρουν την φαντασία και σε πλημμυρίζουν εικόνες απίστευτες και σημειολογίες βολικές και έτοιμες πρέπει κάποια στιγμή να τακτοποιήσεις μόνος σου το κεφαλάκι σου με δικές σου εμπειρίες εικόνες και σημειολογίες για να φύγεις πια από το παραμύθι. Και πιστέψτε με αυτή είναι η μεγαλύτερη πρόκληση όλων.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Α, και Αιγυπτιώτισσα μάνα δηλαδή, ή μόνο ο παππούς; Εμένα η μάνα μου με την οικογένειά της είχαν έρθει Ελλάδα από το '63 (αν θυμάμαι καλά από εξιστορήσεις). Παππούς-γιαγιά Κεφαλλονίτες (από δικούς τους γονείς Κεφαλλονιά, Χίο, Κρήτη, Κύθνο!) που είχαν κατέβει ως ζευγάρι.
    Παρεμπιπτόντως, τον Ιούνιο παντρέψαμε ένα φιλικό ζευγάρι, που ο γαμπρός είναι από Πρέβεζα. Περάσαμε κάποια στιγμή το καλοκαίρι, αλλά, όπως το λέω, κάτσαμε δυο-τρεις ώρες. Του χρόνου, άμα ξαναπεράσουμε, θα συνεννοηθούμε μήπως σε πετύχουμε κι εσένα εκεί (να κεράσεις ένα καφέ, ρε παιδάκι μου :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Η παιδέια που λέγαμε...
    Και απ' την άλλη οι γκυκιές αναμνήσεις...
    Την καλησπέρα μου!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Βράζει το καζάνι!