ΤΡίΤΟ ΚΑΖάΝΙ ΑΡΙΣΤΕΡά

Αργία Αύριο

2012-01-30T03:34:00.000+03:00

Δύσκολο

2012-01-29T00:43:00.004+03:00

Είχα πριν από πολλά χρόνια μία προσωπική θεώρηση για τους άνθρωπους.Έλεγα από μέσα μου, κοιτώντας στα μάτια του κάθε ενός τους ότι είχαν κόκκαλα φτιαγμένα από μαρμελάδα ή από σίδερο, ανάλογα με την αποφασιστικότητα που αντίκρυζα στη στάση τους, στον τρόπο που μιλούσαν και που έλεγαν ότι θέλουν κάτι.
Ωστόσο, τον ίδιο μου τον εαυτό ποτέ δεν μπόρεσα να κατατάξω στη μία ή την άλη κατηγορία, ίσως επειδή για τον εαυτό του ο καθένας δύσκολο είναι να βγάλει απόφαση.
Σε στιγμές δύσκολες έλεγα ότι μάλλον τα δικά μου κόκκαλα ήταν φτιαγμένα από πάγο, αλλιώς δεν εξηγούνταν το κρύο που ένιωθα να με σφίγγει.

Dear Neil

2012-01-26T09:56:00.005+03:00

I know it was just a joke, but I also know that within each joke there is a little pain hidden, so that it won’t hurt so much, just like a smile: you show teeth but you don’t mean harm. I also know that, if you depend on your mass media, then you are most certainly misinformed, so I am about to attempt to give you a brief account of how things really are.
- First of all, Greece has been in constant war for an unbelievably long time. To put it into perspective: Palestine has been in war for fifty years, Iran and Iraq for something like a decade and Greece, including the civil wars and internal power struggles between American and soviet-supported groups, has been in successive and very cruel conflicts from the moment it was freed from the Turks in 1821 until 1974 when the last dictatorship ended. There has never been a period of peace long enough for the Greeks to live like you might consider “normal”. The only peaceful period was from 1974 when the dictatorship ended until now, forty years altogether, after a 150-year-long bloodshed.
- No one deserves that.
- Yet, even in this context, Greece has achieved two great things: to keep up business and to keep up cultural standards in the Balkans, which I must tell you are not easy things to do.
- The strange thing now is that Europe, faced with a country so rich in soil and production, instead of making the most of it, forced greek governments to sign contracts which destroyed that production. For example, Greek farming included everything, from grains, olive trees and saffron, to cotton and tobacco in a way which was in accordance with local capacity and demand. It was even enough to export.
- But Europe knew better. They asked us to change that wise arrangement and only gave loans to the crops they approved of, as part of a pan-european crop plan which would favor producers from France, Spain and other powerful countries, I suppose. On top of that, in order to encourage “co-operation” between European countries, Greek governments got paid quite handsomely to sign treaties which allowed European companies to import their goods without paying the taxes that they would normally have to pay and that Greek producers continued (and still continue) to pay.. This meant that imported goods were much cheaper than Greek goods.
- As a result, the balance between production and demand was interrupted, Greeks could no longer support themselves. Exports dropped, Imports soared. Greek producers were forced to bankruptcy.
- Another funny fact is that those imported products that we are forced to buy are especially priced at higher prices than all the rest of Europe, while still cheaper than Greek products. Once again, our politicians, bribed by practically everyone, have done a good job.
- The moral here is that us “lazy” Greeks have to work twice as much to buy half the things that EU won’t allow us to produce ourselves. Those things include cars (there have been many attempts for greek-produced cars by private companies that have been quickly choked to death) agricultural products (we are now left with no other choice than to import dairies, fish and even olive oil from turkey and spain) and energy.
- And now Europe wonders what to do with us.
- Now you say we are lazy.
- We are not lazy, we are unemployed because “wise” Europeans thought they knew better.
- The Greek lifestyle which is now being criticized is not lazy, but balanced and this is the only reason we are still better-off than northern Europeans. We work longer hours (this is a fact!) but at the end of the day we can meet friends, have long discussions and keep up our spirits.
- We have many holidays because this is how it should be, because we never stop work as the weather allows us to be active all year round, so, yes we actually need those long weekends and bank holidays. Those holidays never prevented us from being productive until the Europeans came around.
- We are many things, but we are not lazy.
- Multinational greed and capitalistic liberalism only approve of work, not rest and recreation. It has led people to alcohol abuse which is the only kind of abuse which allows you to sheepishly slumber to work the next morning. To be “productive”.
- We are otherwise.
- And we pay for it very dearly.

Ποτέ Ξανά

2012-01-25T10:01:00.006+03:00

Σε κάποια από τις πολλές συζητήσεις με φιλικό πρόσωπο, αναφέρθηκε το χιλιο-ειπωμένο "μία χούντα θα μας σώσει" το οποίο με τρομάζει για την ελαφρότητα με την οποία το χρησιμοποιούν οι νεο-έλληνες, χωρίς συναίσθηση της πραγματικής έννοιας "χούντα". Προτείνω, όσοι εύχεστε να έρθει χούντα για να μας βάλει στο σωστό δρόμο ή θεωρείτε ότι αυτό που ζούμε είναι χούντα, ρωτήστε κανέναν παλιότερο ή ακόμα καλύτερα ανοίξετε κανένα βιβλίο να δείτε τί σημαίνει χούντα, γιατί νομίζω ότι δεν θα σας άρεσε καθόλου.
Η απάντηση στη δήλωση αυτή ήταν ότι η χούντα ήταν που μας κατέστρεψε διότι μπορεί μεν να χτίστηκαν πολλές από τις υποδομές που ακόμα και τώρα χρησιμοποιούνται, μπορεί φαινομενικά να ήταν όλα σε τάξη, όμως ήταν πραγματικά καταστροφικό το γεγονός ότι η πολιτική φρουρά στην ουσία δεν άλλαξε από τότε, αντιθέτως οι περισσότεροι αξιωματούχοι, μεγάλο μέρος του προσωπικού που υπηρέτησε τη χούντα συνέχισε να εργάζεται για τις επόμενες "απελευθερωμένες" κυβερνήσεις.
Οι ρουφιάνοι και οι καταδότες παρέμειναν στα πόστα τους, διατήρησαν το ψευδο-κύρος τους βασισμένοι σε ότι είχαν "φάει" στη διάρκεια της δικτατορίας, πάνω στο βρώμικο χρήμα τους έχτισαν τις δημόσιες σχέσεις και την νέα επιχειρηματικότητα, επηρρέασαν εξελίξεις και κίνησαν νήματα, χρησιμοποίησαν την "πείρα" τους και τη δικτύωσή τους.
Οι κυβερνήσεις πάνε και έρχονται, οι ρουφιάνοι μένουν.
Σε όλες τις ελληνικές πόλεις, οι πιο επιφανείς επιχειρηματίες είναι αυτοί που κατέδωσαν εβραίους για να κλέψουν τις λίρες από τα εγκατελειμένα σπίτια. Στις δυνάμεις όλης της χώρας, ένστολοι απόγονοι εκτελεστών κατέχουν αξιώματα, κρατώντας το φρόνημα υψηλό.
Τα πρωτοκλασσάτα ονόματα είναι αυτά που λάμπουν στα δελτία ειδήσεων, από κάτω όμως ο κρατικός μηχανισμός συνεχίζει σιωπηλά να λειτουργεί με διορισμένα παιδιά χαφιέδων, βασανιστών ή απλώς εντολοδόχων.
Άρα, η ψήφος μπορεί να είναι σημαντική, από την άλλη έχει επίσης σημασία το ποιόν σεβόμαστε, σε ποιόν δίνουμε τα λεφτά μας, ποιόν αποκαλούμε "κύριο" σκύβοντας σεβαστικά το κεφάλι και ποιόν περιφρονούμε γιατί σήμερα δεν πήγε κομμωτήριο.

Για το ιστορικό

2012-01-24T10:04:00.008+03:00

Οι περισσότεροι αναζητούν κάποιον ξεχωριστό να αγαπήσουν , μη γνωρίζοντας ότι όλοι είναι λίγο-πολύ ίδιοι και ότι το μόνο που κάνει κάποιον να ξεχωρίζει από τους άλλους είναι ότι τον αγαπάς.
Όταν ήμουν απελπιστικά νέα, έλεγα ότι για να αγαπήσω κάποιον που να είναι καλός για εμένα, και για να με αγαπήσει και αυτός ώστε να τα βρούμε μεταξύ μας, και για να επιτρέψουν οι συνθήκες να είναι δυνατόν να είμαστε μαζί (να μην ζεί στην άλλη άκρη του κόσμου ή να μην είναι σαράντα χρόνια μεγαλύτερος ή μικρότερος, ή να μην είναι παντρεμένος, κοκ) θα έπρεπε να είμαι πολύ τυχερή στα αλήθεια. Πόσα πράγματα έπρεπε να συμπέσουν!
Μετά κοίταξα τριγύρω και είδα ότι λίγο-πολύ όλοι ίδιοι είμαστε, θέλουμε περίπου τα ίδια πράγματα κι πονάμε στα ίδια σημεία. Σκέφτηκα ότι, υπό αυτό το πρίσμα, θα μπορούσα να αγαπήσω τον οποιονδήποτε.
Τον οποιονδήποτε?
Όχι βέβαια!
Ούτε με σβηστή λυχνία!
Μετά είδα ότι, όταν τελικά αγάπησα, δεν ήταν για κάποιον λόγο συνειδητό, δηλαδή δεν τον αγάπησα γιατί είχε ορισμένα πλεονεκτήματα, γιατί υπήρχαν κι άλλοι που είχαν τα ίδια ή και περισσότερα "πλεονεκτήματα" από αυτόν, όμως εκείνους δεν τους αγαπούσα. Μή σου πώ ότι τους περιφρονούσα κιόλας, για διάφορους λόγους και με διάφορες αφορμές.
Έτσι είμαστε εμείς οι γυναίκες, ο άντρας μας και ο γιός μας είναι οι καλύτεροι. Τι να κάνεις....
Τέλος πάντων, σκέφτηκα ότι το ποιόν τελικά θα αγαπήσει κανείς είναι θέμα του ποιός θα βρεθεί δίπλα του και πως θα σχετιστεί με τα άτομα που τον περιβάλλουν, δηλαδή με άλλα λόγια, ενώ δεν μπορεί κανείς να προγραμματίσει την αγάπη ούτε το συναίσθημα, μέσα από την ενστικτώδη και αυθόρμητη επικοινωνία μας, καταλήγουμε περιστοιχισμένοι από ανάλογους ανθρώπους, ίδιες λίγο-πολύ γυναίκες και ίδιους μέσες-άκρες άντρες.
Υπάρχουν γυναίκες και άντρες που είναι διαφορετικοί, που δεν είναι γουρούνια και πουτάνες, αλλά ο κάθε ένας, όπως το άνθος τη μέλισσα, ανάλογα με το συμπεριφορικό "άρωμά" του τραβάει το ανάλογο ζουζούνι.
Τώρα, αυτό είναι τρομερό, ειδικά όταν στην πλειοψηφεία τους οι άντρες δείχνουν να έχουν αυτή την απαίσια εντύπωση για τις γυναίκες και αντίστροφα, οι γυναίκες για τους άντρες δείχνουν να μην τρέφουν τίποτα άλλο από αυτή τη βαθεία περιφρόνηση.
Είναι λοιπόν, σκέφτηκα, άλλη μία έκφραση της αυτο-υποτίμησης.
Άλλωστε, σκέφτηκα, τίποτα δεν είναι υποχρεωτικό και κανείς δε σε αναγκάζει να σχετιστείς με τον οποιονδήποτε άντρα ή την οποιανδήποτε γυναίκα: το κάνεις επειδή σου αρέσει, επειδή αυτός ο άντρας και αυτή η γυναίκα για κάποιον λόγο έκαναν κλίκ, κάπου ταίριαξαν με κάποιο υποσυνείδητο κριτήριο, άρα δεν ωφελεί να λες ότι όλοι είναι ίδιοι.
Τώρα, το κατά πόσο είναι δυνατόν να αλλάξει κανείς τον εαυτό του τόσο πολύ, ώστε να αλλάξει η συμπεριφορά του και να μαζευτούν τριγύρω του άλλοι άνθρωποι και μάλιστα να του αρέσουν και να νιώθει άνετα μαζί τους και μάλιστα να τους αγαπήσει κιόλας, δεν το γνωρίζω ούτε το έχω δεί ποτέ μου να γίνεται. Όσοι το προσπάθησαν, κατέληξαν εγκλωβισμένοι σε μία υποκριτική ζωή που δεν τους ικανοποιούσε ούτε στο ελάχιστο και στην πλειοψηφεία τους κάποια στιγμή "έσκασαν" δηλαδή δεν άντεξαν άλλο και απλά με διάφορους τρόπους έκαναν την έξοδό τους.
Τέλος πάντων, από νωρίς στη ζωή μου, είδα ότι δεν υπήρχε τρόπος να προγραμματίσεις ούτε να πείς "θα αγαπήσω ΤΩΡΑ" αλλά αντιθέτως όσο και να αναζητεί κανείς είναι απλά θέμα τύχης, λαχείο σα να λέμε.
Αυτό, με έκανε να νιώσω ελέυθερη. Σκέφτηκα ότι, αφού δεν μπορώ να το εξασφαλίσω, τότε μπορώ κάλλιστα να μην ανησυχώ, ούτε να σκάω για αυτό. Αντί να βάφομαι και να φτιασιδώνομαι και να πεταρίζω τα βλέφαρα για να σαγηνεύσω τον "ωραίο" που μέχρι τότε κυνηγούσα, σκέφτηκα ότι αν είναι να'ρθει θε να'ρθει, αλλιώς θα προσπεράσει, κι έτσι άρχισα να βγαίνω όπως γουστάρω με ρούχα και μαλλί βιαστικά συμμαζεμένα, και ένα λιποζάν αντί για οτιδήποτε άλλο, να συμπεριφερομαι όπως μου "έβγαινε" και γενικά είπα ότι ας είμαι τουλάχιστον ελεύθερη πριν δεσμευτώ. Γιατί η ελευθερία ήταν, και ακόμα είναι, κάτι πολύ σημαντικό για εμένα. Βέβαια, όταν είσαι εικοσι-κάτι, μπορείς να κάνεις κάτι τέτοια χωρίς σημαντικές απώλειες στο αισθητικό αποτέλεσμα.
Βέβαια, ο τότε "ωραίος" προσπέρασε, όμως η ζωή είναι γεμάτη "ωραίους".
Ούτε απέφυγε το νεαρό αθηνόβιο τις απογοητεύσεις και τα δάκρυα.
Ούτε, φυσικά, μπορεί κανείς να εγγυηθεί ότι στο μέλλον θα πάνε όλα καλά, αν μη τι άλλο γιατί αν κάνει τώρα την ανοησία να βγεί με τζην και άρβυλα έξω θα την πούνε ότι είναι του κουκουέ.
Τελικά, μετά από όλα αυτά, είδα ότι είναι εύκολο να λέει κανείς ότι τα καλά που ήρθαν στη ζωή του τα κατάφερε ο ίδιος, ενώ τις περισσότερες φορές η τύχη, με τη μορφή της συγκυρίας, της σύμπτωσης και της υποσυνείδητης, ασυναίσθητης συμπεριφοράς είναι που τα έφεραν.
Όποτε, λοιπόν, ακούω κάποιον να λέει ότι είναι όλες ίδιες ή όλοι ίδιοι, λέω ότι από τη μία δεν είναι όλοι ίδιοι, αλλά από την άλλη ο άνθρωπος που το λέει αυτό χρειάζεται βοήθεια όχι για να βρεί ταίρι, πράγμα που μπορεί και να μην το θέλει στο κάτω-κάτω, αλλά περισσότερο για να βρεί τον εαυτό του.

Συγκινησιακή Πανούκλα

2012-01-20T09:23:00.006+03:00

Είναι ένα θέμα πολύ δύσκολο, ένα θέμα που τριβελίζει το μυαλό μου από τότε που πρωτο-ξεκίνησα το μπλόγκιν, από την πρώτη κιόλας ανάρτηση.
Ο όρος αυτός είναι δανεικός από κάποιον πολύ σοφώτερο, που δυστυχώς πέθανε εδώ και καιρό, γιατί πολύ θα ήθελα να ήταν τώρα εδώ και να μας έλεγε τη γνώμη του για την κατάσταση που ζούμε, να ταλαιπωρούμαστε για λόγο άλλο κανέναν εκτός από την ανθρώπινη αφέλεια.
Τέλος πάντων, μέσα από τα μέσα μαζικής πληροφόρησης, κατακλύζομαι και κατακλυζόμαστε από ένα πλήθος κειμένων, εικόνων και βίντεο που έχουν σα θέμα την βίαιη ή τεχνητή απόσπαση συναισθημάτων, τις περισσότερες φορές με σκοπό την απλή διαφήμιση κάποιου προϊόντος ή άλλες φορές απλά αποτελούν την έκφραση, το ξέσπασμα της αγωνίας ενός απλού ανθρώπου που κάτι αναζητεί αλλά δεν το βρίσκει στο εμπόριο.
Ωστόσο, τα περισσότερα συγκινησιακώς μολυσμένα υλικά προέρχονται από εμπόρους: εμπόρους βιβλίων, εμπόρους χαπιών ή, λιγότερο προφανείς, εμπόρους υγείας, εμπόρους αστραφτερών δοντιών, εμπόρους λαμπερών μαλλιών, εμπόρους χαρούμενων παιδιών, εμπόρους μακροχρόνιων γάμων και ότι άλλο ποθεί η καρδιά του ανθρώπου.
Βλέπω για παράδειγμα την επιχείρηση κατά του Καντάφι, με πόσο γοερό τρόπο προβλήθηκε ως στυγνός δικτάτορας, και πως εκμεταλλεύτηκε τους φτωχούς και πόσο οδήγησε τη χώρα του σε αδιέξοδα. Οποιοσδήποτε είδε αυτές τις προβολές σίγουρα αγανάκτησε, σίγουρα σκέφτηκε ότι καλά έπαθε ο Καντάφι και ότι πήγαινε γυρεύοντας. Ανάλογες εκστρατείες κατά άλλων εθνών σε ασία και αφρική, πραγματοποιήθηκαν με την συγκινησιακή ευχή μας, με τη δική μας συγκινησιακή συγκατάθεση που είδαμε ως δίκαιο να σφαγούν από τα δυτικά υπερόπλα άμαχοι και πληθυσμοί καθόλα αγροτικοί και χωρίς στον ήλιο μοίρα "γιατί ήταν κακοί" με διάφορους τρόπους: φοράνε μπούργκες, είναι οπισθοδρομικοί, καταπατούν τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Ο οποιοσδήποτε όμως μπεί στον κόπο να το ψάξει λίγο, όχι πολύ, βαθύτερα θα δεί ότι οι πόροι αυτών των χωρών κρίθηκε απαραίτητο από τους αμερικανο-ευρωπαίους να ελεγχθούν με διαφορετικό τρόπο, για άλλους σκοπούς.
Και η συγκινησιακή αυτή πανούκλα χρησιμοποιείται τώρα, όπως και παλιά, για την διαχείριση πληθυσμών, για την εκμετάλλευση της δυναμικής μας, για την εκμαίευση απόψεων και για την απόσπαση γνωμών δημοσίως.
Κάποτε το όπιο του λαού ήταν η θρησκεία.
Τώρα το όπιο του λαού είναι τα συναισθήματα, η επικοινωνιακή καλωσύνη.
Έτσι, ενώ είναι αλήθεια ότι οι κυβερνήσεις μας έχουν φέρει σε ένα σημείο όπου τα εργοστάσια υπάρχουν, τα σπίτια υπάρχουν, οι πόροι και τα υλικά υπάρχουν και οι άνθρωποι υπάρχουν για να τα αξιοποιήσουν, αντί να τα αξιοποιήσουμε, μένουμε εμείς άνεργοι και χωρίς σπίτι και τα εργοστάσια άδεια και τα σπίτια χωρίς ένοικους, από την άλλη με ενοχλεί η επικοινωνιακή αξιοποίηση αυτής της κατάστασης και ο τρόπος με τον οποίον αντί για τις πραγματικές λύσεις προωθούνται οι πολιτικές.
Πρώτα φέρνεις τους ανθρώπους στο "αμήν" και μετά στρέφεις την κάμερα πάνω τους και λές "κρίμα μωρέεεεε.... δώστου ένα πενηντάλεπτο, ρέεεεεεε......"
ΚΥΡΙΕ ΕΞΥΠΝΕ, ΠΟΥ ΕΧΕΙΣ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΤΟΥ ΑΣΤΕΓΟΥ ΣΕ ΚΑΠΟΙΑ ΤΡΑΠΕΖΑ, ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΕΤΣΙ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗΝ ΠΑΡΑΓΕΙ ΑΣΤΕΓΟΥΣ.
Αυτό πρέπει να παλέψουμε να γίνει, όχι να μείνουν κλειστά τα επαγγέλματα, ούτε να γυρίσουμε στη δραχμή ούτε να φύγει ο παπανδρέου.
Άλλο συγκινησιακό κόλπο αυτό: πλασαρίστηκε ο γαπ για κακός, και όλοι τον βρίζουν, ακόμα και τα παιδιά του νηπιαγωγείου, τη στιγμή ο παπαδήμος με τον σαμαρά,, τη ντόρα και τον καρατζαβλάχο συνεχίζουν ακάθεκτοι να επιβάλλουν κι άλλλα εισπρακτικά μέτρα αντί να κάνουν πραγματικές αλλαγές. ΚΙ εμείς εκεί: ¨ΓΑΠ κακός- παπαδήμος καλός.... ΓΑΠ κακός- Παπαδήμος καλός" ψέλνουμε αέναα.
Πόσο οργουελιανά πρόβατα μπορεί να είμαστε για να μας διαχειρίζονται τόσο απροκάλυπτα, δεν μπορώ να το χωνέψω.
Ο γαπ έφυγε.
Για κοίτα τί συμβαίνει τριγύρω!
Λύθηκε κανένα πρόβλημα?
Μας έσωσε ο παπαδήμος ή μήπως ο σαμαράς?
Όχι, βέβαια!
Αυτό που έγινε είναι ότι με τον ίδιο τρόπο που μας πείθουν με ξανθά, κοκκινομάγουλα παιδιά να αγοράσουμε ένα μπουκάλι γάλα με γεύση φράουλα ή τσίχλες ή κι εγώ δεν ξέρω τι άλλο, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο μας περνάνε ότι θέλουν, μας πείθουν ότι το να σκοτώνεις κάποιον στο αφγανιστάν είναι καλό γιατί εκεί ζούνε κακοί άνθρωποι.
Κι όμως, οι περισσότεροι από εμάς δεν θέλουμε να ξέρουμε τι δυστυχίες προξενούνται από τον δικό μας τρόπο ζωής, δεν θέλουμε να φέρουμε την ευθύνη για τίποτα και με τα ίδια μας τα χέρια παραδίδουμε την ευθύνη σε άλλους, με τη δικαιολογία ότι εμείς δεν ξέρουμε. Ότι οι άλλοι είναι ειδήμονες.
ΤΙ ΛΕΜΕ ΤΩΡΑ!
Πως δικαιολογείται η σφαγή αμάχων? Πως δικαιολογείται να παίρνει άλλος τις αποφάσεις για την οικογένειά σου και για τα παιδιά σου και για τη ζωή σου?
Ποιος θα σου πεί να κάνεις κάτι κόντρα στην συνείδησή σου?
Με τον ίδιο τρόπο που αφήνουμε το ραδιόφωνο να αποφασίζει τι μουσική θα ακούσουμε, και μας τσαμπουνάει τα ίδια και τα ίδια μέχρι το μυαλό να γίνει μαρμελάδα, με βεβιασμένη ευτυχία και με το ζόρι να μας κάνει χαρούμενους, ακριβώς έτσι αφήνουμε τους ειδήμονες να μας λένε πως νιώθουμε, τι θέλουμε να φάμε, πως να κοιμόμαστε με τον σύντροφό μας και τι να κάνουμε όταν βλέπουμε έναν πολιτικό.
Οι πολιτικοί φταίνε.
Όμως η εναλλακτική είναι οι πολυεθνικοί έμποροι.
Ποιόν από τους δύο προτιμάμε?
Όμως δεν μπορείς να γίνεις ευτυχισμένος με το ζόρι, ούτε να προγραμματίσεις τη χαρά.
Και ο λόγος που πολλοί άνθρωποι δεν είναι ευτυχισμένοι είναι γιατί δεν κάνουν αυτό που στα αλήθεια θέλουν αλλά αυτό που περνιέται για χαρά από την εμπορική άποψη, νομίζοντας ότι ευτυχία είναι η επιφάνεια του προσώπου. Οι περισσότεροι κάνουν ότι λέει η διαφήμιση και περιμένουν μετά την ευτυχία να έρθει " τα έκανα όλα, άρα λογικά τώρα πρέπει να είμαι ευτυχισμένος".
Αν ήσουν ευτυχισμένος θα το ήξερες.
Ακολουθώντας τις ταγές των εικόνων, δίνουμε την ευθύνη στον παραγωγό των προϊόντων που αγοράσαμε, αφήνουμε την ευτυχία μας σε όποιον φωνάζει δυνατότερα.

Ούτε τελεία, ούτε παύλα

2012-01-17T11:47:00.013+03:00

Και μόνο που οι άνθρωποι του κόσμου θέλουν να ορίσουν τι είναι έλληνας αποτελεί αναγνώριση της διαφορετικότητάς του: όλοι ξέρουν τί είναι αμερικάνος, ασιάτης, αφρικανός ή οποιοσδήποτε ευρωπαίος.
Όλα αυτά τα εθνικά πρότυπα αλλάζουν μέσα στα χρόνια, όπως οι γερμανοί που ενώ μέχρι τον προηγούμενο αιώνα θεωρούνταν από τους υπόλοιπους λαούς ως αγαθοί ζυθοπότες, λουκανικοφάγοι, μετά τον πόλεμο απέκτησαν το προφίλ του αδίστακτου, ψυχρού υπηρέτη του συστήματος. Αντίθετα, ο έλληνας διατηρεί το ίδιο προφίλ, παρόλο που δεν είναι ακριβώς ξεκάθαρο ποιό προφίλ είναι αυτό. Αντίφαση.
Το ελληνικό γνώρισμα, δια της αδυναμίας του να οριστεί ή ίσως δια της δυνάμεώς του να διαφεύγει τους περιορισμούς, παραμένει όχι μυστήριο, αφού ο καθένας μπορεί να το δεί και να απορήσει, αλλά κάτι σαν φευγαλέα εντύπωση, πάνω που πάς να την πιάσεις σου φεύγει μέσα από τα δάχτυλα.
Το γιατί θέλουν οι άνθρωποι να ορίσουν τον έλληνα, είναι απλό: για να τον ελέγξουν, όχι με την αυστηρή έννοια, αλλά περισσότερο για να μπορέσουν να τον προβλέψουν, να τον αντιμετωπίσουν, να τον βάλουν σε ένα καλούπι όπως όλους τους υπόλοιπους, να τον διευθετήσουν, να τελειώνουν με δαύτον, να τον καταμετρήσουν και να τον εντάξουν στο σύστημά τους.
Αυτό στάθηκε αδύνατον, παρά το περίεργο γεγονός ότι οι έλληνες δεν έμειναν ανέγγιχτοι από τις επιροές, από όλες τις μεριές του ορίζοντα. Από ανατολή, από δύση, βορρά και νότο, οι έλληνες ήρθαν, και ακόμα έρχονται, σε επαφή με κάθε είδους φυλή, υιοθέτησαν άπειρα στοιχεία από διαφορετικές μεταξύ τους κουλτούρες, ενσωμάτωσαν στον πολιτισμό τους και στα γονίδιά τους πολλά στοιχεία κάποια εκ των οποίων, μερικές φορές αντιφατικά μεταξύ τους .
Θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί ότι αυτό συμβαίνει με όλους τους λαούς, όμως αυτό δεν είναι αληθές. Αρκεί το παράδειγμα της κίνας που ενώ είχε απίθανο πολιτισμό, ήταν απομονωμένη, αποκομμένη από τον κόσμο. Παρά το απίστευτο πηγαινέλα των λαών μέσα στην ευρώπη και μέσα στις ηπείρους, οι περισσότεροι λαοί έρχονταν σε επαφή με λαούς παρόμοιας νοοτροπίας, όπως για παράδειγμα οι αμερικάνικοι πολιτισμοί, μάγιας ίνκας, αζτέκοι, που έμοιαζαν μεταξύ τους πάρα πολύ.
Ο ιστορικός που θα ρωτήσουμε αποδίδει αυτή το πολλαπλό ταίριασμα διαφορετικών πραγμάτων στην γεωγραφική θέση της ελλάδας, πάνω στο πέρασμα των τριών ηπείρων, μία ιδιαιτερότητα που είχε σαν συνέπεια, εκτός από την αναπόφευκτη επαφή με πολλούς λαούς, την κατάκτησή τους από πολλές αυτοκρατορίες. Αυτό σημαίνει ότι, όχι μόνο υιοθέτησαν οι έλληνες τα στοιχεία της κάθε αυτοκρατορίας, αλλά και το αντίστροφο, οι αυτοκρατορίες διέδωσαν το ελληνικό στοιχείο μέσα στις πρωτεύουσές τους και μέσα στις πόλεις και τις χώρες τους, σε όλο τον κόσμο.
Στην ουσία, το ελληνικό στοιχείο, ότι και αν είναι αυτό, επέζησε.
Δεν εντοπίζεται στη γλώσσα. Δεν εντοπίζεται στη θρησκεία. Δεν μπορεί κανένας να το βρεί σε άλλα περιβαλλοντικά στοιχεία, γιατί ο έλληνας είναι παντού έλληνας.
Μας αρέσει να μας παρομοιάζουν με τον οδυσσέα ή τον ωνάσση, μας αρέσει οι ηρωίδες μας να έχουν τσαγανό, όχι την απλή υποταγμένη ομορφιά των υπόλοιπων ανδροκρατούμενων κοινωνιών που ήθελαν τη γυναίκα στο κρεβάτι και βουβή.
Ότι και αν είναι ο έλληνας, είμαι σίγουρη ότι βρίσκεται μέσα στο μυαλό, και φαίνεται μέσα σπό τον τρόπο που αλληλεπιδρά με τον κόσμο και με τον εαυτό του.
Αν επιχειρούσε κανείς να κάνει αυτό που στον επιχειρηματικό κόσμο λέγεται branding, η μία και μοναδική δυσκολία του θα ήταν τι να πρωτοκάνει branding, αφού όταν λέμε έλληνας-ελλάδα δεν μας έρχεται στο μυαλό ένα αλλά χιλιάδες πράγματα, από τη ρίγανη στο ψητό ψάρι και την χωριάτικη σαλάτα, μέχρι το κλισέ μεν αληθές δε, δημοκρατία, θέατρο, κωμωδία, τραγωδία, μαθηματικά, μπουζούκι, γαρύφαλα, γλέντι, επίδαυρος, νανά μούσχουρη, κούρος, γύρος, φέτα, θάλασσα, πατέντα, κουβέντα, γειά μας, πανί σε πλοίο.
Έτσι, ενώ τον γερμανό, τον αμερικάνο και τον γάλλο, ή οποιονδήποτε άλλο, μπορείς άνετα να τον χαρακτηρίσεις με μία μικρή φράση, ο έλληνας για να προσδιοριστεί χρειάζεται πολύ περισσότερο.
Ίσως να μπορούσαμε να πούμε ότι ο έλληνας τα έχει όλα ή ίσως ότι ο έλληνας μπορεί να ισορροπεί ανάμεσα σε όλα.
Ο δυτικός εκτιμά μόνον ότι μπορεί να μετρήσει, για αυτό αναστατώνεται με τον έλληνα.
Ο ανατολίτης περιμένει από τον ανώτερο να τον μαστιγώσει, για αυτό μπερδεύεται όταν ο έλληνας δεν το κάνει.
Πως μπορείς να είσαι τόσο ελεύθερος και να μη φτάνεις στα παραληρηματικά άκρα της μέθης ή της σκληρότητας?
Πως γίνεται να δέχεσαι διαφορετικότητες κι ωστόσο να λειτουργεί αυτό αντίστροφα, οι διαφορετικότητες να δέχονται εσένα?
ΚΑΙ ΜΑΛΛΟΝ ΕΛΛΗΝΑΣ ΚΑΛΕΙΣΘΑΙ
ΤΟΥΣ ΤΗΣ ΠΑΙΔΕΥΣΕΩΣ ΤΗΣ ΗΜΕΤΕΡΑΣ
Η ΤΟΥΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΗΣ ΦΥΣΕΩΣ ΜΕΤΕΧΟΝΤΑΣ
Ίσως, ή μάλλον σίγουρα, ο έλληνας δεν θα εξομοιωθεί ποτέ με τους ευρωπαίους, ίσως οι ευρωπαίοι είναι αυτοί που θα έπρεπε να μάθουν κάτι από το ελληνικό παράδοξο, ίσως οι δυτικοί θα έπρεπε να παραδεχτούν ότι οι αριθμοί τους δεν είναι αρκετοί.

Απογύμνωση

2012-01-16T09:48:00.006+03:00

Επιτέλους, αφού εδώ και δύο μήνες κανείς δεν θέλει να κάνει αυτό που πρέπει, τουλάχιστον αφήστε την ελλάδα να ακολουθήσει την πορεία που εδώ και δεκαετίες προετοίμαζαν για αυτήν οι έλληνες.
Ή αφήστε τον γαπ να κάνει αυτό εσείς δεν θέλετε, ή τον παπαδήμο ή όποιον έχει το θράσος να λέει ότι αναλαμβάνει την ευθύνη, ή κάνετέ το εσείς. Και όταν λέω αυτό που πρέπει, δεν εννοώ να βάλετε τους πολίτες να πληρώσουν πάλι τη νύφη, αλλά να βάλετε κι από τη δική σας τσέπη κάτι, να δείτε σε πράξη τι μπορείτε να προσφέρετε.
Αφού δεν πρόκειται να αγγίξετε αυτούς που στα αλήθεια φταίνε, φυλάσσοντας τις κλεμμένες συνεισφορές και τις συντάξεις σε ιδιωτικούς λογαριασμούς κάπου για τον εαυτούλη σας, αφού δεν πρόκειται να εκθέσετε στην δικαιοσύνη τα φιλαράκια σας, αφού δεν πρόκειται να επιστραφεί τίποτα, τότε αφήστε μας να κάνουμε αυτό που ξέρουμε καλύτερα: να χρεωκοπούμε.
Γιατί χωρίς να βάλει κα΄ποιος λεφτά, διάσωση δεν έχει. Εσύ ο έλληνας "μεγάλος" θα αφήσεις να σου πάρουν τη χρυσή κότα?
Τόσον καιρό φάγατε ένα κάρο λεφτά. Είχατε το καρπούζι, είχατε και το μαχαίρι.
Τώρα έρχεται ο ξένος να σας το πάρει, όμως οι άνθρωποι αντιμέτωποι με το δίλημμα ο έλληνας κλέφτης ή ο ξένος κλέφτης, δεν έχουν έγκυρη απάντηση. Δεν δίνουν στήριξη.
Αν θέλετε να κρατήσετε την ελλάδα για την τσέπη σας, θα πρέπει πρώτα να τη σώσετε.
Ή κάνε αυτό που πρέπει ή άσε τον άλλον να το κάνει, αφού εσύ φοβάσαι.
Που είναι οι έλληνες επιχειρηματίες τώρα?
Που είναι οι έλληνες τραπεζίτες τώρα?
Πού είναι οι είναι οι πατριώτες τώρα?
Που είναι αυτά που θα μας έδιναν σε αντάλλαγμα για τη στήριξη που είχαν τόσα χρόνια?
Ή κάνε εσύ αυτό που ξέρεις ότι πρέπει, ή άσε τον άλλον να το κάνει, μην του βάζεις τρικλοποδιά.

Αρχή Διατήρησης της Ασχετοσύνης

2012-01-13T09:45:00.009+03:00

Διαβάζοντας κάποια βιβλία που ασχολούνται με το ταξίδι στο χρόνο, παρατηρεί κανείς δύο πράγματα, ένα εκ των οποίων είναι ότι δεν ασχολούνται οι επιστήμονες με αυτό το όνειρο με την πραγματική έννοια, αλλά στην ουσία επιχειρούν να αποδείξουν στην θεωρία, ότι θεωρητικά, σε θεωρητικό επίπεδο μπορεί να δικαιολογηθεί σαν υπόθεση. Βέβαια, αν αποδειχθεί κάποια θεωρία σε θεωρητικό επίπεδο, τότε συνήθως ακολουθεί η πρακτική εφαρμογή, όμως εδώ είναι που υπολείπεται ο θεωρητικός συλλογισμός, από όσο έχω διαβάσει. Δεν υπάρχει πρόβλεψη των πρακτικών παραμέτρων ενός ταξιδιού στο χρόνο.
Τι μας είπες τώρα, αθηνόβιο...
Εντάξει, κουβέντα να κάνουμε, έτσι για να ξεμουδιάσει το μυαλό λιγάκι.
Άρα, το πρώτο ζήτημα που μένει ανεξερεύνητο είναι το πρακτικό, και το άλλο, το δεύτερο είναι ο ορισμός του, δηλαδή όταν λέμε "ταξίδι στο χρόνο" τί εννοούμε. Όταν λέμε ότι θέλουμε να ταξιδέψουμε στον χρόνο εννοούμε ότι θα κάνει το ταξίδι ένα σώμα μόνο, ώστε ο υπόλοιπος κόσμος να παραμείνει στην ροή του παρόντος ή ότι όλος ο κόσμος θα κυλήσει προς τα πίσω το χρόνο, ώστε όλα μαζί να ξαναγίνουν παρελθόν?
Μάλλον, ίσως υπό την επήρρεια της επιστημονικής φαντασίας, όταν λέμε "ταξίδι στο χρόνο" εννοούμε ότι το σώμα θα μείνει στην παρούσα του μορφή, όπως στην ταινία, όπου ο ήρωας παραμένει ένας καλοστεκούμενος σαραντάρης παρόλο που κινείται μπρος και πίσω στους αιώνες χωρίς να αλλάζει η κατάστασή του όπως θα έπρεπε ανάλογα με τον χρόνο.
Άλλο ένα θέμα που δυσκολεύει τους επιστήμονες είναι ο ορισμός του χρόνου. Γιατί για να χειριστείς κάτι, πρέπει πρώτα να το πιάσεις στα χέρια σου.
Υπάρχουν κάποιοι ορισμοί, κάποιες διαστάσεις, κάποιοι τύποι, οι οποίοι εκτός από απίθανοι και ακαταλαβίστικοι για τον κοινό πρακτικό νού, έχουν και το εξής χαρακτηριστικό, δεν βρίσκονται σε αρμονία με την πρακτική παρατήρηση, δηλαδή ο ορισμός του χρόνου δεν είναι πρακτικά χρήσιμος, δεν είναι ένας που να έχει νόημα σε πρακτικό επίπεδο. Ο ορισμός της βαρύτητας ή της τριβής ή της αδράνεις, ή του ηλεκτρικού φορτίου, είναι ορισμοί και τύποι που παρατηρούνται εύκολα και είναι πρακτικά επαληθεύσιμοι. Ο ορισμός του χρόνου είναι άπιαστος.
Θα κάνουμε λοιπόν μία συμφωνία, ώστε να καταστεί δυνατή ή συζήτηση περί χρόνου σε πρακτικό επίπεδο, σε αντιδιαστολή με τις επίσημες θεωρίες που περιέχουν έννοιες όπως διαφόρων μορφών πεδία, τρύπες, καμπύλες και άλλα υποθετικά στοιχεία.
Η συμφωνία μας είναι ως εξής: καταλαβαίνουμε το πέρασμα του χρόνου παρατηρώντας το πέρασμα της ενέργειας, δηλαδή από τα γεγονότα και την ενέργεια που απαιτούνται για να γίνουν αυτά. Υπάρχει μία θεωρία που λέει ότι η ενέργεια ποτέ δε χάνεται αλλά απλά περνάει σε διαφορετική μορφή, όπως για παράδειγμα όταν χτυπάς το χέρι στο τραπέζι και η ενέργεια του σώματος γίνεται δόνηση του τραπεζιού που ρίχνει το ποτήρι και δονεί τον αέρα ώστε να γίνει ήχος, που φτάνει στο αυτί, κοκ.
Αντιλαμβανόμαστε τη ροή του χρόνου παρατηρώντας τη ροή της ενέργειας.
Για να ταξιδέψουμε στον χρόνο, προς τα πίσω ας πούμε, πρέπει να επηρρεάσουμε την ενέργεια ώστε αυτή να κυλήσει προς τα πίσω, να ξε-δονηθεί ο αέρας, να ξε-πέσει το ποτήρι, να ξε-χτυπήσουμε το τραπέζι.
Σε κανονικές συνθήκες, το να σηκώσει κανείς ένα πεσμένο ποτήρι απαιτεί μεγαλύτερη ενέργεια από αυτή που δαπανήθηκε στην πτώση του, για τον απλό λόγο ότι πρέπει να πας κόντρα στην βαρύτητα, οπότε αμέσως-αμέσως στο ταξίδι μας πίσω στον χρόνο ήδη εξ αρχής και εξ ορισμού, βρισκόμαστε με ένα ενεργειακό χρέος, ένα ενεργειακό έλλειμα.
Εκτός αυτού, παρά την αρχή διατήρησης της ενέργειας, υπάρχει ένα ποσοστό της ενέργειας που, ναι μεν δεν έχει χαθεί αλλά έχει μεταφερθεί σε άλλο επίπεδο, όμως από πρακτικής απόψεως είναι αδύνατον να ανακτηθεί όπως, ας πούμε, η θερμότητα που βγαίνει από την ανάσα μας, η οποία ναι μεν κάπου πάει αλλά οι συνέπειές της είναι τόσο μικρές που θεωρούνται, και είναι, αμελητέες, δεν επηρρεάζουν τίποτα .
Ας πάρουμε ένα φανταστικό παράδειγμα, όπως κάνουν οι επιστήμονες για να δοκιμάσουν μία θεωρία. Ας παρομοιάσουμε τη μέτρηση του χρόνου με ποτήρι και την ενέργεια ας την συμβολίσουμε με ζάχαρη.
Ας υποθέσουμε ότι έχεις ένα ποτήρι ζάχαρη. και μία σειρά από άπειρα άδεια ποτήρια, ίσης χωρητικότητας. Αδειάζεις το ένα ποτηρι στο άλλο, κάθε φορά στο επόμενο και στο επόμενο, ως το άπειρο. Σε κάθε ποτήρι που αδειάζει, μένει και μία μικροποσότητα ζάχαρης, μερικοί κόκκοι ίσως. Μετά από το άδειασμα πολλών ποτηριών, η απώλεια ζάχαρης από αμελητέα γίνεται εμφανής μέχρι που τελικά, μετά από πολλές, άπειρες μεταβάσεις, το ποτήρι τελικά θα αδειάσει. Εκτός από αυτή την απώλεια, ο άνθρωπος που αδειάζει το ποτήρι, κάθε λίγο, καταναλώνει από μία κουταλιά ζάχαρη ώστε να μπορέσει να συνεχίσει το πείραμα, πράγμα που αυξάνει την απώλεια ενέργειας και επισπεύδει το τελικό άδειασμα.
Για να αναστραφεί η διαδικασία ώστε να πραγματοποιηθεί το ταξίδι στο χρόνο, δεν αρκεί να γυρίσουμε την πλάτη και απλά να αδειάσουμε στο προηγούμενο ποτήρι γιατί αυτό θα σήμαινε ότι θα δαπανούσαμε ενέργεια, ίση με το άδειασμα σε επόμενο ποτήρι σύν την κουταλιά ζάχαρης που τρώω που-και-που, μόνο που και οι απώλειες σε ενέργεια θα ήταν οι ίδιες, δηλαδή θα έμεναν κι άλλοι κόκκοι ζάχαρης πάλι σε κάθε ποτήρι, πράγμα που σημαίνει ότι αν και όταν φτάσω στο αρχικό ποτήρι, η απώλεια ενέργειας θα ισούται με το διπλάσιο που δαπανήθηκε για να να γίνει η πράξη, για το "πήγαινε" και για "έλα" αδειάζοντας ποτήρια, άρα δεν θα μπορέσουμε να επιστρέψουμε στο πρώτο ποτήρι με την αρχική ποσότητα ζάχαρης, αλλά λόγω απωλειών θα φτάσουμε μερικά ποτήρια μετά το πρώτο και με ποσότητα ζάχαρης σημαντικά μικρότερη, και με πολλά κατάλοιπα σε πολλά επόμενα ποτήρια.
Όμως εμείς όταν φανταζόμαστε το ταξίδι του χρόνου, δεν εννοούμε αυτό, αλλά αντιθέτως θέλουμε να επιστρέψουμε σε μία πρότερη μορφή του κόσμου όπου η ενέργεια δεν έχει δαπανηθεί ακόμα. Δεν μας αρκεί να ξε-γίνουν τα πράγματα, αλλά να αναστραφεί η πορεία τους ώστε να μην έχουν πραγματοποιηθεί ποτέ.
Σε πρακτικό επίπεδο, αν μπορεί κανείς να διανοηθεί κάτι τέτοιο, αυτό σημαίνει να αποκτήσουν οι διάφορες συνάμεις και σταθερές, αρνητικό πρόσημο, όπως το ποτήρι που για να αναιρεθεί η πτώση του δεν υπάρχει άλλος τρόπος από το να γίνει η βαρύτητα αρνητική.
Τώρα, το να αντιστρέψει κανείς όλες τις δυνάμεις και όλες τις σταθερές, ώστε να ξεγίνουν τα πάντα, να ξεχωνέψουμε το φαγητό μας, να ξε-πέσουν τα φύλλα από κάθε δέντρο ή να ξαναμπεί η λάβα μέσα στο ηφαίστειο, κοκ, είναι κάτι που, προφανώς απαιτεί περισσότερη ενέργεια από όση υπάρχει στο σύμπαν, λόγω των απωλειών σε ενέργεια που λέγαμε νωρίτερα, δηλαδή όπως υποστηρίζουν οι επιστήμονες ήδη, μία μηχανή του χρόνου θα πρέπει να περιέχει ενέργεια περισσότερη από το σύμπαν, ώστε να εξισορροπηθούν οι απώλειες και να ξε-γίνουν τα πάντα, κι αυτό μόνο για μία στιγμή πίσω στο χρόνο, δηλαδή σα να λέμε για το άδεισμα ενός και μόνο ποτηριού. Ένα σύμπαν και κάτι σε ενέργεια για να γυρίσει ο χρόνος πίσω κατά μία στιγμή.
Ωστόσο, ας υποθέσουμε ότι καταφέρνουμε να μαζέψουμε ένα σύμπαν και κάτι ενέργεια και ότι τη δαπανούμε για να αντιστρέψουμε τα πρόσημα κάθε δύναμης, ώστε να ξε-κυλήσει ο χρόνος, ας πούμε ότι αντιστρέφουμε τη μαγνητική δύναμη δύο μεταλλικών πλακών ίσων με τη διάμετρο του σύμπαντος (έτσι για να οπτικοποιήσουμε τη σημασία της λέξης "αναστρέφω ροή ενέργειας στο σύμπαν"). Απλά ας το υποθέσουμε.
Υπάρχει άλλος ένας παράγων που είναι δύσκολο να ελέγξουμε. Ο παράγων τύχη.
Όταν, για παράδειγμα, ρίχνεις γάλα στον καφέ σου, οι διάφορες δυνάμεις και συνθήκες που επικρατούν μέσα στα δύο υγρά, κάνουν το γάλα να απλωθεί μέσα στον καφέ σε διάφορες κατευθύνσεις, μέχρι να φτάσει παντού μέσα στον καφέ μέσα στην κούπα. Οι κινήσεις αυτές των υγρών είναι αδύνατον να προβλεφθούν στην κανονική τους πορεία στον χρόνο, πόσο μάλλον εάν αντιστρέφαμε τον χρόνο. Η κίνησή τους θα ήταν εξίσου τυχαία και στην αναίρεσή τους, πράγμα που σημαίνει ότι το παρελθόν στο οποίο θα επέστρεφαν δεν θα ήταν το ίδιο με το παρελθόν που βίωσαν την πρώτη φορά.
Αν το επεκτείνουμε αυτό, τότε το παρελθόν αρχίζει να διακλαδώνεται με τον ίδιο τρόπο που διακλαδώνεται το μέλλον, να χωρίζεται δηλαδή σε πιθανά παρελθόντα, κατά τα οποία διάφορα σωματίδια ή σώματα κινούνται προς τα πίσω απρόβλεπτα, με απρόβλεπτα αποτελέσματα στη ροή της αναστροφής του παρελθόντος.
Για παράδειγμα, μπορεί, ας πούμε, μία θύελλα μπορεί να έχει διαφορετική εξέλιξη, ένα αεροπλάνο να μπορεί να μην ακολουθήσει την ίδια πορεία προς τα πίσω από αυτή που ακολούθησε προς τα μπροστά, ένας κεραυνός να ξεκινήσει μεν από το ίδιο σημείο στο έδαφος αλλά να καταλήξει σε άλλο σημείο του ουρανού στα σύννεφα, κοκ.
Και ανάμεσα στα πράγματα που αδυνατούμε να προβλέψουμε ή να ελέγξουμε, είναι και το ίδιο μας το σώμα μαζί με το μυαλό μας, δηλαδή η αναστροφή των λειτουργειών, μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα να καταλήξουμε σε άλλες πράξεις και άλλες σκέψεις από αυτές που βιώσαμε την πρώτη φορά, σε άλλο πρόσωπο με λίγα λόγια. Συν τοις άλλοις, αυτό σημαίνει ότι ακόμα και αν καταφέρναμε να γυρίσουμε όλο το σύμπαν προς τα πίσω, δεν θα ξέραμε ότι το κάναμε γιατί όντας μέρος του σύμπαντος θα μπορούσαμε να αντιληφθούμε μόνο ότι επιτρέπει το υλικό μυαλό μας, το οποίο, όπως όλα τα υλικά σώματα, θα έχει υποστεί την ίδια αναστροφή.
Για να παραμείνουμε ο τωρινός εαυτός μας ώστε να βιώσουμε το πισωγύρισμα του χρόνου, θα χρειαστεί να βρούμε ενέργεια τόση ώστε να βγούμε από το σύμπαν, και να το παρατηρήσουμε από έξω, δηλαδή ενέργεια σύμπαν σύν κάτι ακόμα, ενέργεια περισσότερη από όση υπάρχει στο σύμπαν.
Άρα, αν και υπάρχουν τύποι που σε θεωρητικό επίπεδο να αποδεικνύουν την δυνατότητα ενός ταξιδιού στο χρόνο, ακόμα και αν καταστεί πραγματοποιήσιμο, τότε πρώτον θα καταλήξουμε πιθανότατα σε διαφορετικό παρελθόν, δεύτερον δεν θα καταφέρουμε να φτάσουμε και τόσο πίσω όσο σκοπεύουμε λόγω απωλειών ενέργειας και τρίτον δεν θα έχουμε συναίσθηση, δεν θα το καταλάβουμε καν ότι το κάναμε.

Μαύρος Κύκνος

2012-01-10T09:52:00.007+03:00

Αντί να γίνουν οι πραγματικές αλλαγές στην οργάνωση της παραγωγής, οι οποίες εμποδίζονται από τους ίδιους δυνάστες των ελληνικών γραφείων, αναβάλλεται επ αόριστον η λήψη πραγματικών αποφάσεων μέσα από "εισπρακτικά ισοδύναμα" μέτρα ή ακόμα καλύτερα "δημοσιονομικά ισοδύναμα" μέτρα, πράγμα που μεταφράζεται ως εξής: αφού οι ημέτεροι δεν επιτρέπουν να αυξηθεί η παραγωγικότητα σε πραγματικούς όρους, αφού δεν επιτρέπεται στον ανταγωνισμό να ρυθμίσει την αγορά ελέυθερα γιατί οι κάθε συντεχνίτες νομίζουν ότι από πεθαμένη οικονομία το μερίδιο θα τους σώσει, τότε τα λεφτά που δε βγαίνουν από την παραγωγή θα τα βγάλουμε από το μαγείρεμα και από την αφαίμαξη.
Η διαπλοκή του δημόσιου με τον ιδιωτικό τομέα, οι συμβάσεις εις βάρος των ελλήνων παραγωγών και υπέρ των ξένων δυνάμεων, είναι αυτά που πρέπει να αλλάξουν.
Ο παπαδήμος δεν μπορεί να τα αλλάξει, γιατί αν μπορούσε θα το είχε ήδη κάνει.
Το ελληνικό σύστημα είναι τόσο διάτρητο, που ακόμα και ένα παιδί θα μπορούσε να το παρακάμψει, οπότε η ηγεσία και η εξουσία είναι ανίσχυρη μπροστά στις δικές της αδυναμίες.
Αποσύροντας τη συμμετοχή από ένα σύστημα ακριβό και άδικο, είτε λόγω αδυναμίας (χρεωκοπία) είτε λόγω προνοητικότητας (δεν τα τρώω καλύτερα γαρίδες! σιγά μην τα δώσω στο κράτος) ο μικρός έλληνας ιδιώτης έχει από καιρό βάλει ταφόπλακα πάνω στο κουφάρι της πολιτικής/κρατικής ανάγκης.
Τι θα κάνει παπαδήμος? Θα περιμένει μέχρι που να μην γίνεται αλλιώς και τότε, ότι είναι μπροστά του θα το κάνει.
Τί θα κάνουν τα κόμματα? Ότι έκαναν πάντα: θα δικαιολογούνται στους πελάτες τους.
Τί θα κάνει η ελλάδα?
Θα τη σώσουν οι μικροί έλληνες.
Ο τρόπος θα είναι απρόβλεπτος και θα προέρχεται από την ανάγκη.
Predict this, mf's!

Ιστορία πλέον

2012-01-09T10:15:00.004+03:00

Πως είναι δυνατόν μετά από δώδεκα χρόνια μέσα στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα ένα παιδί να μην έχει γραφικό χαρακτήρα? Ακραίο? Μεμονωμένο περιστατικό?
Ας πάμε σε ένα παράδειγμα πλησιέστερο στην πραγματικότητα. Πως νοείται άνθρωπος να έχει περάσει από δημοτικό, γυμνάσιο, ίσως και λύκειο, αλλά να μη γνωρίζει πως να συντάξει ένα απλό γράμμα, μία επιστολή έστω τυπική, πως να αφήνει παράγραφο, πως να συνδέει τις προτάσεις με οτιδήποτε άλλο εκτός από τον σύνδεσμο "και" καταλήγοντας στην καλύτερη των περιπτώσεων ο λόγος τους, γραπτός και προφορικός, να κυριαρχείται από "και", "μαλάκα", "καλά, ε!" και σε εξεζητημένες περιπτώσεις, ίσως να πετάξει και κανένα "μιλάμε".
Που είναι τα κείμενα των ελλήνων στην παιδεία? Γιατί τα αναγνωστικά βιβλία των ελληνικών σχολείων στις πρώτες τάξεις δεν περιέχουν κείμενα κλασσικά αλλά αντίθετα αυτά τα μοντέρνα "πράγματα" γιατί μόνο ως πράγματα μπορώ να χαρακτηρίσω ένα κείμενο που δεν καταφέρνει να είναι ανώτερο από την εκφραστική δυνατότητα ενός παιδιού. Γιατί να διδάσκεται η ευκολία στο σχολείο? Υπάρχει περίπτωση να μην μάθει την ευκολία στην καθημερινή έκφραση, υπάρχει περίπτωση να μην μάθει πως να εκφράζεται παιδικά? Το σύνθετο και το απαιτητικό είναι που θέλουμε να μάθει, ώστε να ξεχωρίζει από τους αμόρφωτους, όχι να παίρνουμε στοιχεία των ακαλλιέργητων έχοντας την εντύπωση ότι έτσι εκσυγχρονιστήκαμε!
Το παιδί της πρώτης δημοτικού δεν έχει ανάγκη ένα βιβλίο "μελέτης περιβάλλοντος" που να του διδάσκει πως είναι το σουπερμάρκετ ή ο δρόμος. Αυτά τα ζει καθημερινά και γνωρίζει μια χαρά. Δεν έχει ανάγκη "εικαστικά" ούτε "ευέλικτη ζώνη" αν στο τέλος της χρονιάς δεν ξέρει πως γράφεται η κάθε λέξη και από που προέρχεται.
Γιατί δεν διδάσκεται από νωρίς στα σχολεία η ετυμολογία των λέξεων? Γιατί στερούμε από τα παιδιά αυτό το νοητικό όπλο? Νομίζουμε ότι είναι πολύ νωρίς ή ίσως ότι δεν είναι έτοιμα για κάτι τέτοιο? Γιατί να μην πείς σε ένα εννιάχρονο παιδί ότι οι προθέσεις είναι αυτές και χρησιμοποιούνται έτσι, ότι η λέξη "κόσμος" γεννά τις λέξεις κόσμιος, εγκόσμιος, κόσμημα και ένα σωρό άλλες? Με παραδείγματα? Γιατί αντί αυτού του μαθαίνουμε στο βιβλίο "μελέτης περιβάλλοντος" τι είναι δρόμος και σουπερμάρκετ?
Υπάρχει περίπτωση, αν δεν γνωρίζει ήδη, να μην το μάθει σύντομα?
Θα καταπλήξει τον κάθε γονιό για πόσα πράγματα είναι έτοιμα τα παιδικά μυαλά, και πόσο εύκολα απορροφούν την πραγματικά ενδιαφέρουσα γνώση, και όχι την βιομηχανική εμπέδωση συμπεριφορών χωρίς νόημα.
Γιατί, ένα παιδί δεκαπέντε χρονών, να έρθει σε μάθημα αγγλικών για να του μάθω εγώ τί σημαίνει "ελίσσομαι"?
Οι δάσκαλοι, είναι για σκότωμα, και ότι παθαίνουν είναι αυτό που τους αξίζει, όμως το πραγματικό ζητούμενο είναι πως θα αναστρέψει κανείς αυτή την καταστροφή στα μυαλά των νέων, που δεν μπορούν πια να εκφράσουν τίποτα, όταν η μόνη επαφή των νέων με τη γλώσσα είναι το πληκτρολόγιο και το τσατ?
Οι δάσκαλοι, ειδικά αυτοί που συνέταξαν τα ετήσια προγράμματα, είναι για το απόσπασμα, είναι για πολύ ξύλο και για φτύσιμο, μαζί με όλο τον συρφετό που τους συντηρεί.

Ελθάνδη

2012-01-07T00:25:00.005+03:00

Άνοιξε την πόρτα, βγήκε, κοίταξε τριγύρω.
Τυχαία προχώρησε προς τα όπου να'ναι μέχρι που ο δρόμος την έβγαλε σε πλατεία όμορφη, με θάμνους, δέντρα, συντριβάνι με άγαλμα και παγκάκια όπου άνθρωποι κάθονταν αμέριμνα. Αφού έμεινε εκεί για λίγο, σκέφτηκε: "Θέλω να μείνω εδώ?"
"Όχι, αν και είναι ωραία, δε σημαίνει τίποτα για εμένα." σκέφτηκε και προχώρησε. Πέρασε από τους δρόμους ώσπου τελείωσαν τα κτίρια και ένας ατελείωτος δρόμος εκτείνονταν μπροστά της. Τον περπάτησε, περνώντας από ένα σωρό μέρη.
Σε κάθε ένα που σταματούσε αναρωτιόνταν το ίδιο, αν θα ήθελε να μείνει εκεί και πάντα όσο όμορφο κι αν ήταν το κάθε μέρος, δεν έβρισκε λόγο να καθήσει περισσότερο από όσο χρειαζόταν για να εκτιμήσει την ομορφιά και μόνο.
Γύρισε όλο την κόσμο, κοιτώντας, δοκιμάζοντας και παρατηρώντας, με τα πατήματα να διαδέχονται ακατάπαυστα το ένα το άλλο.
Αφού τα γύρισε όλα, παντού, αφού είδε ότι υπήρχε και ότι δεν υπήρχε, κι αφού κάθησε σε πεζούλι κάποιας πόλης πολυσύχναστης να τα θυμηθεί όλα, μέσα σε όλα που θυμήθηκε είδε ότι όλα ήταν παρόμοια, όλα γνώριμα και όλα μεταξύ τους δεμένα με κλωστή ώστε τίποτα να μην είναι πραγματικά καινούριο, αλλά το ένα μέσα από το άλλο να συγχέονται σε ένα πάντα ζαλιστικό καλειδοσκόπιο, μουσικό, με νότες ανακυκλούμενες και ολοένα ανατρεπόμενες χωρίς να ανατρέπονται.
Το να ξανακάνει το γύρο ήταν άσκοπο, πιο βαρετό και από τα πάντα.
Έσκυψε, έβαλε το κεφάλι ανάμεσα στα χέρια ξαναγυρνώντας τον κόσμο νοερά, το καλειδοσκόπιο της μνήμης βουίζοντας μέσα σε μία καταιγίδα από άνοες εικόνες.
Σήκωσε το κεφάλι όταν πλέον τίποτα δεν είχε σημασία, Μπροστά σε ότι έβλεπε προβάλλονταν τα πάντα, τα υπόλοιπα. Όλα ήταν το ένα και ένα ήταν όλα.
Σηκώθηκε όρθια, με βλέμμα καρφωμένο στις εικόνες του νού, κεντώντας τη μία πάνω στην άλλη ώσπου ο κόσμος όλος έγινε μία ελθάνδη.
Τι είναι η ελθάνδη?
Τι λέξη ήταν αυτή και που την είχε ακούσει?
Τριγύρω όλα είχαν νόημα εκτός από την ίδια.
Στο άκρο της σκέψης, λίγο πριν χαθεί ο ειρμός, σήκωσε το κεφάλι προς τον ορίζοντα ανάμεσα από τους δρόμους. Περπάτησε ως την άκρη της πόλης εκείνης. Ανάμεσα στα δύο, κοίταξε τα πόδια της.
Φαινομενικά λερωμένη, ωστόσο πιο καθαρή από τους ένοικους της καθημερινής λάσπης, την καθαρότητα αυτή είπε πως είχε μόνο και ότι αυτήν έπρεπε με κάθε θυσία να διαφυλάξει, ότι αυτό ήταν το ένα και μοναδικό εσύ της.
Γύρισε προς την πόλη και περπάτησε πάλι ως τη μέση, στο κέντρο σταμάτησε και αφού ένιωσε τον χτύπο, τον ρυθμό της, ξεκίνησε για άλλη μία φορά, μέχρι που έφτασε στο πηγάδι στην πρώτη πόλη. Στο συντριβάνι της πρώτης πλατείας έριξε το καλειδοσκόπιο των μνημών και ήπιε από το νερό το λερωμένο.
Ας λερωθώ, λοιπόν, κι εγώ.

Το Μέλλον σε βήματα

2012-01-04T22:29:00.004+03:00

Βήμα 1: η παρούσα κυβέρνηση περνάει χωρίς πολλά-πολλά ότι γουστάρει (ότι της λένε) και ψηφίζει ερήμην των ελλήνων ότι έχει συμφωνήσει ο γαπ από τον οκτώβριο. Πετσοκόβει, ράβει ξηλώνει, ώσπου να καταλάβει ο έλλην τι τον βρήκε, τσούπ, να οι εκλογές.
Βήμα 2: η νδ κερδίζει τις εκλογές αλλά δεν παίρνει αυτοδυναμία. Αναγκάζεται να συνεργαστεί. Ίσως με ντορα ή πασόκ, ίσως και με λαός, ίσως και όλα αυτά μαζί. Παράλληλα, αρχίζουν να τσούζουν τα μέτρα της εικοστής ογδόης οκτωβρίου.
Βήμα 3: αυτή η κυβέρνηση φρανκενστάιν με τόσα μέτρα και τόσο ξεζούμισμα, αλλά και με τόσες διαφορετικές φωνές να μπερδεύονται ο ένας στα συμφέροντα του άλλου, δεν μπορεί να έχει μέλλον. Θα κρατήσει λίγο. Ίσως κανέναν χρόνο.
Βήμα 4: το πασόκ με τον νέο του αρχηγό, όποιος και αν είναι αυτός, θα έχει φθαρεί ανεπανόρθωτα από την ήττα, την συνεργασία, και τα επιπλέον μέτρα που θα έχουν ληφθεί έως τότε, θα χρειάζεται πάλι αλλαγή ηγεσίας. Το ίδιο και η νδ.
Βήμα 5: Κονταροχτυπιούνται ο γαπ με κάποιον από το μητσοτακέικο, αλλά η νδ θα έχει πρόσφατη την συνεργασία και ο Αντωνάκης, απλά "δεν το'χει". Ούτε η Ντόρα. Δεν ξέρω ποιός από τη νδ θα σταθεί απέναντι σε όποιον ηγείται του πασόκ τότε, μάλλον ο γαπ πάλι.
Βήμα 6: ώσπου να γίνουν όλα αυτά, οι άνθρωποι της ελλάδας θα έχουν χάσει τα αυγά και τα πασχάλια. Δεν θα έχει μείνει όρθια ούτε στάνη. Ωστόσο, τα μέτρα θα έχουν αρχίσει να αποδίδουν, δλδ θα έχουμε εξαθλιωθεί τόσο όσο χρειάζεται για να γίνει εδώ πέρα της μπιπι το κάγκελο.
Βήμα 7: ο γαπ θα μοιράσει δουλειές. Φτηνές μεν, αλλά έτσι όπως θα είμαστε εμείς, αυτό θα περνάει για "ανάπτυξη". Οι δείκτες της ελλάδας θα ανέβουν όλοι ξαφνικά στα ύψη. Όλοι θα λένε μπράβο στον νέο ηγέτη...
Βήμα 8: Μεγάλη πόρτα θα διαβείς...
Που ξέρεις, μπορεί να γίνει κι έτσι!

F & B (fire + bourberi)

2012-01-02T17:53:00.007+03:00

Στις εκλογές του 2009 ο γαπ πήρε αυτά που πήρε.
Ο "αποφασισμένος" μεν "κουρασμένος" δε Κωστάκης πήρε 33 περίπου τοις εκατό.
Η Αλέκα πήρε 7,6 ο αλέξης πήρε 4,60 και ο καρατζαβλάχος 5,6 .
Τώρα, όλα αυτά δεν μπορείς να μην τα σκέφτεσαι όταν οι επόμενες εκλογές είναι το δεύτερο σημαντικότερο ζήτημα στη χώρα, αλλά επίσης δεν μπορείς παρά να απορείς με τον τρόπο που διεξάγουν τον προεκλογικό αγώνα οι παρατάξεις.
Ο Σαμαράς, πιο προφανής από όλους, πήρε σβάρνα υπουργεία, ιδρύματα, ότι βρέθηκε μπροστά του και με το γνωστό κλαψο-μην-πω-τι υφάκι ούτε λίγο ούτε πολύ έταξε στο υπουργείο εξωτερικών αυξήσεις κι ας ζορίζεται όλη η χώρα από αυτά που έχει (συν)υπογράψει.
Και είναι αξιοσημείωτο αυτό για πολλούς λόγους.
Καταρχάς, είναι ο σαμαράς ο μόνος πολιτικός που μείωσε τα ποσοστά της παράταξής του όντας αντιπολίτευση
Δεύτερον, ενώ όλοι είναι αγανακτισμένοι με το πασόκ και όλοι γνωρίζουμε το γιατί, τόσο ο τύπος όσο και η κοινή γνώμη δείχνει να έχει ξεχάσει τα πεπραγμένα της νδ, κάτι ρεζιλίκια τόσο απροκάλυπτα που τόσο τότε, όσο και τώρα απορώ πως δεν βγήκαμε στους δρόμους με τα κουμπούρια με δαύτους, που έχουν κιόλας το θράσος να κάνουν υποδείξεις και να ασκούν κριτική.
Δηλαδή, στην πενταετία της νεοδημοκρατικής κυβέρνησης είδαν το φως ένα σωρό σκάνδαλα, απανωτά και καταιγιστικά, τεράστιας σημασίας, όπως εκείνο με τον ιπτάμενο γενικό, το ρεζίλι με την κούνεβα, το βατοπέδι, τα τηλεφωνικά, ένα σωρό αίσχη. Η επιλογή της κυβερνήσεως ΝΔ ήταν να τα θάψει όλα.
Δεν θα μπορούσε φυσικά να κάνει και αλλιώς, γιατί αυτά είναι διακομματικά πράγματα και αν άφηνε να δικαστεί ο ρουσσόπουλος, τότε μαζί του θα έπαιρνε και σύσσωμο το πολιτικό σύστημα, από τις καθαρίστριες μέχρι τον πατριώτη παπούλια, που πολέμησε κιόλας στα βουνά.
Το κουκούλωμα δεν ήταν το καινούριο, αυτό το έχουμε συνηθίσει και δε μας κακοφαίνεται πια, αντιθέτως έχουμε μάθει κι εμείς να το χρησιμοποιούμε όσο μπορούμε στην καθημερνή μας δραστηριότητα.
Το νέο ήταν ο ξεδιάντροπος τρόπος, η αναίδεια, η αναίσχυντη και απροκάλυπτη αγνόηση των πάντων: αποχωρώ από τη βουλή, μπροστά στις κάμερες και μπροστά στα έκπληκτα μάτια όλων των ελλήνων που παρακολουθούσαν τα δελτία εκείνη την ώρα.
Προσωπικά, εκείνη ήταν η στιγμή που αγανάκτησα Εκείνη την ώρα, αν έβρισκα κι άλλους δύο θα έβγαινα στους δρόμους. Κοιτούσα την οθόνη και δεν το πίστευα, έλεγα "Δεν είναι δυνατόν! Αυτό ισοδυναμεί με ομολογία, που είναι οι έλληνες ρε γμτ μου!?"
Τώρα, ότι και να κάνει κανείς είναι πια αργά.
Λίγες εβδομάδες αργότερα, στην επόμενη ψηφοφορία και πάλι μπροστά σε όλο τον κόσμο, χωρίς καμμία ντροπή, ξανα-αποχώρησαν. Μαζί και ο Σαμαράς, μαζί και η Ντόρα, που τώρα δείχνει το ανθρώπινο χαμόγελό της και με υφάκι στεναχωρημένο "συμπάσχει" με τον έλληνα και κάνει υποδείξεις. Και εκείνη, δεν ντράπηκε τίποτα και κανέναν.
Ο δε χοντρός, είπε "αναλαμβάνω την ευθύνη" αλλά τελικά δεν την ανέλαβε, εξήγησις καμμία. Ούτε ένα ψέμα για τις κάμερες βρε παιδί μου, μία δικαιολογία, κάτι! Το πλησιέστερο που βρήκε να πεί ήταν όταν κλήθηκε να καταθέσει όταν το πασόκ άνοιξε την υπόθεση (αν και τυπικά είχε παραγραφεί) και το μόνο που είπε στην επιστολή του ήταν ότι "Το ελληνικό δημόσιο δεν ζημιώθηκε" δε μας εξήγησε όμως αν το ελληνικό δημόσιο είναι το ίδιο με το ελληνικό κράτος, ή το υπουργείο οικονομικών ή ίσως η εθνική τράπεζα ή οποιοσδήποτε άλλος οργανισμός είναι μπλεγμένος σε όλα αυτά.
Τώρα επιστρέφοντας στα σημερινά δεδομένα και στις σημερινές δημοσκοπήσεις, βλέπει κανείς το εξής, στις περισσότερες εφημερίδες δεν αναφέρεται το ποσοστό της αποχής, η το "δεν ξέρω δεν απαντώ", σα να μην υπάρχει.
Σα να μην υπάρχει η απογοήτευση, σα να μην υπάρχει η οργή και η πίκρα.
Πρώτο κόμμα η ΝΔ, μόνο αυτό ακούς.
Δεν ακούς να λέει κανείς ότι παρόλο που ήταν αντιπολίτευση και με όλο το "γλύψιμο" τύπου "δεν υπογράφω" και κάτι άλλα περί "διαπραγματεύσεων" θεατρικά τσιτάτα, αντί να αυξήσει τα ποσοστά του τα έριξε. Όχι όσο το πασόκ, που σε τελευταία ανάλυση έκανε στον κοσμάκη ένα σωρό βασανιστήρια, αλλά και πάλι έχασε περισσότερες από δέκα μονάδες, αυτός και όλο του το επιτελείο. Συγκεκριμένα, 12 μονάδες έχασε με την αξία του ο Αντωνάκης.
Ωστόσο, το σημαντικότερο όλων για εμένα σε αυτή τη δημοσκόπηση είναι αλλού.
Τα δύο πρώτα κόμματα έχασαν μαζί 44% από το σύνολο των ποσοστών τους.
Που πήγε αυτό το 44%?
Το έφαγε η μαρμάγκα?
Η αλέκα από 7 πήγε στο 9 , άρα από το 44 μας μένουν 42.
Ο Αλέξης από το 4 πήγε στο 6, άρα πάμε στα 40.
Με τόση αγανάκτηση και τόσες κινητοποιήσεις και μετά από τόσα αντιλαϊκά μέτρα, από το σαραντατέσσερα η αριστερά σύσσωμη πήρε μόνο το τέσσερα?
Αυτό κάτι θα πρέπει να μας πεί, ή μάλλον όχι σε εμάς, σε αυτούς που νομίζουν ότι κοροιδεύουν τον κόσμο πρέπει να πεί κάτι, αλλά που...
Ο καρατζαφέρης με τις κωλοτούμπες και τον εξευτελισμό που υπέστη στηρίζοντας τα θηρία, όχι μόνο δεν ανέβασε τα ποσοστά του αλλά αντιθέτως, παρόλο που βγαίνει με το ύφος "εγώ είμαι η φωνή της λογικής, εμένα να ακούτε" έχασε 0,3. Κάτι είναι κι αυτό.
Αυτά τα νούμερα σημαίνουν ένα και μόνο πράγμα, ότι ανεξαρτήτως παρατάξεως, πεποιθήσεων ή ιδεολογίας, με εξαίρεση τα κομματόσκυλα που ούτε συνείδηση ούτε ιερό και όσιο έχουν, οι έλληνες δεν έχουν τί να ψηφίσουν. Το γεγονός ότι προηγείται ο Σαμαράς δείχνει ένα και μόνο πράγμα, ότι οι νεοδημοκράτες ελπίζουν πως αν βγεί ο δικός τους θα τους σώσει, ότι κάτι θα κάνει ώστε να μην αναγκαστεί να τους αγγίξει, ενώ οι πασόκοι, είδαν κι απόειδαν από τον δικό τους ηγέτη, του έριξαν ένα γιαούρτι και μία μαύρη πέτρα για να μάθει.
Όσοι είναι κομματόσκυλα αποτελούν τις τελευταίες ρανίδες ποσοστών που διατηρεί το κάθε κόμμα, γύρω στο 33 τοις εκατό και τα δύο κόμματα μαζί.
Οι υπόλοιποι είμαστε εμείς, το 44 τοις εκατό που μέχρι τώρα ψηφίζαμε αναγκαστικά.
Εμείς είμαστε που μείναμε χωρίς ιδεολογία, εμείς είμαστε που ψηφίζαμε στο βρόντο, ή που απέχαμε (προσωπικά ποτέ) ώστε να μπορεί ο κάθε ένας να λέει ότι βγήκε πρώτος.
Εμείς είμαστε που πάλι θα κληθούμε να διαλέξουμε τον λιγότερο εγκληματικά διεφθαρμένο και που, αν το καλοσκεφτείς, παθαίνουμε ότι παθαίνει κανείς όταν οι κυβερνήσεις τα βρίσκουν σκούρα : πληρώνουμε τη νύφη.
Εμείς είμαστε που δεν έχουμε εκπροσώπηση με την πραξικοπηματική αλλαγή κυβέρνησης, εμείς είμαστε που μείναμε έξω από τη Βουλή και που πραξικοπηματικά μας επικαλούνται όταν λένε ότι "ψηφίστηκε από την ελληνική Βουλή"
ΠΟΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΒΟΥΛΗ, ΡΕ ΗΛΙΘΙΕ? ΑΦΟΥ ΟΙ ΜΙΣΟΊ ΕΛΛΗΝΕΣ (44%)ΕΤΕΘΗΣΑΝ ΕΚΤΟΣ ΒΟΥΛΗΣ. ΠΟΙΟΝ ΕΚΠΡΟΣΩΠΕΙ ΑΥΤΗ Η ΒΟΥΛΗ? ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΨΗΦΙΣΑΝ?
ΠΟΙΟΣ ΨΗΦΙΣΕ ΤΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ ΑΥΤΟ ΚΑΙ ΣΕ ΠΟΙΑΝΟΥ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΛΑΜΒΆΝΕΤΕ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ??.
Εχμμ.... Παρεκτράπην, είμαι ασυγχώρητη.
Ειλικρινά, νομίζω ότι ακόμα περισσότερο από τον "άσπιλο" Παπαδήμο, οι πιθανότητες θα ευνοούσαν ένα πρόσωπο λαϊκό όχι με την αρνητική έννοια, αλλά ένα πρόσωπο από το λαό, ένα πρόσωπο όχι από τον επιχειρηματικό κόσμο ούτε από τις αγορές, αλλά από την πιάτσα, ένας πραγματικός έλληνας.
Μέσα σε όλη την ελλάδα, δεν υπάρχει ένας που να είναι και μορφωμένος, και να έχει τα "κοννέ" και να είναι σωστός άνθρωπος?
Πουθενά?
Τόσα πολλά λαμόγια, πιά?

Ίσως να μην έχει σημασία τελικά.

2012-01-01T19:02:00.006+03:00

"Το χειμερινό ηλιοστάσιο είχε τεράστια σημασία γιατί οι κοινότητες δεν ήταν σίγουρο ότι θα επιβίωναν τον χειμώνα, άρα έπρεπε να έχουν προετοιμαστεί τους προηγούμενους εννέα μήνες. Η λιμοκτονία ήταν συνήθης από τον Ιανουάριο μέχρι τον Απρίλιο, διάστημα που ήταν γνωστό και ως μήνες του λιμού. Στα εύκρατα κλίματα, ο εορτασμός στη μέση του χειμώνα ήταν ο τελευταίος πριν τον βαρύ χειμώνα. Τα περισσότερα βοοειδή σφάζονταν για να μην χρειάζονται τάισμα, κι έτσι τότε ήταν η μοναδική εποχή του χρόνου κατά την οποία υπήρχε άφθονο φρέσκο κρέας. Η πλειοψηφία κρασιών και μπυρών που είχαν παρασκευαστεί στη διάρκεια της χρονιάς ήταν και αυτά πλέον έτοιμα για κατανάλωση σε αυτή την περίοδο. Μιας και το ηλιοστάσιο σηματοδοτεί την αναστροφή της υποχώρησης του ήλιου στον ουρανό, ήταν συχνοί μύθοι γέννησης ή αναγέννησης ηλιακών θεών, σε πολιτισμούς που χρησιμοποιούσαν ημερολόγια βασισμένα στα ηλιοστάσια."
Το γεγονός ότι υπάρχουν πολλά κοινά στοιχεία ανάμεσα στις θρησκείες, δεν είναι θέμα αντιγραφής ή ευπιστίας, αλλά αντιθέτως δείχνει ότι το συγκεκριμένο κόλπο έπιασε, ότι κάτι θεωρήθηκε καλό και για τις άλλες κοινωνίες. Αυτό δεν θα πρέπει να μας κάνει δύσπιστους, αλλά αντιθέτως πιο περίεργους, γιατί τόσες θρησκείες λένε ίδια πράγματα, μήπως υπάρχει λόγος?
Είναι προφανές ότι ο μύθος κρύβει από πίσω του αλήθειες όχι απλώς σημαντικές αλλά ουσιώδεις για την επιβίωση, αλήθειες που εμείς οι βολεμένοι δυτικοί έχουμε την έπαρση να αμφισβητούμε από το ύψος των τραπεζικών μας λογαριασμών, γιατί μόνο αυτό μας χωρίζει από το να σκύψουμε ταπεινά μπροστά στο δέος ενός χειμώνα χωρίς θέρμανση και τρόφιμα εύκολα αποκτημένα από το πλησιέστερο σουπερμάρκετ.
Οι θρησκείες δεν αφορούσαν μόνο την προσευχή και το ποιός θα παντρευτεί ποιόν. Οι θρησκείες ήταν ταυτόσημες με την κοινωνία γιατί οι ιερείς ήταν οι μόνοι μορφωμένοι άνθρωποι, άρα υπεύθυνοι για όλα τα σημαντικά πράγματα, από την τήρηση αρχείων, νόμων, κανόνων, μέχρι την οργάνωση της παραγωγής, το εμπόριο και την επιβίωση.
Για άλλη μία φορά, μπορεί για εμάς η επιβίωση να μην αποτελεί ζήτημα πλέον, όμως τα παλιά χρόνια τότε που οι θρησκείες ζούσαν και βασίλευαν, μία βροχή ή η έλλειψή της μπορούσε να κάνει τη διαφορά ανάμεσα στο πόσα παιδιά θα επιζήσουν αυτή τη χρονιά ή όχι, πόση πείνα θα βρεί την ομάδα ή όχι, αν θα χρειαστεί να κάνουμε πόλεμο με τους διπλανούς ή να μεταναστεύσουμε στην άλλη άκρη του κόσμου για νερό, κοκ.
Αυτό το κοινωνικό-οικονομικό-ηθικό σύστημα ήταν αρκετά περίπλοκο ώστε να περικλείει όσους κανόνες χρειάζονταν για την ομαλή λειτουργεία της κάθε κοινωνίας σε όλα αυτά τα επίπεδα, και οι μύθοι που χρησιμοποιούνταν για την άσκηση και εφαρμογή της πήγαζαν από τις τοπικές ανάγκες και ιδιαιτερότητες .Ο καθένας είχε τους θεούς που του άξιζαν, σα να λέμε.
Αυτό, είναι μία μεγάλη κουβέντα, τώρα.
Τί σημαίνει "τους θεούς που τους άξιζαν".
Επειδή οι άνθρωποι είναι άπληστοι, βίαιοι, παρορμητικοί, μεγαλομανείς, εγωκεντρικοί, αφελείς ώρες-ώρες, ρομαντικοί τη μία και κυνικοί την άλλη, μέσα στη μυθοπλασία έβαλαν και όλα αυτά τα συστατικά.
Όπως ένα θυμωμένος άνθρωπος θα φωνάξει, θα απειλήσει, θα χτυπήσει ίσως, ή ίσως τραβήξει και όπλο, έτσι και οι θεοί είναι εκδικητικοί και τρομεροί στις τιμωρίες τους, έγιναν το εργαλείο για τις ανθρώπινες υπερβολές.
Όπως όλα τα εργαλεία του ανθρώπου, έχει και η θρησκεία δύο όψεις, την ωφέλιμη και την επικίνδυνη.
Το τί θα εισπράξει κανείς από την θρησκεία είναι θέμα και προσωπικό, προβάλλοντας ανασφάλειες και τα διάφορα που φυσιολογικά μας κατατρέχουν όλους, στη μία ή την άλλη ρήση.
Και εκεί έγκειται η αποτελεσματικότητα της θρησκείας: επειδή έχει ιστορία αιώνων, δεν υπάρχει τίποτα που να μην έχει γραφτεί, τίποτα που να μην έχει προβλεφθεί, τίποτα που να έχει μείνει έξω από τα ιερά κείμενα ανά τους αιώνες.
Δες, ας πούμε ένα οποιοδήποτε νομοσχέδιο: ποσες αναπροσαρμογές και αναθεωρήσεις χρειάζεται μέσα σε μία δεκαετία και μόνο, ώστε να προβλέπει όλες τις δραστηριότητες... Έτσι και οι θρησκείες έχουν ενσωματώσει κάθε πτυχή της ανθρώπινης δραστηριότητας, όχι μόνο σε πρακτικό και ηθικό επίπεδο, αλλά και σε κάτι ακόμα πιο ισχυρό, την ασφάλεια κόντρα σε έναν κόσμο τόσο επικίνδυνο και απρόβλεπτα χαοτικό.
Συμπεριλαμβάνει την επιρροή της φύσης στην ανθρώπινη υπόσταση, συμπεριλαμβάνει το φαγητό και το σεξ.
Άρα, οι θρησκείες δεν έχουν τόσο να κάνουν με την ύπαρξη της θεότητας, αλλά με την ζωή των ανθρώπων, σε πρακτικό επίπεδο περισσότερο από κάθε άλλο και αυτό είναι ο ορισμός της πνευματικότητας, να δεί κανείς το πως συνδέεται ο άνθρωπος με όλα αυτα που τον περιτριγυρίζουν, με οξύνοια αλλά και σεβασμό, με ρέγουλα και όχι με βία.
Κανένα νομοθετικό σύστημα δεν έχει φτάσει στο σημείο αυτό, να είναι τόσο καλά προσαρμοσμένο στην ψυχοσύνθεση του ανθρώπου. Για αυτό και είναι εξαιρετικά δύσκολο να απαγκιστρωθεί κανείς από αυτή. Αλλά από την άλλη, γιατί να το κάνει?
Βρισκόμαστε σε μία εποχή που η γνώση είναι πιο προσβάσιμη από ποτέ, πράγμα που μας επιτρέπει να σταχυολογούμε όσα ακούμε, να ερευνούμε και να συγκρίνουμε. Έχουμε τα νοητικά εργαλεία να ξεχωρίσουμε την δοξασία από την πρακτική, τον μύθο από την αλήθεια. Έχουμε, περισσότερο από τους προγόνους μας, τη δυνατότητα να κρατήσουμε την πνευματικότητα χωρίς να πέσουμε στην παγίδα της ευπιστίας και, πάνω από όλα, έχουμε κοινωνικά την ελευθερία να το πράξουμε.
Για ένα πράγμα δεν υπάρχει καμμία αμφιβολία.
Οι άνθρωποι πάντα θα βρίσκουν έναν τρόπο να τα κάνουν μαντάρα.

Δεν θα μας κάνουν αυτοί μουρτζούφληδες!

2011-12-31T23:22:00.010+03:00

ΔΕΝ ΘΑ ΜΑΣ ΤΡΕΛΑΝΟΥΝ ΑΥΤΟΙ: ΕΜΕΙΣ ΘΑ ΤΟΥΣ ΤΡΕΛΑΝΟΥΜΕ! ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ ΣΑΣ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Ένα δις η θέση διευθυντού...

2011-12-30T20:15:00.006+03:00

Σε γιορτινή μάζωξη, λέγαμε για τα της κρίσης.
Μέσα στην κουβέντα λέγαμε ότι που θα βρεθεί ένας άνθρωπος να νοιάζεται για την ελλάδα να τη σώσει από το ξεπούλημα. Μέσα στην κουβέντα, ανάμεσα από το κρασί και το μεζέ, αναφέρθηκε ότι πριν από μερικά χρόνια η θέση του διευθυντού του σδόε αποτιμούνταν στο ένα δις, ότι δλδ σα να λέμε με συμβαση έργου, αν κάνει αυτά που "πρέπει" να κάνει, τότε έχει να λαμβάνει ένα δις. "Η ελλάδα δεν πάει καλά, παιδί μου. Η θέση του διευθυντή σδόε έχει φτάσει το ένα δις..."
Φαντάσου λοιπόν στα πόσα κυμαίνεται η θέση του οικονομικού εισαγγελέως...
Βάλε με το μυαλό σου πόσα τρώνε για να δίνουν πουρμπουάρ ένα δις, βάλε με το μυαλό σου ποιούς ψηφίσαμε για μία θεσούλα και τώρα περιμένουμε να μας σώσουν.
Βάλε με το μυαλό σου, ποιός είναι ο παπαδήμος.
Ακόμα χειρότερα, σκέψου, που ειναι τώρα όλοι αυτοί που ωφελήθηκαν? Που είναι οι επιχειρηματίες, που είναι οι πολιτικοί? Τι κάνουν τώρα αυτοί?
Η πίκρα είναι μεγάλη.
Σας κακοφαίνονταν ο γαπ...
Πάρτε τώρα... Οι επόμενες δύο κυβερνήσεις θα αποτελούνται από παυσανίες.
Βέβαια, και ο γαπ, δεν του κακόπεσε. Βγήκε και ήρωας από πάνω.
Μετά από όλα όσα μεσολάβησαν, δεν μπορεί παρά να συμπεράνει κανείς ότι η αγανάκτηση ήταν στημμένη και προμελετημένη, από τον ίδιο τον γαπ, για να έχει να λέει ότι αυτός προσπάθησε αλλά δεν τον άφησαν.
Αλλιώς πως εξηγείται το γεγονός ότι εξαφανίστηκαν τα γιαούρτια? Ποιοί βρίσκονται τώρα στην πλατεία?
Δεν θέλατε το δημοψήφισμα...
Δεν θέλατε την εφεδρεία, δεν θέλατε την απελευθέρωση.
Πάρτε φόρους να στανιάρουμε.
Γιατί όσο δεν αλλάζει το σύστημα, ώστε να καταστεί παραγωγικό και όχι καταναλωτικό, τόσο θα μας ξεζουμίζουν όλους μαζί. Κι αυτοί δεν θα πάθουν τίποτα.
Όπως έλεγα και νωρίτερα, βγαίνοντας στο δρόμο, τελικά στηρίξατε τα λαμόγια.
Γιατί, κοίτα, κλειστά είναι ακόμα τα επαγγέλματα των δικηγόρων και των πολιτικών μηχανικών, αυτών ακριβώς που στήριξαν το μπάζωμα και την ρεμούλα τόσες δεκαετίες.
Πως νιώθετε που τώρα εσείς πληρώνετε κι αυτοί σας πούλησαν?
Πως νιώθετε τώρα που εσείς πληρώνετε κι αυτοί μπλοκάρουν την είσπραξη απεργώντας?
Συγχαρητήρια, υπήρξατε καταπληκτικά πρόβατα.

Ευχολόγιο

2011-12-26T13:50:00.007+03:00

Πριν από αρκετά μεγάλο διάστημα είχα αναφερθεί στην δεινότητα του πατρός μου στην αλιευτική τέχνη, διότι περί τέχνης πρόκειται, μιας και η τεχνική μέρος μόνο είναι της τελικής επιτυχίας.
Είχα τότε περηφανευτεί ότι ο πατέρας μου έπιασε ψάρι ίσαμε το μπόι της γιαγιάς μου, και κάποιος αναγνώστης υπέθεσε ότι είτε η γιαγιά μου είναι πολύ κοντή είτε το ψάρι ήταν όντως μεγάλο.
Στην παραπάνω φωτογραφία, αποδεικνύεται ότι και τα δύο αληθεύουν.
Η φωτό είναι τραβηγμένη στο πατρικό μου, λίγο έξω από την Πρέβεζα, καμμιά εικοσαριά χρόνια πριν, δεν θυμάμαι ακριβώς.
Πολλές ευχές σε όλους, μακάρι η ζωή μας να είναι γεμάτη καλά όπως ο Αμβρακικός είναι γεμάτος λούτσους σαν της φωτογραφίας, το νέο έτος δε, εύχομαι να είναι βαρετό δίχως αφορμές για αναρτήσεις με περιεχόμενο, αλλά μόνο με φιλοσοφικές αναζητήσεις να ασχολούμαστε.

Ψωνίζομαι

2011-12-22T10:00:00.004+03:00

Πάω για να αγοράσω δώρα για τα παιδιά. Αν βρω και αυτό που έχω στο μυαλό μου, θα πάρω κάτι και για τον σύζυξ.
Τα γράμματα που έγραψαν για τον άη βασίλη έλεγαν τα καθιερωμένα, αυτά δηλαδή που υποβάλλονται σε μορφή πλύσης εγκεφάλου από την τηλεόραση, όπως αυτοκινητάκια, ρομπότ ή άλλα άχρηστα πλαστικά που ακόμα και την ίδια μέρα τα βαριούνται και τα πετάνε στην άκρη για να παίξουν με οτιδήποτε άλλο βρεθεί μπροστά τους: σκοινιά, μπουκάλια, άδεια κουτιά, ξύλα, βώλους, λέγκο, ή ακόμα και τα σκεπάσματα τα οποία στήνουν πάνω στα κρεβάτια ώστε να σχηματίζεται μία σκηνή μέσα στην οποία μετά τοποθετούν τα όπλα τους (ξύλα) τρόφιμα(μπάλες και βώλους) χάρτες (που σχεδιάζουν μόνοι τους σε φύλλα ιχνογραφίας) θησαυρούς (κουτιά με μικροπράγματα) κοκ. Τις προάλλες πήραν όλα τα σκεπάσματα από τα κρεβάτια τους, τα έστησαν κυκλικά στο πάτωμα του δωματίου και έβαλαν μέσα μπάλλες ως αυγά, τις οποίες κατόπιν κλώσσαγαν.
Το κάνουν το δωμάτιο, ζούγκλα!
Υπό αυτό το πρίσμα, και δεδομένου ότι δεν θέλω να δώσω τα ωραία μου λεφτάκια για κάτι που δεν θα εκτιμηθεί, είναι λίγο δύσκολο να βρώ δώρο που να μην το μαζεύω μετά σπασμένο από τα πατώματα.
Έτσι, συνήθως προτιμώ κάτι που να αποτελεί πρώτη ύλη για τα παιχνίδια τους, όπως λέγκο, τα οποία όμως πια είναι αρκετά, ή κάτι άλλο που να συναρμολογείται και να αποσυναρμολογείται, ώστε τα μέρη του να χρησιμέυουν και σε άλλες δραστηριότητες, όπως μία απόχη της οποίας την λαβή την έχουν κάνει από σπαθί μέχρι σκούπα ή κουτάλα ή μπαστούνι...
Καλή μου τύχη, με αυτό τον παλιόκαιρο.
Καλά Χριστούγεννα σε όλους, παντού!

Ατμός

2011-12-21T13:16:00.007+03:00

Τα προβλεπόμενα, βαίνουν όπως είχαν προβλεφθεί.
Οι πολιτικοί ακόμα προσπαθούν να μην στεναχωρήσουν την πελατεία τους.
Οι μορφωμένοι ακόμα προσπαθούν να διατηρήσουν έναν τρόπο ζωής που πλέον δεν υποστηρίζεται από το ευρύτερο περιβάλλον.
Ο πληθωρισμός των "καλών" επαγγελμάτων οδηγεί στην παράνοια τόσο τους ίδιους τους επαγγελματίες όσο και τους υπόλοιπους, αφού τα κόστη για αμφότερους είναι ασύμφωνα με την πραγματικότητα.
Τα μεγέθη της ελληνικής οικονομίας παραμένουν ακόμα απροσμέτρητα, αφού όταν άρχισε η κρίση κανείς δεν ήξερε πόσους δυ ή πόσα δάση, ή πόσους συνταξιούχους, ή πόσους αγρότες έχουμε ή πόσο κοστίζει στα αλήθεια ένα σπίτι, πόσο μάλλον τώρα που οι τιμές αυτών των μεγεθών μεταβάλλονται με το δευτερόλεπτο.
Η παραγωγικότητα, όση υπάρχει, δεν είναι στην ουσία παραγωγικότητα αλλά μεταποίηση. Το πρόβλημα έγκειται στο ότι οι πρώτες ύλες είναι στην συντριπτική τους πλειοψηφεία εισαγόμενες, χάρη στους πάνσοφους πολιτικούς, εγχώριους και ακόμα σοφότερους, τους ξένους. Για παράδειγμα μπορεί να έχεις μία βιοτεχνία σαπουνιού ή ρούχων ή συσκευασίας τροφίμων ή ένα μικρό τυπογραφείο για τις τοπικές εκδόσεις των τοπικών φωστήρων. Νομίζεις ότι παράγεις, ναι?
Έλα όμως που το χαρτί, η κλωστή, το πλαστικό, το ύφασμα, το ρεύμα, το γάλα ή ότι άλλη πρώτη ύλη χρησιμοποιείς, είναι εισαγόμενη!!! Αυτό σημαίνει ότι για να πάρεις την πρώτη ύλη, πληρώνεις περισσότερο από όσο μπορείς να χρεώσεις πουλώντας το τελικό προιόν, χάρη στους θεόσταλτους πολιτικούς μας και τις καταστροφικές συμβάσεις που αυτοί υπέγραψαν στη διάρκεια των δεκαετιών, όσο εμείς νομίζαμε ότι πήραμε επιδότηση για βαμβάκια και λέγαμε ότι πιάσαμε την καλή.
Οι συμβάσεις αυτές υπογράφηκαν προς όφελος άλλων χωρών οι οποίες λάδωσαν τους πολιτικούς μας για να βλάψουν την ίδια τους την πατρίδα.
Παράλληλα, εξ ορισμού, οι πολιτικοί μας είναι στο σύνολό τους ανεπάγγελτοι, αποκομμένοι από την πραγματική παραγωγή και οικονομία, ή διεφθαρμένοι ή και τα δύο, πράγμα που σημαίνει ότι δεν δουλεύουν, αλλά μόνο τρώνε. Δεν υπολογίζουν τίποτα, δεν ρυθμίζουν τίποτα, δεν σχεδιάζουν τίποτα δεν ξέρουν τίποτα, δεν νομοθετούν τίποτα. Ή αν το κάνουν, το αποτέλεσμα είναι κάτι μη-εφαρμόσιμα άρα παντελώς ανεφάρμοστα τερατουργήματα, που οδηγούν τον καπάτσο έλληνα σε άλλες πατέντες και άλλες ευρεσιτεχνίες, των οποίων την ύπαρξη οι πολιτικοί μας δεν γνωρίζουν καν, πόσο μάλλον να τις συνυπολογίσουν στις προβλέψεις τους ή να τις καταπολεμήσουν.
Άλλη απόρροια αυτής της χαμηλής ποιότητας πολιτικής εκπροσώπησης είναι η έλλειψη ελέγχου. Το μόνο που νοιάζει τον πολιτικό μας είναι να τα τρώει, άρα τον συμφέρει να υπάρχουν κλέφτες, για να εισρρέει το χρήμα γρηγορότερα, αφού όπως όλοι γνωρίζουμε οι τίμιοι άνθρωποι δεν λαδώνουν ούτε δίνουν μίζες.
Και έχουμε το εξής παράδοξο, η επενδυτικότητα να αποτρέπεται, όχι λόγω ημερομισθίων, τα οποία είναι πια πολύ χαμηλά, αλλά λόγω όλων των υπόλοιπων παθογενειών που ανεβάζουν το κόστος των πάντων σε απαγορευτικά ύψη.
Έτσι, σε αυτή τη χρονική συγκυρία η ανάπτυξη είναι αδύνατη όχι μόνο για τους έλληνες αλλά για οποιονδήποτε, και για τον ξένο επενδυτή και για όλους.
Το κερασάκι στην τούρτα είναι το γεγονός ότι οι τομείς που χρήζουν άμεσης επέμβασης είναι ακριβώς αυτοί που χαρακτηρίζονται από τα μεγαλύτερα ποσοστά διαφθοράς, οι δεξαμενές ισχύος, δικαστικοί, πολιτικοί μηχανικοί, πολιτικοί, γιατροί, μεταφορείς, κοκ, οι οποίοι, όπως είναι φυσικό και προβλεπόμενο, δεν δέχονται καμμία μεταρρύθμιση γιατί αυτό σημαίνει ότι θα θιγούν τα οικονομικά τους συμφέροντα. Το μέλλον της χώρας μας εξαρτάται από αυτούς που δεν θέλουν να χάσουν τα προνόμιά τους.
Και σα να μην έφταναν όλα αυτά, έχεις και την παπαρήγα να λέει ότι τα αφεντικά είναι κακά και πρέπει να φύγουν όλοι, χωρίς να μας διευκρινίζει όμως ποιός θα δώσει δουλειές στους ανθρώπους. Να λοιπόν που τελικά το ζητούμενο δεν είναι να πεθάνουν όλα τα αφεντικά, αλλά να υπάρχουν καλά αφεντικά, δηλαδή σωστοί επιχειρηματίες που θα συμβάλλουν στην ανάπτυξη αντί να απομυζούν πόρους και να τους ξαποστέλνουν στα μπαρμπέιντος ή σε άλλους εξωτικούς προορισμούς.
Να λοιπόν κύριε επιχειρηματία, έλληνα, γερμανέ και αμερικάνε, που το γεγονός ότι συσσώρευσες κέρδη και τα έχεις να κοιμούνται, τελικά δεν ήταν έξυπνη κίνηση γιατί τώρα είσαι στο έλεος των φτωχών.
Φυσικά, τίποτα εν πρόκειται να αλλάξει.
Δεν πρόκεται κανείς να αλλάξει ρότα, τον καιρό της τσιγγουνιάς.
Ήδη, όλα έχουν δρομολογηθεί, όχι σκόπιμα αλλά και πάλι είναι μη-αναστρέψιμο το φαινόμενο: στην ελλάδα και έξω.
Αν και το είχα προβλέψει, δεν με παρηγορεί, ούτε έχει πλέον καμμία σημασία.
Ίσως και να είναι καλύτερα έτσι.

Μία Μεγάλη Αλήθεια

2011-12-20T00:54:00.002+03:00

Είχα πολύ καιρό να φτιάξω κάτι μόνη μου. Παλιά έφτιαχνα μόνη μου εικονίτσες για τις αναρτήσεις, αλλά μετά έβρισκα άλλες από το διαδίκτυο. Η έμπνευση ξανα-ήρθε, μάλλον προσωρινώς διότι τώρα που μου ήρθε η ιδέα για εικονίτσα, δεν έχω ανάρτησηπου να ταιριάζει. Ας μην είμαστε πλεονέχτες. Καληνύχτα έρωτα.

Καλό χειμερινό ηλιοστάσιο να έχουμε όλοι!

2011-12-18T23:15:00.007+03:00

Έβαλα το μισό πακέτο φαρίνα στο μπωλ, μαζί με το μισό πακέτο αλεύρι για όλες τις χρήσεις που είχε περισσέψει από τότε που είχε φτιάξει ο σύζυξ πίτσα.
Και λέω από μέσα μου "Αλεύρι με ζάχαρη θα φάμε?"
Ανοίγω το ντουλάπι, βλέπω το σουσάμι και τη βρώμη σε νιφάδες. Χμμμμ.... για φέρτα εδώ, πουλάκι μου!
Βάλτα αυτά στην άκρη.
Μετά κοιτάω στην φρουτιέρα. Εκείνο το μήλο μάλλον τελικά δεν θα φαγωθεί. Φέρε κι ένα πορτοκάλι για άρωμα.
Βάλε κι ένα καροτάκι κηπίσιο, έτσι για να συμπληρωθεί το σετ.
Ξύνω τη φλούδα του πορτοκαλιού, μέσα στο αλεύρι.
Κόβω κομμάτια το μήλο με τη φλούδα (φλοίδα που τη λέει και ο λουκάκος) μέσα στο μούλτι.
Στίβω από πάνω το άφλουδο πλέον πορτοκάλι για να μη μαυρίσει το μήλο και του βαράω μία καλή να γίνει πολτός. Μπές μαζί με το αλεύρι κι εσύ.
Τρίβω και το καροτάκι από την ψιλή μεριά του τρίφτη, μέσα στο αλεύρι.
Βρώμη, μία κουταλιά βιτάμ και μία γερή ριξιά ελαιόλαδο, και ανακάτεμα.
Βγήκε λίγο χαλαρή η ζύμη, αλλά δεν ανοίγω τώρα άλλο πακέτο αλεύρι. Αντί για κουλούρια, θα τα κάνω μπισκότα.
Λαδώνω τη λαμαρίνα.
Με λαδωμένα χέρια γιατί αλλιώς δεν πλάθεται ετούτη η ζύμη, φτιάχνω δίσκους γύρω στα έξι εκατοστά διάμετρο και μισό εκατοστό πάχος. Τα στρίμωξα λίγο για να μη χρειαστεί δεύτερο ταψί, ελπίζοντας ότι με μισή φαρίνα πόσο θα φουσκώσουν τέλος πάντων...
Με το κουταλάκι του γλυκού, βάζω από πάνω το σουσάμι και μετά το πατάω ελαφρά για να κολλήσει στη ζύμη και να μην πέφτει με το παραμικρό.
Ψήνω στους δεν θυμάμαι πόσους, θαρρώ όμως ότι ήταν στους 175, γιατί εκεί ψήνω και τα κέηκ, και η ζύμη ήταν σχεδόν σαν κέηκ.
Μοσχοβόλησε το σπίτι, πορτοκαλένια ζέστη.

Απλό τραγουδάκι, για όποιον το θέλει. (to whom it may concern...)

2011-12-16T01:36:00.002+03:00

Νυν υπέρ πάντων

2011-12-14T09:42:00.006+03:00

Το μπλογκάκι είναι μεράκι.

Ένας από τους πλέον μερακλήδες μπλόγκερ, γράφει από το Μακρινό Σουδάν και έχει ένα πολύ όμορφο μπλογκάκι που δικαίως θεωρείται από τα καλύτερα, αν όχι ΤΟ καλύτερο.

Και αν δε με πιστεύετε, δείτε και μόνοι σας, εδώ στου Απουρώ, ή εδώ στην ψηφοφορία για το καλύτερο μπλογκ. Αν πάτε κάτω-κάτω, στην έκτη ομάδα προς το τέλος θα δείτε να γράφει με μεγάλα γράμματα ΑΠΟΥΡΩ, και θα διαπιστώσετε ιδίοις όμμασι τί ποσοστά έχει συγκεντρώσει ο αγαπημένος μας VaD.
Αν σας αρέσει το βλογάκι αυτό, ψηφίστε το για να του δώσουμε την πρωτιά, και τύποις.

Το ασματάκιον για όλους τους φίλους που θέλουν ελληνική μουσικούλα αλλά τους έχω ζαλίσει με τα ξενόφερτα. Επίσης για όσους ακόμα δεν έχω συναντήσει εκ του σύνεγγυς, συμπεριλαμβανομένου και του VaD.
Πάμε για την πρωτιά Βασίληηηηηηηηη!

Το σενάριο των σεναρίων

2011-12-13T09:28:00.008+03:00

Ας υποθέσουμε ότι κάποια χρονική στιγμή Α γίνονται εκλογές.
Το επιθυμητό αποτέλεσμα θα ήταν να εκλεγεί μία κυβέρνηση αυτοδύναμη και ικανή η οποία να συγκεντρώνει την εμπιστοσύνη των πολιτών, πράγμα που φαντάζει σαν ανέκδοτο αυτή τη στιγμή, όχι μόνο επειδή οι πολιτικοί στο σύνολό τους έχουν χάσει και το τελευταίο ίχνος αξιοπρέπειας, αλλά και μέσα στους κόλπους των μικρότερων ομάδων δεν υπάρχει ούτε συμφωνία, ούτε συνοχή ούτε η παραμικρή ένδειξη ύπαρξης οποιουδήποτε σχεδίου.
Με άλλα λόγια, ούτε στα μικρότερα κόμματα ούτε στην κοινωνία μέσα υπάρχει κάποιος που να κοιτάει πέρα από τη μύτη του (εκτός ίσως από εμένα που είμαι ιδανικά τέλεια, αλλά αν κυβερνήσω εγώ τον τόπο, θα έχουμε ακόμα μεγαλύτερα δράματα και το δηλώνω απερίφραστα).
Το κενό εξουσίας δεν αφορά μόνο τα κέντρα άσκησης εξουσίας αλλά και τη βούληση του λαού ο οποίος είτε απλά δεν έχει καταλάβει ακόμα τι ακριβώς συμβαίνει είτε που , αν καταλαβαίνει, δεν έχει διαμορφώσει συνειδητή τάση προς οποιαδήποτε κατεύθυνση.
Αυτό δεν έχει να κάνει μόνο με την ποιότητα των πολιτικών προσώπων, αλλά και με όλη την ηθική που διέπει κάθε συναλλαγή με το κράτος. Πως να εμπιστευτείς αυτόν που μέχρι πριν από πέντε λεπτά λάδωνες? Πως να εμπιστευτείς κάποιον που ξέρεις πως μπήκε εκεί που μπήκε, πως να πείς ότι θα φύγει ο γαπ να έρθει ο Μπάμπης, αν τον Μπάμπη τον ξέρεις από την καλή κι από την ανάποδη μέσα από την καθημερινή σου επαφή και εμπειρία? Ψάξετε ανάμεσα σε κάθε αρχή να βρείτε ένα δίκαιο δικαστικό, πολιτικό μηχανικό, οικονομολόγο, δήμαρχο, διευθυντή οργανισμού, κάποιον που να έχει έστω και την ελάχιστη ισχύ στο δημόσιο βίο ο οποίος να θεωρείται ότι είναι αρκετα ικανός και έμπιστος όχι για να τον ψηφίσετε, αλλά έστω να του εμπιστευτείτε μία υπόθεσή σας, χωρίς αποτελεί μέλος της οικογένειάς σας ή χωρίς να σας έχει κάποια υποχρέωση.
Δεν υπάρχει.
Οι εκλογές δεν θα άλλαζαν τίποτα, όπως η αλλαγή κυβέρνησης δεν άλλαξε τίποτα. Αυτοί που τιτίβιζαν χαριτωμένα προ διμήνου, τώρα τσαμπουνάνε το ίδιο ποίημα, και ο γαπ μειδιά κάτω από τα μουστάκια του.
Οι εκλογές θα έφερναν ακυβερνησία υπό τη μορφή πολυκομματισμού, όμως ελλείψει νέων προσώπων, θα ήταν μία από τα ίδια: χρυσοχοίδης, αντώναρος, καλογιάννη, κυριάκος, παπουτσής, κανέλλη, ντόρα, τσίπρας και παπαρήγα, όχι άλλο θέ μου!
Ακόμα ένα από τα επιτεύγματα του γαπ: τους έβγαλε όλους άχρηστους.
Άχρηστος και ο βενιζέλος που με το ζόρι ήθελε να έρθει σαν το ιππικό να σώσει την κατάσταση (νόμιζε αυτός θα τα καταφέρει καλύτερα), άχρηστος και ο σαμαράς που όλο δεν συγκυβερνάει και όλο βάζει υπογραφές σε ότι του φέρουν, άχρηστη και η αριστερά που ενώ έχει σύσσωμη την κοινή γνώμη να εξεγείρεται, αδυνατεί (ή ίσως δεν θέλει) να συσπειρωθεί. 'Αχρηστοι και οι αγανακτισμένοι που πήγαν σπίτια τους να δουν πως θα πληρώσουν το ρεύμα, άχρηστοι και όλοι οι βουλευτές που από τη μία δήθεν δεν συμφωνούν αλλά μετά διεκδικούν κι άλλες πληρωμές, άχρηστος και κρατικός μηχανισμός που ενώ αποτελείται από τα παιδιά των εκλεγμένων δεν μπορεί ούτε τα δάχτυλά του να μετρήσει, για να ξέρουμε αν θα πιάσουμε δουλειά ή επαιτεία.
Εν τω μεταξύ, εγώ περιμένω μία άδεια για κάποια εξαιρετικά απλή μου υπόθεση. Οι διαδικασίες ξεκίνησαν τον Σεπτέμβριο και τώρα ακόμα εκκρεμούν δύο βήματα από όσο γνωρίζω, διότι στην πορεία μου προκύπτουν κι άλλες απαιτήσεις: "Α, αυτό χρειάζεται και μία μετάφραση, πρέπει να πάτε σε δικηγόρο" αλλά τελικά δεν χρειαζόταν, ο υπάλληλος δεν ήξερε τις σχετικές διατάξεις. "Α, πρέπει να το υπογράψει ο τάδε" και πέρασε ένας μήνας ώσπου να το κάνει.
Και όλοι γνωρίζουμε το οικονομικό κόστος ενός τετραμήνου.
Την παραγωγικότητά μου μέσα...
Ποιά ανάπτυξη μου λές, λοιπόν κύριε εκλεγμένε μου?
Για να έχουμε ανάπτυξη πρέπει να δουλεύεις πολύ ταχύτερα, ώστε να μπορέσω κι εγώ να δουλέψω γρηγορότερα, ώστε κάποια στιγμή να γίνει μία δεκάρα δουλειά.
Οπότε, όχι ο παπαδήμος, αλλά και ο νέλσον μαντέλα να έρθει να κυβερνήσει την ελλάδα, πάρτε το απόφαση, είμαστε άξιοι των εαυτών μας.
Για αυτό λέω, δεν έχει σημασία ποιός έχει την εξουσία κάθε στιγμή, δεν έχει σημασία ποιός έχει δίκιο, ούτε έχει σημασία να στηρίζεις μία ιδεολογία αν δεν είσαι αποτελεσματικός.
Σημασία έχει, αν θέλουμε να έχουμε αυτά που προανεφέρθηκαν (δουλειά, σωστές υπηρεσίες, σωστούς εκπρόσωπους) να είναι η κάθε πράξη μας σε αυτή την κατεύθυνση, συνειδητά και με πείσμα, μέρα μπαίνει-μέρα βγαίνει, σε κάθε συναλλαγή, σε κάθε δουλειά, σε κάθε δυσκολία.
Αν το κάνουμε αυτό, τότε σίγουρα κάπου ανάμεσά μας, θα προκύψει και ένας από εμάς να αναλάβει τις ευθύνες, πραγματικά, και όχι να διεκδικεί αναδρομικά, έχοντας κάνει τη χώρα σαν τα μούτρα του και έχοντας διώξει τα λεφτά μας στις επτά θάλασσες.
Μέχρι τότε, καλά θα κάνετε να προσέχετε τα ρεύματα και να αποφεύγετε τα αλμυρά, γιατί αυτό θα αργήσει λίγο και δεν είναι καιρός για αρρώστιες τώρα.

Πλευρές

2011-12-12T14:36:00.005+03:00

Ναι, το θέμα είναι στο σύστημα. Ναι, όλα γίνονται για τα λεφτά και, ναι, τα καθάρματα κυβερνούν. Όμως οι πλευρές του ζητήματος δεν είναι μόνο δύο. Και το ζάρι δεν είναι ασπρόμαυρο. Ναι, το ζήτημα είναι αυτοί ή εμείς, στην ουσία μία επιλογή γονιδίων σε ανώτερο επίπεδο. Ναι, είναι οι πλούσιοι ή οι φτωχοί. Όταν όμως όλα πέφτουν, σε ποιόν θα δώσεις το χέρι για να ξανασηκωθεί?

Στο κάτω-κάτω της γραφής, γιατί "Γιατί"?

2011-12-10T11:01:00.005+03:00

Υπάρχουν δύο γιατί, αυτό του αίτιου και αυτό του λόγου.
Το γιατί του αιτίου είναι το εύκολο, διότι εύκολα το απαντά κανείς μετά από προσεκτική παρατήρηση του κόσμου. Για παράδειγμα, βρέχει γιατί οι υδρατμοί που λόγω ζέστης βρέθηκαν ψηλά, μόλις έρθουν σε επαφή με το ουράνιο ψύχος, ξανα-υγροποιούνται, άρα βαραίνουν, και αναπόφευκτα πέφτουν, ελκόμενα από τη βαρύτητα της γης.
Από γιατί σε γιατί, φτάνει κανείς στην αρχή των πάντων, και εκεί, λόγω έλλειψης στοιχείων σταματά προσωρινά, ωστόσο έχει ήδη χτίσει ένα καλό νοητικό οικοδόμημα που βοηθά στην κατανόηση του κόσμου, πως έχουν τα πράγματα και πως να ζήσει κανείς επιτυχώς. Είναι το γιατί της εμπειρίας και της γνώσης.
Το άλλο το γιατί, είναι το λόγου, το οποίο δεν ρωτά να μάθει το αίτιο, αλλά τον σκοπό. Όχι το πως προέκυψε κάτι αλλά σε τι αποσκοπεί κανείς όταν κάνει κάτι.
Είναι το πιο μυστήριο, διότι για να το απαντήσει κανείς πρέπει να κοιτάξει μέσα στο μυαλό των ανθρώπων. Γιατί το είπε αυτό, γιατί συνέβη αυτό, για ποιό λόγο γίνεται κάτι. Μερικές φορές έχουμε ενδείξεις, όπως τα λόγια κάποιου, όμως είναι αλήθεια ότι το μεγαλύτερο μέρος του μυαλού μας χρησιμοποιείται όχι στην αντιμετώπιση των πρακτικών ζητημάτων αλλά σε αυτό το γιατί του λόγου, να αναζητούμε νόημα για ότι συμβαίνει.
Η πραγματικότητα είναι ότι πολύ σπάνια και σε μικρότερη κλίμακα από ότι φανταζόμαστε ευθύνεται το δεύτερο γιατί για ότι συμβαίνει. Τις περισσότερες φορές τα περισσότερα συμβάντα είναι απόρροιες άλλων, είναι δηλαδή συνέπειες και όχι συνειδητές αποφάσεις κάποιου. Τις περισσότερες φορές το "πως" είναι στην ουσία αυτό που έχει σημασία από το "γιατί" και δεν θα πρέπει να τα συγχέουμε, αλλιώς μερικά πολύ παράλογα συμπεράσματα μπορεί να αντληθούν, όπως το ότι κάποιος είχε λόγο να δημιουργήσει τον άνθρωπο και για αυτό μπήκε στον κόπο να φτιάξει και τον υπόλοιπο κόσμο, που όμως δεν εξηγεί το γιατί να φτιάξει τον άνθρωπο εξ αρχής.
Άλλο παράδειγμα χρήσης του "γιατί" για το "πως", είναι το που έχει φτάσει η ανθρωπότης, ο κόσμος. Διάφοροι συνομωσιολόγοι υποστηρίζουν ότι υπάρχουν κάποιοι "αυτοί" που τα κάνουν όλα.
Δεν υπάρχουν "αυτοί" αλλά απλά το φαινόμενο της απληστίας, που δεν είναι χάρισμα "αυτών" αλλά όλων και οδηγεί το κάθε βήμα, την κάθε πράξη μας. Το να ζητάμε ολοένα και περισσότερα είναι στο ντιενέη μας, και όσο τελούμε υπό την ψευδαίσθηση ότι εμείς δεν είμαστε έτσι αλλά μόνο οι κακοί "άλλοι" τόσο θα ξαναπέφτουμε στις ίδιες παγίδες.
Ναι, υπάρχουν κάποιοι που είναι πλουσιότεροι γιατί ( εδώ έχουμε το γιατί του τρόπου) έκαναν κάποια πράγματα που άλλοι δεν θα έκαναν, όμως το γιατί ( το γιατί του λόγου) δεν είναι για να καταστρέψουν το ανθρώπινο γένος αλλά απλά για να αποκτήσουν περισσότερα. Όπως κάνουμε και εμείς αλλά σε μικρότερη κλίμακα.
Δε μας φτάνει, ας πούμε, αυτό το αυτοκίνητο, θέλουμε ένα με περισσότερα άλογα ή περισσότερες ανέσεις, έστω και αν στην ουσία δεν το χρειαζόμαστε. Θέλουμε κι άλλα ρούχα, κι άλλα τάπερ, κι άλλη διασκέδαση, κι άλλα, κι άλλα, κι άλλα. Τα θέλουμε ενστικτωδώς, γιατί έτσι επιζούμε, όμως υπάρχει ένα σημείο που τα θέλουμε χωρίς να τα χρειαζόμαστε, και απλά δεν μπορούμε να σταματήσουμε, δεν μπορούμε να ελέγξουμε αυτό το ένστικτο.
Είναι αστείο να το λέει κανείς αυτό τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή, σε αυτή την συγκυρία όπου όλα τα περιθώρια στενεύουν, αλλά δες, ίσως αυτό να είναι το γιατί (του τρόπου) που φτάσαμε ως εδώ, ήταν δηλαδή απόρροια του φυσικού φαινομένου που λέγεται ανθρώπινη απληστία και επηρρεάζει τον κόσμο σε τέτοιο βαθμό.
Άρα, ίσως, τελικά, το δεύτερο γιατί να είναι αχρείαστο, φιλοσοφικά, εκτός ίσως από την καθημερινή ασήμαντη συναλλαγή με τους ανθρώπους, συνεργάτες, εραστές και αντίπαλους, αλλά όσον αφορά την κατανόηση του κόσμου, ίσως θα ήταν καλύτερα να συμπεριλάβουμε το κεντρικό αυτό χαρακτηριστικό της ανθρώπινης ψυχής στα αίτια και όχι στους σκοπούς των όσων γίνονται.
Ίσως έτσι μπορέσουμε να το κατανοήσουμε, να το συμπερισλάβουμε στις προβλέψεις μας και έτσι να κάνουμε καλύτερη την αλληλεπίδραση με το περιβάλλον μας.

Μη βαράτε, καλέ

2011-12-08T09:31:00.007+03:00

Βασικά, είχα καιρό αυτό το θέμα στο μυαλό μου. Όπου λέω ότι είμαι γαπικιά, με βρίζουν. Ορίστε, λοιπόν, η απολογία μου.

Ενώ εδώ και δεκαετίες ήμουν απογοητευμένη από την πολιτική σκηνή και από όλους τους εκπροσώπους της, και ενώ η ψήφος μου στις τελευταίες εκλογές ήταν αυτή της απελπισίας (γιωργάκης ή χάος), στη διάρκεια της διετίας η απογοήτευσή μου απροσδόκητα μεγάλωσε ακόμα περισσότερο, πράγμα που έλεγα ότι ήταν αδύνατον γιατί η σιχαμάρα μου νόμιζα ότι ήταν απόλυτη, πλέον. Γιατί ενώ τότε ήμουν απογοητευμένη από τους πολιτικούς, τώρα είμαι απογοητευμένη και από τους πολίτες που προτιμούν το παλιό ρουσφέτι και την παλιά ρεμούλα, ακόμα και αν αυτό είναι επιζήμιο, παρόλο που είναι κάτι παραπάνω από προφανές ότι δεν πάει άλλο. Απλά χρεωκοπήσαμε, δεν πάει άλλο. Κι εμείς, εκεί, μη χαλάσουμε τη συνήθεια μας.
Σε κατ'ιδίαν συζήτηση με κάποιον από εσάς, είχα πεί ότι παρόλο που γενικά είμαι προς το αριστερά, τον γαπ δεν τον χώνευα και δεν τον ήθελα. Όταν στην προεκλογική του εκστρατεία είπε ότι θα ρίξει το έλλειμμα από το (τότε) 12 στο τρία, και όλοι από κάτω χειροκροτούσαν, αναρωτιόμουν "Τί βγήκε και είπε το άτομο τώρα!? κι αυτοί από κάτω γιατί χειροκροτάνε αντι να κλαίνε?" Γιατί όποιος έχει δύο δράμια μυαλό και έχει συναίσθηση του τί σημαίνει η κάθε λέξη και του πως έχουν τα πράγματα, ξέρει ότι τα ελλείμματα μόνο έναν τρόπο έχουν να μειώνονται και αυτός ο τρόπος δεν είναι τόσο δημοφιλής ώστε να τον χρησιμοποιείς ως προεκλογική υπόσχεση.
Τον εψήφισα, τι να έκανα. Να άφηνα τον Κωστάκη να αλωνίζει ή μήπως να έπεφτα στην παγίδα της αποχής που εμπεριείχε τον κίνδυνο μίας κυβέρνησης πολλών κομμάτων? Τον εψήφισα, ως τον λιγότερο κακό, ως λύση ανάγκης, σκεπτόμενη από μέσα μου "Άντε, να δούμε τι θα μας πεί κι ετούτος".
Στο αμέσως επόμενο διάστημα, ο γαπ έκανε κάποιες κινήσεις που δεν είχαν προηγούμενο στην ελλάδα, όπως το να προτείνει στους οικολόγους να αναλάβουν τον τομέα του περιβάλλοντος και άλλα εντυπωσιακά, όπως το περίφημο επίδομα των 400 ευρώ το οποίο δεν με εντυπωσίασε ως προς την ουσία του θέματος αλλά ως προς την ταχύτητα με την οποία πραγματοποιήθηκε. Τετρακόσια ευρώ δεν φτάνουν ούτε για "ζήτω" αλλά μέσα σε μία εβδομάδα κανονίστηκαν όλα και δόθηκε στους δικαιούχους, κάτι που δεν αποτελεί συνήθη πρακτική εδώ στη χώρα μας.
Εκεί που άρχισα να λέω ότι κάτι γίνεται εδώ πέρα, ήταν όταν στις ομιλίες του, άρχισε να λέει αυτά που ήθελα να ακούσω. Το παραδέχομαι, αυτά ήθελα να ακούσω. Μου άρεσε που δεν υπέκυψε στους αγρότες, όταν αυτοί είχαν για πολλοστή φορά κλείσει κάθε δρόμο και δρομάκι, όπως είχε κάνει ο κωστάκης, με τα περίφημα πεντακόσια εκατομμύρια που ναι μεν έστειλαν τους αγρότες πίσω στα χωράφια τους, όμως δεν έλυσαν κανένα πρόβλημα στην ουσία. Ήταν σα να βάζεις τσιρότο σε γαγγραινιασμένο πόδι.
Στις ομιλίες του έλεγε για τις αλλαγές που από καιρό ήθελα να συμβούν. Έλεγε για αλλαγές στην υγεία και στα πανεπιστήμια και σε όλα, έλεγε για πόλεμο με τα σπλάχνα του και είπε αυτό που χρόνια έλεγα από μέσα μου αλλά τίποτα δεν έδειχνε ότι κάποτε θα συμβεί "Την ελλάδα που ξέρατε, να την ξεχάσετε."
"Την ελλάδα που ξέρετε" την έχω γευτεί πολύ καλά στο πετσί μου, όπως και πολλοί άλλοι, και ειλικρινά δεν την θέλω άλλο. Κανείς δεν ξέρει πόσο ήθελα να το ακούσω αυτό.
"Θα παλέψουμε με τα σπλάχνα μας" είπε και αυτό επίσης ήθελα πάρα πολύ να το ακούσω. Όταν δε το άκουσα, αναρωτήθηκα για άλλη μία φορά γιατί χειροκροτούν οι άλλοι από τα έδρανα. Αναρωτήθηκα αν το εννοούσε, γιατί ήθελα τόσο πολύ να το εννοεί.
Όταν τα άκουσα όλα αυτά, πάλι αναρωτήθηκα. "Λες?"
Όταν είπε για άνοιγμα των μεταφορών, σαν επιχειρηματίας που τις μεταφορές τις έχω νιώσει και αυτές στο πετσί μου, είπα για άλλη μία φορά το ίδιο, δηλαδή "επιτέλους, ναι! κάνε θέ μου να το πετύχει!". 'Οταν ο πάγκαλος είπε το περίφημο μαζί τα φάγαμε, αν και ήξερα ότι αυτό αποτελούσε αποδοχή και της δικής τους αδηφαγίας, είπα ότι ναι, κάποιος βγήκε και το ξεστόμισε επιτέλους, όχι άλλα προσχήματα, είμαστε έθνος φαγάδων, που ως δικαιολογία βρίσκουμε ο ένας την κλεψιά του άλλου. "Αφού κλέβει ο άλλος, τότε γιατί να μην κλέψω κι εγώ?" ή ακόμα χειρότερο, "φάε εσύ τα ψίχουλα για να φάω εγώ την φραντζόλα" όπως στην περίπτωση του προαναφερθέντος παγκάλου.
Όταν είπε ο πάγκαλος ότι αν καταργηθεί η θέση, καταργείται και ο υπάλληλος, ήταν σα να άκουσα αγγέλους να παίζουν τις άρπες τους. Σκέφτηκα (από μέσα μου πάλι, γιατί αν το έλεγες σε κανέναν ότι συμφωνείς, σε παίρναν με τα γιαούρτια και σε λέγανε βλαμμένο), σκέφτηκα λοιπόν ότι ήξερα μερικούς-μερικούς που όχι θέση ευθύνης δεν τους αρμόζει αλλά ούτε να κρατάνε στυλό δεν ήταν ικανοί.
Ο χρόνος έδειξε ότι ο γαπ τα εννοούσε αυτά που είπε. Οι δυ δεν είναι πλέον ακριβοί, οι επιχειρήσεις που μέχρι τώρα στέκονταν πάνω σε χρέη έκλεισαν, η ακατάσχετη ανοικοδόμηση σταμάτησε, έγιναν απίστευτες αλλαγές σε πολλούς τομείς των οποίων την σπουδαιότητα ακόμα δεν είμαστε σε θέση να εκτιμήσουμε, και όπου να'ναι, σε λίγο δηλαδή, θα ολοκληρωθεί αυτή η αλλαγή από αυτή την κυβέρνηση, όμως πάλι ο γαπ είναι που τα κάνει όλα.
Το γιατί ήταν καλό να κλείσουν οι επιχειρήσεις και να σταματήσουν να χτίζονται σπίτια, είναι προφανές κατά τη γνώμη μου, ωστόσο επειδή σε πολλούς που έχουν χάσει τις δουλειές τους αυτό φαντάζει τρομερό, θα το εξηγήσω.
Οι οικοδομή μπορεί να δίνει δουλειά στο ένα τρίτο των ελλήνων, όμως πλέον υπάρχουν αρκετά σπίτια για όλους και το ελληνικό τοπίο δεν έχει μείνει ανεπηρέαστο. Αν συνεχίσουμε να χτίζουμε με τον ίδιο ρυθμό, τότε δεν θα μείνει ούτε δάσος ούτε αιγιαλός. Επίσης, αν όλοι χτίζουν τότε ποιός θα παράγει?
Όταν λέμε ανάπτυξη, δεν εννοούμε τσιμεντοποίηση, ούτε κατανάλωση, και οι αλλαγές αυτό ακριβώς το στόχο έχουν, την αλλαγή κατεύθυνσης της ελληνικής οικονομίας.
Για αυτό οι επιχειρήσεις πρέπει να κλείσουν γιατί οι μισές από αυτές στοχεύουν στην υπερκατανάλωση και όλες από αυτές είναι μη-κερδοφόρες, λόγω του αρρωστημένου ελληνικού επιχειρηματικού μοντέλου της "επιδότησης" και της "γνωριμίας".
Γιατί να υπάρχουν οκτακόσιες μπουτίκ σε μία πόλλη δέκα χιλιάδων κατοίκων? Δεν είναι αυτό υπερκατανάλωση? Για να επιζήσουν όλες αυτές οι επιχειρήσεις, πρέπει όλοι μας να αγοράζουμε κάθε μέρα καινούρια γκαρνταρόμπα.
Κάποτε, το να ανοίξεις μαγαζί ήταν η εύκολη λύση, όπως το να χτίσεις σπίτι αποτελούσε σίγουρη επένδυση. Να όμως που τελικά φάνηκε ότι δεν υπάρχει εύκολη λύση και ότι δεν μπορούμε να είμαστε όλοι μαγαζάτορες, με τον ίδιο τρόπο που δεν μπορούμε όλοι να γίνουμε γιατροί, ούτε όλοι να γίνουμε δάσκαλοι αγγλικών.
Όλα αυτά, από καιρό τα είχαμε καταλάβει, από τον πληθωρισμό των επαγγελμάτων, από τις ουρές άνεργων πτυχιούχων, από τα άδεια από νοσηλευτικό προσωπικό νοσοκομεία αλλά χιλιάδες άνεργους μαθηματικούς να διεκδικούν διορισμό έξω από το υπουργείο.
Για να πραγματοποιηθεί η αλλαγή προτύπου, όμως, πρέπει πρώτα να ξεκαθαρίσει το τοπίο, ώστε ότι νέο προκύψει να έχει καθαρή αρχή και στέρεες βάσεις. Δεν μπορείς, ας πούμε, να δώσεις την ενέργεια σε έλληνα επιχειρηματία ο οποίος έχει ένα τρις χρέη προς το δημόσιο και το δημόσιο του χρωστάει άλλο ένα τρίς, σε μίζες και χάρες (λέμε, τώρα, παραδείγματος χάριν, μην πάρετε τοις μετρητοίς). Δεν μπορείς να δίνεις δάνεια σε επιχειρήσεις ο οποίες εκτός από τα δάνεια άλλο κέρδος δεν έχουν. Για να έχεις μία επιχείρηση, ανεξαρτήτως μεγέθους, πρέπει αυτή η επιχείρηση είναι κερδοφόρα, ώστε να συντηρείται ο ιδιοκτήτης αλλά και οι εργάτες. Αν όχι, τότε η επιχείρηση κλείνει.
Δεν μπορεί το κράτος να τα πληρώνει όλα, και τους ιδιώτες και τους δημόσιους και τις τράπεζες και τα ταμεία.
Ο γαπ άρχισε και σε μεγάλο βαθμό προχώρησε αυτές τις αλλαγές. Αυτές τις αλλαγές, προσωπικά τις θέλω και για αυτό, παρά την αρχική μου αντιπάθεια, λέω ότι θέλω να τις συνεχίσει. Αυτές οι αλλαγές θέλουν χρόνο να αποδώσουν, ειδικά το άνοιγμα των επαγγελμάτων και οι αλλαγές στις προσλήψεις του δημοσίου, στα πανεπιστήμια και στο ασφαλιστικο-εργασιακό. Τα ενεργειακά που μέχρι πριν από έξι μήνες ήταν no touch ζήτημα, άνοιξε και αυτό προς συζήτηση, οι αγρότες είναι ήσυχοι και μάλλον θα πληθύνουν, οι τράπεζες έχουν χάσει τον ύπνο τους, και σύντομα θα δούμε θεαματικές εξελίξεις σε αυτό τον τομέα. Εν καιρώ.
Όποιος περιμένει να αλλάξουν τα πράγματα από άσπρο σε μάυρο σε μία νύχτα, απλά θα απογοητευτεί.
Για εμένα, οι αλλαγές έχουν ήδη αρχίσει να διαφαίνονται, κυρίως στην νοοτροπία. Ήδη οι άνθρωποι που μέχρι τώρα έψαχναν τρύπα να χωθούν (στο δημόσιο) αναζητούν δημιουργικές διεξόδους, εξετάζουν άλλες προοπτικές εκτός από την συνήθη "να διοριστώ για να πάρω σύνταξη", και για αυτό για εμένα ήταν το σημαντικότερο από αυτά που έκανε ο γαπ.

Οδηγίες προς Ανθελληνευόμενους

2011-12-07T13:17:00.005+03:00

Για να εξαφανίσει κανείς την Ελλάδα, το μόνο που χρειάζεται να κάνει είναι να αφήσει τους έλληνες να τα βρούν μεταξύ τους.

Αντί Πολιτικής

2011-12-05T23:56:00.005+03:00

Καθώς χάζευα φωτογραφίες στο φέησμπουκ, έπεσα σε κάποια καταπληκτικά ενσταντανέ κάποιας κοπελίτσας που χορεύει σε μπαλέτο. Οι φωτογραφίες ήταν καταπληκτικές και η δουλειά της κοπέλας, από ότι φαίνεται, επίσης καταπληκτική.
Δεν θυμήθηκα το όνομα, κι αυτό με έκανε να σκεφτώ ότι ο χορός είναι η πιο αχάριστη μορφή τέχνης, γιατί απαιτεί τρομακτική αφοσίωση, απίστευτα επίπεδα αυτοπειθαρχίας και σκληρή επιμονή, αλλά με σχεδόν μηδενική προσωπική καταξίωση, μιας και το πρόσωπο του χορευτή σπάνια αναγνωρίζεται. Συνήθως οι χορευτές δίνουν τις παραστάσεις τους σε ομάδες, στο φόντο κάποιας κύριας παράστασης, όπως σε ένα μιούζικαλ ή κάποια όπερα ή ένα βιντεοκλίπ ή κι εγώ δεν ξέρω τι άλλο. Πολύ λίγες είναι οι πιθανότητες να μπορείς να αναγνωριστείς από το ευρύ κοινό, όπως ο Φρεντ Ασταίρ, ο Μάικλ Τζάκσσον, ο Νουρέγιεφ, κι αυτό ήταν όλο.
Ίσως αυτό να ικανοποιεί με άλλο τρόπο τους χορευτές, να θεωρούν, σα να λέμε, ότι είναι "ποιοτικοί" και για ¨λίγους και καλούς" ωστόσο και πάλι, αν δεν πληρώνονται πολύ καλά, τότε μάλλον είναι προφανές ότι την τέχνη τους την αγαπάνε πραγματικά.

Διαφήμιση σε γκρήκλισς? Μπλόκο στη Βόνταφον!

2011-12-05T09:24:00.006+03:00

Σάββατο βράδυ βρέθηκα σε ουζερί της πόλης μου με αγαπημένο πρόσωπο, με τον αδερφό μου τον άρη.
Ανάμεσα στα πολύ σημαντικά πράγματα που αναλύσαμε ενδελεχώς ήταν και αυτό της εξέλιξης της ελληνικής γλώσσας, μία συζήτηση που το αλκοόλ κατέστησε ακόμα πιο ευφάνταστη και ζωηρή.
Μέσες-άκρες, ο Άρης υποστήριξε ότι πρόκειται την πραγματοποίηση οργουελιανών σχεδίων για την αποβλάκωση των μαζών, ενώ εγώ υποστήριξα ότι είναι απλά μία εξέλιξη ανάμεσα στις χιλιάδες που μπορεί να υποστεί μία ζωντανή γλώσσα ανά πάσα ώρα και στιγμή, αφού ούτως ή άλλως αυτή ήταν πάντα η τάση: από την καθαρεύουσα στην δημοτική, για παράδειγμα, πάντα προς το λαικότερο και το απλότερο.
Άλλωστε οι αλλαγές δεν επιβλήθηκαν από "πάνω" δηλαδή από κάποιο κέντρο εξουσίας, αλλά αντιθέτως οι αποφάσεις της εξουσίας ακολούθησαν, και μάλιστα με αρκετή καθυστέρηση, μία αλλαγή που είχε από καιρό συντελεστεί. Η δημοτική-νεοελληνική ήδη είχε αντικαταστήσει την καθαρεύουσα σε όλα τα επίπεδα, εκτός ίσως από αυτό της επίσημης, κρατικής έκφρασης.
Για σκέψου, ας πούμε, τί ελληνικά μιλούσε ο πατέρας ή ο προπάππους σου, και τι διαφορές είχαν με τα ελληνικά εκείνων με του δικού τους παππού ή προπάππου. Ή, όταν τα ελληνικά είχαν διεισδύσει σε όλο τον τότε γνωστό κόσμο, από την ασία μέχρι την ευρώπη, αν οι ρωμαίοι έλεγαν για τα ελληνικά αυτά που εμείς λέμε τώρα για τα αγγλικά, "ξενόφερτα πράγματα" ή ακόμα "μόδες και αηδίες".
Ότι και αν λέγονταν όμως, η αλλαγή δεν ήταν κανενός απόφαση αλλά απλά μία εξέλιξη, μη-αναστρέψιμη, ακριβώς επειδή ο λόγος ύπαρξής της ήταν η ευκολία στη χρήση και προήρθε από τη βάση των κοινωνιών. Τί δημοκρατικότερο.
Ωστόσο, η διαφήμιση της βόνταφον, είναι αισχρή, ανάμεσα στις τόσες άλλες, αισχρής αισθητικής, διαφημίσεις στις οποίες η απελπισία έκανε τους επιχειρηματίες να καταφύγουν.
Έχεις, ας πούμε, την διαφήμιση με τον "Τζάμπα" ο οποίος δεν πέθανε αλλά αντιθέτως με κακόγουστο και ελλεινό τρόπο θέλει να μας υποδείξει ότι είμαστε γύφτοι και θα κάναμε τα πάντα για λεφτά, ενώ παράλληλα δεν χρειάστηκε τίποτα δημιουργικότερο από έναν κακοπληρωμένο λεχρίτη και δύο φτηνές γραμματοσειρές. Ο Τζάμπας και στη διαφήμιση!
Ο διαφημιστικός τζάμπας, λοιπόν, χτύπησε και στη βόνταφον. Οι πραγματική δημιουργικότητα δεν επιτυγχάνεται με απλήρωτους ή κακοπληρωμένους διαφημιστές που δεν έχουν τον χρόνο να ρισκάρουν φρέσκες ιδέες, και έχουν εξαντλήσει όλες τις ελληνικές παροιμίες, ρήσεις και σοφίες της ελληνικής παραδόσεως.
Η πραγματική δημιουργικότητα, θέλει μία ζωντανή και χαρούμενη αγορά, όμως τα υπερκέρδη μας έχουν καταστήσει κακομοίρηδες. Και τώρα, αντί για ποιότητα, νομίζουν ότι με κακόγουστες αναφορές σε λαικά ανέκδοτα θα αποσπάσουν τα τελευταία μας χρήματα.
Ε, λοιπόν, έχω μία συμβουλή για εσένα απελπισμένε επιχειρηματία, διαφημιστή ή κάθε είδους επιτηδευματία.
Αυτό που λείπει είναι η ουσία και η ποιότητα.
Από άχυρα και χρεωκοπημένες περσόνες γέμισε ο τόπος και βαρεθήκαμε. Ο λαικισμός δεν αποτελεί πλέον ευφυιολόγημα αλλά μίζερη κοτσάνα.
Η συγκεκριμένη διαφήμιση με τα γκρήκλισς, εκτός από ηθικά απαράδεκτη, είναι και αισθητικά ανεπαρκής, αφού την "φαεινή" ιδεά σου απλήρωτε διαφημιστή την άφησες γυμνή, χωρίς τίποτα άλλο που να παραπέμπει σε νέους και νεανικότητα, εκτός από κάτι πλάνα τόσο χιλιοχρησιμοποιημένα την τελευταία δεκαετία, ώστε με ασφάλεια να μπορώ να χαρακτηρίσω κλισέ ή ακόμα και μπανάλ.
Όχι στα γκρήκλισς.
Μποϋκοτάζ στη βόνταφον!

Όχι έτσι

2011-12-01T10:29:00.005+03:00

Σε είδα εχτές στην τράπεζα, μετά από καιρό.
Ποτέ δε σε είχα πολυ-συμπαθήσει, όμως αυτό που αντίκρυσα σε κάνεναν δεν αξίζει.
Δεν το κατάλαβα αμέσως, αλλά μόνο όταν πλησίασα να σε φιλήσω σταυρωτά, είδα τα μάτια σου κατακόκκινα και απλανή, το χνώτο σου έζεχνε αλκοόλ και έγερνες εδώ κι εκεί σαν ένας αόρατος αέρας να σε έριχνε.
Πρωί-πρωί, μέσα στην τράπεζα, και δε μπορούσες ούτε καλημέρα να ψελλίσεις.
Ότι λάθος υπήρχε το έκανες, και τώρα νέος και γέρος, τί σε έχει κάνει τόσο απελπισμένο?
Δεν ξέρω ποιός νομίζεις ότι φταίει, αλλά είσαι τριανταπέντε χρονών, αχ βρε Γρηγόρη...

Εμπρός, καλή μου Φαρμακευτική!

2011-11-30T09:49:00.009+03:00

Χρειαζόμαστε τις φαρμακευτικές εταιρείες. Κάνουν το φάρμακο προσβάσιμο.
Χρειαζόμαστε τις εταιρείες τροφίμων γιατί έτσι έχουμε σταθερή ροή και γεμάτα σουπερμάρκετ.
Χρειαζόμαστε, τις βιομηχανίες κάθε είδους, χρειαζόμαστε τις τράπεζες για να ρυθμίζουν τις συναλλαγές, για να δίνουν ρυθμό στο πάρε-δώσε.
Χρειαζόμαστε κάποιους που να είναι επικεφαλής, ώστε να έχουν κάποια συνολική εικόνα, να φέρουν ευθύνη.
Αλλά πρέπει να υπάρχει δικαιοσύνη στη λειτουργία τους.
Δε μπορεί να υπερσυσσωρεύουν πόρους αιωνίως, με το τέχνασμα των μελλοντικών χρημάτων, ούτε να ξεγελούν το σύστημα με ψεύτικα λεφτά ή "πράσινες" αναπτύξεις ή "βιώσιμες" πολιτικές.
Όλα αυτά είναι κόλπα, όπως όλοι γνωρίζουμε, για να διαιωνιστεί η αδικία.
Δε με ενοχλεί να είναι κάποιος πλουσιότερος από εμένα, αν έχει τέτοια συνείδηση που να κάνει όσα απαιτούνται και ταυτόχρονα να κοιμάται ήσυχος το βράδυ.
Με ενοχλεί το γεγονός ότι δεν κάνουν τίποτα. Ή ίσως, αν κάνουν κάτι είναι με το ζόρι, απρόθυμα, προσπαθώντας να γλιτώσουν ότι μπορούν.
Δεν πρόκειται να γλιτώσει τίποτα! Τίποτα δεν μπορείτε να γλιτώσετε, για ένα και μόνο απλούστατο λόγο: δεν υπάρχει μέρος να επεκταθείς.
Μέχρι τώρα, όποτε κάποιο σύστημα έφτανε στο κομβικό σημείο όπου η συντήρησή του ήταν ασύμφορη, οι ηγέτες επέλεγαν πάντα την επέκταση, με τελευταίο εκζάμπλ τον χίτλερ που ήθελε ζωτικό χώρο για τη χώρα του. Οι βασιλείς της ευρώπης, έχοντας ξεζουμίσει τους ντόπιους πληθυσμούς μέχρι που πλέον ούτε αίμα δεν είχαν να δώσουν, αντιμέτωποι ενίοτε με αγριεμένα πλήθη, φόρτωσαν του αγανακτισμένους σε καράβια και τους έστειλαν να κάνουν το γύρο της γής, σε αναζήτηση νέων "αγορών", νέων πληθυσμών προς ξεζούμισμα, σα να λέμε.
Ο καπιταλισμός δεν είναι κάτι το καινούριο, το όνομα απλώς εφευρέθηκε τώρα πρόσφατα.
Τώρα, να επεκταθείς που?
Τα μόνα μέρη που έμειναν είναι κάτι άγονα κατσάβραχα, στου διαόλου την κάλτσα, χωρίς άνθρωπους, χωρίς πόρους χωρίς καν ενέργεια.
Στον ήδη γνωστό και καταπατημένο κόσμο, όλα είναι κορεσμένα. Οι καλλιέργειες είναι πεπερασμένες, κάποια τμήματα είναι απαραίτητο να βρίσκονται σε πόλεμο για την καλή τάξη πραγμάτων άρα τα ξεχνάμε, και η αδηφαγία των ελίτ κινείται με τέτοιους ρυθμούς ώστε ακόμα και στην περίπτωση της Κίνας ή της ινδίας, η πορεία από την εκτίναξη στην παρακμή να πραγματοποιείται εντός πενταετίας, αντί για τον αιώνα (σχεδόν) που είχαν στη διάθεσή τους ευρώπη και αμερική.
Ο μόνος δρόμος να επεκταθεί κανείς, είναι πλέον προς τα μέσα.
Προς τα σωθικά μας, μεταφορικά μιλώντας.
Πολλάκις έχω παραλληλίσει, όπως άλλοι άλλοτε, το σύστημα με σώμα. Στην παρούσα φάση το σύστημα, σαν ένα σώμα στα όρια της εξάντλησης, χωνεύει τα εντόσθια του σε μία τελευταία προσπάθεια να πάει λίγο παρακάτω, μήπως και σωθεί. Δεν έχει παρακάτω. Ακόμα και χωνεύοντας τα σωθικά του, το σύστημα δεν γίνεται να σωθεί αν δεν κοιτάξει να δεί με όσα έχει να πορευτεί.
Άρα, ότι και αν πεί ο Σαμαράς, ότι και αν σκαρφιστεί η ευρώπη, όποιες και αν είναι οι σχέσεις με το ισραήλ ή την τουρκία, όσο και αν πατήσουν στο λαιμό τους φτωχούς, οι ώρες τους είναι μετρημένες.
Μία είναι η εναλλακτική, η πραγματική δικαιοσύνη.
Βγάλε κέρδος αδερφέ μου, αφού τόσο το θες και τόσο σημαντκό είναι για εσένα. Πάρε και την εξουσία να'χεις να πορεύεσαι, να λες ότι είσαι κάποιος, να κομπάζεις στας δεξιώσεις. Εγώ δεν την χρειάζομαι, μου πέφτει μεγάλο το νούμερο. Όμως άλλο η φιλοδοξία κι άλλο να καταστρέψεις τα πάντα για την καύλα σου.
Ας εχεις μία πισίνα λιγότερη, ένα αυτοκίνητο λιγότερο, ας μην είναι στο γκαράζ η βιολετί λαμποργκίνι, και πήγαινε για καφέ με τον πάρεδρο με την φούξια ή την τυρκουάζ.
Το ξέρω ότι σου έχουν μάθει ότι χάνοντας ένα, είναι πολύ πιθανό να χάσεις και άλλα στην πορεία, όμως δεν είναι αυτό το θέμα τώρα.
Το θέμα είναι ότι αν χάσεις τους ανθρώπους μετά δεν μπορείς να τους ξαναφτιάξεις, και από αυτούς προέρχεται ο πλούτος.
Προτείνω λοιπόν το εξής.
Καταρχάς, καλά ξεκίνησες να αφαιρείς το φανταστικό χρήμα από τη γύρα. Καλό αυτό, γιατί επαναφέρει την οικονομική δραστηριότητα στις πραγματικές της σχέσεις με την παραγωγή. Επώδυνο, αλλά πλέον δεν υπάρχει μέλλον να υποθηκεύσεις, οπότε πρέπει πάλι να αρχίσουμε στο παρόν να επενδύουμε, και να το κάνουμε σωστά, ώστε να υπάρχει μέλλον μετά από αυτό.
Το κακό είναι ότι επιχειρείς να το κάνεις αυτό χωρίς να χάσεις ίδιος τίποτα, δηλαδή απλά αφαιρείς το φανταστικό χρήμα από την τσέπη των ανθρώπων, ενώ στο δικό σου πορτοφόλι το αντικαθιστάς με πραγματικό. Εν μέρει σωστό, όμως είναι σα να βγάζεις την πρίζα από το ίδιο σου το σύστημα μηχανικής υποστήριξης. Ναι, για να κερδίζουν χρήμα οι καλομαθημένοι δυτικοί θα αρχίσουν να παράγουν φαγάκι και ενέργεια, αντί να το κλέβουν από τους τριτοκοσμικούς, όμως μην το παρακάνεις γιατί θα σου κάψουν το σπίτι και μπορούν να το κάνουν ακόμα και με κλειστά μάτια. Έχε το νού σου, αγαπητέ καπιταλιστή.
Μετά την αφαίρεση του φανταστικού χρήματος, είναι ζωτικής σημασίας να δώσεις στους φτωχούς φαγητό και υγεία και σχολείο. Έτσι θα έχει κίνητρο να προσπαθήσει να σου αποφέρει κέρδος, αντί να αυτοκτονεί στα εργοτάξια ή να πουλάει σκόνες στα πεζοδρόμια στις πρωτεύουσές σου.
Επίσης, ένας χειρωνάκτης που έχει πάει σχολείο, είναι αποδοτικότερος. Αν, πιχί έχεις την κυρία Αθανασία που είναι αγρότισσα στην Πρέβεζα και ρίχνει στα αγγούρια το ζιζανιοκτόνο με τη χούφτα, γιατί κανείς δεν της είπε ποτέ ότι είναι κακό, τότε αμέσως-αμέσως έχεις μία κατακόρυφη αύξηση στους καρκίνους στην περιοχή αυτή, που οδηγεί νέους παραγωγικούς ανθρώπους στα συστήματα υγείας και σε πρόωρες αναπηρικές συντάξεις. Άρα, όχι μόνο δεν γλίτωσες τα έξοδα, αλλά την αμέλειά σου αυτή την πληρώνεις διπλή και τρίδιπλη στο τέλος. Βάλε πόσες Αθανασίες ανά την υφήλιο σου κουτσουρεύουν το εργατικό δυναμικό...
Ή, άλλο παράδειγμα, έχεις τον τεχνίτη στη Jeanneau να φτιάχνει ντουλάπες στα ιστιοφόρα, με μαεστρία και μεράκι. Όμως δε σου αρέσει, και τον αντικαθιστάς με τον μουσουλμάνο, ο οποίος το μόνο που θέλει είναι φαί και κάπου να φτύσει. (είδαμε και πάθαμε να το κόψουμε στα παπούδια, τώρα πρέπει να εκπαιδεύσουμε και τους αλλοδαπούς!). Έλα όμως που ο μουσουλμάνος δεν το έχει ξανακάνει αυτό και μαθαίνει πάνω στη δική σου επιχείρηση! Κακοτεχνία στην κακοτεχνία, πόσο θα κρατήσεις την πελατεία σου πια? Όχι μόνο χάνεις λεφτά, αλλά προξενείς και ένα σωρό αλυσιδωτές καταστροφές στον κόσμο, από τις πολυδάπανες σε χρήμα και υλικά επισκευές στα καρνάγια των επτά θαλασσών. Μόνο οι κόλλες και τα βερνίκια που χρειάζονται όλα αυτά είναι μία οικολογική καταστροφή από μόνη της. Όχι ότι σου καίγεται καρφάκι, αλλά χωρίς όμορφα δάση και παραλίες, ο ευκατάστατος δεν θα έχει κίνητρο να πάει διακοπές με ιστιοφόρο, κατάλαβες?
Η σωστή αντιμετώπιση θα ήταν να ανεβάσεις το κόστος παραγωγής στα πραγματικά του επίπεδα, έτσι ώστε να μην μπορεί ο κάθε μπατίρης με δάνειο να αγοράσει ιστιοφόρο, αλλά μόνο όποιος έχει πραγματικά λεφτά να μπορεί να έχει πρόσβαση. Άλλωστε, η ιστιοπλοΐα δεν είναι για όλους, ούτε αποτελεί πρώτη ανάγκη. Οι υπόλοιποι στην ψαρόβαρκα του μπαμπά τους, αλλιώς θέλουμε τρείς αμαζόνιους ξύλο για την Πρέβεζα μόνο. Και χωρίς αμαζόνιο και αμοργό, τουρισμός γιόκ.
Ανάλογα έξυπνοι πρέπει να φανούν οι επιχειρηματίες σε κάθε τομέα. Δεν πρέπει να το δουν αυτό σαν έξοδο ή απώλεια, αλλά σαν επένδυση. Είναι απαραίτητο να φροντίσουν τον κόσμο σαν να πρόκετιαι για τον κήπο ή το χωράφι τους, όχι για τα μάτια του κόσμου αλλά πραγματικά και ουσιαστικά, ώστε να αποφέρει ώφελος και όχι να απαιτεί ολοένα και μεγαλύτερα ποσά για την συντήρησή του.
Αν το κάνεις αυτό, αν δηλαδή δώσεις την ευκαιρία στους ανθρώπους να φροντίσουν τον εαυτό τους, τότε δεν θα χρειαστεί να λάβεις άλλα μέτρα, γιατί οι άνθρωποι από μόνοι τους (με την κατάλληλη εκπαίδευση) θα το κάνουν μόνοι τους. Θα φορούν προφυλακτικό για να αποφεύγουν τις ασθένειες και τον υπερπληθυσμό, θα καλλιεργούν τα χωράφια σου χωρίς να τα μολύνουν με τα απόβλητα των νοσοκομείων τους ή των εργοστασίων τους, θα ξέρουν ότι έχουν και αυτοί κάτι να κερδίσουν από όλα αυτά, αντί να παίρνουν στο λαιμό τους εκατόμβες, από απελπισία και μόνο.
Όλα αυτά, κατανοείς ότι σημαίνουν ένα πράγμα. Σημαίνει ότι δεν θα επιζήσουν όλες οι φαρμακευτικές ούτε όλες οι τράπεζες, ούτε όλοι οι πλοιοκτήτες, ούτε όλες οι βιομηχανίες ελαστικών ούτε όλοι οι κολοσσοί. Για να επιζήσουν όλοι, θα πρέπει να δεχτούν να μοιραστούν μεταξύ τους τα κέρδη, πράγμα που κανείς από αυτούς δεν είναι διατεθειμένος να κάνει. Μπορεί να έχουν τετράκις εκατομμύρια στο λογαριασμό τους, αλλά αν χάσουν έστω και ένα τάληρο, λυσσάνε χειρότερα από ότι αν εγώ ή εσύ χάσουμε δέκα χιλιάδες, οπότε μην περιμένετε και τίποτα διαφορετικό από αυτούς, εκτός από το να ξεκοιλιαστούν σε έναν ανηλεή διπλωματικό-οικονομικό αλληλοσπαραγμό.
Νομίζουν οι "δυστυχείς" ότι αυτά που έχουν είναι κέρδη, ξεχνώντας, ή ίσως σκόπιμα εθελοτυφλώντας, ότι αυτά στο πορτοφόλι τους είναι στην ουσία πλαστά χρήματα, τόσης αξίας όσο της μονόπολης. Μη σου πω κιόλας ότι αυτή τη στιγμή εγώ κι εσύ έχουμε περισσότερα στο πορτοφόλι μας, πραγματικά. Από την άλλη, ούτε όλοι οι αγρότες, ούτε όλοι οι δάσκαλοι, ούτε όλοι οι απλοί άνθρωποι θα τα καταφέρουν. Κάποιοι θα χάσουν αυτή τη μάχη, αλλά τι να κάνεις, έτσι είναι οι ιστορικές καμπές.
Οι στίχοι του άσματος είναι απολύτως επίκαιροι.

Ένα για τον Αθεόφοβο

2011-11-28T01:20:00.002+03:00

Καλή εβδομάδα (θεαματική προβλέπω να είναι, αλλά το ένα δεν αποκλείει το άλλο, σωστά?)

Τα περί πίστης, μύθος.

2011-11-26T19:44:00.009+03:00

Έλαβα πριν από λίγες εβδομάδες από την αόρατη μελάνη μία πρόσκληση για κάποιο αθεϊστικό δρώμενο.
Αν και δεν έδωσα σημασία στο τι ήταν αυτό διότι η αθεία για εμένα δεν αποτελεί λύση, εκτίμησα το γεγονός ότι η μελάνη με προσκάλεσε, παρόλο που διαφωνούμε.
Αν δεν το ξέχασε ότι διαφωνούμε, τότε ίσως αυτή η πρόσκληση σημαίνει κάτι όπως "μπορεί να θεωρώ ότι η θρησκεία είναι όπιο του λαού, πιστεύω όμως ότι μπορούμε να συζητήσουμε πολιτισμένα, εγώ και εσύ".
Ή ίσως όχι.
Προτιμώ να το πιστεύω γιατί μου αρέσει καλύτερα.
Ωστόσο, ούτε πήγα, ούτε θα πάω σε τέτοια εκδήλωση, αν και όποιος θέλει να συζητήσουμε το οτιδήποτε είμαι διατεθειμένη μπορώ να το κάνω ανά πάσα ώρα και στιγμή.
Ο λόγος για αυτό είναι ο φανατισμός που φτάνει στα όρια του ρατσισμού των άθεων προς τους χριστιανούς. Αν και οι εμπειρίες μου περιορίζονται στις μεταξύ χριστιανών συζητήσεις, δεν έχω καν ακούσει ποτέ να αμφισβητεί κανείς τον μωαμεθανισμό ή τον βουδισμό, ας πούμε.
Με παραξενεύει το γεγονός ότι η κύρια διαμάχη δεν είναι θρησκεία βέρσους αθεία, αλλά χριστιανισμός βέρσους αθεΐα.
Μπορεί κανείς αυτάρεσκα να υποθέσει ότι οι χριστιανικές θρησκείες είναι αυτές που αναπτύχθηκαν σε ευρώπη και αμερική τόσο ώστε να κάνουν τον λευκό, δυτικό άνθρωπο πρωτοπόρο και επεκτατικό, ώστε να υπερισχύσει (μέχρι πριν από κάποια χρόνια αυτό, όχι πια) έναντι των άλλων.
Ας το σκεφτούμε λιγάκι αυτό, από μία άλλη προοπτική. Η χριστιανική νοοτροπία που διαδόθηκε σε όλο τον δυτικό κόσμο δεν είναι αυτή που έχει κάνει τις κοινωνίες αυτές τις πιο προηγμένες?
Ίσως σε οικονομικούς όρους να μπορείς άνετα να συγκρίνεις την ευρώπη με την κίνα ή την αραβία, όμως από άποψη κοινωνικών δομών, δικαιοσύνης και πρόνοιας, δεν είναι οι δυτικές κοινωνίες έτη φωτός μπροστά σε σχέση με αντίστοιχα επιτυχημένα κράτη της ασίας?
Η χριστιανική θρησκεία, αν και συχνά δέχεται κριτικές για την "προβατοποίηση" των πιστών της, για κοίτα τί γίνεται στην κίνα και στην ινδία. Κοίτα τι γίνεται στην Αφρική? Τη στιγμή που ο μέσος χριστιανός κάθεται και σκέφτεται και αποφασίζει, μερικές φορές αντίθετα, τη θρησκεία του.
Τώρα, μπορεί να πει κανείς ότι δεν ήταν η θρησκεία το μέσον αλλά άλλες, καθόλου χριστιανικές πρακτικές όπως η δουλεία, οι πόλεμοι και οι αποικιοκρατικές επεμβάσεις στον κόσμο, ωστόσο, οι μέσοι πιστοί ήταν θρησκευάμενοι, αφελώς πιστεύοντας στο θεό, στην εξουσία και σε μία "σωστή" τάξη πραγματων, που έπρεπε να τηρηθεί, και αυτό τους ώθησε να κάνουν μεγάλες τις χώρες τους. Άλλωστε, οι πρακτικές αυτές δεν ήταν αποκλειστικότητα των χριστιανών, και σε πολλά μη χριστιανικά κράτη ακόμα συνεχίζονται.
Για ρώτα, φερ'ειπείν, μία γυναίκα απλή, που θα προτιμούσε να ζεί: στα εμιράτα με εκείνη την θρησκεία άρα και τρόπο ζωής, ή στην ελλάδα, με ετούτη τη θρησκεία και ετούτα τα ήθη? Κάνε την ίδια ερώτηση σε χορευτές ή οποιοδήποτε άτομο που επιθυμεί να κάνει τη ζωή του, και θα λάβεις την ίδια απάντηση: εγώ θέλω την ελευθερία μου, να βγαίνω ότι ώρα θέλω, να τρώω ότι θέλω (όπως κάποιος μωαμεθανός που γνωρίζω και έχει ταράξει τα χοιρινά και το αλκοόλ και δε λέει να ξεκουμπιστεί από την ελλάδα) και να φοράω ότι θέλω.
Άρα, οι άθεοι, θα έπρεπε ίσως να αφήσουν ήσυχο τον χριστιανισμό και να καταπιαστούν με τις άλλες, τις πραγματικά βάρβαρες θρησκείες, αν θέλουν να κάνουν σωστή δουλειά. Ειδικά ο διαγόρας.
Ναι, γνωρίζω τα κολλήματα του χριστιανισμού και τα πισωγυρίσματα, και όλα τα αρνητικά που του προσάπτουν, όμως δες το αποτέλεσμα. Δες τις χριστιανικές κοινωνίες και εκτίμησε την πρόοδό τους μέσα στον χρόνο. Δεν είναι καθόλου αυτονόητη ούτε ευκαταφρόνητη. Ούτε εύκολη, πρέπει να επισημανθεί.
Ένας άλλος λόγος που δεν ασπάζομαι την αθεΐα, είναι η αυταρέσκεια των άθεων, έχουν το θράσος να θεωρούν εαυτούς εξυπνότερους. Λένε, ότι οι άθεοι είναι στο μεγαλύτερο ποσοστό τους πιο μορφωμένοι, με υψηλότερο μορφωτικό επίπεδο και διάφορα άλλα, όμως δεν μας λένε με ποιανού τα λεφτά τα έκαναν όλα αυτά και δε μας λένε καθόλου αν έχουν εξασφαλισμένο το φαγητό του επόμενου αιώνα, ή μήπως έχουν πιάσει στα χέρια τους ποτέ κάτι που θα τους χαλάσει το μανικιούρ. Γιατί, σε αυτές τις ιδανικές συνθήκες, ο καθένας μπορεί να λέει ότι του καπνίσει, χωρίς συνέπειες.
Δεν έχω αμφιβολία ούτε αμφισβητώ την προσωπική αξία του κάθε ενός, ωστόσο είναι σταθερή μου άποψη, επιβεβαιωμένη από την καθημερινή εμπειρία, ότι το γεγονός ότι οι πλουσιότεροι είναι άθεοι έχει να κάνει με το γεγονός ότι οι ευκατάστατοι δεν εκτιμούν την αξία μερικών πραγμάτων. Είναι με άλλα λόγια κάτι το ταξικό.
Όπως ακριβώς και η εκκλησία, ο κλήρος. Η ετυμολογία είναι αφοπλιστική.
Γίνεται προφανές ότι εκκλησία και θρησκεία δεν είναι για εμένα το ίδιο πράγμα. Ένας πλούσιος παπάς, είναι για εμένα πολύ πιο άθεος από τον διαγόρα ή την μελάνη.
Είναι κάτι το ταξικό.
Γιατί δεν είδα οι άθεοι να είναι καλύτεροι σε κάτι. Οι γνωστοί μου που υποστηρίζουν ότι δεν πιστεύουν, την ίδια δράση έχουν με εμάς τους "χαζούς" που πιστεύουμε. Μπορεί να είναι καλοί ή κακοί στη δουλειά τους, να έχουν καλές ή κακές σχέσεις με τους τριγύρω τους, να είναι αξιαγάπητοι ή αντιπαθητικοί, όπως όλοι. Και αυτή είναι η μεγαλύτερη αντίρρησή μου.
Οτιδήποτε και αν βρίσκεται μέσα στο μυαλό του καθενός μας(ιδεολογία, πεποίθηση, θρησκεία), αν δεν γίνεται πράξη τότε είναι υποκρισία, και στους άθεους που γνωρίζω προσωπικά, η υποκρισία φτάνει στον ουρανό, γιατί ενώ διακυρήσσουν ότι η ηθική ή πνευματικότητα μπορεί να υπάρξει εκτός θρησκείας, οι πράξεις τους είναι το ίδιο ηθικές ή ανήθικες, δεν είναι πιο δίκαιοι από τους άλλους, καναδυό μάλιστα το χρησιμοποιούν ως δικαιολογία για να κάνουν ότι γουστάρουν.
Όπως οι πλούσιοι κουκουέδες, ένα πράγμα, μπορεί να υιοθετούν μία ιδεολογία που να μην τους προξενεί τύψεις, η ζωή τους όμως δεν είναι καθόλου αριστερή, ούτε το φέρσιμό τους, ούτε καν οι προφάσεις τους.
Εν ολίγοις, αν κάποιος δεν ζεί σύμφωνα με αυτά που πιστεύει, τότε για εμένα η γνώμη του δεν είναι έγκυρη, όπως μία επιστημονική θεωρία χωρίς απόδειξη.
Εν τέλει, αν με ρωτήσει κανείς σε τί πιστεύω εγώ, θα απαντήσω ότι πιστεύω στον χριστιανισμό, όχι όπως διδάσκεται στα σχολεία, αλλά όπως περιγράφεται στα ευαγγέλια και που αποτέλεσε επανάσταση στον καιρό εκείνο. Οι μεταγενέστερες προσθήκες είναι φανερό ότι έγιναν για πολιτικούς λόγους και περισσότερη σχέση είχαν με τα εξουσιαστικά παιχνίδια ανάμεσα σε πατέρες και έθνη, παρά με την ουσία της πίστης.
Όσον αφορά τη θρησκεία σαν κοινωνικό σύστημα, θα συμφωνήσω ότι έχει ατροφήσει, ότι η δυσκοιλιότητα των βολεμένων ιερέων έχει μετατρέψει όλες τις θρησκείες, συμπεριλαμβανομένου και του χριστιανισμού με την τωρινή του μορφή, σε κύστες με πύον. Θα συμφωνήσω ακόμα ότι δεν είναι δυνατόν να τσαμπουνάμε ακόμα τα ίδια τροπάρια που είχαν γραφτεί πριν από 3000 χρόνια, χωρίς να υπάρξει μία μετεξέλιξη, μία αναπροσαρμογή που να επιτρέπει την ουσία και την πνευματικότητα να εφαρμόζεται και στις σημερινές κοινωνίες. Δεν είναι οι άθεοι που σκοτώνουν τις θρησκείες, αλλά οι ίδιοι οι εκπρόσωποι της κάθε θρησκείας. Δεν δέχομαι ότι ο χριστιανισμός είναι κακός στο σύνολό του, δέχομαι όμως ότι κάποιες αγκυλώσεις είναι τρομερές σε αποτέλεσμα.
Κάθε ιδεολογία και κάθε σύστημα σκέψης έχει και τα καλά του, αλλά και τις παρενέργειές του. Εξέλιξη είναι να κρατάμε όσα αποδεικνύονται ωφέλιμα, ενώ όσα δεν "δουλεύουν", είτε να τα απορρίπτουμε είτε να τα αναθεωρούμε. Όπως μία επιστημονική θεωρία ποτέ δεν πετιέται στα σκουπίδια αλλά πάνω στα λάθη του παρελθόντος βασίζουμμε τις αλλαγές του μέλλοντος, έτσι και με τις κοινωνίες, κάθε μέρα που περνάει οι άνθρωποι μαθαίνουν ότι είναι τελικά περισσότερο μυαλοσώματα, πράγμα που ισοδυναμεί με θαύμα αν το καλοσκεφτείς.
Ένα πράγμα μόνο, ότι με τον επιπρόσθετο φανατισμό των άθεων, οι άνθρωποι έχουν ακόμα έναν λόγο να μοιράζονται σε "εμείς εδώ" και "εκείνοι εκεί πέρα" που, όπως προανέφερα, είναι άλλη μία έκφανση της ταξικής απόστασης.

Προσωπικά...

2011-11-23T14:40:00.001+03:00

Αντί δημιουργικότητος

2011-11-22T09:54:00.006+03:00

Έλεγα να κάνω μία ανάρτηση για την δημιουργικότητα, έτσι, για να αποφύγω λίγο ακόμα την αισχρή πραγματικότητα. Ωστόσο, η πραγματικότητα γίνεται ολοένα και πιο αισχρή.
Αφορμή της αηδίας μου ήταν οι λόγοι του Κουβέλη στην πρωινή συνέντευξη στους Οικονόμου-Λυριτζή.
Εντός ολίγων δευτερολέπτων ο Κουβέλης κατάφερε τρία καταπληκτικά πράγματα.
Δικαιολόγησε τη στάση του Σαμαρά. Δεν έχω αντίρρηση στο να υποστηρίζει κανείς τον Σαμαρά (αρκεί να μην με ενοχλεί πολύ) αλλά όλοι ξέρουμε ότι όλα αυτά είναι θέατρο. Όλοι γνωρίζουμε ότι οι αποφάσεις έχουν παρθεί και όλοι γνωρίζουμε ποιές αποφάσεις είναι αυτές. Εξαιρετικά δυσάρεστες μεν, ειλημμένες, δε. Τί νόημα έχει λοιπόν να λέει ο Σαμαράς ή ο Κουβέλης ότι θίχτηκε?
Ευτυχώς που έχουν και ευθιξία οι πολιτικοί μας....
Δεύτερον, εγώ ξέρω ότι σε μία συναλλαγή, όταν πρόκειται να αλλάξουν χέρια μεγάλα χρηματικά ποσά, τότε δεν βασίζομαι στην αξιοπιστία του άλλου (όποιος και αν είναι αυτός), αλλά αντιθέτως, επειδή είμεθα προνοητικοί επιχειρηματίες , βάζουμε και ζητούμε υπογραφές ώστε να είμαστε εξασφαλισμένοι στην περίπτωση που κάτι πάει στραβά, και μάλιστα προσέχουμε ώστε το συμβόλαιο να προβλέπει κάθε ενδεχόμενο.
Πως μπορεί ο Σαμαράς να λέει ότι δεν υπογράφει και εκ μέρους τίνος? Των άνεργων ψηφοφόρων του μήπως?
Ή μήπως θέλει να μας πεί ότι ο λόγος του είναι συμβόλαιο? Μήπως νομίζει ότι ξεχάσαμε τη συμμετοχή του σε όλες τις προηγούμενες κυβερνήσεις? Ποιός ήταν ο λόγος του τότε?
Που έχει βάλει την υπογραφή του ο Σαμαράς?
Ποιός πολιτικός έχει σήμερα το θράσος να ισυριστεί ότι λόγος του είναι συμβόλαιο? (και σε αυτό συμπεριλαμβάνω και τον γαπ)
Τί γνωρίζει ο Σαμαράς, ώστε να θεωρεί ότι θα προχωρήσουν τα ευρωπαικά σχέδια? Τι μπλόφες είναι αυτές?
Μήπως αυτή μπλόφα είναι απλό τέχνασμα για να περνάει ο καιρός? Για ποιό λόγο, και τί περιμένουμε?
Μήπως απλά περιμένει να ανακυρηχτεί κι αυτός σωτήρας, ότι με την υπογραφή του έσωσε τον τόπο?
Δεν πειράζει. Συνέχισε έτσι. Να φθαρείς κι εσύ, να δούμε που θα είναι τα ποσοστά σου μέχρι τις εκλογές.
Α, ρε γαπ...
Αχ, βρε γαπ.
Αναρωτιέμαι αν όλα αυτά τα είχες προβλέψει, αν τα είχες στο πλάνο σου. Αναρωτιέμαι αν θα καταφέρεις ώστε να εκλεγείς πάλι με το ίδιο σύνθημα, ως σωτήρας, για δεύτερη φορά, με τους ηλίθιους ετούτους.
Όλα τα έχω πιθανά, όμως η αηδία μου έχει χτυπήσει κόκκινα.
Επίστρέφω στον Κουβέλη, ωστόσο.
Το δεύτερο πράγμα που κατάφερε ο Κουβέλης είναι, με έμμεσο τρόπο , να δικαιολογήσει τον ΓΑΠ και όλα όσα έκανε ως τώρα, μίλησε για την συμμετοχή της ελλάδας στην ευρώπη και, ούτε λίγο ούτε πολύ, είπε ότι πρέπει να συμμορφωθούμε με τις ευρωπαικές υποχρεώσεις. Με την ουρά στα σκέλια. Αξιοθρήνητο ήταν αυτο που είδα και άκουσα.
Εσείς που ξέρετε ότι είμαι με τον γαπ, και ότι όλα αυτά που αυτός λέει τώρα τα έλεγα από πριν τις εκλογές, να ξέρετε ότι δεν απορώ με την άποψη αλλά με την κωλοτούμπα Ακόμα θλιβερότερον, ήταν το γεγονός ότι ερωτηθείς υπό του κυρίου Λυριτζή εάν ήταν σωστό να υποθηκετεί το μέλλον της χώρας για λεφτά, ο Κουβέλης μάσησε τα λόγια του, με τρόπο που δεν έχω συνηθίσει, δεν απάντησε την ερώτηση και ψέλισε μόνο ότι πρέπει να καταβληθούν μισθοί, λες και άκουγα τον Σαμαρά ή τον γαπ.
Σιχαίνομαι όταν γίνεται αυτό, όταν δεν υπάρχει αξιοπρεπής αντίλογος.
Τέλος, το τρίτο και θεαματικότερο που έκανε ο Κουβέλης σε αυτή τη συνέντευξη, ήταν να "αδειάσει" την αριστερά. Με μία φράση που απλά δεν περίμενα να ακούσω από αριστερά χείλη, αν και κάθε νοήμων άνθρωπος είναι σε θέση να γνωρίζει την αυτονόητη αλήθεια της. Είπε ότι η αριστερά δεν μπορεί να επωμιστεί μόνη της την διακυβέρνηση της χώρας.
Ορίστε?
Πως είπατε?
Όταν λέμε αριστερά εννοούμε μόνο την δική σας ή την αριστερά σε όλο της το μεγαλείο?
Γιατί αν οι πολυπληθείς αριστερές μας ενώνονταν, τότε η συμμετοχή τους στη βουλή θα ήταν πολύ πιο υπολογίσιμη από του καρατζαβλάχου νοικοκυραίου, θα είχε φωνή πολύ πιο ουσιαστική και επιρροή σοβαρότερη από τον εξευτελισμό των τελευταίων δεκαετιών.
Και πείτε μου επιτέλους κύριε Κουβέλη, αφού δεν μπορείτε να επωμισθείτε ευθύνες, τότε γιατί συμμετέχετε σε εκλογές, στο κοινοβούλιο, γιατί πάτε και ψηφίζετε σαν πρόβατα μονοδιάστατα και απαράλλαχτα όλοι μαζί το ίδιο, γιατί απολαμβάνετε βουλευτικών αμοιβών, αν είστε "περιορισμένης ευθύνης"?
Η δήλωση αυτή ήταν το καπάκι στη χύτρα με τα .... ξέρετε ποιά.
Γιατί, όπως κανονικά θα έπρεπε να είχε γίνει, η αριστερά αντί να αρνηθεί την πρόταση συμμετοχής στην προσωρινή κυβέρνηση, θα έπρεπε να ήταν εκεί μέσα ώστε να βάλει τις φωνές όταν οι ευρωπαίοι πετσοκόβουν δικαιώματα. Γιατί έξω στο δρόμο δεν γίνονται διαπραγματεύεις αλλά μόνο πετροπόλεμος. Θα μου πείς, τί ελπίδες θα είχε εφόσον θα αποτελούσε μεοψηφία?
Μπορεί να αποτελεί μεοψηφία, αλλά έχει τον κόσμο με το μέρος της και με την λαϊκή αγανάκτηση στα κόκκινα, μεταφορικά και κυριολεκτικά, θα είχε ένα παραπάνω όπλο.
Έτσι, με την επιλογή της παπαρήγα να μην συμμετέχει, η αριστερά παίζει το ρόλο του σκύλου που γαυγίζει έξω από την πόρτα του σπιτιού, ενώ μέσα αποφασίζεται η σφαγή του κοπαδιού.
Είναι, στην ουσία, υποστηρικτική προς το πασοκ και όχι προς το λαό αυτή η στάση.
Οπότε, και που ανέβηκαν τα ποσοστά του κάθε αριστερού κόμματος ξεχωριστά, στην ουσία δεν αλλάζει, ούτε μπορεί να αλλάξει τίποτα.
Ένα και το αυτό, σα να μην έγινε τίποτα.
Αχ, βρε γαπ....
Χαράμι σου.
Βρήκες και τα έκανες.
Όταν βγαίνει ο Σαμαράς και λέει στους νεοδημοκράτες να μην κάνουν δηλώσεις για λίγο διάστημα, ενώ οι πασόκοι , με τη γνωστή τους ευφράδεια σεργιανάνε τα μμε, τότε το μόνο συμπέρασμα που μπορεί κανείς να ανλτήσει είναι ότι η νδ δεν έχει αξιόπιστα ή αξιόλογα μέλη.
...
...
...
Η ουσία είναι ότι είτε με τη δόση είτε χωρίς αυτή, το μέλλον έχει ζόρια. Για όλους μας.
Φωτιά και μπούρμπερη.

Υγειής Εγωισμός

2011-11-20T11:55:00.007+03:00

Είναι ένας μπλόγκερ που περνάει κατάθλιψη καραμπινάτη, και για αυτό το λόγο μου θύμισε τα δικά μου, τα οποία αν και τα χειρότερα πέρασαν, κάποια κατάλοιπα ακόμα βρίσκονται κρυμμένα και βγάζουν εκζεματάκια στην επιδερμίδα της ευτυχίας μου.
Θυμάμαι ότι στην αρχή δεν το είχα συνειδητοποίσει ότι κάτι τρέχει, αλλά αντιθέτως νόμιζα ότι όλα πάνε καλά αρκεί μόνο να πραγματοποιηθεί "κάτι".
Δηλαδή νόμιζα ότι ο μόνιμος εκνευρισμός και απογοητευση που έσκαγε εδώ κι εκεί ήταν αποτέλεσμα εξωτερικών ερεθισμάτων, πράγμα μόνο εν μέρει σωστό. Η αλήθεια ήταν ότι ενώ οι εξωτερικοί εκνευρισμοί υπήρχαν στα αλήθεια και μερικοί από δαύτους ήταν και μεγαλούτσικοι, στην πραγματικότητα αν εγώ ήμουν καλά και είχα σώας τας φρένας, δεν θα είχα πρόβλημα να τους αντιμετωπίσω. Θα τα έβγαζα πέρα.
Κατάλαβα ότι κάτι πήγαινε στραβά όταν κάποια στιγμή δεν μου άρεσε τίποτα και ο χρόνος σταμάτησε.
Πρώτα, έπιασα τον εαυτό μου να μην θέλει τίποτα, ούτε φίλους, ούτε οικογένεια, ούτε βιβλία, ούτε μουσική, ούτε τα παιδιά, ούτε τίποτα, τίποτα. Όλα τα έβλεπα σαν μία τεράστια αγγαρεία, κόπος και βάσανο μεγάλο. Ακόμα και το να ντυθώ να πάω έξω με την παρέα μου ήταν λόγος να βογκήξω, να βλαστημήσω.
Και τότε σκέφτηκα ότι δεν είναι δυνατόν, να μου δίνονται αυτά που τόσο καιρό έλεγα ότι ζητάω και τώρα να μην τα θέλω, να τα πετάω στα σκουπίδια.
Το δεύτερο ήταν ότι ακόμα και η πιο απλή δραστηριότητα έπαιρνε απίστευτο χρόνο για να ολοκληρωθεί. Για να φτιάξω καφέ να πιώ πριν πάω στη δουλειά έπαιρνε ώρες, πράγμα καθόλου καλό όταν είσαι εργαζόμενη μητέρα, και μάλιστα χωρίς ουσιαστική βοήθεια.
Ήταν ένα σημείο που τίποτα δεν πήγαινε καλά και οτιδήποτε ξεκινούσα ξεθύμαινε στα μισά, ασθμαίνον σαν εμένα.
Κοιτούσα το ρολόι και έλεγα ότι, λογικά, σε μία ώρα προλαβαίνω να κάνω αυτό ή εκείνο, ωστόσο μετά βίας κατάφερνα τελικά να γυρίσω μία σελίδα στο βιβλίο ή να πλύνω δύο ποτήρια στο νεροχύτη. Ήμουν σε slow motion παράτη θέλησή μου. Δεν είναι λογικό, έλεγα μέσα στον πανικό μου, δεν έχω τίποτα, δεν είμαι άρρωστη, δεν έχω πυρετό ούτε τίποτα άλλο. Γιατί δεν μπορώ να κουνηθώ? Τί μου συμβαίνει, τί έπαθα?
Το χειρότερο από όλα ήταν ότι ένιωθα πως είχα χάσει τον έλεγχο του εαυτού μου.
Μέχρι εκείνη τη στιγμή, όλα τα είχα άντερ κοντρόλ, οργανωμένα σαν ορχήστρα, και ξαφνικά ο λόγος που όλα πήγαιναν στραβά ήμουν εγώ η ίδια και δεν μπορούσα να κάνω τίποτα για αυτό.
Ακόμα χειρότερο ήταν το γεγονός ότι δεν μπορούσα να εξηγήσω σε κανέναν αυτό που ένιωθα. Παρόλο που το αίσθημα αυτό ήταν αδιαμφισβήτητα πραγματικό, συμπαγές σα βράχος, όταν με ρωτούσαν τί έχεις δεν ήξερα τι να πω, γιατί στην ουσία, όλα πήγαιναν καλά: η δουλειά, τα παιδιά, η οικογένεια, δεν είχα λόγο να περνάω κατάθλιψη. Κι όμως, με φρίκη παραδέχτηκα ένα πρωί που είχαν φύγει τα παιδιά για το σχολείο ότι όντως, μου συνέβη κι αυτό.
Αυτό, το να μην μπορώ να το εξηγήσω επαρκώς στους δικούς μου ανθρώπους, με έκανε να νιώσω μεγάλη μοναξιά. Παρόλο που ήμουν περιτριγυρισμένη από κόσμο, και μάλιστα κόσμο που μου άρεσε και εκτιμούσα, ένιωθα λες και ήμουν κλεισμένη με συρματόπλεγμα, όλοι οι άλλοι μαζί κι εγώ χώρια και μακριά.
Όταν τα κατάλαβα όλα αυτά, η πρώτη μου αντίδραση ήταν να αντιδράσω, δλδ να προσπαθήσω να τα καταπολεμήσω όλα αυτά. Προσπάθησα να καταπολεμήσω τη μοναξιά κυνηγώντας τις παρέες, τον χρόνο προσπαθώντας να τρέξω. Δεν πέτυχε.
Παρατηρώντας τον εαυτό μου σαν το ζουζούνι που έχει πέσει ανάποδα και τα πόδια του ανεμίζουν ανήμπορα στον αέρα, είδα ότι ο λόγος που δεν πέτυχε η αντίδρασή μου ήταν γιατί τελικά δεν το ήθελα. Ενώ αν με ρωτούσες θα σου έλεγα ότι θέλω παρέα και συμπαράσταση, όταν τελικά η παρέα ερχόταν έβρισκα δικαιολογίες και έφευγα, πήγαινα κάπου μόνη μου, συνήθως εδώ στο βλογάκι.
Όταν το συνειδητοποίησα και το δέχτηκα και αυτό, βρέθηκα μπροστά στο ζήτημα του τί έπρεπε να γίνει τώρα.
Σκέφτηκα ότι για να το περνάω αυτό, τότε το σοφό υποσυνείδητο έχει το λόγο του να το ζητά, κάτι εντός μου χρειάζεται ρεκτιφιέ, κάτι θέλει σέρβις.
Ας το κάνουμε, είπα σε εμένα.
Πρακτικά, αυτό ήταν εξαιρετικά δύσκολο, με όλες αυτές τις υποχρεώσεις να τρέχουν ακάθεκτες. Αδιέξοδο. Έκοψα ότι κόπτεται, δλδ κάθε δραστηριότητα που δεν ήταν απολύτως απαραίτητη. Έδωσα στον εαυτό μου το ακαταλόγιστο, να ξεκουραστεί με κάθε ευκαιρία, νοητικά και συναισθηματικά περισσότερο από σωματικά, αν και είναι δύσκολο να ξεκουράσεις το μυαλό σου όταν όλη μέρα βρίσκεσαι σε εγρήγορση. Για να ξεκουραστεί το μυαλό, πρέπει να ξεκουραστεί και το κορμί, όπως όλοι γνωρίζουμε.
Πως?
Πως?
Αδιέξοδο.
Ε, λοιπόν, ο κόσμος θα περιμένει, είπα εντός μου, και αυτή η θεατρική δραματικότητα μου έδωσε μεγάλη ικανοποίηση, παρόλο που κανείς δεν την άκουσε για να εκτιμήσει τη σπουδαιότητά της. Δεν είπα τίποτα σε κανέναν.
Εκείνη τη στιγμή, τυχαία, ήρθε η ανεργία.
Πρώτα ο πανικός, τώρα τί θα κάνουμε?
Με βοήθεια από όλες τις μεριές, τα βγάλαμε πέρα. Το σημαντικό ήταν ότι χωρίς δουλειά είχα το χρόνο που χρειαζόμουν, να κάτσω να ράψω ότι είχε ξηλωθεί.
Αυτό, μετά από την εξάμηνη τρικυμία της σύγχυσης, κράτησε άλλον έναν χρόνο. Μπορεί να ήμουν άνεργη και οι δουλειές του σπιτού να έμειναν σημαντικά πίσω, έχω να λέω όμως στον εαυτό μου για παρηγοριά ότι δεν ξέσπασα πάνω στους δικούς μου και ότι δεν το πλήρωσαν αυτοί που δεν έπρεπε, δεν υπήρξαν μελοδράματα και φωνές εκτός από αυτά που ήταν μέσα στο μυαλό μου.
Μετά, άρχισα να θέλω να κάνω πράγματα.
Με χαρά υποδέχτηκα αυτή την αλλαγή, αν και ακόμα δεν ήμουν σε θέση να επιστρέψω πλήρως στα καθήκοντά μου.
Σιγά-σιγά, ένα πράγμα τη φορά, μπόρεσα να φέρω εις πέρας μικρές αποστολές που έθετα στον εαυτό μου. Ένα πράγμα τη φορά. Μετά τα πράγματα έγινα δύο, τρία.
Μετά είδα τη δήμητρα που είναι άνθρωπος με μάτια και αντίληψη. Μου είπε ότι αν δεν τα πείς στο πρόσωπο που φταίει, δεν θα ξαλαφρώσεις. Επειδή γενικά ξέρει τι λέει η δήμητρα, δέχτηκα να το προσπαθήσω και πέτυχε. Άλλοι έξι μήνες.
Ξαλάφρωσα σημαντικά, ένιωσα σα να αποδώθηκε δικαιοσύνη και σα να έληξε κάτι. Θυμάμαι την αναστάτωση που επακολούθησε, τον θυμό που προξένησα όταν είπα ότι είχα να πω στους ανθρώπους που έπρεπε, και απόρησα με τον εαυτό μου. Γιατί προξενώντας θυμό ένιωσα τόσο ωραία? Η εξήγηση ήταν αυτή: ένιωσα ότι αποδώθηκε δικαιοσύνη, ο φταίχτης έλαβε τα δέοντα, αυτά που του αρμόζουν. Όχι να πικραίνομαι και να συγχύζομαι εγώ κι ο άλλος να είναι μέσα στην τρελή χαρά: να δεί πως είναι, να δει τί μου έκανε.
Οι δικοί μου που με έβλεπαν σε τέτοια κατάσταση δεν ήξεραν τί να κάνουν. Εγώ τους έλεγα ότι φταίει η κούραση χωρίς να τους πω τίποτα για το κρυφό μου πλάνο. Θα ξεκουραστώ και θα περάσει, τους έλεγα. Το έκανα αυτό γιατί ηξερα τι θα μου πούν, ήξερα κάθε προβλέψιμη κουβέντα και την βαριόμουν αφόρητα. Δεν ήθελα να γνέψει κανείς συγκαταβατικά, ούτε να με πεί κανείς κακομοίρα, ούτε να μου υποδείξει κανείς αυτό που από μόνη μου ήδη έκανα.
Δεν ήθελα τίποτα.
Και συνέχισα έτσι.
Σταδιακά, με αρκετά πισωγυρίσματα και πολλή υπομονή από τον περίγυρό μου, κατάφερα να επανέλθω σε σημαντικό βαθμό.
Σαν μυς που έχει ατροφήσει και χρειάζεται φυσιοθεραπεία, ολοένα και πιο ικανή είμαι και πάλι.
Ο χρόνος ξανάρχισε να κυλά.
Μου πήρε τρία χρόνια ως τώρα. Δεν είμαι εντελώς καλά, όμως μπορώ να δουλεύω αποτελεσματικά και πλέον ευχαριστιέμαι περισσότερα πράγματα.
Έχει μείνει μία εκκρεμότητα. Ένας άνθρωπος δεν έχει ακούσει αυτά που πρέπει, ευτυχώς όμως είναι καλός άνθρωποςκαι αυτά που έχω να του πω είναι ευχάριστα. Κάποια στιγμή θα έρθει κι αυτουνού η ώρα του. Εν καιρώ.
Κοιτώντας πίσω, δύο πράγματα έγιναν προφανή.
Το ένα ήταν ότι δεν θα μπορούσε κανείς να με βοηθήσει, ήταν κάτι που δικαίως το πέρασα μόνη μου. Κανείς δεν μπορεί να σου πει πως νιώθεις και τί μπορείς να κάνεις, είναι κάτι που ο καθένας ορίζει για τον εαυτό του. Οποιαδήποτε παρέμβαση θα με καθυστερούσε και θα με μπέρδευε ακόμα περισσότερο.
Ακόμα και ένας επαγγελματίας, θεώρησα, με τεχνητό τρόπο θα εκβίαζε κάτι που έπρεπε να γίνει φυσικά. Και η τεχνητή, βεβιασμένη ανάκαμψη έχει ένα μειονέκτημα: δεν λαμβάνει υπόψιν τις ανάγκες του ασθενή αλλά την ανάγκη του περίγυρου να επιστρέψει ο ασθενής όσο πιο γρήγορα γίνεται στην παραγωγή.
Fuck that! Ι am a person!
Το δεύτερο ήταν ότι ήταν απαραίτητο να το περάσω αυτό, σαν δεύτερη ενηλικίωση. Στο διάστημα αυτό άλλαξα πολλά πράγματα. Και τελικά, εκ των υστέρων βλέπω ότι ακόμα και τότε, εγώ ήμουν που είχα τον έλεγχο.
Για τις γυναίκες είναι πολύ σημαντικό αυτό.
Εκ των υστέρων, πάλι, είδα ότι το αίτιο που πυροδότησε όλη αυτή την ιστορία δεν ήταν ένα πράγμα, ένα περιστατικό ή ένα πρόβλημα. Αν με ρωτήσεις κανείς τί έφταιξε, δεν θα μπορώ να δώσω απάντηση πιο συγκεκριμένη από την εξής: ήταν κάτι που συνέβη λίγο-λίγο.
Αυτή η ανάρτηση δεν έχει σαν σκοπό να υποδείξει στον κατεθλιμμένο μπλόγκερ τί να κάνει, γιατί αυτό θα ήταν μάταιο. Ο λόγος που τα έγραψα ήταν ότι από το εξωτερικό περιβάλλον, το μόνο που με βοήθησε τότε ήταν όταν τυχαία διαπίστωνα ή άκουγα άλλους να περνάνε τα ίδια. Ένιωθα ότι τελικά δεν είμαι η μόνη, δεν τρελάθηκα ούτε είμαι παρείσακτη, αν και έτσι ένιωθα.
Εύχομαι στον πρόβατο καλή τύχη.

Ας το συζητήσουμε πολιτισμένα.

2011-11-18T10:07:00.006+03:00

Όταν λιγοστεύουν τα λεφτά, τότε είναι το μόνο αναμενόμενο να πέφτει γκρίνια και όλα να πηγαίνουν στραβά.
Ενώ άλλοτε θα έπαιρνες ένα ταξί, τώρα πρέπει να πάρεις το λεωφορείο ή να πας με τα πόδια ή το ποδήλατο, και αργείς. Επειδή αργείς δεν έχεις χρόνο και επειδή δεν έχεις χρόνο μένουν πίσω οι υποθέσεις σου.
Φυσιολογικό.
Για αυτό και θα κάνω λίγο υπομονή, παρόλο που και για εμένα είναι ολίγον τι εκνευριστικό το πως έχουν τα πράγματα αυτή τη στιγμή.
Ωστόσο, έχω να πω κάποια πράγματα, ή μάλλον να τα υπενθυμίσω σε εσάς που πλέον δε μου μιλάτε.
Η προηγούμενη ανάρτηση αυτούς τους ίδιους είχε σαν στόχο, γιατί παρατήρησα ότι έπαψαν να μου "μιλάνε" επειδή εκφράζω την στήριξή μου στον γαπ και επειδή επιθυμώ να γίνουν αυτά που εκείνοι θεωρούν άδικα.
Αυτό με λυπεί διότι είναι άνθρωποι με ευφυία και νοημοσύνη και δεν θα ήθελα σε καμμία περίπτωση να στεναχωρηθούν, να όμως που τα κατάφερα να τους στεναχωρήσω.
Προς Μάκη, Σκουέαρ, Δήμητρα και όποιος άλλος θεωρεί ότι είμαι εκδικητική και ότι μεροληπτώ, έχω να πω ένα πράγμα:
Θυμάσαι?
Όταν πρωτοξεκίνησα και ακόμα έβγαζα τα σώψυχά μου είνα γράψει αυτό εδώ το κειμενάκι. Οι αντιδράσεις και τα σχόλια ήταν όλα συναινετικά και συγκαταβατικά.
Δεν θα μπω στη διαδικασία να επαναλάβω όλα όσα έχω υποστηρίξει έκτοτε, θα κρατήσω όμως από το σχόλιο του κύριου Βαρδάκα, που είναι ένας έμπειρος άνθρωπος, μία φράση:
"Πολύ αργά πλέον για να γίνει οτιδήποτε! Αυτούς που εσύ αποκαλείς "στόκους" είναι η πλειοψηφία στην πολιτική, στην δημοσία διοίκηση, στις ΔΕΚΟ, στην Ελληνική κοινωνία ακόμη.. Πως μπορεί κάποιος να ζητήσει από το εκλογικό σώμα να εγκρίνει κάτι που ζημιώνει την πλειοψηφία; Μόνο δια της απάτης. Δηλ. να εξαπατήσει αυτή την πλειοψηφία (απολύτως θεμιτό) κρύβοντας όσα έχει σκοπό να κάνει και υποσχόμενος εκείνα που έχει σκοπό να μην κάνει!!Έτσι μόνον θα μπορέσει να ψηφιστεί!!..."
Και πείτε μου αν σας θυμίζει αυτό τίποτα.
Άρα, δεν είμαι εγώ το πρόβλημα, που τα επισημαίνω. Το πρόβλημα είναι ότι όλα όσα αναφέρονται στην ανάρτηση και στα σχόλια, συμβαίνουν.
Εν κατακλείδι, ένα παράδειγμα απλό του πόση δουλειά χρειάζεται ακόμα.
Το τέλος ακινήτων μέσω δεη, δικαίως ή αδίκως, ετέθηκε.
Μέσω αυτού όμως διαπιστώθηκε μία ακόμα κομπίνα, αυτή της λανθασμένης δήλωσης των τετραγωνικών κάθε κτιρίου, η οποία έγινε με σκοπό την είσπραξη δημοτικών τελών ή κι εγώ δεν ξέρω τι άλλο. Αυτό σημαίνει ότι οι ΟΤΑ είναι μπλεγμένοι, μαζί με ιδιώτες και ΔΥ και ελεγκτές. Όλοι!
Να γιατί, λοιπόν, τα μέτρα θέλουν πολλά χρόνια για να αποδώσουν επαρκώς.
Γιατί οι ίδιοι οι έλληνες, το προτιμούν.
Όπως βλέπετε, έχετε άδικο να λέτε ότι φεύγοντας ο γαπ, κάτι θα αλλάξει.
Για να αλλάξει κάτι πρέπει εμείς να το κάνουμε.

A favourite punchline

2011-11-18T02:02:00.000+03:00

Μη μου θυμώνεις, Μάτια μου

2011-11-15T09:56:00.004+03:00

Αφού το ξέρεις ότι το βλογάκι το έχω για να ξεδίνω, όσα δεν μπορώ να πω πραγματικά να τα ξεσπάω εδώ μέσα...
Αφού ξέρεις ότι στο ίδιο καζάνι βράζουμε και τα ίδια πράγματα θα πάθουμε, κι εγώ κι εσύ και όλοι, άσε με τουλάχιστον να μπορώ να τα πω κι εγώ να ξεσκάσω.
Ξέρω ότι το ίδιο πράγμα εσύ το βλέπεις από διαφορετική οπτική γωνία και ξέρω ότι αυτά που εγώ λέω σου φαίνονται τραγικά, λές ότι ίσως να μην καταλαβαίνω και πολλά ή ίσως ότι κάτι άλλο τρέχει με εμένα.
Δεν τρέχει τίποτα.
Απλά έχουμε διαφορετικές απόψεις για το ίδιο πράγμα.
Λέμε σωτηρία κι εσύ εννοείς το ένα κι εγώ εννοώ το άλλο.
Λέμε ξεφτίλα, κι άλλος έρχεται στο δικό σου μυαλό, κι άλλος στο δικό μου.
Εντάξει, κι αυτό μέσα στο πρόγραμμα είναι, όμως μην μου καταλογίζεις τη γνώμη μου γιατί ήδη το ξέρεις ότι μισό δίκιο έχω εγώ και μισό εσύ. Και το αντίστροφο, μισή ντροπή δική σου, μισή δική μου.
Ξέρω ότι μερικές φορές μιλάω έντονα και ίσως χωρίς να έχω επίγνωση αν ανήκεις στη μία ομάδα ή στην άλλη, να συμπεριλαμβάνω και εσένα στο βρισίδι, όμως σίγουρα όλοι το ίδιο κάνουμε όταν λέμε ότι "αυτοί" φταίνε.
Αν, για παράδειγμα είσαι γιατρός, ή δάσκαλος τότε σίγουρα έχεις ακούσει τα εξ αμάξης από εμένα, όμως κοίτα, κι εγώ δασκάλα είμαι, ε?
Επίσης αν είσαι κουκουέ ή δημόσιος υπάλληλος, πάλι θα έχεις βαρεθεί να με ακούς.
Αν ήξερες πόσα λεφτά έχω χάσει από κουκουέδες δημόσιους υπάλληλους....
Να ξέρεις ότι αυτά που λέω τα εννοώ, με τη διαφορά ότι αν συναντιόμασταν στην πραγματικότητα θα φρόντιζα να διατυπώσω πιο κόσμια το θυμό μου ώστε να μη σε στεναχωρήσω, ενώ εδώ με την "ασφάλεια" της ανωνυμίας, δίνω στον εαυτό μου την πρόφαση να λέω ότι δεν ξέρω άρα δεν μπορώ να προβλέψω ποιός θα διαβάσει το κάθε τι που γράφω.
Ξέρω ότι εσύ σε άλλο κοπάδι είσαι ταγμένος.
Ξέρω ότι άλλο ψήφισες και άλλο θα ξαναψηφίσεις.
Ξέρω μέσες-άκρες τη συμπεριφορά ανθρώπων που έχουν την κάθε άποψη και σε ποιό τρόπο έκφρασης αντιστοιχεί η κάθε κουβέντα.
Δεν αλλάζει το γεγονός ότι σε αγαπάω.
Να, ορίστε. Είδες τί ανάποδο άτομο είμαι?
Το ξέρω κι από μόνη μου.
Δέχομαι ότι το μισό άδικο είναι δικό μου.
Αλλά μερικές φορές, απλά πρέπει να πω τα δικά μου.
Άλλωστε, κι εγώ μέσα στο ίδιο μου το καζάνι βράζω.
Μη μου πικραίνεσαι, χαζούλι.

Αποφαστιστικότης, Εντιμότης, Πατριώτης

2011-11-14T15:58:00.000+03:00

Πρωθυπουργού πεσόντος, πας ανήρ πρωθυπουργεύεται.

2011-11-14T10:12:00.003+03:00

Το γιατί ο ΓΑΠ πήρε την, για κάποιους, ανεξήγητη απόφαση του δημοψηφίσματος, ίσως είναι πιο εύκολο να διακρίνει κανείς δια της επιστημονικής μεθόδου της εις άτοπο απαγωγής, δηλαδή να υποθέσει κανείς τι θα γινόταν αν δεν είχε γίνει αυτό.
Καταρχάς, αν είχε υπογραφεί και ψηφιστεί η σύμβαση χωρίς το δημοψήφισμα, οι κομματικοί μηχανισμοί θα συνέχιζαν τον εγχώριο πόλεμο προσχημάτων, τύπου "εγώ δεν ψηφίζω" και πάει λέγοντας. Με την μπλόφα αυτή, το ψηφίζουν και λένε και ένα τραγούδι, αυτό της δήθεν φιλοτιμοποιημένης ανάγκης, το οποίο είναι πιασιάρικο σουξεδάκι αλλά δεν αλλάζει τίποτα: η δουλειά γίνεται.
Δεύτερον, οι έλληνες με τα γιαούρτια, θα συνέχιζαν τη δράση τους. Αυτό καθεαυτό δεν στεναχωρεί κανέναν ούτε ιδρώνει το αυτί τους, αλλά εμποδίζει την εφαρμογή των μέτρων, δίνοντας την εντύπωση ότι δεν υπάρχει στήριξη ούτε συμφωνία για την περίφημη "ευρωπαική πορεία" της χώρας. Τώρα, μετά από ένα τέτοιο σοκ, η κοινή γνώμη στέκει άναυδη, και η ακινησία αυτή έχει το πρόσχημα να ερμηνεύεται ως συναίνεση.
Τρίτον, σαν σάκος του μπόξ, μάζεψε όλες τις αντιδράσεις για τα μέτρα που θα ληφθούν αναπόφευκτα, ώστε τώρα, αποκαμωμένοι από ακατάπαυστη, διετή κινητοποίηση και εξαντλημένοι από τα οικονομικά μέτρα, οι έλληνες θα υποκύψουν στη νέα κυβέρνηση που θα κάνει τα ίδια πράγματα που ήθελε να κάνει και η προηγούμενη.
Για να δούμε, τώρα οι εφοριακοί και οι τελωνειακοί θα παρεμποδίσουν την είσπραξη των φόρων? Οι δικηγόροι θα επιτρέψουν να λειτουργήσει το κράτος, τώρα που η εφαρμογή των ιδίων μέτρων θα γίνει από διαφορετικό πρόσωπο?
Που είναι οι αγανακτισμένοι τώρα?
Εγώ λέω ότι δεν θα κουνηθεί ούτε φρύδι, αλλά αφήνω και ένα μηδέν κόμμα ένα τοις εκατό περιθώριο λάθους στην πρόβλεψή μου.
Τώρα, όλοι πέσαν να τον φάνε. Πρωθυπουργού πεσόντος, πας ανήρ πρωθυπουργεύεται.
Έτσι είναι αυτά τα πράγματα, όμως δεν αλλάζει το γεγονός ότι ο ΓΑΠ με την κίνηση του δημοψηφίσματος τελικά φαίνεται ότι δεν εξασφάλισε τη δική του επιβίωση αλλά αντιθέτως με το δόλωμα της κενής καρέκλας εξασφάλισε την αποδοχή και εφαρμογή και τήρηση των όρων του μνημονίου, αφήνοντας ωστόσο ένα μικρό παράθυρο διαφυγής προς την ξελευτερία, αν δηλαδή κόμματα και λαός δεν συνεργαστούν, να προτιμήσουν να χορέψουν το χορό του ζαλόγγου, δηλαδή αυτόν της εξόδου από την ονε.
Το πως θα καταγραφεί η θητεία του στην ιστορία, οπωσδήποτε θα τον αδικεί.

Αίσιο Τέλος

2011-11-11T11:05:00.001+03:00

Τώρα, μπορούμε να είμαστε αισιόδοξοι για το μέλλον. Επιτέλους, να πάμε σπίτια μας...

Ζήσε τη μυθοπλασία σου στην Ελλάδα

2011-11-10T09:42:00.008+03:00

Μύθος 1: Ο ΓΑΠ έφερε τη χώρα σε αδιέξοδο.
Αυτό φυσικά και είναι μύθος. Τα τελευταία εκατό χρόνια η χώρα ζεί με δανεικά, και πάντα είναι χρεωμένη, με ευθύνη που είναι αδύνατον να περιοριστεί σε ένα κόμμα αλλά μάλλον διαχέεται στο σύνολο του πολιτικού κόσμου, από τις άθλιες συμβάσεις που υπέγραψαν όλοι εν αγνοία των ελλήνων και είχαν καταστροφικές συνέπειες για τον παραγωγικό ιστό, μέχρι την διαφθορά της αριστεράς που έχει καταντήσει σαν το όπιο του λαού, να κοιμίζει τη συνείδηση του νοικοκύρη που δεν θέλει τις ενοχές του να ψηφίζει μεγάλα κόμματα. Για παράδειγμα, αν ο έλληνας το ελληνικό πορτοκάλι το αγοράζει σε τριπλάσια τιμή από τον Ρώσο, χωρίς όμως να απολαμβάνει τα ξένα προιόντα σε αντίστοιχα ευνοικές τιμές, τότε είναι αναπόφευκτο να πτωχεύσει ο έλληνας παραγωγός για να ενισχυθεί ο ξένος. Αυτό, και άλλα πολλά ίσης ή και μεγαλύτερης σημασίας, έγιναν κρυφά, με συγκατάθεση όλων των πολιτικών ανεξαρτήτως χρωματικής απόχρωσης και το δήθεν κουκουέ ποτέ δεν είπε τίποτα εκτός από γενικότητες και θολοκουλτουριάρικα επαναστατικά κλισέ.
Και έτσι, φτάσαμε στο σημείο να θεωρείται επιχειρηματικότητα το να ανοίγεις μαγαζί, για τον απλούστατο λόγο ότι όλα τα υπόλοιπα δεν έχουν μέλλον για αυτόν που θέλει να βγάλει το ψωμί του.
Ποιός μας ενημέρωσε για αυτό την ώρα που συνέβαινε? Κανείς, είναι η απάντηση.
Ποιός μας ενημερώνει για το τί είναι και το τί σημαίνουν αυτά που αποφσίζονται τώρα?
Ο Σαμαράς?
Η Παπαρήγα?
Ο Καρατζαφέρης?
Οι Λυριτζής-Οικονόμου?
Η απάντηση είναι και πάλι η ίδια: κανείς.
Οπότε, το ζήτημα του ποιός θα είναι ο επόμενος πρωθυπουργός είναι μάλλον μία κοτσάνα και μισή, για να ξεχάσουμε το δημοψήφισμα, να ξεχάσουμε το πραγματικό ζητούμενο που είναι το τί θέλουμε να κάνουμε από εδώ και στο εξής.
Μύθος 2: Το δημοψήφισμα έφερε τη χώρα σε αδιέξοδο.
Σε όλη τη διάρκεια της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ ένα σωρό αλλαγές επιχειρήθηκαν, και καμμία τους δεν βρήκε σύμφωνο τον Έλληνα. Από την απαγόρευση του καπνίσματος και την έκδοση αποδείξεων, μέχρι την αναδιάρθρωση ιδιωτικού και δημόσιου τομέα, την ανασυγκρότηση του συστήματος υγείας και το άνοιγμα των επαγγελμάτων ή το ενιαίο μισθολόγιο, όλα βρήκαν τρομερές αντιστάσεις οι οποίες τώρα έγιναν καπνός. Επί δύο χρόνια, η ελληνική επικράτεια δεν εργάζεται, δεν προχωράει τα έργα, δεν εισπράττει, δεν παράγει τίποτα εκτός από αντιρρήσεις. Το ελληνικό δημόσιο, δεν θέλει αλλαγές, ούτε κανένας άλλος έλληνας, εκτός ίσως από εμένα.
Και, μόλις πήγε να αγγίξει τους ελβετικούς λογαριασμούς, τον ρίξανε.
Το δημοψήφισμα, αν και προφανέστατα ήταν τέχνασμα, έφερε όλους μας μπροστά στις ευθύνες τους, έθεσε το πραγματικό ερώτημα που δεν είναι αν θέλουμε αυτόν ή εκείνον για πρωθυπουργό ούτε να θέλουμε την έκτη δόση ή όχι, όπως θέλουν τώρα να μας κάνουν να πιστέψουμε, αλλά το τι θέλουμε για την Ελλαδάρα μας.
Σύσσωμος ο πολιτικός κόσμος ούρλιαξε σαν τις ύαινες μόλις άκουσε για δημοψήφισμα, γιατί αυτό που ενδιαφέρει τα κόμματα είναι η εξουσία, χωρίς καμμία σκέψη γα την ευθύνη που αυτή συνεπάγεται. Την ευθύνη για όλα αυτά την είχε ο ΓΑΠ, και μόνο εκ του ασφαλούς ήθελαν οι άλλοι να κάνουν τον έξυπνο, όπως φαίνεται από τις τελευταίες εξελίξεις, η σαμαρωμένη δεξιά λέει ότι δεν θέλει , λέει, πολιτική ανάμιξη, λέει.
Λέει, ο Σαμαράς, ότι εφόσον έφυγε ο ΓΑΠ αυτός είναι ικανοποημένος, λέει, και ότι του αρκεί να υπογραφεί η σύμβαση , λέει, και ότι αυτός είναι ανοιχτός σε όλα τα ενδεχόμενα, λέει, ακόμα και να είναι μία κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ αλλά χωρίς τον ΓΑΠ αλλά με δεξί χέρι οτυ ΓΑΠ, λέει. Ο Σαμαράς, λέει με αυτό τον τρόπο ότι αποποιείται κάθε ευθύνη, να ρίξει το βάρος της ευθύνης στον ΓΑΠ, ο οποίος όχι μόνο δεν την αρνήθηκε αλλά μόνο μετά από διαρκή και έντονα επεισόδια δύο μηνών και με επικείμενη μία ακόμα τρομακτικότερη αντίδραση από τα λαϊκά στρώματα, που αποτελουσε κίνδυνο για την τήρηση των όρων της συμφωνίας, αναγκάστηκε να κάνει την απελπισμένη κίνηση του δημοψηφίσματος.
Και ενώ αυτό αποτελούσε την μόνη ρεαλιστική κίνηση, γιατί εκλογές θα πυροδοτούσαν δυσάρεστους μηχανισμούς στο εξωτερικό, τα κόμματα (και το κουκουέ και η ντόρα η ξεσαμάρωτη) απαιτούν εκλογές, ως πρόσχημα να κρατήσουν τις καρέκλες τους λίγο ακόμα, να εκμεταλλευτούν την οργή για το ΠΑΣΟΚ ώστε να έχουν να λένε ότι ανέβασαν τα ποσοστά τους.
Το δημοψήφισμα όντως είναι τέχνασμα, με σκοπό την αυτοσυντήρηση του ΓΑΠ, ωστόσο εγώ θα ήθελα να γίνει, γιατί αυτό θα έβαζε τέλος, αντί για αυτό το ρεζίλι, ο κόσμος να λέει "ΟΧΙ" στην ευρώπη κι αυτοί να τσακώνονται πως να μείνουμε στην ευρώπη.
Να σημειώσω ότι εγώ είμαι υπέρ της σύμβασης για λόγους που έχω πολλάκις υποστηρίξει στο ιστολόγιο ετούτο αλλά και σε κατ' ιδίαν συζητήσεις με κάποιους, αλλά από την άλλη η υπογραφή ή μη, είναι ίσης σπουδαιότητας με το πολίτευμα που διαλέξαμε κάποτε. Η απόφαση αυτή είναι για πάντα.
Συμπέρασμα, το αδιέξοδο στο οποίο τώρα υποτίθεται ότι βρισκόμαστε, που στην ουσία τίθεται ως "Ποιός θα αναλάβει την ευθύνη που είχε ο ΓΑΠ αλλά τον αναγκάσαμε να να παραιτηθεί αυτής?" και για αυτό είναι υπεύθυνοι όλοι. Εκτός από εμένα, που για καιρό έλεγα ότι η αγανάκτηση είναι η ανήθικη και επικοινωνιακή εκμετάλλευση ενός λαϊκού αισθήματος, δίκαιου μεν, παραπλανημένου δε. Αλλά κανείς δεν ήθελε να ακούσει, γιατί νομίζαμε ότι το χειρότερο που μπορεί να συμβεί είναι να ανοίξουν τα επαγγέλματα, ή οτιδήποτε άλλο θίγει τον κάθε ένα από εμάς ξεχωριστά.
Τί θαγίνει τώρα?
Θα γίνει μάλλον το εξής.
Χωρίς κανείς να ρωτήσει τον έλληνα, πραξικοπηματικά θα έλεγα, θα διοριστεί μία κυβέρνηση που ο λαός σίγουρα δεν εγκρίνει, για να υπογραφεί μία συνθήκη που ο ελληνικός λαός σε αρκετά μεγάλο ποσοστό δεν εγκρίνει, θα μεσολαβήσει, ή μάλλον ήδη διεξάγεται, ένας πόλεμος προσχημάτων και όταν όλα θα έχουν πια τελειώσει, ίσως και να γίνουν εκλογές τις οποίες καμμία σημασία δεν θα έχει ποιός θα κερδίσει εκτός από το ποιός θα εισπράξει την πρωθυπουργική σύνταξη.
Όποιος και να κερδίσει τις επόμενες εκλογές, θα τις κερδίσει με το πρόσχημα ότι δεν υποστήριξε την υπογραφή της συμφωνίας.

Ξέρω ότι έχω ξαναβάλει το τραγουδάκι, αλλά δεν μπορώ, μου αρέσει. Για εσένα, έρωτα.

ΥΓ: νομίζω ότι ο ΓΑΠ πρέπει να μου στείλει καμμία ανθοδέσμη, μιας και μάλλον είμαι η μοναδική που τον υποστηρίζει σε όλη την επικράτεια. Γιατρέ, θα ζήσω?
UPDATE: Η στάση του κουκουέ είναι αντισυνταγματική και την καταγγέλω δημόσια, ίσως μάλιστα να αποτελεί και προδοσία, ηθικώς. Όταν έχεις εκλεγεί υποστηρίζοντας ότι ο εργάτης έχει δίκιο, τότε είναι προδοσία να λές ότι δεν συμμετέχεις σε οποιαδήποτε συζήτηση που αφορά το εργασιακό μέλλον των ελλήνων. Αν ο Φλωράκης ή ο Κύρκος είχαν πει το ίδιο, που θα βρισκόμασταν τώρα? Ντροπή!
Αν ήμουν στη θέση σου αγαπητή αριστερά, όχι μόνο θα πήγαινα στις διαπραγματεύσεις αλλά θα διεκδικούσα με ακόμα μεγαλύτερη δύναμη αυτά που θεωρητικά υποστηρίζω, με όλη αυτή την αγανάκτηση πίσω μου.
Ντροπή!
UPDATE 2: Άκου τα! Μόλις άκουσα από το Μέγκα, ότι ο κόσμος, φοβισμένος από τα καραγκιοζιλίκια των τελευταίων ημερών, επιθυμεί την κυβέρνηση συνεργασίας. Απάντα, λοιπόν, πολίτη, επιθυμείς αυτή την εξέλιξη, μία κυβέρνηση που δεν ψήφισες?

Για κάποιο διάστημα τα σχόλια θα μένουν αναπάντητα, μέχρι να ανακτήσω την ψυχραιμία μου.

2011-11-09T11:43:00.001+03:00

Αφελές

2011-11-08T09:56:00.005+03:00

Αγρότη, γιατί έφαγες την επιδότηση, γιατί, γιατί? -Αέρας θα'ναι, λέει ο αγρότης, και περπατεί.
Δημόσιε, γιατί ήσουν διπλοθεσίτης, γιατί, γιατί? -Αέρας θα'ναι, λέει ο διπλοθεσίτης, και περπατεί.
Μηχανικέ, γιατί τα έργα τα έκανες περιουσία, γιατί, γιατί? -Αέρας θα'ναι, λέει ο μηχανικός και περπατεί.
Εφοριακέ, γιατί ήσουν διεφθαρμένος, γιατί, γιατί? -Αέρας θα'ναι, λέει ο εφοριακός, και περπατεί.
Καταπατητή, γιατί μπάζωσες τα πάντα, γιατί, γιατί? -Αέρας θα'ναι, λέει ο καταπατητής, και περπατεί.
Γιατρέ, γιατί υπερσυνταγογράφησες και φακελώθηκες, γιατί, γιατί? -Αέρας θα'ναι, λέει ο γιατρός, και περπατεί.
Πολεοδόμε, γιατί συναλλάχθηκες, γιατί, γιατί? -Αέρας θα'ναι, λέει ο πολεοδόμος, και περπατεί.
Ελεγκτή, γιατί έκανες τα στραβά μάτια, γιατί, γιατί? -Αέρας θα'ναι, λέει ο ελεγκτής, και περπατεί.
Ρωτάνε όλοι μαζί: Πολιτικέ, γιατί πουλάς τη χώρα, γιατί, γιατί? Γιατί μας άφησες να τα κάνουμε όλα αυτά, γιατί έδωσες το έναυσμα για όλα αυτά, γιατί δε μας είπες να μην τα κάνουμε όλα ετούτα, γιατί, γιατί? -Αέρας θα'ναι, λέει ο πολιτικός, και περπατεί.
Σαμαρά, γιατί έριξες την κυβέρνηση αφού δεν ήθελες να αναλάβεις την ευθύνη, γιατί, γιατί? -Αέρας θα'ναι, λέει ο Σαμαράς, και περπατεί.

Την αγανάκτησή μου μέσα.

2011-11-07T02:12:00.007+03:00

Α ρε Δήμητρα.... Πήρες κι εσύ μία πίκρα σήμερα... Η ηγεσία σου αντί να πάρει την ευκαιρία να υπερασπιστεί τους ανθρώπους του μόχθου, άρχισε πάλι τον γνωστό βήχα. Πάλι σε πρόδωσε αυτός τον οποίον υπερασπίζεσαι, κι αντί να πεί "Θα πάρω μέρος στην "κυβέρνηση" να φροντίσω να μην το κάνουν αμέρικαν μπαρ", προτίμησε εκ του ασφαλούς για άλλη μία φορά εκουσίως να μείνει αμέτοχη παρά να πράξει όπως δήθεν και καλά διδάσκει. Η απραξία είναι η καλύτερή της. Βρίσε λίγο ακόμα και φώναξε και τον άραβα να με βρίσει και αυτός. Αλλά ξέρεις κάτι? Με έργαλείο τις δικές σας αγανακτήσεις κατάφεραν τελικά να περάσουν όλα τα μέτρα και όλη η αγανάκτηση σε ένα πράγμα μόνο εξυπηρέτησε: είχε ο ΓΑΠ και ο Σαμαράς επικοινωνιακό εργαλείο στα χέρια του, να έχει να λέει ότι κοτσάνα θέλει. Αν θέλεις να με βρίσεις λοιπόν βρίσε με. Δεν θα είσαι η πρώτη. Αλλά, ξέρεις κάτι? Τώρα, με τη δική σου βοήθεια, την αγανάκτηση εννοώ, αυτό που συνέβη απόψε ήταν μία δικτατορία, χωρίς καμμία λαϊκή εντολή, χωρίς εκλογές, χωρίς τίποτα, τώρα μπαστακώθηκαν ποιός ξέρει ποιοί και άντε να τους κουνήσεις. Ξέρεις κάτι Δημητρούλα μου? Με εργαλείο την οργή σου και την αντίδρασή σου, τώρα κανείς δεν μπορεί να κουνηθεί ούτε να φωνάξει, και όλες οι αντιδράσεις θα σταματήσουν από αύριο κιόλας. Όλα όσα φοβόσουν θα γίνουν τώρα, επειδή αρνήθηκες να δεχθείς, εσύ και μερικά εκατομμύρια άλλοι, ότι το πάρτυ κάποια στιγμή έπρεπε να σταματήσει. Νόμιζες ότι ο ΓΑΠ ήταν το χειρότερο πουμπορούσε να συμβεί. Σε πάω λοιπόν και ένα στοίχημα. Από αύριο στο σύνταγμα δεν θα κουνιέται φύλλο. Είναι αχρείαστη η αγανάκτηση τώρα, και ούτε καν η αριστερά δεν θα έχει κουράγια να φωνάξει. Γιατί η αριστερά είναι κι αυτή καρεκλοθηρική, κι αντί ενωμένοι να σηκώσουνε τον κόσμο, κοιτάνε να μη φορέσουν ακριβώς ίδια απόχρωση του κόκκινου. Κατάλαβες Δημητρούλα μου γιατί παρόλο που δήθεν είσαι και καλά αριστερή στην ουσία, εκουσίως ή και κατά λάθος, είσαι δεξιότερη του καρατζαφέρη? Γιατί σημασία δεν έχει το τί ψηφίζεις αλλά το πως ζείς. Και εις άλλα με υγεία Και όπως λέει ο Άμπαν, την καληνύχτα μου.

Ένα για Εμένα.

2011-11-05T23:38:00.001+03:00

Τί είχες Γιάννη?

2011-11-04T13:32:00.007+03:00

Ο κυρίαρχος λαός είναι αρκετά ώριμος για εκλογές αλλά όχι για δημοψήφισμα.
Η συμφωνία πρέπει να υπογραφεί, αλλά όχι από τον ΓΑΠ.
Θέλουμε τα λεφτά πάσει θυσία αλλά όχι αν είναι να γίνουν αλλαγές που εδώ και καιρό περιμέναμε.
Η χρεωκοπία είναι κακή, εκτός και αν την ζητήσει η Παπαρήγα, οπότε είναι ηθικώς επιβεβλημένη.
Ο ΓΑΠ δεν είναι κατάλληλος για πρωθυπουργός, αλλά ο αμέσως στενότερος συνεργάτης του είναι.
Ο Σαμαράς θέλει να σώσει τη χώρα, αλλά όχι αν είναι πάλι αντιπολίτευση και τα εύσημα πάρει ο ΓΑΠ.
Οι πολιτικοί κόπτονται για τη γνώμη του λαού, αλλά δεν επιτρέπουν το δημοψήφισμα που θα έδινε τέλος σε όλα.
Πρέπει να αλλάξει κυβέρνηση χωρίς εκλογές, χωρίς μομφή, χωρίς δημοψήφισμα και χωρίς να ρωτηθεί ο λαός.
Βρίζουμε εδώ και δύο χρόνια νυχθημερόν τον ΓΑΠ, επί δύο χρόνια προσπαθούμε να τον ρίξουμε με κάθε τρόπο, απεργούμε μέρα παρά μέρα, και παραπονιόμαστε ότι δουλειά δεν γίνεται.
Ο Γαπ μέτρησε τους δυ, έκανε τον καλλικράτη, άλλαξε το σύστημα υγείας, έδωσε χωράφια και γη στους αγρότες, ασχολήθηκε με το κέντρο της αθήνας, έφτιαξε φωτοβολταϊκά, έκανε ελέγχους που δεν είχαν γίνει ποτέ ξανά στα δημοσιονομικά της Ελλάδας, έβαλε χέρι στις τεράστιες καταθέσεις στην Ελβετία, έκοψε τα πάσης φύσεως μαιμού εισοδήματα, και εμείς λέμε ότι όλα αυτά δεν τα θέλουμε γιατί..... γιατί έτσι.
Όλοι ζητούν εκλογές χωρίς να διευκρινίζουν τι θα κάνουν μετά. Μία ερώτηση που κανείς μα κανείς δεν απάντησε.
Ίσως έχουμε τη μοναδική αντιπολίτευση που δεν θέλει να χάσει την καρέκλα της!

Ένας Αναποφάσιστος Λαός

2011-11-03T09:10:00.004+03:00

Ήδη, από την ημέρα μετά τις εκλογές του 2009, τις οποίες ο γαπ κέρδισε με το προφίλ του σωτήρα, ήταν φανερό ότι η χώρα μας βρίσκονταν σε αδιέξοδο.
Ήδη, οι προυπολογισμοί έπεφταν έξω κάθε χρόνο κατά πολλά δις, ήδη τα εργασιακά βρίσκονταν σε πίεση, με αποτελέσματα οικτρά όπως τα περίφημα στέητζ και την άυξηση της μαύρης εργασίας να χτυπάει κόκκινα. Ήδη, ο Γρηγορόπουλος, η Κούνεβα και άλλα πρόσωπα είχαν δώσει το στίγμα μίας κοινωνίας που άλλο πια δεν είχε να δώσει.
Επί μία πενταετία, ο Καραμανλής και ο Σαμαράς, η Ντόρα, και όλο το επιτελείο, παρήγαγαν σκάνδαλα, διόρισαν υπουργό κάποιον στρατιωτικό (για να μην αναφέρουμε τη σωρεία σκανδάλων που είδαν την επιφάνεια και τη σωρεία σκανδάλων που χάθηκαν στη λήθη μαζί με τους σκληρούς δίσκους που ως δια μαγείας εξαφανίστηκαν από τα υπουργεία την επομένη των εκλογών) και όταν ήρθε η ώρα της δικαιοσύνης, για το Βατοπέδι, δύο φορές φρόντισαν να παραγραφεί φεύγοντας από την αίθουσα του κοινοβουλίου και μετά ο Καραμανλής για τον ίδιο λόγο προκύρηξε τις ευρωεκλογές ένα μήνα νωρίτερα, ώστε να επέλθει η οριστική παραγραφή.
Σε όλη τη διάρκεια της κυβέρνησης αυτής, Όλοι, Όλοι, χωρίς καμμία εξαίρεση, οι βουλευτές δεν είπαν κιχ. Δεν είχαν καμμία αντίρρηση και, όταν τους ρωτούσες, σου έλεγαν ότι στηρίζουν την κυβέρνησή τους, και ότι είναι πιστοί στον χοντρό.
Συγκρίνοντας τη μία κυβέρνηση με την άλλη, βλέπει κανείς ότι καμμία σχέση δεν έχουν οι yesmen της νουδού με τις προσωπικότητες του πασόκ, οι οποίοι όχι μόνο έχουν άποψη και τη λένε διότι μπορούν να τη λένε, αλλά και έχουν τη δυνατότητα να ρίξουν την κυβέρνηση και μάλιστα όλοι, πασόκοι και μη, περιμένουμε ή ελπίζουμε να το κάνουν. Προσωπικά δεν το θέλω, βλέπω όμως πολλούς να νομίζουν ότι φεύγοντας ο γαπ θα φύγουν και τα προβλήματα.
Δεν θα αναλύσω περισσότερο τις διαφορές ανάμεσα στη δράση των δύο κυβερνήσεων διότι είναι προφανείς, ωστόσο θα αναλύσω την αντίδραση του λαού σε σχέση με αυτές.
Όσο ήταν κλειστά τα επαγγέλματα, όσο κανείς δεν έλεγχε τίποτα και όσο συνεχιζόταν η ψευδαίσθηση ευημερίας, κανείς δεν είχε αντίρρηση. Γίνονταν κάποιες απεργίες, αλλά κανείς δεν γιαούρτωσε τον Καραμανλή, ούτε τον Σουφλιά που έχει συνείδηση μαύρη σαν τη κόλαση στο υπουργείο που ήταν, ούτε κάποιους άλλους που λέγανε κουβεντούλες όπως το νόμιμο είναι και ηθικό με τη σιγουριά ότι ο νόμος ήταν κομμένος και ραμμένος στα μέτρα τους, ώστε να υπάρχει πρόσχημα για ρεμούλα.
Ωστόσο, ακόμα και οι γάτες έβλεπαν ότι εκτός από τους προϋπολογισμούς, ήταν και όλη η επικράτεια που είχε φτάσει σε σημείο να έχει κολλήσει και να μην προχωράει τίποτα. Και η κυβέρνηση Καραμανλή οργάνωνε χοροεσπερίδες. Ο Βαρβιτσιώτης τζούνιορ έλεγε στις ειδήσεις, θυμάμαι χαρακτηριστικά, ότι είχε πάει διακοπές στα Μπαρμπέηντος.
Και οι Έλληνες, τίποτα.
Ο γαπ, ο γατομαμής, είναι ότι είναι, αλλά έκανε πράγματα. Έκανε έλεγχο να βρεί ποιοί παίρνουν λεφτά που δεν δικαιούνται. Έβαλε την ηλεκτρονική συνταγογράφηση, ασχολήθηκε με προβλήματα που οι άλλοι δεν ήθελαν ούτε καν να αναγνωρίσουν ότι είναι προβλήματα, γιατί τους βόλευε να θεωρούμε φυσιολογικό το ότι κανείς δε νοιάζεται.
Τα μέτρα που οι έλληνες δεν θέλουν, δηλαδή το άνοιγμα και όλα τα υπόλοιπα, είναι αυτά που τόσο καιρό λέγαμε ότι θα σώσουν την ελλάδα Μα το πληκτρολόγιό μου, εδώ σε αυτό το ιστολόγιο, κάναμε κουβέντες και λέγαμε ότι δεν υπάρχει η πολιτική βούληση να αγγίξει κανείς τους προνομιούχους, ότι κανείς δεν θέλει να πληρώσει το οικονομικό κόστος, ότι οι λύσεις είναι απλές αλλά η εξουσία είναι ανάλγητη .
Τώρα, βρέθηκε ο τρελός που λέγεται γαπ να τα κάνει, και θέλουμε να τον ρίξουμε στα λιοντάρια, φωνάζουμε εναντίον του πιο άγρια από ότι θα φωνάζαμε σε όλα τα προηγούμενα λαμόγια.
Το θέμα του δανείου δεν είναι θέμα πασόκ. Το θέμα του δανείου είναι έτσι και αλλιώς στο τέλος του, και αυτό σημαίνει ότι εφόσον ο ίδιος ο λαός υπερασπίζεται τα λαμόγια, τότε χρειαζόμαστε δανεικά για να υπάρχουμε σαν οικονομία.
Το θέμα του δημοψηφίσματος, είναι κάτι άλλο, εντελώς διαφορετικό από την ψήφο εμπιστοσύνης.
Άλλο αν θέλω τον γαπ ή όχι, άλλο αν θέλω ευρωποδάνειο ή όχι.
Η ψήφος εμπιστοσύνης, είναι για τη βουλή. Ρωτάει ο γαπ τους βουλευτές αν θέλουν να συνεχίσει. Μέχρι τώρα, με εξαίρεση μερικούς από το πασόκ, όλοι οι υπόλοιποι λένε ότι δεν θέλουν να γίνουν όλα αυτά τα πράγματα. Θεωρούν τρομακτική την απελευθέρωση των επαγγελμμάτων γιατί έχουν συνηθίσει το κρατικό νταβαντζιλίκι, κι ήταν αυτός ο λόγος που έφτασε στο ταξί για ένα χιλιόμετρο να πληρώνεις επτά ευρώ.
Ρωτάει ο γαπ, αφού τίποτα από όσα κάνω δεν σας αρέσει, ας το επισημοποιήσουμε.
Αν όμως δεν με ρίξετε, τότε αυτό θα έχει σαν απόρροια τη δική σας ανάληψη ευθυνών, δλδ θα αναλάβετε εσείς την από εκεί και μετά δράση. Και αν γίνει αυτό, ποιός θα πει όχι στην Ευρώπη?
Το δημοψήφισμα απευθύνει το ίδιο ερώτημα σε εμάς.
Σε όλους αυτούς που λένε ότι δεν θέλουν το μνημόνιο, σε όλους αυτούς που ρίχνουν γιαούρτια, σε όλους αυτούς που εμποδίζουν τα πράγματα που γίνονται. Είναι σα να τους λέει ότι αν θέλετε να βγούμε από το μνημόνιο, είναι δυνατόν να γίνει, αρκεί να το πείτε.
Και για όσους υποστηρίζουν ότι ο λαός δεν γνωρίζει τις λεπτομέρειες του μνημονίου, εγώ θα διαφωνήσω λέγοντας ότι ξέρουμε και παραξέρουμε. Για να μείνουμε στην ευρώπη, πρέπει να τηρήσουμε τους ευρωπαικούς κανόνες. Όπως όλες οι υπόλοιπες ευρωπαικές χώρες.
Βγαίνοντας από το μνημόνιο, αυτομάτως χάνονται όλα τα χρήματα μας. Εισαγωγές σταματάνε και τρώμε ότι έχουμε στο ψυγείο μας. Μετά από αυτό, αθλιότης.
Μένοντας στο μνημόνιο, πρέπει να πραγματοποιηθούν όλες οι ευρωπαικές αλλαγές ώστε να συμβαδίσουμε με την ευρώπη.
Η προσωπική μου άποψη, αν και δεν το περίμενα όταν πρωτοβγήκε ο γατομαμής, είναι ότι κανένας άλλος δεν θα έχει τα κοχόνες να συνεχίσει. Ειδικότερα μία κυβέρνηση συνεργασίας, η οποία εκτός από χρόνο να οργανωθεί θα χρειαστεί και προσωπικότητες που δεν βλέπω από πουθενά να προκύπτουν.
Το δημοψήφισμα πρέπει να γίνει ώστε οποιαδήποτε και να είναι η απόφαση, οι έλληνες να πάψουν να αντιφάσκουν, ο ένας να λέει ότι πρέπει να αλλάξουν τα πράγματα και ο άλλος να λέει ότι οι αλλαγές είναι κακές.
Αν βγούμε από το μνημόνιο, τότε όλοι μαζί θα πεινάσουμε και θα το ξέρουμε αυτό διότι όλοι μαζί πήγαμε στην κάλπη.
Αν μείνουμε στο μνημόνιο, τότε όλοι μαζί θα πορευτούμε στην ευρώπη, με ότι αυτό σημαίνει.
Μα, αποφασίστε τί θέλετε επιτέλους!

Η πραγματική Ερώτηση

2011-11-01T13:05:00.000+03:00

Είχε προαναφερθεί.

2011-10-31T23:49:00.004+03:00

Το θέμα του δημοψηφίσματος είχε αναφερθεί από τον γαπ πριν από έξι μήνες, λίγο μετά την "ψήφιση" του μεσοπρόθεσμου. Γιατί εκπλήσσονται όλοι, δεν γνωρίζω.
Ωστόσο...
Αυτό που γνωρίζω είναι ότι αυτοί που υποτίθεται ότι θα έπρεπε να πετάξουν τη σκούφια τους με το νέο αυτό (κουκουέ, νουδού, σύριζα, και άλλοι) αντί αυτού, ουρλιάζουν χειρότερα κι από το αν τους άφηνες απλήρωτους ένα μήνα.
Τα σενάρια έχουν ως εξής.
Αν δεν πάρει ψήφο εμπιστοσύνης ο γαπ, τότε πάμε για εκλογές. Αν βγεί ο Σαμαράς με τόσο νωπή ακόμα την διπλή αποχώρηση από την βουλή κατά την ψήφιση για την παραπομπή του Βατοπεδίου, τότε πολύ θα εκπλαγώ αλλά και θα απογοητευτώ ταυτόχρονα, διότι η νέα δημοκρατία έκτοτε μόνο το λόγκο της άλλαξε. Άτομα και επιτελεία έχει ακόμα τους ίδιους ή τους γιούς και τις κόρες των ίδιων: Βαρβιτσιώτηδες, Καλογιανναίοι, Μητσοτάκηδες, κοκ.
Ωστόσο δεν είναι αυτό το ζήτημα. Το ζήτημα είναι ότι αν βγεί αυτόνομος ο Σαμαράς, τότε θα συνεχίσει από εκεί που άφησε ο γαπ, και μάλιστα με υποδεέστερο επιτελείο, οπότε μάλλον δεν θα μας βγεί σε καλό.
Αν απορείτε τί έχω με το επιτελείο της νδ, τότε ερκεί να ανατρέξετε στα πεπραγμένα της κυβέρνησης Καραμανλή για να δείτε ότι εκτός από δηλώσεις άλλη δουλειά δεν έκαναν.
Α, ναι. Ο Άρης έκανε "διάλογο" για την παιδεία, "εκ του μηδενός" τον οποίον μετά από εννέα μήνες σιωπής και από τις δύο πλευρές, διέκοψαν οι εκλογές του κουρασμένου (πριν από τις οποίες πρόλαβε ο άρης να υπογράψει κάτι άδειες για ιδιωτικά κολέγια χωρίς να το πεί σε κανέναν).
Αυτά, για όσους νομίζουν ότι ο Σαμαράς δεν είναι σαν τους άλλους. Είναι και παραείναι, και αυτός αποχώρησε και αυτός ήταν άπραγος για πέντε χρόνια, ωστόσο πληρώνονταν.
Άλλο σενάριο?
Γίνεται το δημοψήφισμα και λέμε ένα βροντερότατο ΟΧΙ!.
Η Παπαρήγα πλέει σε πελάγη ευτυχίας.
Τότε είτε που χρεοκωπούμε, πράγμα που θα οδηγήσει σε απίστευτη πείνα, είτε που βγαίνουμε από εοκ, πράγμα που σημαίνει επίσης απίστευτη πείνα. Θα κοστίζει η φραντζόλα 30 εκατομμύρια, δεν ξέρω αν σας θυμίζει τίποτα αυτό. Είτε έτσι είτε αλλιώς, κάτι πολυτέλειες τύπου δουλειά, σπίτι και σχολείο τις ξεχνάτε δια παντός, ελπίζοντας ότι σε πεντέξι δεκαετίες ίσως να μπορέσετε να δείτε τα εγγόνια σας να ζούνε όπως ζούσαμε εμείς προ εικοσαετίας.
Επίσης, οι δυ (όσοι μείνουν) θα παίρνουν μισθό καρυωτάκη, χαλβά θα αγοράζουμε βερεσέ σαν τον μπακαλόγατο και το κρέας θα το κρατάμε για την προίκα της κόρης μας.
Όσοι ανήκουν στην κατηγορία "ελευθερία ή θάνατος" καλά θα κάνουν να σκεφτούν ότι χωρίς δανεικά από έξω, λεφτά δε φτάνουν ούτε για δύο εβδομάδες.
Επίσης, όσοι ανήκουν στην κατηγορία αυτή, ας σκεφτούν για ποιανού το χατήρι το ρισκάρουν αυτό.
Για τον βενζινοπώλη που νόθευσε καταστρέφοντας τους κινητήρες μας, που υπερκοστολόγησε, που πείραξε τα μετρητήρια? Που μας βρήκε στην ανάγκη κάποια νύχτα και μας μοσχοπούλησε διπλά και τρίδιπλα δύο λίτρα βενζίνη?
Ή μήπως για τον εφοριακό που έκανε περιουσία και ντόλτσε βίτα με επίσημο μισθό οκτακόσια ευρώ?
Ή μήπως για τον πανεπιστημιακό που ενώ ο νόμος ορίζει αν μπει κάποιος να σπάσει φωνάζουμε την αστυνομία, εκείνοι άφηναν να γίνεται της πόπης σε δημόσια περιουσία? Για τους ίδιους τους πανεπιστημιακούς που επέτρεψαν τα ιδρύματα της γνώσης να γίνουν εκδοτικά παρατήματα των συγγραμάτων τους? Που έκαναν τσιφλίκι τους τη δημόσια δωρεάν παιδεία, μοιράζοντας σε δικούς τους ότι τίτλο τους περίσσευε?
Οι τελωνειακοί, οι δικαστικοί και οι δικαστές και οι δικηγόροι, είναι αυτοί άνθρωποι που θεωρείς ότι θίγονται από τους νέους νόμους, και πρέπει να τους υπερασπιστεί κανείς προτιμώντας την χρεωκοπία?
Μα αυτοί, δεν θα πάθουν τίποτα. Αυτοί πρώτοι-πρώτοι εξασφαλίστηκαν και έδιωξαν τα λεφτά τους, ή αγόρασαν τα σπίτια που πουλούσαν οι φτωχοί κοψοτιμής για να πληρώσουν τη δεη. Αυτοί, οι έξυπνοι, πάλι καλά θα την βγάλουν. Ίσως όχι τόσο καλά όσο προ κρίσης, αλλά και πάλι καλά. Θα στείλουν και τα παιδιά τους στο εξωτερικό, να γλιτώσουν από τους σαλτιμπάγκους που εσύ υπερασπίζεσαι για δάσκαλους.
Αυτούς θες να υπερασπιστείς?
Για αυτούς βγαίνεις στο δρόμο και αγανακτείς?
Ένα μόνο με παρηγορεί.
Ούτε η αντιπολίτευση θέλει το δημοψήφισμα, ούτε κανένας άλλος, διότι έτσι όπως θα τεθεί δεν θα έχουν άλλη επιλογή εκτός από τις εξής δύο.
Στηρίξτε με και θα κάνω ότι νομίζω ή Ρίξτε με να δούμε πως θα τα βγάλετε πέρα μετά.
Και κανείς δεν θα θελήσει να βρεθεί αντιμέτωπος με τα λόγια του, αυτό είναι το μόνο σίγουρο.
Προσωπικά, ο βασικός λόγος που δεν θέλω κυβέρνηση συνεργασίας ή άλλο παρόμοιο σχηματισμό, είναι η διάχυση της ευθύνης. Αν έχεις το πασόκ, βρίζεις το πασόκ, ρίχνεις το πασόκ.
Αν όμως έχεις μία από όλα, τότε η ευθύνη διαχέεται, χάνεται και άντε να την βρείς. Και μόνο τα αντικρουόμενα συμφέροντα που θα αλληλοσπαράσσονται στον διχρωματικό μηχανισμό, αρκούν για να γίνει χειρότερη ασυνεννοησία από αυτή που βλέπουμε τώρα.
Και, ντρέπομαι που το λέω, δεν ξέρω αν υπάρχει έλληνας αυτή τη στιγμή που να μπορεί να σκεφτεί το συμφέρον το εθνικό και όχι την τσεπούλα του.
Γιατί όσο έμπαινε το παραδάκι στην τσεπούλα, καθόλου δεν μας ενοχλούσαν τα λαμόγια, παρά μόνο τα καλούσαμε και στο σπίτι για ποτό, ενώ τώρα που έσφιξαν τα ζόρια, θυμηθήκαμε οι "φιλότιμοι" να αγανακτήσουμε.
Αν πέσει ο γαπ, ποιός νομίζεις ότι θα υπερασπιστεί το μισθό σου?
Αν πέσει ο γαπ, πριν γίνουν όσα πρέπει να γίνουν, νομίζεις ότι όλα θα γίνουν όπως πριν?

Άρον, άρον, μούντζωξον αυτόν (Κάτι λέγαμε με τον Αντώνη)

2011-10-29T01:31:00.007+03:00

Έβαλαν τα μαύρα μαντήλια, γύρισαν τα πρόσωπα και τις πλάτες. Ανέβασαν και πανώ.
Ως εκεί, η διαμαρτυρία είναι διαμαρτυρία.
Η μορφή της διαμαρτυρίας εκτός από το μέγεθος της αδικίας καταδεικνύει και το ποιον του διαμαρτυρόμενου.
Φαντάσου, για παράδειγμα, ότι σε απάτησε το ταίρι σου. Το αν απλά θα τον χωρίσεις, ή θα τον εξευτελίσεις δημοσίως, αν θα σέρνεσαι στα πόδια του μήπως και ξαναγυρίσει ή αν θα του ρίξεις βιτριόλι στα μούτρα, ή αν του μπουμπουνίξεις μία με το κυνηγετικό, εξαρτάται από το ποιός είσαι.
Από τον αυτοσεβασμό σου.
Το να εκπλήσσεται κανείς για το ποιόν των πολιτικών είναι σα να εκπλήσσεται κανείς για το γεγονός ότι η τζένιφερ λόπεζ τελικά δεν είναι παρθένα.
Μου απόδωσαν πολλά όταν εξέφρασα την αντίρρησή μου για τα σημερινά καμώματα.
Το κύριο επιχείρημά μου ήταν το εξής: ποιόν υπερασπίζεσαι τελικά, όταν καταδέχεσαι να ρίξεις το ήθος σου στο επίπεδο της μούντζας?
Το ενιαίο μισθολόγιο και το άνοιγμα των επαγγελμάτων, οι αλλαγές στα πανεπιστήμια είναι πράγματα που όλοι περιμέναμε εδώ και χρόνια, λέγαμε αμάν να τελειώσει αυτό το χάλι, και τώρα που πάει να γίνει πέφτουμε θύμα της αδεδυ και της κάθε συντεχνίας. Οι αλλαγές, παρόλο που τις θέλουμε, δεν μπορούν να πραγματοποιηθούν αν τις σαμποτάρουν οι θιγόμενοι, όπως πχ οι εφοριακοί που είτε αδυνατούν είτε εσκεμμένα απεργούν τους τελευταίους έξι μήνες, για τον απλούστατο λόγο ότι δε θέλουν να χάσουν το τσιφλίκι τους, όπως θεωρούσαν ως τώρα το δημόσιο. 'Οταν βγαίνεις στο δρόμο, όχι μόνο εμποδίζεις την πραγματοποίηση των αλλαγών, αλλά χωρίς να το θέλεις εξυπηρετείς και τα συμφέροντα ακριβώς αυτών που σε έφεραν ως εδώ, γιατί σε μερικά πόστα δεν μπαίνουν όλοι, αλλά μόνο όσοι έχουν μπάρμπα στην κορώνη.
Και να ξέρεις, αν μετά από όλα αυτά, επέλθει το χάος, οι βολεμένοι δεν θα πάθουν τίποτα, γιατί τα λεφτά τα έχουν βγάλει έξω και έχουν αγοράσει και σπιτάκια στο λονδινάκι, όπως πληροφορηθήκαμε εδώ και μερικούς μήνες. Πάλι εσύ θα την πληρώσεις.
Για αυτό σου λέω Αντώνη, σκέψου τι κάνεις. Σκέψου ποιός είναι ο κακός και τί ακριβώς θέλεις από το μέλλον.
Να συμφωνήσω μαζί σου, ότι ο κακός είναι ο γαπ.
Όταν όμως η διαμαρτυρία ξεφεύγει από τον έλεγχο, τότε οι άνθρωποι χάνουν τη σκέψη τους, γίνονται όχλος και πας είς κοινός νουνεχής νεοέλλην έχει διαπιστώσει ιδίοις όμμασι, ότι μιας και σε έχουν κατεβάσει στο επίπεδο του όχλου, τότε είναι εύκολο να σε αντιμετωπίσουν: καταστολή και τσουβάλιασμα. Για αυτό και σε τσιγγλάνε από όλες τις μεριές αντώνη, για να σε φτάσουν στα άκρα, να σε κάνουν να χάσεις τον έλεγχο και μετά να σου πούνε ότι είσαι και εγκληματική φύση μετά, να σε ξυλοφορτώσουν κι από πάνω.
Για αυτό και το θεατράκι, ενώ ο καρατζαβλάχος ήτανε μέχρι τώρα η π*@*1τσα του γαπ, ξαφνικά άρχισε τις κορώνες (εκτιμώ). Για αυτό και ο σαμαράς, από τη μία πάει και συμμετέχει στις συνόδους και μετά γυρνάει και κάνει το παληκάρι, δήθεν και καλά δε συμφωνεί "Εγώ δεν υπογράφω!" εξανίσταται και όταν τον ρωτάς τι θα κάνει αν εκλεγεί, τα μασάει.
Και οι δυ, στη θέση τους, και όλα τα λαμόγια ακλόνητα.
Διαμαρτυρήσου, δεν είπα το αντίθετο.
Το να κρατήσει κανείς το ύψος του ήθους του, δεν αφορά τον άλλον (όσο καθίκι και αν είναι όντως ο άλλος) αλλά τον ίδιο μας τον εαυτό.
Αφήνοντας τον εαυτό μας να γίνει όχλος, διακινδυνεύουμε να αντιμετωπιστούμε ως τέτοιος, και η εμπειρία έχει δείξει ότι αυτό δεν έχει καλό τέλος συνήθως. Και δυστυχώς, έχω την εντύπωση ότι εσκεμμένα μας οδηγούν σε αυτή την κατεύθυνση,για να χαθεί ο έλεγχος.
Θέλεις να κάνεις κάτι? Μην πας στην παρέλαση, μην στείλεις το παιδί σου, ή όπως έκαναν τα παιδιά, στρέψε αλλού το πρόσωπο.
Η οχλοποίηση της ελληνικής κοινωνίας είναι κάτι που δεν πρέπει να επιτρέψουμε να γίνει.

Μη!

2011-10-26T01:52:00.002+03:00

ΧεΧεΧε, Ρεμάλι....

2011-10-24T08:49:00.005+03:00

Ως συνήθως, μόνοι μας τρωγόμαστε. Και αφού σαν τα μικρά παιδιά, αντί να δούμε τα σημαντικά, ασχολούμαστε με τα ασήμαντα και μάλιστα άκρη δε βρίσκουμε παρά μόνο όσο περνάει ο καιρός τόσο μεγαλύτερος γίνεται ο τσακωμός, συμβαίνει για άλλη μία φορά το εξής.
Ζητάμε από τους ξένους να μας ξεμπλέξουν.
Κι αυτοί κόβουν και ράβουν τη χώρα μας και τη μοιράζουν στα χαρτιά, όσο εμείς ακόμα σκυλοτρωγόμαστε για να σώσει ο καθένας το τομάρι του.
Και έχεις εφοριακούς που είτε δεν είναι ικανοί να μαζέψουν φόρους είτε απεργούν σαμποτάροντας την είσπραξη. Έχεις κόσμο που είτε είναι ανίκανος είτε επίτηδες βάζει τρικλοποδιά στις αλλαγές, νομίζοντας ότι το δημόσιο που δεν παράγει τίποτα μπορεί να συντηρείται για πολύ ακόμα.
Άκου να δείς γαπ.
Όσο έχεις σχολεία που δεν διδάσκουν και γιατρούς που δεν γιατρεύουν, ελεγκτές που δεν ελέγχουν αλλά αντίθετα χρηματίζονται για να μην το κάνουν, όσο πληρώνεις τα τσιράκια σου (τα σπλάχνα) αντί αυτούς που κάνουν τη σωστή δουλειά, όσο πληρώνεις τον "έξυπνο" να κάθεται σε γραφείο είτε άδειο είτε παντελώς ακατάλληλο, αντί να πληρώνεις τον δάσκαλο, το νοσηλευτή και τον εργατικό, τότε αντί για κοινωνία θα έχεις αυτό το πράγμα, που αντί να σε ακολουθεί θα σου βάζει τρικλοποδιά σε κάθε σου βήμα.
Κι εσεις, καλά μου τσιράκια, τόσο καιρό, όσο είχατε τα λεφτάκια, διόλου δεν αντιδρούσατε, όσο κι αν κάπως σας κακοφαίνονταν που δεν ήταν και τόσο δίκαιο. Νομίζατε ότι συνέπειες δεν υπάρχουν και τώρα που σας κόπηκαν οι διακοπές στα ζαγόρια κλαίτε.
Τώρα όχι μόνο πληρώνεστε λιγότερο, όσα φάγατε τόσα χρόνια θα τα ξεπληρώσετε μονοκοπανιά, αλλά πρέπει και να δουλέψετε το διπλάσιο, όσο δεν δουλέψατε όλα αυτά τα χρόνια να δουλέψετε τώρα.
Μόνο που είστε λίγο καλομαθημένοι. Κι έτσι αντί να δουλέψετε, βγαίνετε στο δρόμο.
Και να εξηγούμαι: δεν έχω καμμία απολύτως αντίρρηση να πληρώνεται καλά κάποιος ή να έχει συνθήκες εργασίας καλές κι ανθρώπινες.
Έχω όμως πάαααρα πολλές ενστάσεις όταν κάποιος και πληρώνεται, και συνθήκες καλές έχει, αλλά δεν κάνει σωστή δουλειά, δεν με εξυπηρετεί και μάλιστα τον συντηρώ από τον ιδρώτα της δουλειάς μου. Και σαν να μην έφτανε αυτό, πρέπει να θεωρεί δεδομένο το φακελάκι, το γρηγορόσημο και την "χάρη", σε σημείο να μην μπορώ να κάνω δουλειά αλλά για μία υπόθεση να με πετάνε από τον άννα στον καιάφα.
Δεν φταίνε τα άτομα? Φταίει το σύστημα?
Αν και έχω τις αμφιβολίες μου για ορισμένα άτομα, θα δεχτώ το γεγονός ότι σε ένα σύστημα χωρίς οργάνωση, δύσκολα το άτομο να κρατήσει κόντρα στο ρεύμα.
Να όμως που οι αλλαγές γίνονται, και τις σαμποτάρουν τα άτομα.
Να που γίνεται το εννιαίο μισθολόγιο, ώστε να μην παίρνει η καθαρίστρια περισσότερο από τον δάσκαλο, κι εσείς οι ίδιοι που υποκριτικά λέγατε "ναι, είναι χάλια η κατάσταση" και με το άλλο χέρι παίρνατε την μίζα και το πλαστό επίδομα, τώρα βγαίνετε στους δρόμους, έξαλλοι. Κλείνετε τα υπουργεία και τα σχολεία, κλείνετε τα δικαστήρια και τα ιατρεία και τα τελωνεία, τα αεροδρόμια και τις εφορίες.
Να που γονείς και παιδιά θέλουν να σταματήσει η κατάληψη και δεν τους αφήνει το πάμε και το έλα, και οι διδακτικές ώρες από τις ζωές των παιδιών θυσιάζονται για να μπορεί ο αριστερός να λέει ότι έχει δίκιο.
Αυτά που κάνετε τώρα, έπρπε να τα κάνετε τότε που αντί για δουλειά σας έδιναν στέητζ, τότε που αντί για υγεία σας έδιναν αντιβίωση. Τώρα που τα πάντα διαλύονται, αν θέλετε να υπάρχει κάποιος να σας ταίσει, τότε αυτόν τον κάποιον πρέπει να τον βοηθήσετε να μην πεθάνει.
Και αν δεν ξέρετε ποιός σας ταΐζει, θα σας πω εγώ: ο γαπ σας ταΐζει, γιατί αν με ρωτούσατε εμένα θα σας πλήρωνα μόνο όταν σας χρειαζόμουνα μία φορά το εξάμηνο, όχι βρέξει-χιονίσει να σας έχω εσάς ασφαλής με δώρα χριστούγεννα και πάσχα κι εγώ να τρώω το λίπος μου εδώ και χρόνια, αντί να παίρνω δώρο να πληρώνω διπλάσιο τέβε κάθε γιορτή κι αργία, και μάλιστα τώρα μου λένε ότι αυτά που πλήρωσα δεν υπάρχουν πια.
Ο γαπ σας ταΐζει, γιατί αντί να απολύσει κανα-δυό άχρηστους, σας λιβανίζει και σας φοβάται, μήπως και τον ρίξετε. Σας ταΐζει γιατί αντί να σας βάλει χέρι για όσα κάνατε τόσα χρόνια, πάει και διαπραγματεύεται μηπως και μπορέσει να πάρει λεφτά από τους ευρωπαίους χωρίς να σας πειράξει.
Εγώ στη θέση σας, θεό θα τον είχα τον γαπ, κι αντί να απεργώ και να τον σαμποτάρω και να του βάζω τρικλοποδιές, θα πήγαινα στο γραφειάκι μου όμορφα-όμορφα και θα του έστελνα ενθαρρυντικά η-μέηλ, "Γιώργο, κράτα, είμαστε μαζί σου: υπογραφή: οι φορτηγατζήδες, και σε ευχαριστούμε που μας άνοιξες χωρίς να μας ανοίξεις".
Και όσο εσείς, θαρρείτε ότι κάτι καταφέρατε κάνοντας τη δική μου ζωή δύσκολη, φοβερίζοντας και εκβιάζοντας, την ίδια στιγμή με πάτημα ακριβώς αυτά σας τα καμώματα, μας βγάζουν όλους συλλήβδην άχρηστους και πετσοκόβουν την ελλαδίτσα σε μπουκίτσες. Νομίζετε ότι το χειρότερο είναι να ψάξετε δουλειά στον ιδιωτικό τομέα?
Μήπως είναι πολύ χειρότερο τα λεφτά που μαζέψατε να χάσουν την αξία τους, όπως προγραμματίζεται αυτή τη στιγμή που μιλάμε?
Μήπως είναι πολύ χειρότερο να έχεις τον γερμανό για αφεντικό παρά τον γαπ?
Μήπως είναι καλύτερο να δουλέψεις για τον γαπ και εμένα, παρά να σου βάλει χέρι ο ξένος ιδιώτης?
Για σκέψου αγανακτισμένε μου φίλε...
Εγώ στη θέση σου, θα πήγαινα πίσω στη δουλίτσα μου και θα την έκανα όσο καλύτερα μπορούσα, αντί να την διεκδικώ μην κάνοντάς την.
Αυτά που κάνετε τωρα, δεν πληρώνω και άλλες αηδίες, έπρεπε να τα είχατε κάνει πριν από δέκα χρόνια.
Τώρα, πρέπει να κάνετε αυτό που δεν κάνατε τόσα χρόνια.
Να δουλέψετε, γιατί εκτός από τη δουλειά σας, κινδυνεύετε να χάσετε τα πάντα.
Απεργία?
Ούτε να το σκέφτεσαι.

Οξεία δασκαλίτιδα

2011-10-23T01:20:00.004+03:00

Ένα από τα πρώτα πράγματα που με δυσκόλεψαν από τα πρώτα χρόνια μου σαν δασκάλα αγγλικών. ήταν το πως να κάνεις έναν άνθρωπο που δεν θέλει να διαβάσει, να διαβάσει.
Αυτό, για να το πετύχεις, πρέπει να γνωρίζεις πως να κάνεις τους ανθρώπους να κάνουν αυτό που εσύ θέλεις.
Αυτό με τη σειρά του είναι εξαιρετικά αντιπαθητικό και επειδή είμαστε επαγγελματίες σε μικρή κοινωνία, δεν το θέλουμε, διότι αν είσαι αντιπαθής, δεμπανάσαι και ο ένας από τους τρείς ιεράρχες, σε έχουν τελειώσει εντός της εβδομάδος.
Αλλά, ακόμα και αν δεν ήταν αυτό, κανείς δεν θέλει να είναι αντιπαθής αν υπάρχει τρόπος να είναι συμπαθής, και η αντιπάθεια έρχεται μόνο σε ορισμένες περιπτώσεις όταν άλλη συνεννόηση δεν είναι εφικτή.
Κάτι άλλο, όταν έχεις να κάνεις με παιδιά, σου σπάει η καρδιά αν τα δείς να σε κοιτάνε με παγωμένο βλέμμα.
Υπάρχουν πολλά συστήματα να βάλεις δεδομένα στο κεφάλι ενός παιδιού, τα περισσότερα από τα οποία εξαρτώνται εξ ολοκλήρου από την προσωπικότητα του καθηγητή, δηλαδή το κόλπο που πιάνει για τον έναν καθηγητή δεν είναι αποτελσματικό για τον άλλον, γιατί οι άνθρωποι δεν είναι κουμπιά ούτε διακόπτες, να τους πατάς όποτε θέλεις να κάνουνε κάτι, αλλά κουβαλάνε πράγματα όπως ορέξεις, συμπάθειες, ικανότητες, χαρακτήρες και ιδιοτροπίες, που κάνουν τον κάθε ένα απρόβλεπτο.
Αυτό που με στεναχωρεί σε όλα τα συστήματα που έχω δεί ως τώρα, είναι ότι είναι ακριβώς αυτό: συστήματα.
Κοιτώντας ένα παιδικό προσωπάκι, είναι αμέσως κατανοητό ότι το παιδί δεν είναι σύστημα. Κάποια στιγμή θα μπεί σε αυτό, θα ενταχθεί, αλλά τώρα είναι ρευστό σαν συναίσθημα, ευαίσθητο σαν νερό, αλλά πάνω από όλα, είναι τόσο απίστευτα όμορφο, που είναι να απορεί κανείς τι να διορθώσει κανείς επάνω σε ένα πλάσμα ήδη τέλειο από τη φύση του.
Έτσι, δυστυχώς μετά από αρκετά λάθη, είδα ότι πριν αρχίσεις να διδάσκεις, είναι απαραίτητο να του κάνεις του παιδιού ένα φορμάτ εγκεφάλου, ώστε η γνώση να αποτυπώνεται ευκολότερα, να είναι καλοδεχούμενη και να αποφεύγονται οι αντιπαραθέσεις και οι αντιπαλότητες που είναι δυστυχώς χαρακτηριστικές σε μία σχέση δυνατού-αδύνατου όπως αυτή ανάμεσα σε δάσκαλο και μαθητή.

Έχουν ήδη ένα σωρό ενοχές, από το τί βαθμούς δεν πήραν στο σχολείο, μέχρι ένας θεός ξέρει τί, και είναι όταν έρχονται σε εμένα προετοιμασμένα για κριτική και πάτημα.
Παλιότερα, το έπαιρνα προσωπικά, έλεγα από μέσα μου γιατί να το πουν αυτό ή γιατί να το κάνουν αυτό, δεν ξέρουν τι είναι σωστό και τί όχι? και τους έκανα ένα κύρηγμα πολύ αντιπαθητικό. Διαβάζοντας και ψάχνοντας, είδα ότι μόνο εν μέρει είναι προσωπικό, περισσότερο όμως είναι ότι έχουν προεξοφλήσει ότι θα τους καταπιέσεις και αντιδρούν εκ των πρωτέρων, με φασαρία και διάφορες σαχλαμάρες. Φυσικά, αν ήμουν ένας νταγκλαράς με κάτι μπράτσα σαν του σβαρτζενέγκερ και αγριοφωνάρα, σούζα θα κάθονταν, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα.
Αυτό που τελικά είδα, μετά από όλα αυτά, είναι ότι κανείς δεν βοηθάει τα παιδιά, γιατί δεν ξέρουν πως να το πουν, πως να το ζητήσουν. Δεν ξέρουν πως να μας που ότι θέλουν λίγη ξεκούραση ή κιθάρα αντί για βιολί, κι εμείς μέσα στις σκοτούρες μας, νομίζουμε ότι όλα πάνε καλά, τα έχουμε όλα τακτοποιημένα.
Το συμπέρασμα στο οποίο κατέληξα, είναι ότι τα παιδιά θέλουν διακαώς να ασχοληθείς μαζί τους, να τους μιλήσεις, να τους πείς ιστορίες και να τους δείξεις το ποιός είσαι στα αλήθεια, όχι απλά να εφαρμόσεις το σύστημά σου.
Όπως όλοι μας, θέλουν να αγαπήσουν αλλά πολλές φορές οι δάσκαλοι δεν μπορούν ή φοβούνται να αναλάβουν αυτή την ευθύνη.
Αν υπάρχει κάποιος δάσκαλος στο αναγνωστικό κοινό μου, θα πεί ότι πολλοί από τους μαθητές τους καθόλου δεν θέλουν την αγάπη, εκτός και να είναι για τους συμμαθητές τους.
Κι όμως, είναι αλήθεια ότι η μεγάλη πρόκληση είναι αυτή, να μην το χάψεις αυτό το μαγκιώρικο παραμύθι, να το δεχτείς σα να είναι αλήθεια, να το συγχωρήσεις, και μετά να αρχίσεις την διαπαιδαγώγηση, γιατί αν μπείς σε αίθουσα απλά και μόνο για να μεταδώσεις πληροφορίες, θα σε φάνε ζωντανό, και αυτό είναι πολλάκις διαπιστωμένο και επιβεβαιωμένο από δάσκαλους που μπήκαν με φόρα στην αίθουσα και βγήκαν με τα νεύρα σε κορδέλες και τα μυαλά στα κάγκελα.
Μερικές φορές, σε περιπτώσεις όπου η διαπαιδαγώγηση δεν έχει προηγηθεί, είναι απαραίτητο να βάλω τις φωνές, ώστε να κάνουν δύο λεπτά ησυχία να ακούσουν αυτά που θα τους πω. Πολλές φορές, είναι απαραίτητο να τους δώσω αυτό που δεν πήραν από το σπίτι τους, δηλαδή η απλή αλήθεια ότι είναι αγένεια να μιλάς πριν ο άλλος ολοκληρώσει την φράση του, ή ότι δεν σηκωνόμαστε από το θρανίο πριν τελειώσει το μάθημα ή ότι ένα αστείο μία φορά είναι οκ αλλά εκατό αστεία ακατάπαυστα δεν είναι οκ.
Μετά, σιγά-σιγά, με πολλές υποδείξεις ήρεμες μεν αυστηρές δε, μία στο καρφί και μία στο πέταλο, αρχίζουν να γίνονται άνθρωποι ή τουλάχιστον να μοιάζουν με τέτοιους, ειδικά τα έφηβα αγόρια που την πρόκληση την έχουνε στο αίμα τους, το οποίο βράζει κιόλας, σα να μην έφταναν όλα τα άλλα.
Για παράδειγμα, δεν επιτρέπω για κανένα λόγο να γελάνε ο ένας με τα λάθη του άλλου, ούτε για άλλο λόγο να αλληλοκοροϊδεύονται. Ο πρακτικός λόγος είναι ότι αν γελάμε σε κάθε λάθος, τότε δεν θα σταματάμε ποτέ το γέλιο, άρα μάθημα δεν θα γίνεται. Αυτό που λέω στα παιδιά είναι ότι εκτός που δεν είναι ευγενικό, είναι και αντιπαραγωγικό, ότι όλοι κάνουμε λάθη, ότι αν κάποιος δυσκολεύεται το σωστό είναι να τον βοηθήσουμε και όχι να τον κοροιδέψουμε και ότι οι ίδιοι δεν θα ήθελαν να δέχονται κοροιδίες όταν δυσκολεύονται σε κάτι.
Όλα αυτά είναι χρόνος από το μάθημα, και αν υπολογίσεις ένα πεντάλεπτο κάθε ημέρα, τότε έχεις πολλές διδακτικές ώρες χαραμισμένες σε κήρυγμα.Όμως έτσι κερδίζεις το παιδί, γιατί αν δεν το κάνεις αν δεν δώσεις χρόνο, τότε δεν κερδίζεις την προσοχή του ούτε την συμπάθειά του, και τότε δεν είσαι δάσκαλος του, αλλά άλλος ένας που του λέει τι να κάνει. Περίπου όπως οι γονείς, αν δεν δώσουμε τον χρόνο μας, τότε το παιδί θα πεί "Με ποιό δικαίωμα μου λες τι να κάνω? Τί έχεις κάνει εσύ για εμένα?" κι εμείς νομίζουμε ότι πληρώνοντας κάνουμε κάτι.
Τους μιλάω, λοιπόν. Και επειδή είμαι αγγλικού, τους μιλάω για τα αγγλικά. Τους λέω πως είναι στην αγγλία ή στην αμερική, τους λέω την ιστορία των λέξεων, τους λέω γιατί λέμε o'clock για να πούμε την ώρα, γιατί οι άγγλοι όλα τα έχουν ανάποδα, γιατί άλλο ο παρακείμενος και άλλο ο παστ κοντίνιους, τους λέω πως να διαβάζουν όταν έχουν πολλά να κάνουν, τους δίνω συσχετισμούς για να θυμούνται το λεξιλόγιο, και αυτά, ακούνε και ακούνε...
Ξέρω ότι τα "έχω" όταν αρχίσουν να μου λένε ιστοριούλες δικές τους, όταν τους λέω για μία λέξη και αυτά θυμούνται κάτι που έγινε στο σχολείο, και μου το λένε.
Αν το καταφέρω αυτό (όχι πάντα, δεν είναι και ότι ευκολότερο) τότε μπορώ σε μεγάλο βαθμό να "μαντέψω" τις σκέψεις τους, δηλαδή να διαβάσω μία διάθεση και, γνωρίζοντας μέσες άκρες και κάτι για το κάθε παιδί να υποθέσω ποια θα είναι η αντίδρασή του. Κάποτε, πιχί, είχα φτάσει στο σημείο με ένα τμήμα που το είχα για πολλά χρόνια στη σειρά να φτιάχνω ασκήσεις που περιείχαν μία πρόταση ειδικά για τον κάθε έναν, για την δυσκολία που είχε ή για κάποια ιστορία που μου είχε πει κάποτε.
Και μέσα από αυτές τις ιστοριούλες, μπορεί να πετύχω να αγαπήσουν τα αγγλικά, και τότε η μελέτη δεν θα τους είναι και τόσο δυσάρεστη.
Γιατί κατέληξα ότι τα παιδιά, όπως και όλοι μας, κάνουμε κάτι καλά όταν μας αρέσει.

Έτσι εξηγούνται πολλά.

2011-10-22T11:06:00.000+03:00

Σύστημα

2011-10-20T08:42:00.001+03:00

Ας γελάσω, δις.

2011-10-16T22:38:00.005+03:00

Με αφορμή τη δημοσίευση που αφορά τον πρωθυπουργό, και δεδομένης της πεποίθησής μου ότι όποιο και αν είναι το μπρός, πίσω πια δεν έχει, έχω να πω ένα, και μετά άλλα δύο.

Πρώτον είναι υποκριτικό να λέει έστω και ένας ότι δεν γνώριζε τι συμβαίνει στην ελλάδα. Όλοι μας, όλοι σας, εσείς που τώρα ωρύεστε και βρίζετε τον γαπ, ξέρετε και ξέρατε και τότε που ήταν η ελλάδα και πως έφτασε σε τέτοια χάλια. Άρα, μη κάνετε τις κλαψοπαρθένες και πάψετε τα ωιμέ, ρεμάλια της κοινωνίας. Γιατί ενώ τα ξέρατε και τα ήξερα και εγώ, κανείς δεν έριξε ντομάτα ούτε στα λαμόγια που λυμαίνονταν τον τόπο, ούτε σε κανέναν έκαναν παράπονο, αλλά κάναμε τον ευγενικό όσο οι ληστές μας έκαναν δωράκια.
Γιατί κυρία Λιάνα και κυρία παραρήγα και κύριοι καμμένοι και άκαφτοι, δεν δώσατε ονόματα, παρά μόνο υποννοούμενα και μπηχτές? Γιατί κύριοι σαμαράδες και ντόρες και κύριοι πεταλωτές δεν δώσατε τους δικούς σας και τώρα δήθεν ετοιμάζετε αντάρτικο?
Να σας πω εγώ το γιατί, γιατί σας έλουσε κρύος ιδρώτας, γιατί το μαχαίρι έφτασε σε εσάς, νά γιατί. Γιατί η ελλάδα μόνο με τα δικά σας λεφτά (αν) μπορεί να σωθεί.
Και εφόσον εγώ, μέσα από την κουζίνα μου και μέσα στις πάνες που θέλουν άλλαγμα ήξερα ότοι προϋπολογισμοί έβγαιναν στο περίπου και κατά προσέγγιση και ότι πάντα έπεφταν έξω τα τελευταία εκατό χρόνια, εφόσον η ανίδεη εγώ ήξερα ότι το κάθε υπουργείο είχε οκτακόσια μυστικά και ότι γίνεται της τρελής από την κονόμα, εγώ που ούτε θέση ούτε γνωστό ούτε θείο στην κορώνη έχω ήξερα πως κάθε προϋπολογισμός προέβλεπε και για το σόι του κάθε υπάλληλου, τότε πως έχετε όλοι σας τα μούτρα να βγαίνετε και να λέτε ότι πιστέψατε τον γαπ όταν είπε ότι λεφτά υπάρχουν?
Και δεν αισχύνεστε να το λέτε!
Και θα έπρεπε να αισχύνεστε γιατί όποιος το λέει, μάλλον λέει ότι εμμέσως πλην σαφώς έλπιζε τα λεφτά να προέρθουν από κάποιον άλλον, ο ίδιος να μην πληρώσει, τα λεφτά τα έχει κάποιος άλλος και όχι αυτοί που τα έκλεψαν, και όλοι ξέρουμε ποιοί είναι.
Ναι μερικοί είναι ψηλά καθήμενοι, οι υπόλοιποι όμως είναι οι δικοί μας, ο γιατρός μας και ο δάσκαλός μας, να μη βγάζω και την ουρά μου απέξω και με πείτε εκδικητική.
Και δεν ντρέπεστε, ρε να παρατάσσεστε μαζί με τα λαμόγια τους δικηγόρους, και τους υπαλληλους των υπουργείων?
Δεν έχετε την στοιχειώδη αξιοπρέπεια να πείτε εγώ στο ίδιο σακί με αυτόν, τον τελωνειακό και τον εφοριακό και τον διεθυντή του νοσοκομείου που έφαγε τον άμπακο, μαζί με αυτούς εγώ δεν μπαίνω, παρά μόνο προτιμάτε για τις τρείς κι εξήντα να παίρνετε το μέρος τους.
Φτού σας!
Που μου κάνανε κατάληψη ποιοί???!!!
Οι στρατιωτικοί και οι παπάδες!
Ντροπή!
Να, ρε για αυτό λέω ότι γαπ και ξερό ψωμί, μόνο που ο ίδιος ο γαπ τώρα θέλει να στρίψει δια του κουρέματος.
Αλλά ξέρεις κάτι γιωργάκη?
Αν υποψιαστώ ότι έκανες όλα αυτά, έφαγες τόσα λεφτά για να γίνει μία δουλειά και στο τέλος δεν θα την κάνεις, στο λέω ότι όχι αυγά, κοπριά θα σου ρίχνουνε και αν υπάρχει ένα πράγμα που να σε σώσει, εσένα και όλο σου το σόι, τότε αυτό είναι να πετύχει το πείραμά σου.
Άρα, άσε τα μελοδραματικά.
Πιάσε τον χοντρό τώρα (που τα έκανε σαν τα μούτρα του, είναι καλή η ευκαιρία) και στείλε τον σε όλη τη μεσόγειο.
Φίλους έχεις.
Πέσε στα φιλαράκια σου, ότι ξέρετε στην ευρώπη δε με παίζουνε.
Κάνε ένα γύρω και φτιάξε μία Ηνωμένη Μεσόγειο με όλους τους κατατρεγμένους, τουρκία μαζί, και σε τρία χρονάκια από τώρα η ευρώπη θα τρώει τις κάλτσες της και για καλοριφέρ θα καίει τα σαλέ της.
Βγάλε μας από την ευρωζώνη, αφού άλλο σχέδιο δεν είναι εφικτό, αλλά με τιμές και δόξες, τον εκβιασμό που άρχισε ο Βαγγέλης της καρδιάς μας να τον τελειώσεις εσύ και την ίδια στιγμή που η ευρώπη ψάχνει πως να ξεπληρώσει τα χρέη που θα της αφήσεις, εσύ να είσαι ο νέος γενναίος ηγέτης. Αφού ξέρεις ότι αυτός που θα κάνει την πρώτη κίνηση ορίζει το παιχνίδι.
Αλλά τόσο χέστης που είσαι, για να μη στεναχωρήσεις τα σπλάχνα τα δικά σου και της νουδού, όχι αυτό, ούτε δύο απολύσεις δεν μπορείς να κάνεις, ξεφτίλα.
Να ξέρεις , πάντως εγώ δεν τα χάφτω αυτά και ξέρω ότι μερικές φορές πολύ σε βολεύουν αυτά τα δραματικά, αρκετά ώστε να έχεις να λές ότι να εγώ καλό παιδί είμαι αλλά αυτοί, οι κακοί δεν με αφήνουν.
Δε σε λυπάμαι καθόλου και να αφήσεις την κλάψα, λέω εγώ.
Να ανοίξουν τα επαγγέλματα, ανεξάρτητα από το τί θα γίνει με το χρέος, να γίνει το εννιαίο μισθολόγια και να γίνουν όλα όσα πρέπει για να γίνει η ελλάδα πραγματική χώρα και όχι παιδική χαρά του κάθε τυχάρπαστου.
Κι εσείς που φωνάζετε, να ξέρετε ότι αν υπήρχε μία περίπτωση να τη γλιτώσετε, τώρα έτσι που τα κάνατε σαν τα μούτρα σας, από τη μία να απεργείτε και από την άλλη να τα τρώτε, τώρα ότι συμβεί θα το λουστούμε όλοι.
Άκου εκεί δεν ήξερε!
Ποιός δεν ήξερε, ρε, που όλα τα λεφτά είχανε κάνει φτερά από τρία χρόνια πριν την κρίση?
Άντε από δω χάμω, που θα μου πείτε ότι δεν ξέρατε κιόλας! Αυτά, ακόμα και τα τρίχρονα παιδιά τα ξέρουν, όχι εσείς με τα εισοδήματα και τα ακίνητα και τους "φίλους".
Δεν ήξερε, λέει.
Όταν πήγαινε διακοπές με λεφτά του ταμείου νόμιζε ότι δεν λεφτά αλλά κάτι γυαλιστερά πραματάκια ποτ του έδωσε ο άη βασίλης επειδή είναι καλό παιδί...
Α, ρε ξύλο που χρειάζεστε...

Απονομή: Το Χρυσό Καζάνι.

2011-10-16T00:37:00.006+03:00

Η φίλη μου η Ρ ία, με φίλεψε ένα βραβειάκι το οποίο δέχομαι ευχαρίστως. Λέει ότι πρέπει στο μπλογκοπαίχνιδο αυτό να πω επτά πράγματα για τον εαυτό μου, οπότε ξεκινάμε.
Το ότι είμαι άτομο παλιοπερίεργο και ανισόρροπο, όλοι το έχουν καταλάβει ή πρόκειται να το καταλάβουν σύντομα, οπότε δεν πιάνεται. Ξεκινάω από αλλού.

Δεν έχω επισκεφτεί ποτέ την Μύκονο.
Στο τέλος κάθε ημέρας, λέω από μέσα μου τι χρήσιμο έκανα σήμερα. Μερικές φορές, αυτό μπορεί να περιλαμβάνει έστω και ένα μοναδικό χρήσιμο πράγμα ή ίσως ένα από αυτά να είναι η ξεκούραση.
Μου αρέσει ο ύπνος. Όχι απλά σαν σωματική ανάγκη, αλλά σαν τέχνη: δίπλα σε τζάκι, στην άμμο, κάτω από δέντρο, στον καναπέ, με βιβλίο στο χέρι, μετά από οινοποσία, κτλ. Κάθε ένα έχει τη γλύκα του.
Μου αρέσει να συζητάω. Η φωνή των ανθρώπων είναι κάτι το εξαιρετικά όμορφο.
Πολλές φορές χρησιμοποιώ τη συγγνώμη για να βγώ "από πάνω."
Μου αρέσει το αλκοόλ. Το κρασάκι, ειδικά η μαυροδάφνη, η μπυρίτσα, το σπέης, το μπέηλις, και ειδικά για τα βράδια της Δευτέρας (η χειρότερη ημέρα) χαμομήλι ενισχυμένο με ένα καπάκι ρούμι, τώρα το χειμώνα.
Πολλές φορές οι άνθρωποι νομίζουν ότι δεν καταλαβαίνω, αλλά κάνουν λάθος. Είναι περιττό, ωστόσο πολλές φορές επαναλαμβάνουν το ίδιο πράγμα τρείς ή τέσσερις φορές και τελικά μένουν με την αβεβαιότητα ότι το μήνυμά τους δεν βρήκε ανταπόκριση. Ίσως να είμαι πιο ανέκφραστη από όσο νομίζω. Πολλές φορές εκπλήσσονται όταν διαπιστώνουν ότι είχα καταλάβει.

Τώρα, πρέπει με τη σειρά μου και εγώ να απονείμω το βραβείο σε άλλους δεκαπέντε. Δεν θα είναι καθόλου δύσκολο.
Στην ίδια τη ρία, δεν γίνεται αφού εκείνη με πρόλαβε. Ούτε στον αζραέλ, που έτσι κι αλλιώς πλέον δεν ασχολείται με το σπόρ αυτό.
Την προηγούμενη φορά που είχα πάλι βραβεία, ένας καλός μου μπλογκοφίλος στεναχωρήθηκε που τον ανέφερα τελευταίο και από τότε δεν ξαναήρθε στο καζάνι μου. Για αυτό κάνω την εξής εξήγηση: η σειρά είναι αλφαβητική. Στο προκείμενο, τώρα.
Ασκαρδαμυκτί. Μου αρέσει η διττή του προσωπικότητα, πότε θεούσος και πότε πρόστυχος, αθυρόστομος. Μερικές φορές λέω ότι αν ήμουν άντρας, κάπως έτσι θα ήμουν, στο μυαλό.
Αθεόφοβος. Παρομοίως, μία έτσι μία αλλιώς. Όμορφο μυαλό. Σε εκείνον ανήκει η ρήση της πλαϊνής στήλης.
Αμπαν. Απορώ πως με ανέχεται, με τόσες διαφωνίες. Είναι καλός άνθρωπος.
Βαντ. Τι να πείς για τον Βαντ. Απλά τον αγαπάς και τελειώνει εκεί το θέμα.
Βυτίο. Αυτός ο τύπος έχει λέγειν. Οι περιγραφές του είναι απίθανες, πολύ δυνατές. Απολαυστικός
Λόκους Πούμπλικους. Άλλο ένα διπλό μυαλό. Ίσως και τριπλό, ίσως να μπορεί αυτός ο άνθρωπος να τα καταλαβαίνει όλα.
Microsurfer. Μάλλον ο νεαρότερος της παρέας. Φρέσκος, αλλά με άποψη. Έχει μέλλον.
Νίκος Λιολιόπουλος. Άρτι αφιχθέντα τα μωράκια του, κι αυτός χαζομπαμπάς. Ζεστός άνθρωπος, και πάντα ψάχνει απαντήσεις..
Πρόβατος. Τον συνάντησα πάνω που τον έπιασαν τα υπαρξιακά του, και μου θύμισε τότε που τα περνούσα η ίδια. Γμτ, ξέρω τι νιώθει, ξέρω τι χρειάζεται, αλλά ξέρω ότι μόνος του πρέπει να βρεί την άκρια.
Reporjazz. Δυνατός. Με μία φράση, χίλιες σκέψεις.

Και λέω να σταματήσω στους δέκα, όχι γιατί δεν έχω άλλους, αλλά περισσότερο επειδή οι άλλοι είτε έχουν χαθεί, είτε έχουν διαγράψει τα ιστολόγιά τους, είτε απλά έχουν ξαναπάρει από εμένα διάκριση. Περιμένω ανταπόκριση, όμως, όχι με πρόσχημα την κρίση να μην παίζουμε ούτε ένα παιχνιδάκι, ε? Ένα για όλους σας.